15066
تکنیک های کاربردی رفتار با کودکان و نوجوانان اوادیس زینلی متخصص روانشناسی از دانشگاه علامه طباطبایی تهران و مدرس دانشگاه درمان روانکاوی،مشاوره کودک،نوجوان : پیام در شخصی پیج اینستاگرام👇 Instagram.com/psychoanalysis_and_psychology @Avadisszeinaly
══ 💛 ══ ❥
🟡 چگونه از کائنات درخواست کنیم؟
👈 مراقبــه و آگــاهی ☟ ☟
❖ PakSazii• Daroun
▪️▪️
🎙 فنبیانِ مادرانه؛ جادوی کلمات
بسیاری از اوقات مشکلِ ما در ارتباط با فرزندمان، «چه گفتن» نیست؛ بلکه «چگونه گفتن» است. کلامِ یک مادر میتواند پناهگاهِ امنِ کودک باشد یا دیوارِ دفاعیِ او.
تکنیکهای بیانِ مؤثر :
🌱 ۱. تبدیلِ «برچسب و سرزنش» به «توصیفِ نیاز و راهحل»
❌ به جای لحن (مضر و مقاومساز): «تو چقدر بینظمی! همیشه اتاقت شبیه بازار شامه!»
✅ با فنبیان (محترمانه و هدایتگر): «وقتی اسباببازیها وسط اتاق پخشه، ممکنه زیر پا گم بشن یا بشکنن. بیا با سر جای اصلیش بذاریم.»
🌱 ۲. تبدیلِ «تهدید» به «بیانِ پیامدِ منطقی»
❌ به جای لحن (دستوری و تهدیدآمیز): «گوشیت رو الان خاموش نکنی، تا یک هفته قدغنه!»
✅ با فنبیان (قاطع و بدون خشم): «قرارمون این بود تا ساعت ۹ وقت استفاده از تبلت باشه. الان عقربهها نشون میدن؛ وقتشه که تبلت استراحت کنه تا فردا.»
🌱 ۳. تبدیلِ «سرکوبِ احساس» به «آینهداریِ هیجانی»
❌ به جای لحن (انکارکننده):«گریه نداره که! واسه یه اسباببازیِ خراب که غصه نمیخورن!»
✅ با فنبیان (همدلانه و امن): «میفهمم که چقدر ناراحتی؛ اسباببازیت خراب شده و حق داری غصه بخورې. بیا ببینیم میتونیم درستش کنیم یا نه.»
🌱 ۴. جادوی لحنِ بدن و ارتباطِ چشمی
گاهی لحنِ کلام آرام است، اما دست به کمر ایستادن یا به گوشی نگاه کردن، پیامِ بیتوجهی میدهد.
✨ وقتی فرزندتان میخواهد با شما حرف بزند، همقدِ او شوید (یا بنشینید)، نگاهش کنید و با یک لبخندِ ملایم بگویید: «سراپا گوشم، عزیزم.»
با صدای گرم، لحنِ امن و کلماتِ روشن، قلبِ فرزندت را تسخیر کن. 🤍
@childeducation
.𖥔 ݁ ˖🌿── .✦
چطور با نوجوانم گفتگو کنم که درِ اتاقش را به رویم نبندد؟ 🚪💬
بسیاری از والدین از این گلایه میکنند که وقتی با نوجوانشان حرف میزنند، یا با سکوت مواجه میشوند یا با جملهی همیشگیِ: «شما اصلاً من رو درک نمیکنید!»
حقیقت این است که مغزِ نوجوان در حال بازنویسیِ هویت خود است و سبکِ ارتباطیِ ما با او، تعیین میکند که ما را «امنترین پناهگاه» ببیند یا «مانعی در برابر آزادیاش».
اگر میخواهید دیوارهای مقاومتِ نوجوانتان را کم کنید، این ۴ راهکار عملی را امتحان کنید:
۱. به جای «بازخواست»، گفتگوی امن بسازید 🛋️
جوان و نوجوان از بازجویی فراری است. به جای اینکه بپرسید: «امروز چکار کردی؟ چرا دیر کردی؟ با کی بودی؟»، با یک موضوعِ خنثی یا یک اتفاقِ روزمره شروع کنید. مثلاً بگویید: «امروز فلان اتفاق تو کلاس افتاد، نظرت چیه؟» بگذارید او حس کند در این گفتگو، مجبور به دفاع از خودش نیست.
۲. از موعظه و پند و اندرزِ طولانی دست بردارید 🛑
نوجوانان پاسخِ تمام مسائل را در مونولوگهای طولانیِ ما پیدا نمیکنند؛ بلکه در «شنیده شدنِ» بدون قضاوت به آرامش میرسند. وقتی مشکلی دارد، اول بگویید: «میفهمم که چقدر شرایط برات کلافهکنندهست»، بعد اجازه دهید خودش راه حل بدهد. اول تأیید احساس، بعد همفکری (فقط در صورتِ درخواستِ او).
۳. به حریم شخصی و «سکوت» او احترام بگذارید 🔒
گاهی نوجوان نیاز دارد در اتاقش تنها باشد یا سکوت کند. این سکوت به معنی طرد شما نیست؛ بلکه روش او برای پردازش اطلاعاتِ زیادِ مغزش است. وقتی به حریم او احترام میگذارید، او یاد میگیرد که در زمانِ نیاز، خودش به سمت شما بیاید.
۴. در خطاهای کوچک، وکیلِ مدافعش باشید نه قاضی ⚖️
اگر اشتباهی کرد، اولین واکنشِ شما نباید سرزنش باشد. به او نشان دهید که «من در کنارِ تو هستم، حتی علیه اشتباهاتت». این زاویه دید باعث میشود در روزهای بحرانی و سختِ نوجوانی، اولین کسی که به سراغش میرود، خودِ شما باشید.
