6248
این کانال از نظر هویتی ملی - مذهبی و از نظر حقوقی مستقل است. وب‌سایت: https://melimazhabi.com/ برای ارتباط با ادمین از پیوند زیر استفاده کنید: @Meilmazzhabi
اصرار بر اجبار؛ خطایی مکرر و پرهزینه
✍ آذر منصوری
اصرار حاکمیت بر تحمیل پوشش به زنان ایران، پیش از هر چیز، نشانه ناتوانی در فهم واقعیت جامعه و تکرار سیاستی شکست‌خورده است؛ سیاستی که سال‌ها آزموده شده، هزینه‌های سنگینی بر جامعه تحمیل کرده و نه‌تنها به هدف خود نرسیده، بلکه به تعمیق شکاف میان جامعه و حاکمیت انجامیده است.
مسئله فقط نوع پوشش زنان نیست. مسئله، نادیده گرفتن حق انتخاب، بی‌توجهی به تحولات اجتماعی و اصرار بر مداخله در حوزه‌ای است که با هویت فردی، کرامت انسانی و آزادی‌های شهروندی پیوند دارد. این اصرار در شرایطی ادامه پیدا می‌کند که زنان ایران همچنان با انواع تبعیض‌ها در عرصه‌های حقوقی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی مواجه‌اند. به جای آنکه حاکمیت برای رفع این تبعیض‌ها و فراهم کردن فرصت‌های برابر گام بردارد، بخش مهمی از توان و منابع خود را صرف کنترل پوشش زنان می‌کند؛ گویی مسئله اصلی کشور، نه بحران معیشت و نابرابری، نه محدود شدن حقوق شهروندی و نه کاهش اعتماد عمومی، بلکه انتخاب پوشش از سوی زنان است.
تجربه سال‌های گذشته باید برای سیاست‌گذاران روشن کرده باشد که جامعه را نمی‌توان با دستور و اجبار به عقب بازگرداند. مقاومت مدنی زنان در برابر سیاست‌های تحمیلی، پدیده‌ای مقطعی یا واکنشی گذرا نیست؛ حاصل انباشت تجربه زیسته زنانی است که می‌خواهند درباره زندگی و بدن خود تصمیم بگیرند. جنبش مهسا این واقعیت را به شکلی بی‌سابقه آشکار کرد. مرگ تلخ مهسا امینی به نمادی از اعتراض به اجبار و تبعیض تبدیل شد و نشان داد که مسئله پوشش، در پیوند با مطالبات گسترده‌تری درباره آزادی، کرامت انسانی و رابطه مردم با حاکمیت قرار گرفته است.
هشدار اصلی همین‌جاست: هر بار که حاکمیت می‌کوشد با ابزارهای قانونی، انتظامی یا تبلیغاتی نوع پوشش زنان را کنترل کند، موضوعی را که می‌تواند انتخابی فردی و اجتماعی باشد، به عرصه مقاومت مدنی تبدیل می‌کند. در چنین شرایطی، حتی نوع پوشش نیز معنایی فراتر از ظاهر پیدا می‌کند و به نشانه‌ای از پذیرش یا رد مداخله حکومت بدل میشود. این مداخله نه‌تنها مقاومت را تقویت می‌کند، بلکه بر عرف جامعه نیز اثر می‌گذارد؛ زیرا سیاست رسمی، به جای همراهی با تحولات اجتماعی، در برابر آن قرار می‌گیرد و فاصله میان هنجارهای رسمی و زندگی واقعی مردم را افزایش می‌دهد.
این روند، در نهایت، به زیان خود حاکمیت تمام میشود. هر سیاستی که برای اجرای آن ناگزیر به گسترش نظارت، تهدید، برخورد و محدود کردن آزادی‌های شهروندان باشد، نمی‌تواند به رضایت و همراهی پایدار جامعه منجر شود. نتیجه چنین رویکردی، فرسایش بیشتر سرمایه اجتماعی، بی‌اعتمادی گسترده‌تر و عمیق‌تر شدن شکاف دولت‌ـ‌ملت است؛ شکافی که در شرایط دشوار کنونی کشور، هزینه‌های آن می‌تواند بسیار فراتر از موضوع پوشش باشد.
راه برون‌رفت، نه تشدید اجبار، بلکه پذیرش واقعیت جامعه ایران و به رسمیت شناختن حق انتخاب زنان است. حاکمیت باید از مداخله در زندگی خصوصی شهروندان دست بردارد و به جای تقابل با جامعه، برای رفع تبعیض‌های ساختاری، تضمین حقوق شهروندی و بازسازی اعتماد عمومی تلاش کند. پوشش زنان را نمی‌توان با اجبار به مسئله‌ای حل‌شده تبدیل کرد؛ اما میتوان با اصرار بر اجبار، آن را به زخمی عمیق‌تر در رابطه جامعه و حاکمیت بدل ساخت. تجربه جنبش مهسا این هشدار را داده است و نادیده گرفتن آن تنها و تنها اصرار بر تکرار خطایی پرهزینه است.
منبع: کانال تلگرام نگارنده
✅ @mellimazzhabi
🔸نبرد سوم ایران و آمریکا؛ آیا تجزیه ایران در دستورکار است؟
مهستان؛ تقریبا در هر جنگی که دولت حاکم بر ایران شکست خورده است بخش‌هایی از سرزمین را از دست داده است و البته این پیامد و نتیجه طبیعی جنگ‌های گذشته بوده است. اگرچه چنین گذشته‌ای دلیلی بر استمرار آن در جنگ‌های آینده نمی‌دهد اما اگر بنا باشد بر احتمالات حرف خود را بنا کنیم احتمال تکرار قاعده گذشته بیشتر و قوی‌تر از احتمال وقوع نتیجه‌ای متفاوت است.
