Telegram-канал fiction_12 - کاغذِ خط‌خطی (داستان-رمان): Unsorted

کاغذِ خط‌خطی (داستان-رمان)

24 August 2025 11:26

زندگیِ پنهانِ والتر میتی
(بخش اول)

نویسنده: #جیمز_تربر
برگردان: #حسن_افشار

...«جا نمی‌زنیم!»
صدای فرمانده مثل صدای شکستن یخِ نازکی بود. اونیفورم رسمی‌اش تنش بود و کلاهِ سفیدِ قیطان‌دوزی شده‌اش را یک‌وری تا روی یک چشمِ خاکستریِ بی‌حالش پایین کشیده بود.
«نمی‌توانیم قربان. اگر از من بپرسید می‌گویم تَنَش می‌خارد برای یک طوفان».

فرمانده گفت: «از تو نمی‌پرسم، ستوان بِرگ. نورافکن‌ها را روشن کن! دُورَش را برسان به ۸۵۰۰! جا نمی‌زنیم!»

صدای سیلندرها بلندتر شد: «تا، پوکه‌تا، پوکه‌تا، پوکه‌تا، پوکه‌تا، پوکه‌تا».
فرمانده به یخی که داشت روی شیشهٔ پنجرۀ خلبان را می‌پوشاند خیره شد. بعد راه افتاد و یک ردیف پیچ را چرخاند و فریاد زد: «بزن روی هشتِ کمکی!»

ستوان برگ تکرار کرد: «روی هشتِ کمکی!»

فرمانده فریاد زد: «همهٔ قدرت در برجکِ شمارۀ سه!»

...«همهٔ قدرت در برجک شمارۀ سه!»

خدمه که در هواپیمای دریانشینِ هشت‌موتورهٔ پهن‌پیکرِ تندروی نیروی دریایی هر کدام سرگرم کاری بودند، نگاهی به هم انداختند و نیش‌شان را باز کردند و گفتند: «پیرمرد از معرکه نجاتمان می‌دهد. پیرمرد از هیچ‌چیز نمی‌ترسد!»

خانمِ میتی گفت: «نه این‌قدر تند! داری زیاد تند می‌روی! برای چه این‌قدر تند می‌روی؟»

والتر میتی گفت: «چی؟»

حیرت‌زده و غافلگیرشده به زنش که کنارش نشسته بود نگاه کرد. زنش ناآشنا به نظر می‌آمد، مثل زن غریبه ای که از وسط جمعیت سرش داد کشیده باشد. گفت: «داشتی پنجاه و پنج تا می‌رفتی. می‌دانی که من تندتر از پنجاه و پنج تا دوست ندارم. داشتی پنجاه و پنج تا می‌رفتی».

والتر میتی ساکت به سمت «واتربری» راند. صدای غرشِ هواپیمای «اس.ان.۲۰۲» در بدترین طوفانِ بیست سال پرواز در نیروی دریایی، در خطوط هواییِ دور و آشنا، از مغزش محو شد. خانم میتی گفت: «انگار باز جوش آورده‌ای. امروز هم از آن روزهاست. کاش می‌گذاشتی دکتر رِنشا ببیندت».

والتر میتی ماشین را جلوِ ساختمانی که زنش مویش را آن‌جا درست می‌کرد نگه داشت. او گفت: «یادت نرود تا من دارم موهایم را درست می‌کنم آن گالش‌ها را بگیری».

میتی گفت: «گالش نمی‌خواهم».

او آینه‌اش را در کیفش گذاشت و در حال بیرون رفتن از ماشین گفت: «مگر تمامش نکردیم؟! تو دیگر جوان نیستی ها».

او کمی گاز داد. «چرا دستکش‌هایت را دستت نمی‌کنی؟ گمشان کردی؟»

والتر میتی دست در یکی از جیب‌هایش کرد و دستکش‌هایش را درآورد و دستش کرد، ولی بعد از این‌که زنش رفت و وارد ساختمان شد، و او به یک چراغ قرمز رسید، دوباره درشان آورد. چراغ عوض شد و پاسبانی داد زد: «آقا سریع!» میتی با عجله دستکش‌ها را پوشید و راه افتاد. مدتی بی‌هدف دُورِ خیابان‌ها گشت و بعد، از جلو بیمارستان رد شد تا به توقفگاه برود.

... پرستارِ خوشگل گفت: «ولینگتون مک‌میلان است، همان بانکدارِ میلیونر». والتر میتی در حالی که آهسته دستکش‌هایش را درمی‌آورد گفت: «بله؟ کار دست کیست؟»

«دکتر رنشا و دکتر بِنبُو، ولی دو تا متخصص هم این‌جا هستند، دکتر رمینگتون از نیویورک و آقای پریچارد میتفورد از لندن. او پرواز داشت».

درِ یک دالانِ درازِ خنک باز شد، و دکتر رنشا بیرون آمد. پریشان و خسته به نظر می‌رسید. گفت: «سلام، میتی. عرق‌مان را درآورده این مک‌میلان. بانکدار میلیونر و دوست صمیمی روزولت است. انسداد مجرای لنفِ ثالثه.‏ کاش یک نگاه بهش می‌انداختی».

میتی گفت: «بدم نمی‌آید».

در اتاق عمل معرفی‌ها زیر لب انجام گرفت: «دکتر رمیگتون، دکتر میتی، آقای پریچارد میتفورد، دکتر میتی».

پریچارد میتفورد در حال دست دادن گفت: «کتابتان را دربارۀ استرپتوتربکوز خوانده‌ام. شاهکار است، قربان».

والتر میتی گفت: «سپاس‌گزارم».

رمینگتون لُندید: «نمی‌دانستم آمده‌ای آمریکا، میتی. کُولز آمد نیوکاسل، من و میتفورد را برای یک ثالثه آورده این‌جا».

میتی گفت: «لطف کردید».

دستگاهِ بزرگ و پیچیده‌ای که با لوله‌ها و سیم‌های زیادی به تختِ عمل وصل بود، در همین لحظه شروع کرد به «پوکه‌تا، پوکه‌تا، کُوْیپ، پوکه‌تا، کُوْیپ» کردن. انترنی فریاد زد: «هوشبرِ نو دارد از کار می‌افتد! این‌جا در شرقِ آمریکا هیچ‌کس نیست بتواند درستش کند!»

میتی با خونسردی به آرامی گفت: «ساکت شو، مرد!»

سرِ دستگاه رفت. هنوز داشت «پوکه‌تا، پوکه‌تا، کُوْیپ، پوکه‌تا، کُوْیپ» می‌کرد. او با ظرافت شروع به کار با یک ردیف پیچِ براق کرد و صدا زد: «یک خودنویس بده من!»

کسی خودنویس دستش داد. یک پیستونِ خراب را از دستگاه بیرون کشید و خودنویس را جایش گذاشت و گفت: «حالا ده دقیقه دیگر کار می‌کند. عمل را ادامه بدهید.»

پرستاری شتابان آمد و زیر گوش رنشا چیزی گفت. میتی دید که رنگ او پرید. رنشا دستپاچه گفت: «کورئوپسی کرده. می‌شود بقیه را تو ادامه بدهی. میتی؟»

میتی به او و قیافۀ بزدلانۀ بنبو، و چهره‌های مردد و گرفتۀ دو متخصصِ بزرگ نگاه کرد و گفت: «هر طور مایلید».

ادامه دارد...
@Fiction_12