✨ نکته طلایی
نوجوانی، فصلِ فاصله گرفتن نیست؛ فصلِ تغییرِ فرمِ ارتباط است. والدِ امن بودن، یعنی در طوفانِ تغییراتِ او، لنگرِ آرامش بمانیم. 🤍🍃
@childeducation
.𖥔 ݁ ˖🌱── .✦
همدلی؛ پلی میان قلب شما و دنیای کودک 🤝❤️
بسیاری از ما وقتی کودکمان گریه میکند یا از یک موضوع کوچک عصبانی میشود، بلافاصله شروع به «اصلاح کردن» یا «ناکارآمد دانستنِ» احساس او میکنیم:
«گریه نکن، چیزی نیست!»
«این که اصلاً دلیل نداره، بزرگتر باش!»
اما این جملات، دیوار بزرگی بین شما و کودک میکشند. اینجاست که ما به «مهارت همدلی» نیاز داریم.
🤔 همدلی یعنی چه؟
همدلی یعنی به جای اینکه بگویید «چرا اینطور فکر میکنی؟»، بگویید «میفهمم که این موقعیت برات چقدر سخته». یعنی در دنیای او حضور پیدا کنید، بدون اینکه بخواهید فوراً آن را تغییر دهید.
🚀 ۳ قدم ساده برای تمرین همدلی در لحظات بحرانی:
۱. گوش دادنِ فعال (بدون قضاوت):
وقتی کودک از چیزی ناراحت است، فقط گوش بدهید. نگاهتان را به او بدوزید و اجازه دهید حرفش تمام شود. در این مرحله، هدف ما حل مسئله نیست، هدف ما «شنیدن» است.
۲. بازتاب دادنِ احساس:
احساس او را با کلمات بازگو کنید.
مثلاً: «میبینم که از اینکه دوستت باهات بازی نکرد، خیلی ناراحتی و دلت گرفته، درسته؟»
این کار به کودک حس امنیت میدهد؛ او میفهمد که دیده شده و درک شده است.
۳. همنشینی در احساس (حتی در سختی):
به جای اینکه سریع بگویید «خوشحال باش»، در کنار او بنشینید. اجازه دهید آن احساس (غم، خشم یا ترس) خودش سپری شود. وقتی کودک حس کند احساسش توسط شما پذیرفته شده، سریعتر به حالت آرامش برمیگردد.
✨ یادمان باشد:
کودکی که در خانه «درک شدن» را تجربه کند، در دنیای بیرون هم یاد میگیرد با دیگران با همدلی برخورد کند. شما اولین الگو برای مهربانی او هستید.
@childeducation
.𖥔 ݁ ˖🌱── .✦
بازی؛ آزمایشگاهِ کوچکِ رشد در دنیای کودک 🧩✨
خیلی از ما فکر میکنیم بازی فقط وقتگذرانی یا تفریح است، اما از نظر روانشناسی، بازی «کارِ اصلیِ» کودک است. او در حین بازی، در واقع دارد مهارتهای پیچیدهای مثل مدیریت هیجان و صبر را تمرین میکند.
چطور از بازی برای تقویت این مهارتها استفاده کنیم؟
🔴 ۱. برای یادگیری «صبر و انتظار» (تمرین خودکنترلی):
کودکی که نمیتواند منتظر بماند، در آینده در مدیریت تکانهها دچار مشکل خواهد شد.
بازی «مجسمه» : موسیقی پخش کنید و وقتی ناگهان قطع شد، کودک باید در همان حالت ثابت بماند. این بازی به او یاد میدهد چطور فرمانِ «توقف» را از مغز خود بگیرد و بر تکانههای ناگهانی کنترل داشته باشد.
بازیهای نوبتی ساده: حتی با پرتاب توپ یا چیدن قطعات پازل، روی این نکته تأکید کنید: «حالا نوبت من، حالا نوبت تو».
🟡 ۲. برای مدیریت «خشم و تخلیه هیجان»:
کودک وقتی خشمگین است، نمیتواند با منطق و حرف زدن آرام شود؛ او ابتدا نیاز به تخلیه فیزیکی دارد.
بازی «تخریب ساختار»: با استفاده از بلوکهای لگو یا جعبههای مقوایی، یک برج بسازید و بعد اجازه دهید کودک با تمام توان آن را خراب کند! این کار تخلیهی هیجان را در یک قالب بازیگونه و بدون آسیب قرار میدهد.
بازی «دم و بازدمِ بال»: از او بخواهید مثل یک پرنده، با دم و بازدمِ عمیق، بالهایش را باز و بسته کند. این یک تمرینِ غیرمستقیم برای آرامسازی سیستم عصبی است.
🟢 ۳. برای تقویت «مهارتهای اجتماعی و همدلی»:
بازی «نقشآفرینی» : از عروسکها یا آدمکها استفاده کنید. مثلاً: «ببین این خرس چطور وقتی دوستش از او اسباببازی گرفت، ناراحت شد؟ فکر میکنی خرس باید چه کار کند؟». این کار به کودک کمک میکند از جایگاه دیگری به مسائل نگاه کند.
در حین بازی، نقش «معلم» را بازی نکنید؛ نقش «همبازی» را داشته باشید. وقتی شما در بازی هستید، کودک احساس امنیت بیشتری میکند و در این حالت، یادگیریاش چند برابر میشود.
شما معمولاً چه بازیهایی با فرزندتان انجام میدهید که با هم بخندید یا آرام شوید؟ در کامنتها برایمان بنویسید 👇
@childeducation
.𖥔 ݁ ˖🍁── .✦
🌱آیا حضورِ پدر روی زمانِ بلوغِ دختران تأثیر دارد؟
شاید فکر کنیم زمانِ بلوغ فقط به ژنتیک و هورمونها بستگی دارد؛ اما پژوهشها نشان میدهند که محیطِ خانوادگی و کیفیتِ حضورِ والدین هم میتواند با زمانِ شروعِ بلوغ ارتباط داشته باشد.