اگرچه ایران تجزیه سرزمینی بدون جنگ را نیز از سر گذرانده است و جنگ به تنهایی عامل چنین اتفاقی نبوده است.
اکنون سوال اینجاست که در صورت شکست در این جنگ آیا شبح آن قاعده شوم دوباره بر فراز این سرزمین تاریخی به پرواز در نمی‌آید و بال‌های سیاه و تیره خود را بر آن نمی‌گستراند؟
چگونه ممکن است در جنگی که یک طرف آن اسرائیل است و اشغال همسایگان خود را در دو الی سه سال گذشته ادامه داده است بعنوان طرف پیروز خواهان شکست قدرت سرزمینی ایران نباشد؟ اسرائیلی که مقامات آن بوضوح از اسرائیل بزرگ می‌گویند و بر از بین بردن موانع آن تاکید دارند!
برای پیشبرد اهدافشان به خوبی می‌دانند که اگر هم خودشان نتوانند بزرگ شوند باید بتوانند کشورهای بزرگ منطقه را کوچک کنند!
اکنون در میانه چنین جنگی با طرفی با چنین برنامه‌هایی بعید است که شکست ایران صرفا شکست جمهوری اسلامی باشد بلکه آن شکست ایران است به معنای واقعی کلمه.
طرف دیگر جنگ چه؟ آمریکا بعنوان طرف بزرگ این جنگ شاید انگاره‌های آخرالزمانی تلاویو برای کوچک‌سازی کشورها را نداشته باشد اما انگیزه‌های مالی بسیار قدرتمندی برای آن می‌تواند دست و پا کند. کشوری با بدهی سرسام‌آور ۴۲ تریلیون دلاری که با رویه‌های گذشته قادر به تسویه آن نیست نیازمند آن است که بنیان‌های نظم مالی و امنیتی قبلی را برهم زند و با وضع نظم تماما آمریکایی، اقتصادی که مهار بدهی آن را از دست داده است دوباره در دست بگیرد که تنها از معبر تسلط بر اقتصاد جهانی است که محقق میشود.
در واقع نظم بریتانیایی-اروپایی پیشین به زعم جناح افراطی فعلی آمریکا منجر به چنین هزینه‌های سنگینی برای این کشور شده است. نظمی که واشنگتن میراث‌دار آن از لندن بود، در تلقی جناح حاکم فعلی آمریکا، تنها آنها را به پلیس این دنیا مبدل گرداند که با جنگ‌های زیاد و پی‌درپی منجر به بدهی‌های کلان و رشد خیره‌کننده کشوری همچون چین شده است.
در واقع واشنگتن هزینه مراقبت از ترتیباتی امنیتی را پرداخت کرده که بهره‌اش بحساب پکن واریز شده است.
بنابراین آمریکا برای وضع و برقراری ترتیبات آمریکایی و نه حفظ نوع بریتانیایی آن، باید نظم قبلی را ویران کند. ترتیباتی که در نهایت منافع آمریکا حد و حدود آن را مشخص می‌کند. اینکه سمت و سوی جریان انرژی چه باشد؟ مسیرهای دریایی در کنترل چه کسی باشد و مبادلات مالی و تجاری با چه ارز و پشتوانه پولی می‌تواند برقرار گردد و اینکه در نهایت هر کشوری چه نقشی می‌تواند ایفا کند؟
در چنین سناریویی اگر کوچک شدن ایران به نظم آمریکایی در تسلط بر آبراهه‌ها و منابع انرژی کمک می‌کند، در تجزیه سرزمینی آن تردیدی بدست نمی‌دهند.
@Akhbare_mahestan
✅ @mellimazzhabi
از خلیج فارس تا مزارع آمریکا؛ هزینه جنگ ایران برای کشاورزان آمریکایی
هادی کحال‌زاده، پژوهشگر اندیشکده کوئینسی، در یادداشتی منتشرشده در ۲۹ مهر بررسی کرده که چگونه جنگ ایران و اختلال در تنگه هرمز، با گران‌تر کردن سوخت، کود، حمل‌ونقل و وام، فشار مالی بر کشاورزان آمریکایی را افزایش داده است.
بر اساس داده‌های مورد استناد او، هزینه سوخت و روغن بخش کشاورزی آمریکا در سال ۲۰۲۶ حدود ۲۱٫۶ میلیارد دلار پیش‌بینی میشود؛ در برابر ۱۶٫۸ میلیارد دلار در سال گذشته. افزایش قیمت گازوئیل، هم کار ماشین‌آلات کشاورزی و هم جابه‌جایی محصولات را گران‌تر می‌کند.
یادداشت همچنین به نظرسنجی آوریل از بیش از ۵۷۰۰ کشاورز اشاره می‌کند که در آن ۷۰ درصد پاسخ‌دهندگان گفته‌اند توان خرید تمام کود مورد نیازشان را ندارند. افزایش هزینه نهاده‌ها، نیاز به وام را نیز بیشتر می‌کند.
نویسنده تأکید دارد که نمی‌توان تمام مشکلات کشاورزان را به جنگ نسبت داد؛ خشکسالی، تعرفه‌ها و قیمت محصولات هم مؤثرند. پیشنهاد او، توافقی با ایران است که ضمن کاهش تنش، فرصت فروش محصولات کشاورزی آمریکا در بازار ایران را فراهم کند.
متن کامل یادداشت کوئینسی
✅@mellimazzhabi
ایران پیشِ رو
محمدمهدی اردبیلی
به دعوت پاناروما
مهرماه ۱۴۰۵
✅@mellimazzhabi
«آزاد» آزاد شد.