در یک پژوهش مشخص شد که نبود یا حضورِ کمرنگِ پدر در خانواده با بلوغِ زودترِ دخترها ارتباط داشت. اما نکتهی جالبتر این بود که "میزانِ حضور و مشارکتِ پدر در مراقبت از دختر، بهویژه در پنج سالِ اولِ زندگی"، مستقیماً با تنظیمِ این زمانبندی مرتبط است.
امنیتِ عاطفی در خانه، فراتر از یک حسِ خوب، بر تمام ابعادِ رشدِ جسمی و روانیِ فرزندانمان سایه میاندازد. 🤍🍃
@childeducation
.𖥔 ݁ ˖🍁── .✦
🛑 کلماتی که «تربیت» را متوقف میکنند! (بایدها و نبایدهای کلامی)
گاهی وقتها ما حرفِ بدی به فرزندمان نمیزنیم، اما ناخواسته از کلماتی استفاده میکنیم که دقیقاً اثرِ معکوس دارند؛ یعنی کودک به جای اینکه به پیامِ ما گوش دهد، «دیوارِ دفاعی» میکشد.
بیایید ۳ تا از پرکاربردترین جملاتِ اشتباه را با هم مرور کنیم و ببینیم به جای آنها چه بگوییم:
❌ ۱. «چرا همیشه اتاقت شلوغه؟» / «چرا هیچوقت به حرف گوش نمیدی؟»
چرا اشتباه است؟کلماتی مثل «همیشه» و «هیچوقت» به کودک برچسبِ منفی میزنند و او فکر میکند: «پس من همینقدر بدم و فایدهای نداره!»
✅ جایگزین: روی همان لحظه تمرکز کنید: «الان اسباببازیها روی زمین پخش شدن؛ بیا با هم بریم سر جای اصلیشون.»
❌ ۲. «مگه صدبار بهت نگفتم این کار رو نکن؟»
چرا اشتباه است؟این جمله فقط نشاندهندهی خشمِ شماست و هیچ اطلاعاتِ مفیدی به مغزِ کودک نمیدهد (او که واقعاً صدبار نشنیده!).
✅ جایگزین: قانون را دوباره اما خونسرد یادآوری کنید: «یادت باشه، دویدن توی پذیرایی خطرناکه؛ لطفاً راه برو.»
❌ ۳. «بزرگ شدی این کار رو نکن، زشته!»
چرا اشتباه است؟مفهومِ «بزرگ شدن» یا «زشت بودن» برای کودکِ چندساله گنگ و انتزاعی است و اضطراب ایجاد میکند.
* ✅ جایگزین:دلیلِ رفتار را کوتاه و ملموس بگویید: «وقتی داد میزنی، گوشِ من اذیت میشه؛ آرومتر صحبت کن تا صدات رو بشنوم.»
کودکان از روی لحن و کلماتِ ما یاد میگیرند که چطور با دنیا و با خودشان صحبت کنند. کلامِ ما، لحنِ درونیِ آنها در آینده خواهد شد.
امروز حواسمان به قدرتِ واژهها هست؟ 🤍🍃
@childeducation
.𖥔 ݁ ˖🍁── .✦
📱 چطور بدونِ جیغ و داد، زمانِ تبلت و موبایل را محدود کنیم؟
غولِ آخرِ خیلی از خانهها این روزها همین صفحه نمایشِ کوچک است! وقتی زمانِ خاموش کردنِ تبلت یا تحویل دادنِ گوشی میرسد، خانه ناگهان تبدیل به میدان جنگ میشود؛ جیغ، گریه، لجبازی و التماس...
اما چرا این اتفاق میافتد؟ چون ما معمولاً قوانینِ دیجیتال را «ناگهانی» و «دستوری» اجرا میکنیم.
برای اینکه بدونِ جنگ و دعوا بتوانید این مرزها را تعیین کنید، این ۳ تکنیکِ طلایی را امتحان کنید:
۱️⃣ **قاعدهی «اعلامِ پیشاپیش» (خداحافظیِ تدریجی)
هیچکس دوست ندارد وسطِ یک بازیِ هیجانانگیز ناگهان متوقف شود. به جای اینکه یکدفعه بگویید «گوشی رو بده من!»، از قبل زمان را اعلام کنید:
* «عزیزکم، ۱۰ دقیقه دیگه زمانِ بازی تموم میشه و گوشی رو میذاریم روی میز.» این کار به مغزِ کودک اجازه میدهد خودش را برای پایانِ بازی آماده کند.
۲️⃣ استفاده از «مربیِ بیطرف» (تایمر)
اجازه ندهید شما «پلیسِ بدِ» ماجرا باشید. یک تایمر زنگدار (یا زنگِ گوشی) کوک کنید و بگذارید جلویش.
* به کودک بگویید: «این زنگ که صدا دربیاد، یعنی وقتِ استراحتِ گوشی شده.» وقتی قانون را یک شیءِ بیجان (تایمر) اعلام کند، خشمِ کودک متوجهِ شما نمیشود و راحتتر قانون را میپذیرد.
۳️⃣ **ساختنِ «پلِ گذار» (جایگزینِ جذاب)
گرفتنِ تبلت بدونِ جایگزین، مثل این است که بگویید «الان باید توی خلاء زندگی کنی!». از قبل برای بعد از آن برنامهریزی کنید:
* «بعد از اینکه تبلت رو گذاشتی سر جاش، بیا با هم بریم توی حیاط/آشپزخونه و یک چای با کیک بخوریم یا لگوبازی کنیم.»
مرزهای دیجیتال وقتی کارسازند که «قاطع اما با آرامش» اجرا شوند. اگر کودک ببیند شما با داد زدن قانون میگذارید، یاد میگیرد که برای شکستنِ قانون هم باید داد بزند!
@childeducation
.𖥔 ݁ ˖🍁── .✦
🎁 مجموعه کانال های منتخب تلگرام؛
🇬🇧 انگلیسی | 🧠 روانشناسی | 🔬 علمی
💻 فناوری | 🎨 هنری | 📚 کتاب و PDF
شرکت در تبادل؛ @Ads_adminIRЧитать полностью…
🎙 تنبیه کردن یا درسِ مسئولیت دادن؟ تفاوت بزرگی وجود دارد!
خیلی از ما وقتی فرزندمان اشتباهی میکند، اولین واکنشمان این است که او را «تنبیه» کنیم (مثلاً حذفِ بازی موردعلاقهاش یا دعوا کردن). اما تنبیه، فقط باعث ایجاد ترس، لجبازی و پنهانکاری میشود؛ نه یادگیریِ مسئولیتپذیری.
اما راهِ جایگزین چیست؟ استفاده از «پیامدِ طبیعی» 💡
تفاوت در چیست؟
🔹 تنبیه: یک مجازاتِ بیرونی است که ربطی به اشتباهِ کودک ندارد (مثلاً: چون اتاق را تمیز نکردی، اجازه نداری تلویزیون ببینی! -> این دو ربطی به هم ندارند).
🔹 پیامد طبیعی: نتیجهی مستقیمِ خودِ رفتارِ کودک است (مثلاً: چون لباسهای کثیف را در سبد نریختی، لباس موردعلاقهات برای فردا آماده نیست!).
🛠 چطور این کار را عملی کنیم؟ (مثالهای کاربردی)
موقعیت: ریختنِ آب روی زمین یا پخش کردنِ غذا
❌ تنبیه: «چون بینظم هستی، تا شب حق نداری با اسباببازی بازی کنی!»
✅ پیامد طبیعی:«آب ریخته روی زمین، بیا با هم یک دستمال برداریم و خشکش کنیم.» (او یاد میگیرد که هر ریختنی، نیاز به پاک کردن دارد).
موقعیت: دیر رسیدن به مدرسه یا آماده شدن
❌ تنبیه: «چون دیر کردی، امروز دیگه حق نداری با دوستات بازی کنی!»
✅ پیامد طبیعی:«چون دیر آماده شدی، وقتِ بازی در مدرسه کمتر میشه.» (او یاد میگیرد که مدیریت زمان، مستقیماً روی لذتهایش اثر میگذارد).
موقعیت: شکستنِ اسباببازی با بیدقتی
❌ تنبیه:«چقدر بیدقت هستی! برو تو اتاقت تا حالِ من خوب بشه!»
✅ پیامد طبیعی: «متاسفم که اسباببازیات شکست. حالا باید ببینیم چطور میشه تعمیرش کرد یا اگر نشه، دیگه نیست.» (او با مفهومِ «از دست دادن» و «مسئولیتِ نگهداری» روبرو میشود).
✨ نکتهی طلایی برای والدین:
پیامد طبیعی باید «بدونِ عصبانیت» و «بلافاصله» اعمال شود. هدف ما این نیست که کودک را اذیت کنیم، بلکه میخواهیم او بفهمد هر انتخاب و هر رفتاری، یک نتیجهی منطقی در دنیای واقعی دارد.
با این روش، شما به جای «قاضی» بودن، به «مربی» تبدیل میشوید. 🌱
❤️ روزتون پر از فرصتهای یادگیری
@childeducation
.𖥔 ݁ ˖🍁── .✦
🎙 چرا وقتی حرف میزنیم، نوجوان فکر میکند داریم «غر» میزنیم؟
(و چطور به جای دیوار کشیدن، او را با خودمان همراه کنیم)
«باز شروع کردی!»، «چقدر غر میزنی!»، «همهچیز رو امنیتی میکنی...»
اینها جملاتی است که خیلی از ما پدر و مادرها از نوجوانمان میشنویم؛ در حالی که ما فقط داریم درباره درس، آینده، نظم یا سلامتِ او صحبت میکنیم. اما چرا نیتِ خیرخواهانهی ما در گوشِ او تبدیل به «غر زدن» میشود؟
بیاید کدهای ارتباطیِ مغزِ یک نوجوان را رمزگشایی کنیم 👇
۱️⃣ تکرارِ مکررات، مرگِ توجه است:
مغز نوجوان عاشقِ کشف کردن است، نه تکرار شنیدنِ خطاهای گذشتهاش. وقتی مدام یادآوری میکنیم (اتاقش نامرتب است، دیر میخوابد، درس نمیخواند)، او کلماتِ ما را نمیشنود؛ فقط یک «نوارِ تکراریِ آزاردهنده» دریافت میکند.
۲️⃣ نصیحت در لباسِ سرزنش:
از نظر یک نوجوان، مرزِ بین «راهنمایی» و «کنترلگری» خیلی باریک است. هرجایی که احساس کند استقلال و هویتِ در حالِ شکلگیریاش زیر سؤال رفته، گارد میگیرد و کلمهی «غر» را سپرِ دفاعی خود میکند.
🌱 چطور این دیوار رو بشکنیم و او رو با خودمون همراه کنیم؟
۴ کلیدِ طلایی برای صحبت با نوجوان بدونِ برچسبِ غر زدن:
🔸 قانونِ «کمتر، معنادارتر»:
به جای ده جمله تذکر در طول روز، روی یک موضوع تمرکز کنید. بگذارید سکوتِ خانه با جملاتِ دستوری پر نشود تا وقتی حرف میزنید، ارزشِ شنیدن داشته باشد.