توضیحات بیشتر به‌زودی…
گفت‌و‌گوی بعدی: عباس امانت و یرواند آبراهامیان | ۲۸ مرداد و درس‌هایی برای ایران امروز
🆔 @AzadSocial
به دنبال راهی برای دوام آوردن
✍️فرشته طوسی
نمی‌دانیم دوباره قرار است جنگی فراگیر رخ دهد یا نه، نمی‌دانیم وضعیت جنگی تا چند ماه و چند سال دیگر ادامه دارد. تنها این را می‌دانیم که خوش‌بینی به آینده می‌تواند ما را بیش از پیش سرخورده کند، و بدبینی به آن ما را در سیاه‌چاله‌ای فرو برد که راهی برای بیرون آمدن از آن نیست. این دوگانه‌ی خوش‌بینی و بدبینی اما خودش بخشی از همان تله‌ای است که وضعیت جنگی برای ما ساخته، انگار تنها گزینه‌های ممکن همین دو هستند، اما نه امید انتزاعی و نه یأس فلج‌کننده، نمی‌توانند راهی برای ما در این میدانِ عدمقطعیت بگشایند.
از حدود دو سال پیش که افق سیاست با وضعیت جنگی محو شده، شبیه انسان‌هایی شدیم که
سرنوشت محتوم خود را پذیرفته‌اند و تنها نظاره‌گرِ مرگ و ویرانی‌اند. این نظاره‌گری منفعلانه، شبیه یک مکانیسم دفاعی ذهن به انباشت مداوم رنج است. به دنبال راهی می‌گردیم که شکافی در این قلمرو آهنین سرنوشت ایجاد کنیم.
می‌خواهیم از این واقعیتی که در آن صرفاً زنده‌ایم بیرون بزنیم، از این وضعیتی که در آن انسان‌ها یا ستمگرند یا ستمدیده، رهایی پیدا کنیم و تصور کنیم که همچنان امکانی برای زندگی هست، امکانی که خودمان بتوانیم خلقش کنیم.
ما و مردمان این کشور در حال تاب آوردن وضعیتی هستیم که نمی‌خواستیم در آن تاب بیاوریم. این سطح از رنج که تجاوز خارجی، جنگ، سرکوب و کشتار را عادی کند و حس بازمانده را در ما به جا بگذارد را نمی‌خواستیم. بازماندگانی که در یک سال گذشته نمیدانستند چگونه باید زندگی کنند
و همچنان به رخدادهایی در آینده فکر می‌کنند که باید آنها را تاب بیاورند تا بتوانند ادامه دهند.
مردمانی که آستانه‌ی دردشان بالا رفته، نه فقط چون دیگر دردی نیست، بلکه چون بدن یاد گرفته که درد مداوم را تحمل کند تا بتواند عمل کند.
باید بیش از هر زمان دیگری به چگونگی این تداوم فکر کنیم، چگونگی امکان پیش رفتن و زندگی کردن، چگونگی ادامه دادن بدون آنکه تبدیل به هیولاهای منفردی شویم که دیگر هیچ‌چیز جز بقا و دوام آوردن فردی برایشان اهمیتی ندارد، وقتی رنج جمعی به اندازه‌ی کافی طولانی میشود و افقی برای عبور از آن نیست، جامعه‌ای باقی نمیماند که بتوان از آن دفاع کرد.
باید به خودمان تلنگر بزنیم و دوامی جمعی را طلب کنیم.
شاید تنها تلاش برای درک عینی وضعیت موجود
بتواند مسیری برای ادامه دادن را ممکن کند، درک اموری خُردی که بتواند میدان اثرگذاری ما را هم
کم‌وبیش برای خودمان متعین کند. «متعین کردن میدان اثر» یعنی در این موقعیتِ مشخص، با این منابع محدود، چه کاری می‌توانم بکنم؟ باید دستاویزهای کوچکی پیدا کنیم برای اینکه حیات اجتماعی فرو نپاشد و همچنان جامعه‌ای بتواند وجود داشته باشد. در بُعد ذهنی، به جنبه‌های رهایی‌بخش «زن، زندگی، آزادی» تکیه کنیم، به معنایی که به «ما» می‌داد، به حس سوژگی و عاملیت داشتن «زن» که از درون آن خیزش زنده شد، در عمل اما، به کنش‌های کوچک و انضمامی و مراقبت جمعی فکر کنیم، به اینکه چگونه هر کدام از ما شاید بتواند رنجی را هر چند کوچک،
سبک‌تر کند، به اینکه چگونه میتوان با کاری خُرد برای خود و دیگری، همچنان این زندگی معنایی داشته باشد؟معنایی که بتواند این حس شکست تاریخی و اجتماعی را از کنار گوشمان اندکی کنار بزند، و آن وقت با خود بگوییم که حتی اگر سرنوشت محتوممان را قرار است بپذیریم، بتوانیم به خاکی که در آن مردگانمان را به جا گذاشته‌ایم احساس تعلق جمعی کنیم[1].
1- خوزه آرکادیو بوئندیا: «اما هنوز مرده‌ای در اینجا نداریم. وقتی کسی مرده‌ای زیر خاک ندارد، به آن خاک تعلق ندارد.»
اورسولا: «اگر قرار باشد من بمیرم تا بقیه در اینجا بمانند، خواهم مرد.»
✅ @mellimazzhabi
راه‌حل؟ بزرگ‌ترش را می‌زنیم!
✍🏻 سهند ایرانمهر
تکنوتوپیا؛ یعنی این تصور که تکنولوژی حلال مشکلات است، یعنی بنشینیم و خیال کنیم هر گرهی که بشر به دست خودش زده، یک روز ماشینی پیدا میشود و بازش می‌کند. فی‌المثل دچار ملال و پوچی شدیم، دستگاهی می‌سازیم؛ فقیر شدیم، اختراعی می‌کنیم؛ سیاست به بن‌بست رسید، مهندسی را صدا می‌زنیم. این تصور که انگار دنیا یک کارگاه بزرگ است و آدمیزاد هم مهندسی که اگر آچار مناسب دستش باشد، بالاخره هر مهره سفتی را باز می‌کند. غافل از اینکه همه مشکلات بشر از جنس قواعد فیزیکی نیست، ماهیت انسانی دارد با متغیرهایی غیرقابل اندازه‌گیری از جاه‌طلبی و زورآزمایی و منفعت و ترس که آچار که هیچ، از آن پیشرفته‌تر هم فقط گره را کورتر می‌کند.