🔸 تبدیلِ مونولوگ (سخنرانی) به دیالوگ (گفتگو):
به جای اینکه بگویید «باید این کار رو بکنی»، بپرسید: *«نظرت درباره این موضوع چیه؟»* یا *«دوست داری چطور با هم حلش کنیم؟»* نوجوان عاشقِ این است که نظرش به رسمیت شناخته شود.
🔸 حذفِ لحنِ قضاوتگر:
به جای قضاوت کردنِ شخصیتش، روی احساس یا حل مسئله تمرکز کنید.
*به جای: «تو اصلاً برنامهریزی نداری!»*
*بگویید: «من نگرانم که با این حجم کار، خسته بشی. بیاید با هم یه نگاهی به برنامهات بندازیم.»*
🔸 ساختنِ پناهگاهِ امن (بدون پند و اندرز):
گاهی اوقات، نوجوان نیاز ندارد ما به او راه حل بدهیم؛ فقط نیاز دارد کنارش بنشینیم، چای بنوشیم، یک موسیقیِ خوب گوش دهیم یا دربارهی یک موضوعِ بیربط گپ بزنیم. وقتی او مطمئن شود که حضورِ ما همیشه مساوی با «سخنرانی و نصیحت» نیست، خودش به سمت ما میآید و حرف میزند.
برای همراه کردنِ یک نوجوان، اول باید از مقامِ «معلمِ همیشهناظر» پایین بیاییم و کنارش روی مبل بنشینیم؛ شانه به شانه، نه رو در رو.
❤️ حالِ دلتون با نوجوانتون صمیمی و پر از آرامش...
@childeducation
.𖥔 ݁ ˖🍁── .✦
🎙 چرا وقتی داد میزنیم، ارتباط قطع میشود؟
(و چطور در لحظهی بحران، کنترل را به دست بگیریم)
خیلی از ما والدین، روزهایی رو تجربه میکنیم که صبرمون لبریز میشه و ناخواسته صدایهمون رو بالا میبریم؛ مثلاً وقتی بعد از یک روز سخت کاری به خانه برمیگردیم و میبینیم تکالیف انجام نشده، اسباببازیها همهجا پخش است و کودک به حرفمان گوش نمیدهد. بلافاصله بعد از داد زدن هم احساس گناه سراغمون میاد: (باز نتونستم خودم رو کنترل کنم...)
بیاید نگاهی روانشناختی بندازیم که در آن لحظه دقیقاً چه اتفاقی میافتد 👇
وقتی سرِ کودک یا نوجوان داد میزنیم، مغزِ متفکر و منطقیش (قشر پره فرونتال) کاملاً از کار میافته و سیستم عصبی او وارد حالت بقا و ترس میشه. او دیگر محتوای حرفهای شما را نمیشنود، بلکه فقط لحن تهدیدآمیزرا دریافت میکند. به همین دلیل یا لجبازتر میشود، یا گارد میگیرد و یا کاملاً بیتفاوت میشود.
یک مثال ملموس:
موقعیت:ساعت ۸ شب است، کودک حاضر نیست وسایلش را جمع کند تا بخوابد و فردا صبح هم مدرسه دیر میشود. شما بارها تکرار کردهاید اما بیتوجهی دیده اید. ناگهان صدا بالا میرود: (چند بار باید بگم؟ مگه با دیوار حرف میزنم؟ جمع کن اون آشغالها رو!)
نتیجه: کودک میزند زیر گریه یا با لجبازی میگوید: (نمیخوام! اصلاً دوستت ندارم!) و هر دو طرف خسته و ناراحت میشوید.
راهکارهای عملی برای مدیریت لحظهی بحران:
۱. توقفِ خودکار
قبل از اینکه صدا بالا برود، از بدن خود کمک بگیرید. دستها را به نشانه توقف جلو بیاورید یا سکوت کنید. این سکوتِ ۵ ثانیهای، مدارِ مغزی فرزندتان را از حالت حمله خارج میکند.
۲. تغییرِ لحن به جای حجم صدا
به جای اینکه بلندتر داد بزنید، آرامتر و بمتر صحبت کنید. عجیب است اما بچهها برای شنیدنِ صدای آرام، ناخودآگاه ساکت میشوند و گوش تیز میکنند.
مثال:به جای داد زدن بگویید (با لحن آرام اما جدی): (من منتظرم تا جمعکردن اتاق رو شروع کنی... هر وقت آماده بودی، با هم کتاب میخونیم.)
۳. نامگذاری هیجان
به جای سرزنشِ کودک، احساسِ خودتان را بیان کنید:
به جای (تو چقدر بینظمی!) بگویید: (من الان خیلی خستهام و از به هم ریختگی اینجا کلافه شدم. دلم میخواد با هم تمیزش کنیم.
۴. ترمیمِ رابطهی آسیبدیده
اگر باز هم داد زدید، دنیا به آخر نرسیده! بعد از آرام شدن، کنارش بنشینید و بگویید: (عزیز دلم، من امروز خیلی خسته بودم و نباید صدایم را بالا میبردم. من تو را خیلی دوست دارم و از اینکه داد زدم عذرخواهی میکنم. بیاید با هم از نو شروع کنیم.)
💡 به یاد داشته باشیم:
بچهها از والدینِ بینقص چیز زیادی یاد نمیگیرند؛ آنها از والدینی یاد میگیرند که اشتباهاتشان را میپذیرند، بابتش عذرخواهی میکنند و راهِ درستِ ترمیم را نشان میدهند.
❤️ حالِ دلتون آروم و رابطه با بچهها پر از صبوری...
@childeducation
.𖥔 ݁ ˖🍁── .✦
در این کانال به زبان ساده، به دنبال توضیح علتهای زیربنایی رفتار بچهها هستیم، همچنین راهکار مشکلات رو هم مطرح میکنیم و شما رو تنها رها نمیکنیم بلکه میتونید مشکلاتتون رو با ادمین درمیون بگذارید و ایشون با خانم داداشی مطرح میکنن و اگر مشکل طوری بود که میشد راهکار داد کمکتون میکنیم.
✅ده سال سابقهی تلاش در زمینهی خشم و پرخاشگری والد و کودک
✅دوره دیده در زمینهی تربیت درمانگر و سوپرویژن
✅ دانش آموختهی دانشگاه خوارزمی تهران
/channel/kodakeemroooz
لینک کانال بله:
https://ble.ir/koodakeemrooz
✨ آرامش، در پذیرشِ همین لحظه است…
زندگی شاید همین باشد؛
کنار آمدن با چیزی که نمیتوانیم تغییرش بدهیم،
دوست داشتنِ چیزی که همین حالا وجود دارد،
و ساختنِ چیزی که هنوز نیامده… 🌱
به والدینِ عزیز میگوییم:
همانطور که برای فرزندتان به دنبالِ بهترینها هستید، به خودتان هم اجازه دهید که با «واقعیتهای موجود» صلح کنید و از دلِ همین لحظاتِ ساده، معنا بسازید. 🤍
روزتون خوش 🌸
کانال تربیت کودک و نوجوان
.𖥔 ݁ ˖🍁── .✦
@childeducation
صبر کردن رو خوب بلدیم،
دوام آوردن رو بلدیم،
اما دلمون یه خوشحالیِ ناگهانی میخواد،
خدایا
لطفأ یه سورپرایز برامون جور کن .
روز آدینهتون دلپذیر♥️
@childeducation
💰 فرزندتون فقط خرجکردنو بلده یا مدیریت پولو هم یاد گرفته؟
هوش مالی مهارتی ضروری برای زندگیه؛ از شناخت ارزش پول و خرید هوشمندانه تا پسانداز و تصمیمگیری مالی.
🎓 دوره هوش مالی پرسیس ویژه نوجوانان ۱۲ تا ۱۷ سال
🎁 ۳۰٪ تخفیف ثبتنام | فقط ۶۳۰ هزار تومان
مشاهده دوره در سایت و ثبت نام
💙 آشنایی بیشتر با پرسیس:
🔗/channel/persisschool1
«صبر کردن سخته، اما گاهی قشنگترین اتفاقها پشت صبر پنهان شدن… 🌱»
درود ؛ روز سه شنبه پاییزی تون بخیر🍁 ☕️
مسیرِ پدری و مادری، پر از لحظاتی است که قلبمان لبریز از دغدغه میشود؛ روزهایی که احساس میکنیم چقدر تغییر دادنِ یک رفتار سخت است، یا چرا نتیجهی زحمتهامان را نمیبینیم.
اما درست در همین لحظاتِ پر از انتظار و صبوری است که دانههای محبت و آگاهیِ ما در وجودِ فرزندمان دارد ریشه میزند. صبوری در تربیت، به معنای دست رو دست گذاشتن نیست؛ بلکه یعنی با ایمانی آرام، اجازه دهی فصلها طی شوند تا قشنگترین شکوفهها سر از خاک بیرون بیاورند.
امروز، با تمامِ چالشها، صبورانهتر و عمیقتر به فرزندت نگاه کن؛ زیباترین اتفاقها پشتِ همین صبوریهای آگاهانهی تو پنهان شدهاند. 🤍🍃
@childeducation
.𖥔 ݁ ˖🌸── .✦
«زندگی منتظر حال خوب تو نمیماند؛ گاهی باید در میان بیحوصلگی، بلند شوی و حال خوبت را بسازی. 🌧🍀»
سلام؛ روزدوشنبه تون بخیر و پر از آرامشِ درونی ☕️
گاهی صبحها که چشم باز میکنیم، حسِ رخوت یا خستگیِ روزمرگی تمام وجودمان را میگیرد. با خودمان فکر میکنیم: «امروز اصلاً حوصله ندارم...»
اما در دنیای پدری و مادری، ما نمیتوانیم منتظر بمانیم تا حالِ خوب خودبهخود از راه برسد. فرزندِ ما آینهی تمامنمای حالِ درونیِ ماست. وقتی یاد میگیریم میانِ بیحوصلگیها، با یک نفسِ عمیق، یک استکان چای و یک لبخند، حالِ خودمان را بسازیم، داریم به او بزرگترین درسِ زندگی را هدیه میدهیم: *مسئولیتپذیری در قبالِ آرامشِ درون.*
امروز، حتی وسطِ شلوغیها و کارهای خانه، چند لحظه مکث کن و برای حالِ خودت وقت بگذار؛ بچهها بیشتر از هر چیزی، به یک «والدِ آرام و زنده» نیاز دارند. 🤍🍃
@childeducation
.𖥔 ݁ ˖🌧── .✦
«قرار نیست هر روز قوی باشی؛
فقط کافی است حتی در روزهایی که خستهای، دست از ساختن زندگیای که آرزویش را داری، برنداری! 🌱»
سلام؛ یکشنبهتون بخیر و پر از نور و آرامش ☕️
شروعِ هفته، برای ما والدین گاهی با کوهی از دغدغه و خستگی شروع میشه. شاید امروز صبح که بیدار شدید، حس کردید انرژیِ همیشگی رو ندارید. اما یادتون باشه؛ لازم نیست همیشه یک قهرمانِ بینقص و شکستناپذیر باشید.
همین که امروز، با تمامِ خستگیهاتون، با آگاهی قدم برمیدارید تا خانهای امن و رابطهای عمیق با فرزندتون بسازید، یعنی در زیباترین مسیرِ ممکن قرار دارید.