نگاه به حل مشکل امروز منطقه در نگاه آمریکایی که پشتش ایلان ماسک و دیگر تکنولوژی‌اندیشان مکتب تکنوتوپیا نشسته‌اند، همین‌قدر ساده‌اندیشانه است. بیش از مجموع عراق و افغانستان بمب سر ایران ریختیم و جواب نداد، یک بزرگ‌ترش را می‌ریزیم که کار را تمام می‌کند. اما کار چه چیزی را؟ بعید است خودشان هم بدانند. فقط باید پیشرفته‌تر، گنده‌تر و ترجیحا اسمش دهان‌پرکن‌تر باشد.
تکنولوژی امروز نماد هوشمندی و مهارت بشر در جزئیات است؛ در کاربرد و اهدافش اما چنان هوشمندانه نیست، نمونه‌اش هوشی که هوش مصنوعی را می‌سازد و هوشی که در عاقبت آن درمانده است. در دنیای تکنوتوپیا به‌جای اینکه بپرسند چه می‌خواهیم و به کجا می‌رویم، می‌پرسند چه داریم و چقدر می‌توانیم به کار ببریم، بی‌دغدغه تأثیر یا عاقبتش و به این امید که مابقی چرا و چگونه‌های خلق را هم با تکنولوژی مهندسی افکار در الگوریتم‌های مجازی که در دست داریم حل خواهیم کرد.
مشکل ایران را که قرار بود چهار روزه حل کنند، حل‌نشده که هیچ، هزار بار پیچیده‌تر کرده‌اند و بعد از هفت‌ماه، حالا از اقتصاد دنیا تا خیابان‌های اروپا دست‌به‌گریبان جنگی هستند که هر بار قبل از شروعش راهبرد این است که این بار گنده‌ترین و پیشرفته‌ترین را می‌ریزیم، کلمات گنده‌تری در توصیفش به کار می‌بریم و اینکه چطور این بمب تنگه را باز می‌کند، مسئله ایران، امنیت، تجارت، هنجارهای بین‌المللی زیر پا گذاشته‌شده را حل خواهد کرد، به هیچ‌جای‌مان نیست.
«بمب مادر» هم از همین جنس اسم‌هاست؛ اسمی که پیش از آنکه چیزی درباره نتیجه جنگ بگوید، دهان آدم را از حیرت باز می‌گذارد. مادرِ بمب! معجزه‌ای که مادر همه گرفتاری‌ها را به عقد نکاح خود درمی‌آورد، دلیل و دانش را از تقلای دوباره کشوری که نداشتن بمب را با گوشت و پوست لمس کرده است، می‌گیرد، کینه‌ها، گره‌های تاریخی، منطق ژئوپلتیک، جغرافیا و تاریخ را صف می‌کند و از همه‌شان: «چشم قربان» می‌گیرد، سوال متحدین منطقه‌ای را که از خودشان می‌پرسند حاصل این پایگاه‌های آمریکایی که قرار بود امنیت ما را حفظ کند، چه بود، جواب می‌دهد و همه آنهایی را که حالا آمریکای سردرگم در حل مسئله تنگه و دچار انواع تعارض‌ها می‌بینند، قانع می‌کند!
مهم‌ترین سوال که از باورمندان تکنوتوپیا که حالا پدرخوانده سیاست جهان شده‌اند میشود پرسید، این است که بعد از زدن بمب چه؟ هیچ جوابی ندارند و حتی نمی‌توانند توضیح بدهند که از این بمب چگونه می‌خواهند دستاورد سیاسی که رافع مشکلات باشد، بسازند. خلاصه حرف ترامپ ختم به بزرگی بمب و مهیب‌بودن حمله است، اما حرف بر سر بزرگی بمب نیست؛ بر سر کوچکی تصوری است که گمان می‌کند با بزرگتر شدن بمب، مسئله هم کوچک‌تر میشود و البته که نخواهد شد.
✅ @mellimazzhabi
واکنش فردوسی‌پور به حکم ممنوعیت حضور مردان در بازی‌های زنان:
برآمده از ذهنی جنسیت‌زده که قطعا نیاز به درمان دارد!
✅@mellimazzhabi
هیچ بازی تقدیر دوامی نمی‌آرد
اندوه و شادی هریک به نوبت می‌آیند و می‌روند
و نوبت شادی کوتاه‌تر.
آنکه شادمانه بر فراز نشسته
به ساعتی در ژرف‌ترین ژرفاها فرومی‌افتد
و آنکه دیهیم شاهی به سر دارد
و چون سری بجنباند
مادها و هندوها، همسایگان آفتاب،
شمشیر در نیام می‌کنند،
آنگاه که چوبدست شاهی به دست لرزان بگیرد
پیشاپیش فر و شکوه خود را فروریخته بیند
و از بخت لرزان و تقدیر بی‌نشان
به هراس افتد.
از نمایشنامه‌ی توئستس
«زنان تروا و توئستس»
سنکا
ترجمه‌ی عبدالله کوثری
✅ @mellimazzhabi
نتانیاهو در حال باختن انتخابات نیست؛ برای برد به سومحاسبه یا غفلت تهران نیاز دارد
مهستان؛ ۴ روز تا موعد برگزاری انتخابات در اسرائیل باقی مانده و تمرکزها روی آخرین نتایج نظرسنجی هاست.
در اسراییل ده‌ها موسسه نظرسنجی مشغول به کارند. همکاری این موسسات با رسانه‌ها و پروژه‌های آکادمیک منجر به انتشار نظرسنجی‌های متعدد و بازار مکاره بزرگ و گیج‌کننده ای از نتایج احتمالی است.