امروز به خودتون سخت نگیرید؛ گاهی یک لبخندِ خسته، زیباترین هدیه به بچههاست. 🤍🍃
@childeducation
.𖥔 ݁ ˖🍁── .✦
«خودت را بساز تا آدم امنی شوی برای روزهایی که نمیشود به کسی پناه برد…»
(کارل گوستاف یونگ)
سلام؛ شنبهتون بخیر و پر از نور و آگاهی🤍🍃
ما والدین قبل از اینکه پناهگاهی امن برای فرزندانمان باشیم، ابتدا باید در درونِ خودمان این امنیت و پختگی را بسازیم. کودکی که یک والدِ خودساخته، آرام و آگاه کنار خودش دارد، در طوفانهای زندگی یاد میگیرد چطور به خودش تکیه کند.
بیایید این هفته را با تمرینِ «رشدِ درون» و ساختنِ لحظههای امنتر برای خانهمان آغاز کنیم.
روزگارتان روشن و دلتان گرمِ حضورِ خودتان… ✨
@childeducation
جمعه ها ؛
باید که فارغ شد از این شهرِ شلوغ؛
دور شد از قیل و قال؛
جمعه یعنی حالِ خوش ؛
جمعه یعنی ؛ بیخیال .
(نرگس صرافیان طوفان)
امروزتون زیبا و پر از حس خوب زندگی...
صبح آدینه بخیر ♥️🍃
بیایید امروزِ جمعه، کمی سرعتِ زندگی و دغدغههای تربیتی را کندتر کنیم. گاهی بهترین کار برای بچهها، دیدنِ والدینِ آرام، رها از استرس و بیخیالِ دغدغههای فرعیست.
چند ساعتِ امن، بدونِ عجله، بدونِ قانونگذاریِ سخت و فقط با حضورِ گرمِ کنارِ هم...
روزتون آرام و دلتون خوش. ✨
@childeducation
.𖥔 ݁ ˖🍁── .✦
الهی دلگرمیِ زندگیتون هر چی که هست، همیشگی باشه...🤍🍃
سلام؛ روزتون بخیر و پر از آرامش.
شروعِ یک روزِ تازه، فرصتیست برای ساختنِ پیوندهای عمیقتر با کودکانمان. در دنیایی که پر از سرعت و هیاهوست، گاهی یک نگاهِ گرم، یک لبخند در آغازِ صبح، یا یک کلمهی دلگرمکننده، زیباترین و امنترین پناهگاه برای ذهنِ کوچکِ فرزندمان میشود.
بیایید امروز به جای تمرکز روی «نبایدها» و «دستورها»، یکجای امن باشیم برای دلگرمیِ هم...
روزگارتان روشن و خانهتان سرشار از آرامش. ✨
@childeducation
.𖥔 ݁ ˖🍁── .✦
درود به قلبهای مهربان و صبور... ❤️
گاهی در میان شلوغیهای روزمره، بازیهای بیپایان و کارهایِ ناتمامِ تربیتی، احساس میکنیم آرامشمان را از دست دادهایم. انگار یک «دزد» آرامش ما را دزدیده است! 👣
اما آیا میدانید این دزد ممکن است چه کسی باشد؟
🔹 گاهی دزد، «انتظارِ بیجا» از کودک است؛ انتظار اینکه مثل ما بزرگسال رفتار کند.
🔹 گاهی دزد، «مقایسه کردن»است؛ مقایسه فرزند ما با دیگران یا خودمان در گذشته.
🔹 و گاهی دزد، «کمالگراییِ بیش از حد»است؛ که اجازه نمیدهد در لحظه، فقط با فرزندمان بودن را تجربه کنیم.
امروز بیایید با این دزدها نجنگیم، بلکه آنها را شناسایی کنیم. 🌿
بیایید امروز، آرامش را در «پذیرشِ نقصها» و «لذت بردن از همین لحظه» پیدا کنیم.
امیدوارم امروز، آرامش، مهمانِ همیشگیِ خانهی شما باشد. ✨
**چهارشنبه تون پر از آرامش و مهربانی...🍃
@childeducation
.𖥔 ݁ ˖🍁── .✦
🔺 ورکشاپ کودک خلاق | از تصویر تا حرکت 🔺
▫️ با مهسا هدایتی
در این ورکشاپ، کودکان با نقاشی، کلاژ و بازی با رنگ و فرم، ایدههایشان را به تصویر تبدیل میکنند و با حرکتدادن نقاشیها و ساخت انیمیشن فریمبهفریم، جادوی زندهشدن تصاویر را تجربه میکنند.
👧🏻 ویژه کودکان ۷ تا ۱۲ سال
چهارشنبه ۲۰ آبان
از ساعت ۱۶ تا ۱۹
🌐 اطلاعات تکمیلی و ثبتنام: www.eact.art
زندگی در لحظهای شروع میشود که دیگر با گذشته نمیجنگی. 🕊️
ما به عنوان والدین، گاهی درگیرِ اشتباهاتِ گذشتهی خودمان یا کارهایِ نکردهای هستیم که میخواستیم برای فرزندمان انجام دهیم. اما یادتان باشد…
بپذیر، رها کن، ادامه بده…
وقتی خودت با گذشته در صلح باشی، خانهات به پناهگاهی امن برای فرزندت تبدیل میشود.
هنوز زیباییهایی در راهاند که ندیدهای…
و هنوز لحظاتِ نابِ رشدِ فرزندت در راه است که میارزد.
درود روزتون پر از پذیرش و آرامش ❤️
@childeducation
.𖥔 ݁ ˖🍁── .✦
امیدوارم روزایی وجود داشته باشه که
قهوه مزه خیلی خوبی بده،
لیست آهنگات باعث رقصیدنت بشن،
غریبهها دلیل لبخند زدنت بشن،
و آسمونِ زیبای پاییزی روحت رو لمس کنه.