بازنشر این نتایج در فضای رسانه‌ای خاورمیانه بدون اشاره به سوابق و گرایشات موسسات نظرسنجی فضایی مبهم تولید می‌کند.
اما این ابهام تنها در کانال‌های تلگرامی و اینستاگرامی در سراسر خاورمیانه است که وجود دارد. مثلا انتشار نتایج نظرسنجی کانال چهارده یا شبکه آی ۲۴ همواره نتانیاهو و حزب لیکود را پیروز قطعی انتخابات نشان می‌دهد. یا تیترهایی مانند آیزنکوت از نتانیاهو جلو افتاد! مخاطبان را با نمایی از شکست بی‌بی و بلوک راست افراطی‌اش مواجه می‌کند.
اما خبری نیست! نتایج موسسات خود حزب لیکود را که کنار بگذاریم تمام نظرسنجی‌ها معتبر از کانتار تا مدد یک چیز را نشان می‌دهد: حزب یاشار. به رهبری گادی آیرنکوت یکی دو کرسی بیشتر از حزب لیکود به دست می‌آورد، هیچ یک از دو بلوک کمتر از ۴۶ کرسی به دست نمی‌آورند و به ۵۵ کرسی هم نمی‌رسند و سهم احزاب اعراب هم چیزی بین ۱۲ تا ۱۵ کرسی خواهد بود.
اپوزیسیون بدون تکیه بر احزاب عربی قادر به تشکیل دولت نیست. برای ائتلاف با اعراب هم سد بزرگی به نام آویگدور لیبرمن و حزبش وجود دارد که محال است با اعراب ائتلاف کند. حتی اگر اعراب به موفقیتی بزرگتر هم برسند و با حذف شدن حزب رزرویست اقتصادی جدید! به رهبری یک سیاستمدار راست‌گرای لجباز ضد بی‌بی و البته ضد اعراب و حزب عوفر وینتر تعداد کرسی‌های ۳ حزب یاشار به رهبری آیرنکوت، دموکرات‌ها به رهبری یائیر گولان و حزب بیخاد (با هم) به رهبری بنت به ۴۶ کرسی یا بیشتر برسد هم بعید است این بار بنت اجازه دهد دولتی با تکیه بر ۱۵ کرسی احزاب عربی تشکیل شود. این کار ریسک کردن همه جاه‌طلبی مردی است که تمام آرزویش تکیه بر تخت بی‌بی در جریان راست امنیتی است. اساسا که در آن اسراییل تا اطلاع ثانوی جز راست‌گراهایی فوق افراطی و نصفه افراطی و بخشی افراطی! کسی تاج و تختی ندارد.
چرا همه این‌ها برای ما مهم است؟ نتانیاهو و وزیر جنگش که مرید اوست این روزها فضایی کاملا جنگی در مورد ایران ساخته‌اند، جنگنده‌های اسراییلی مرتب در آسمان عراق و اردن در پروازند. بعید نیست که منتظر مهیا شدن فرصت عملیاتی باشند و اگر تعداد قابل توجهی از اهداف در دسترس قرار بگیرند، حمله و به خصوص ترورها را شروع کنند. اما آنها پرواز می‌کنند تا تهران را دچار سوءمحاسبه کنند و به واکنش پیش‌دستانه وادارند!
نتانیاهو در حال باخت نیست! اپوزیسیون او ضعیف و پراکنده و اسیر قفل صهیونیستی جاه‌طلبی امثال لیبرمن و بنت است. او بعد از انتخابات روزهای طولانی به عنوان نخست‌وزیر در حال خدمت باقی می‌ماند. یا اسراییل را به انتخابات مجدد در بهار ۱۴۰۶ می‌برد یا -با احتمال ضعیف- سرانجام یک حزب اپوزیسیون را وسوسه و به دولت جدید می‌کشد.
نتانیاهو برای نباختن انتخابات به ایران حمله نمی‌کند! چون اساسا در حال باختن نیست! اما برای بردن انتخابات نیاز دارد ایران را به سوءمحاسبه بیندازد و به پیش‌دستی وادارد یا با احتمال ضعیف‌تر یک غفلت و سوءمحاسبه امنیتی در تهران اهداف سطح بالایی مانند پزشکیان و قالیباف و یا سطوح عالی امنیتی و سیاسی را در معرض ترور قرار دهد! یا دسترسی همزمان به بانک اهداف ترور ایجاد کند.
در تله بی‌بی نباید گرفتار شد. نه پیش‌دستی و نه غفلت!
ماندن در موضع دفاع از کشور و شروع‌کننده نبودن برای حفظ انسجام جبهه داخلی در ایران ضروری است.
نتانیاهو فعلا از این صحنه خونین بیرون نمی‌رود و باید برای ادامه ماراتن فریب و خون و آتش با او آماده بود.
@Akhbare_mahestan
✅@mellimazzhabi
بازداشت پدر بابک علی‌پور، زندانی سیاسی اعدام‌شده، در رشت
علی علی‌پور، پدر بابک علی‌پور، روز سه‌شنبه ۲۸ مهر در منزل خود در رشت بازداشت و به بازداشتگاه «شهدای گمنام» منتقل شد. به گزارش هرانا، مأموران همزمان شماری از وسایل الکترونیکی او و اعضای خانواده‌اش را ضبط کردند.
تاکنون اطلاعاتی درباره دلایل بازداشت و اتهامات احتمالی او منتشر نشده است. روزبه علی‌پور، فرزند دیگر این خانواده، نیز از بهمن ۱۴۰۴ در بازداشت به سر می‌برد. بابک علی‌پور در ۱۱ فروردین ۱۴۰۵ در زندان قزل‌حصار اعدام شد.
✅@mellimazzhabi
چشم‌انداز تقابل تهران و واشنگتن
مصاحبه‌ی ایران فردا با کوروش احمدی
🔻دکتر کوروش احمدی، دیپلمات سابق ایران،در یک مصاحبه‌ی تحلیلی با ایران فردا پیرامون چشم‌انداز تقابل تهران و واشنگتن می‌گوید: بن‌بست مذاکرات، تداوم محاصره دریایی و فشارهای اقتصادی، مسیر پایان بحران را پیچیده کرده است. به اعتقاد او، در حالی که تنگه هرمز به‌تنهایی نمی‌تواند تضمین‌کننده دستیابی ایران به امتیازات سیاسی و اقتصادی باشد، احتمال بازگشت به درگیری نظامی نیز همچنان مطرح است؛ با این حال، از نظر او راه دیپلماسی هنوز بسته نشده و توافقی محدود و مرحله‌ای می‌تواند راهی برای مهار بحران باشد. احمدی در این گفت‌وگو، ضمن بررسی اهداف اعلام‌شده آمریکا، اختلافات دو طرف بر سر ترتیب امتیازدهی و نقش محاسبات سیاسی دونالد ترامپ، سناریوهای پیش‌روی ایران و آمریکا را تشریح می‌کند. 🔺
پیوستن به کلیسا و تردیدهای بی‌امان
#با_تاریخ
مهستان؛ در پنج سالگی به عضویت کلیسا درآمدم. کلیسای ما در میانه برگزاری مراسم احیای بهاره بود و یک مبلغ مسیحی مهمان از ویرجینیا آمده بود. صبح یکشنبه مبلغ مزبور به کلاس دینی ما آمد و با ما در مورد رستگاری صحبت کرد و سپس از ما دعوت کرد در صورت تمایل به کلیسا ملحق شویم. خواهر من اولین کسی بود که آن روز صبح به عضویت کلیسا درآمد، بعد از فهمیدن این موضوع تصمیم گرفتم نگذارم از من جلو بزند. بنابراین، من هم عضو شدم. هرگز درباره این موضوع فکر نکرده بودم و حتی هنگام غسل تعمید هم نمی‌دانستم چه اتفاقی دارد می‌افتد.
از این رو کاملا روشن بود من نه از سر ایمانی پرشور، بلکه تنها به خاطر نیاز کودکانه عقب نیفتادن از خواهرم به کلیسا پیوستم. کلیسا همواره خانه دوم من بوده است. از آنجا که پدرم کشیش آن کلیسا بود، احتمالا گریزی از این اتفاق نبود، اما هرگز تا زمانی که در سال دوم کالج دوره‌ای از شک و تردید سپری کردم، از رفتن به کلیسا پشیمان نشدم. درس‌هایی که در کلیسا آموختم کاملا در خط بنیادگرایی قرار داشت، هیچ‌یک از معلمانم هرگز در خطاناپذیری کتاب مقدس تردید نداشتند، اکثر آنها کم‌سواد بودند و هرگز در مورد خوانش انتقادی کتاب مقدس نشنیده بودند، اما رویکرد غیرنقادانه نمی‌توانست مدت زیادی در من دوام داشته باشد، زیرا با طبیعت من سازگار نبود. در سیزده‌سالگی، فضای کلاس دینی خود را با انکار رستاخیز جسمانی مسیح شوکه کردم. تردیدهای بی‌امان شروع به جوانه زدن کرد.
برگرفته از کتاب زندگی‌نامه خودنوشت مارتین‌لوتر کینگ
@akhbare_mahestan
✅@mellimazzhabi
قیمت جهانی نفت برنت از ۱۱۵ دلار گذشت
✅@mellimazzhabi
به‌شان می‌گفتم: «زمانه زمانۀ خطیری است، و اگر کسی می‌خواهد شانه خالی کند و خاک کشورش را با خونش سیراب نکند، همان بهتر که از گرسنگی بمیرد.» ارباب هینک در یک چشم‌به‌هم‌زدن یک قلپ پدرمادردار از شرابش سر کشید. «تا زور به بازو دارند و جان به تن، رس‌شان را باید کشید، حرف اضافه هم موقوف.»
ارباب یانک مات‌ومبهوت خیره ماند به پسرخوانده‌اش. پیرمرد در اوج حیرت، تته‌پته‌کنان گفت: «چی شده؟ می‌گویی که ـ خدا به دادمان برسد ـ قرار است جنگ شود؟»
ارباب هینک لحن تمسخرآمیزی به صدایش داد و گفت: «پس چی! جنگ نشود پس چی بشود؟ فکر کردی صلح برای چیست؟ ای ای ای، پدرخوانده جان، هروقت دیدی چند وقت است صلح برقرار است بدان یک کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه است و خبرهایی در راه.» با لحن تحقیرآمیزی گفت: «حتی این بابا، خود ناکسش ـ چی صداش می‌زنند؟ ـ آها، شاهزادۀ صلح‌جو، هم می‌داند؛ شاهزادۀ صلح‌جو! به حق چیزهای نشنیده!» ارباب هینک دیگر از کوره دررفته بود. «مثل روز روشن است از ترس به هوا رفتن تاج‌وتخت شاشیده به خودش. باز خوب است تا سه‌تا متکا نگذارد زیر کفلش قدش به تاج تخت نمی‌رسد.»
از مجموعه داستان حکایات من‌درآوردی
کارل چاپک
ترجمهٔ اسد ناصحی
🎥 شاه‌غلام اولین طلای فرنگی را دشت کرد
غلامرضا فرخی در فینال وزن ۸۲ کیلوگرم کشتی فرنگی فهرمانی جهان، مقابل حریفی از ترکیه ۵ بر ۱ پیروز شد و به مدال طلای جهان رسید.