امیدوارم روزایی باشه که از زنده بودن لذت ببری...
و این آرامش رو، ناخودآگاه به چشمهای فرزندت هم هدیه کنی 🌱☕️♥️
روزتون بخیر و پر از حالِ خوب ☀️
🍁🍁🍁🍁🍁
@childeducation
.𖥔 ݁ ˖🍁── .✦
روز بخیر به قشنگیِ حالِ دلتون 🌱☀️
امروز رو با یه لبخند کوچیک شروع کنیم؛
شاید همین امروز، هم توی دلِ خودمون و هم توی دنیای بچههامون، اتفاقهای قشنگی منتظرمون باشن.
دلتون آروم، روزتون پُر از خیر و حالِ خوبِ مادرانه❤️
کانال تربیت کودک و نوجوان
.𖥔 ݁ ˖🍁── .✦
@childeducation
🔺 «بچهام از مدرسه هیچی نمیگه!»
چه کار کنیم؟ 👇
اول یک نکته مهم:
«هیچی نگفتن» همیشه یعنی پنهانکاری نیست. خیلی وقتها بچهها خستهاند، حس میکنن بازجویی میشن، یا هنوز یاد نگرفتن تجربهشون رو روایت کنن.
✅ به جای این سؤالها:
· «امروز مدرسه چطور بود؟»
· «چی یاد گرفتی؟»
· «معلم چی گفت؟»
· «مشکلی نداشتی؟»
🎯 اینطور شروع کنید:
· «امروز تو زنگ ورزش چه بازیای کردی؟»
· «ناهار چی بود؟ خوشمزه بود؟»
· «امروز چیزی خندت انداخت؟»
· «بین دوستات کی از همه بیشتر حرف زد؟»
· «اگر امروز مدرسه یک فیلم بود، اسمش چی میشد؟»
💡 چند راهکار عملی:
1️⃣ بازجویی نکنید
وقتی میگه «هیچی»، فشار نیارید. بگید: «باشه، هر وقت خواستی بگو. من دوست دارم بشنوم.»
2️⃣ خودتان شروع کنید
از روز خودتان بگید؛ کوتاه و ساده. بچهها با شنیدن، یاد میگیرن تعریف کنن.
3️⃣ زمان مناسب انتخاب کنید
بلافاصله بعد از مدرسه معمولاً بچه خسته است. موقع میانوعده، بازی، حمام یا قبل از خواب بهتر جواب میده.
4️⃣ گفتگو را غیرمستقیم کنید
با نقاشی، بازی، عروسک، ماشینبازی یا قصهسازی بپرسید: «عروسکت امروز تو مدرسه چی دیده؟»
5️⃣ احساسش را بپرسید، نه فقط اتفاق را
«امروز بیشتر خوشحال بودی یا کلافه؟»
«کدوم بخش روزت را دوست داشتی؟»
6️⃣ قضاوت و نصیحت فوری نکنید
اگر چیزی گفت، اول فقط گوش کنید. نگید «خب تقصیر خودت بود» یا «باید به معلم میگفتی».
7️⃣ ارتباط با معلم را داشته باشید
ولی نه برای کنترل همهچیز؛ برای اینکه بدانید فضای کلاس چطور است.
8️⃣ یک عادت روزانه بسازید
هر شب ۵ دقیقه «گپ بدون گوشی». اسمش را بگذارید «وقت حرف زدن». ثبات مهمتر از سؤالهای زیاد است.
⚠️ اگر این نشانهها را دیدید، جدیتر پیگیری کنید:
· بیمیلی ناگهانی به مدرسه
· اضطراب، شبادراری، سردرد یا دلدرد مکرر
· گوشهگیری شدید
· تغییر خواب یا اشتها
· ترس از معلم یا همکلاسی
· کابوس یا پرخاشگری جدید
🌱 جمله کلیدی:
«من اینجا هستم که بشنوم، نه اینکه تو را بازجویی کنم.»
کودکی که احساس امنیت کند، کمکم حرف میزند.
گاهی فقط باید سؤال را عوض کنیم و صبر را بیشتر. 💛
@childeducation
راهكارهایی برای مدیریت استفادهی نوجوان از گوشی هوشمند/ تذكر و كنترل ممنوع!
چالش خانوادهها با نوجوانان نسل ضد و وابستگی نوجوانان به گوشی هوشمند میتواند به عنوان یك فرصت باشد.
خوب است ما والدین هم با این فضا آشنا شویم، الگوهایی را ایجاد كنیم، تعاملاتی را در این فضا با فرزندمان داشته باشیم.
اما یك راهكار وجود دارد كه معجزه میكند و آن فعالیت مشترك است.
انجام فعالیتهای مشترك با فرزندمان مانند آشپزی كردن، فیلم دیدن، بازی كردن و ...باید فضا ایجادكنیم، پیشنهاد دهیم ممكن است پیشنهاد ما رد شود اما استمرار این موضوع به رابطه شما كمك میكند. یعنی ما دلمان میخواهد با فرزندمان فعالیت مشترك داشته باشیم.
هیچ كس اجبار را دوست ندارد چون احساس ناخوشایند ایجاد میكند.
كنترل برای نوجوان معنی ندارد، نوجوانی با كودكی فرق دارد، به جای تذكر دادن و دستور دادن باید با نوجوان رابطه ایجاد كنیم.
با هر تذكری به نوجوان همان مقدار رابطهمان را از فرزندمان دور میكنیم و...
⚜⚜⚜⚜
نکته های طلایی رفتارباکودکان ونوجوانان
@childeducation
══ 🧡 ══ ❥
✴️ شڪــوه ثــروت
👈 رمز و رازهای موفقیـت
❖ Shokoh_Servat
▪️▪️