✅@mellimazzhabi
✍️ امپراتوری پشت پرده؛ هوآوی چگونه به قدرتی جهانی تبدیل شد؟
عمران دسترس: پژوهشگر و استاد دانشگاه:
«خانه هوآوی» کتابی درباره تناقض‌های قدرت است: درباره شرکتی که دستاوردهای فناورانه‌اش تحسین‌برانگیز است، اما مناسبات سیاسی و شیوه‌های مدیریتی‌اش پرسش‌های دشواری برمی‌انگیزد.
🌐 مطالعه متن و خرید کتاب
کسی تنهاست که کتاب نمی خواند
نشر روزنه:
@rowzanehnashr
🌐 www.rowzanehnashr.com
✅ @mellimazzhabi
سمفونی ساختار بحرانی، جامعه جنبشی و جنگ
ایران پس از جنگ چهل روزه- ۴
هدایتی مثل آب‌خوردن به نیمه‌نهایی رسید
فردین هدایتی در یک‌چهارم نهایی وزن ۱۳۰ کیلوگرم مسابقات کشتی فرنگی قهرمانی جهان ۹ بر صفر مقابل جیانگ از چین به پیروزی رسید و راهی نیمه‌نهایی شد.
✅ @mellimazzhabi
وحشت میانجی‌ها از چشم‌انداز هولناک نبرد سوم؛ نتانیاهو و ترامپ در بند چیزی نیستند!
مهستان؛ تکاپوهای ممانعت از آغاز دوباره جنگ از کشورهای منطقه فراتر رفته و کشورهای اروپایی را نیز فراگرفته است. وزیر خارجه آلمان گفته است که آماده‌ایم با ایران مذاکره کنیم و نشست اروپاییان در استانبول با کشورهای پاکستان، مصر، ترکیه و عربستان و تمرکز بر اینکه مسئله ایران به شکل دیپلماتیک حل و فصل شود همه ناشی از نگرانی‌ها از شدت جنگ آینده است. در واقع جنگ بعد بسیار کم‌احتمال است که ابعاد آن همچون جنگ ۴۰ روزه باشد و به احتمال قوی حمله به زیرساخت‌های انرژی بخشی از سناریوی جنگی تلاویو-واشنگتن است. مقامات ایران هم تهدید کرده‌اند پاسخ خود را در ۹ کشور دیگه خواهند داد و مهمتر از آن حمله به کابل‌های فیبر نوری اینترنت جهانی را به بانک اهداف خود اضافه کرده است. هدفی که در صورت وقوع می‌تواند بخش‌های مهمی از جهان را به یک خاموشی ارتباطاتی بکشاند.
اما آنچه ایران بعنوان یک هدف حمله انتخاب کرده صرفا از سر انتقام‌گیری کور نیست بلکه پاسخی است به تلاویو که نقطه قوت اقتصاد آن کشور در معرض ویرانی قرار می‌گیرد. به عبارتی همانطور که اسرائیل با تهدیدات افراطی خود از ویرانی زیرساخت‌های نفت و انرژی ایران می‌گوید که به نحوی اقتصاد ایران به آن وابسته است. تهران نیز بر از بین بردن کابل‌های اینترنت جهانی دست گذاشته است. کابل‌هایی که بخش قابل توجهی از آنها از آبراهه‌های هرمز و باب‌المندب می‌گذرد که در حال حاضر به نحو نسبی در کنترل این کشور است.
در واقع اسراییل با اقتصادی دانش‌بنیان و پیشرو در حوزه‌هایی مانند هوش مصنوعی، نرم‌افزار، امنیت سایبری و نیمه‌رساناها به اینترنت جهانی وابستگی بالایی دارد.
بنابراین ابعاد جنگ بعدی که در صورت وقوع حتما به زیرساخت‌های کشورهای منطقه میرسد، مستعد است که اقتصاد کل دنیا را به فروپاشی برساند.
نبود اینترنت در کنار نبود انرژی و مواد اولیه و کودهای شیمیایی برای کشاورزی عملا چیزی از اقتصاد جهانی برجای نمی‌گذارد.
اگرچه کشورهای زیادی در تلاشند تا مانع از این جنگ هولناک شوند، سابقه نتانیاهو و ترامپ نشان می‌دهد که در وسوسه قمارهای بزرگ سیاسی و نظامی اعتنایی به دغدغه‌های دیگران ندارند.
@Akhbare_mahestan
✅ @mellimazzhabi
▶️ فایل صوتی
معرفی و بررسی کتاب
درس‌گفتارهایی در دین‌داری عقلی و اَقلّی
Oct 24, 2026
شنبه ۱۴۰۵/۰۸/۰۲
#حلقه_دیدگاه_نو
@didgahenochannel
✅ @mellimazzhabi
موضوع جلسه:
کالبدشکافی فروپاشی سلسله صفوی:
هنگامی که یک امپراطوری از درون فرو می‌ریزد
به مناسبت سيصد و چهارمین سال سقوط اصفهان توسط محمود افغان
سخنران: رسول رئیس جعفری
@dinoeqtesad
✅@mellimazzhabi
🔸کنگره نهضت آزادی (بخش اول)
#با_تاریخ
مهستان؛ در اواخر تابستان ۵۸ با توجه به روند حوادث، من و دوستانم به این نتیجه رسیدیم که در ایران یک حکومت انحصاری از سوی روحانیون در حال شکل گرفتن است. به همین دلیل این فکر و احساس به وجود آمده بود که ضرورت دارد نیروهای نهضتی قدیمی و جدید بار دیگر فعالیتهای پیشین خود را از سر گرفته و به اصطلاح برای مقابله با پیش آمدهای آینده آماده شوند. در آن زمان چون اعضای اصلی و رهبران نهضت در دولت یا شورای انقلاب مسئولیت داشتند، فعالیتهای تشکیلاتی تقریبا متوقف شده بود.
به همین دلیل من و آقای عربزاده و چند تن دیگر این پیشنهاد را مطرح کردیم که کنگره نهضت آزادی را به منظور تعیین خط مشی آینده نهضت برگزار کنیم. کنگره نهضت در باغ برادر آقای هاشم صباغیان در جاده کرج برگزار شد. در این کنگره همه اعضای قدیمی و جدید و داخل و خارج از کشور نهضت حضور داشتند. مهندس بازرگان و دکتر رضا صدر هم مطالبی گفتند. من نیز مطالب مفصلی پیرامون تحرک جدید نهضت و وحدت نیروهای پراکنده گفتم. بعد گفتم انقلاب دارد مصادره میشود و خط مشی نهضت آزادی ادامه حکومت نیست و هدف ادامه انقلاب یا حفظ ارزش‌های ملی، مذهبی در زمینه‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی است.
این بحث مورد استقبال قرار گرفت و دیگران هم درباره این مساله صحبت کردند. این موضوع نیز یادآوری شد که برای حفظ ارزش‌ها ضرورت دارد تا نهضت با خط مشی جدید و به صورت فعال‌تری با حوادث برخورد کند و در سیر امادگی تشکیلاتی خود تلاش کند. بدین جهت انتخاب هیات اجرایی جدید ضروری است. در همین رابطه انتخابات صورت گرفت و من به عضویت هیات اجرایی انتخاب شدم و چون رای بالاتری آوردم عملا به عنوان دبیر این هیات معرفی شدم...
برگرفته از کتاب نیم قرن خاطره و تجربه
خاطرات عزت‌الله سحابی
@Akhbare_mahestan
✅ @mellimazzhabi
سنبل باجی، روستازاده‌ای از اطراف کرمان به اسارت سپاه فتحعلیشاه که در آن زمان ولیعهد بود، در می‌آید. سر از حرمسرای او در می‌آورد و مادر شش فرزند فتحعلیشاه میشود.
حُسن‌جهان یکی از آن شش فرزند است که در هشت سالگی به عقد خسروخان اردلان، پسر حاکم قدرتمند کردستان در می‌آید؛ ازدواجی مصلحت‌جویانه که برای تحکیم پیوند حکومت مرکزی با والیان مرزنشین بوده است. حسن جهان به رغم اینکه شاهزاده است، در زندگی عاطفی‌اش رقابت با همشویش، مستوره اردلان دیده میشود که او نیز از زنان نام‌دار است.
این فراز از کتاب تجربه زیسته غم‌انگیز زنان آن دوره را به تصویر می‌کشد.
پریسا کدیور در این یادداشت در روزنامه ایران درباره کتاب بیشتر توضیح می‌دهد.
✅ @mellimazzhabi
🔹 قیمت نفت برنت از ۱۱۷ دلار عبور کرد
✅ @mellimazzhabi
📘 مجموعه‌ی جنبش‌های اجتماعی — ترجمه‌ی ۲
🟢آینده‌ی جنبش‌های اجتماعیِ بی‌خشونت ،چرا جنبش‌ها بیشتر شده‌اند و کمتر پیروز می‌شوند؟
✍️ اریکا چنوویت — استاد دانشگاه هاروارد، نویسنده‌ی «چرا مقاومت مدنی کارساز است» 📰 Journal of Democracy، ژوئیه‌ی ۲۰۲۰
سال ۲۰۱۹ بزرگ‌ترین موج جنبش‌های بی‌خشونت در تاریخ بود: سودان، الجزایر، لبنان، عراق، شیلی، هنگ‌کنگ. اما همان دهه‌ای که رکورد شمار جنبش‌ها را شکست، پایین‌ترین نرخ پیروزی در شصت سال را هم ثبت کرد: از ۶۵ درصد در دهه‌ی ۱۹۹۰ به ۳۴ درصد.
چنوویت می‌پرسد چرا — و پاسخش رژیم‌ها نیستند، خودِ جنبش‌ها هستند: کوچک‌تر شده‌اند؛ به‌جای اعتصاب و عدم‌همکاری، فقط تظاهرات می‌کنند؛ به‌جای سازمان، به شبکه‌های اجتماعی تکیه می‌کنند؛ و حاشیه‌های خشونت‌آمیز را تحمل می‌کنند. درس او ساده است: جنبشی که پیش از خیابان، سازمان و استراتژی و انضباط می‌سازد، می‌ماند؛ جنبشی که از خیابان شروع می‌کند، در خیابان تمام میشود.
این مقاله همان متنی است که شماره‌ی ۱ این مجموعه (ماکسیموویچ و رقیب، ۲۰۲۶) در گفت‌وگو با آن نوشته شده؛ با خواندن هر دو، دو سر یک بحث شش‌ساله را در دست دارید.
اظهارات عمادالدین باقی از اعدام جوان ۲۰ ساله که شاگرد نانوا بوده
من پروندهای اعدامی های اصفهان رو خوندم از جزئیاتش هم خبر دارم. اصلا رای دادگاه رو خوندم باور نمیشد!
چرا جرات نمی کنید رای دادگاه را منتشر کنید؟ تا دو روز نمی تونستم بخوابم.
✅@mellimazzhabi
اینترنت گران شد
اصلاح تعرفه خدمات اینترنت با تأیید مراجع ذی‌صلاح، از بامداد جمعه اول آبان‌ماه ۱۴۰۵ تا سقف ۴۰ درصد آغاز شده و تعرفه‌های جدید اعمال شده است.
✅@mellimazzhabi
مکرون، رییس‌جمهور فرانسه به روزنامه لوموند:
فرانسه در روزهای آینده اعتراضاتی را که توسط اتحادیه‌ها سازماندهی نشده‌اند، ممنوع خواهد کرد
گروه‌های چپ افراطی با خشونت بسیار بالا و برنامه‌ریزی دقیق قصد سرنگونی جمهوری را دارند.
ما باید در مقابله با گروه‌های چپ افراطی بسیار قاطع باشیم.
✅@mellimazzhabi
