3606
IANDS Iran گروه وابسته به انجمن بین المللی تحقیقات تجارب نزدیک به مرگ (IANDS) در ایران DNDSI.ir پیج ما در اینستاگرام www.instagram.com/near_death_studies
گر چه از عمر، دل سیری نیست
مرگ می‌آید و تدبیری نیست
امروز برای خدا چه کرده‌ای؟
اگر از ما بپرسند «امروز برای خدا چه کرده‌ای؟»، شاید بگوییم: نماز خواندم و روزه گرفتم. این عبادات بی‌شک موجب تزکیه نفس است، اما سود اصلی آن‌ها به خود ما بازمی‌گردد.
عبادت والاتر دیگری نیز هست: خدمت خالصانه به خلق خدا.
دستگیری از افتادگان، گره‌گشایی از کار فروبستگان، نشاندن لبخند بر لب اندوهگینان و یاری مظلومان، صرفاً رفتاری اخلاقی نیست؛ بلکه کوتاه‌ترین راه برای رهایی از دایره‌ی «من» و رسیدن به «او» است.
شرط بنیادین: نیت و اخلاص خدمت به خلق زمانی به اوج ارزش می‌رسد که آلوده به خودپسندی، غرور و انتظارِ تشکر دیگران نشود. مجاهده واقعی، پاک نگه داشتن نیت است؛ اینکه بدانیم ما تنها واسطه‌ای از سوی خداوند برای رساندن رحمت به بندگانش هستیم.
در پایان هر روز از خود بپرسیم: آیا توانسته‌ام باری از دوش کسی بردارم و دلی را تنها برای رضای خدا شاد کنم؟
به سراغم خواهی آمد
در روزی یا شبی که دیگر جانی در بساط ندارم
تو ای فرشته مرگ!
چه چیز را به پیشگاه خداوند خواهی برد؟!
۱۴۰۵/۷/۱۰
پرسش:
آیا این باور که «ما پیش از تولد مسیر و چالش‌های این زندگی را انتخاب کرده‌ایم»، با اصل مسئولیت‌پذیری انسان در تضاد نیست؟
مگر انتخاب واقعی مشروط به آگاهیِ بیدار نیست؟ وقتی چیزی را به خاطر نمی‌آوریم، آیا آن اتفاقات نوعی تحمیل و جبر به حساب نمی‌آیند؟
پاسخ:
در نگاه اگزیستانسیال و روان‌شناختی کلاسیک، انتخاب زمانی اصالت دارد که در مدار آگاهی و هشیاری حاضر رخ دهد و فراموش کردنِ چراییِ یک مسیر، ممکن است فرد را در جایگاه انفعال قرار دهد. اما با نگاهی عمیق‌تر و با توجه به گزارش‌های تجارب نزدیک به مرگ (NDE)، می‌توان این مسئله را از سه زاویه بازخوانی کرد:
1⃣ مرز حافظه و اصالت انتخاب: فراموشی لزوماً اصالت یک تصمیم را باطل نمی‌کند. در زندگی روزمره نیز بسیار پیش می‌آید که انگیزه‌ها و جزئیات اولیه یک تصمیم از خاطرمان می‌رود، اما در ژرفای وجود، تبعات و مسئولیت آن مسیر را مال خود می‌‌دانیم.
2⃣ گستره آگاهی: اگر دایره «من» را فراتر از ذهن هشیار روزمره و ناخودآگاه شرطی‌شده بدانیم، انتخابی که در لایه‌های عمیق‌تر وجود یا آگاهی پیشاتولدی صورت گرفته، از بیرون تحمیل نشده است؛ بلکه بخشی از اراده خود بنیادین ماست که شیوه پاسخ‌گویی امروز ما به رخدادها را معنادار می‌کند.
3⃣ کارکردِ فراموشی برای اصالت تجربه: اگر تمام جزئیات، انگیزه‌ها و نقشه‌ها در حافظه کنونی ما حاضر بود، مواجهه با رنج، رشد فردی و تلاش در لحظه حال معنای واقعی خود را از دست می‌داد. فراموشی شاید خود بخشی از همان انتخابِ نخستین بوده تا امکان سنجش واقعی اراده، خلاقیت و مسئولیت‌پذیری در بستر این جهان خاکی فراهم شود.
به بیانی دیگر، مواجهه با شرایط زندگی، تسلیم شدن در برابر یک سرنوشت تحمیلی نیست؛ بلکه فراخوانی برای بازشناسی و بیدار کردن همان انتخاب‌های عمیق در مدار آگاهی امروز است.
گروه وابسته به انجمن بین المللی تحقیقات تجارب نزدیک به مرگ (IANDS) در ایران
@IranNDE
وبینار آنلاین: دیدار با کسانی که نمی‌دانستیم مرده‌اند!
بررسی و روایت نمونه‌های مستند پدیده «قله در دارین» (Peak in Darien)
گاهی افراد در آستانه مرگ یا در جریان یک تجربه نزدیک به مرگ (NDE)، با کسانی روبه‌رو می‌شوند که اصلاً از مرگشان باخبر نبوده‌اند؛ پدیده‌ای شگفت‌انگیز که در پژوهش‌های علمی به نام «قله در دارین» شناخته می‌شود.
در این وبینار ۴۰ دقیقه‌ای:
1⃣ آشنایی ساده با مفهوم و ریشه نام «قله در دارین»
2⃣ روایت و بررسی چند نمونه واقعی و ثبت‌شده از این دیدارها
3⃣ چرا این مشاهدات خطای حافظه یا توهم ساده نیستند؟
💻 نحوه برگزاری: آنلاین
📅 زمان: دوشنبه ۶ مهرماه
⏰ ساعت: ۲۱:۳۰ (۹:۳۰ شب) به وقت ایران
🎟 شرایط شرکت: حضور در وبینار رایگان است؛ علاقه‌مندان در صورت تمایل می‌توانند با حمایت مالی اختیاری خود، پشتیبان فعالیت‌های پژوهشی و آگاهی‌بخش گروه ایندز ایران (IANDS Iran) باشند.
🔗 ثبت‌نام و دریافت لینک وبینار:
جهت ثبت‌نام، کلمه «دارین» را به آیدی تلگرام زیر ارسال فرمایید:
👉 @imagoonline
IANDS Iran
ما را شب و روز بت‌پرستی کار است
بر کف ناقوس و بر میان زنٌار است
هم سجده‌ی بت کنیم و هم خدمت دیر
کاری که نمی‌کنیم، استغفار است...
مولاناحزینی
زوربای یونانی(۱۹۶۴) ساخته مایکل کاکویانیس
برگرفته از رمانی به همین نام نگاشته نیکوس کازانتزاکیس
🔺خلاصه‌ای از مقاله‌ی جدید دکتر مهدی گلشنی تحت عنوان «علم و معنویت در عصر ما»🔺
مقاله «علم و معنویت در عصر ما» نوشتهٔ مهدی گلشنی، دکترای فیزیک از دانشگاه برکلی کالیفرنیا و استاد ممتاز فیزیک دانشگاه صنعتی شریف، به تحلیل تاریخی و فلسفی رابطهٔ علم، دین و معنویت در دوران معاصر می‌پردازد. نویسنده با ترسیم سیر تحولات فکری غرب از قرن هفدهم تاکنون، نشان می‌دهد که چگونه تجربه‌گرایی و جهان‌بینی مکانیکی، دین و متافیزیک را به حاشیه راندند، اما از نیمهٔ دوم قرن بیستم، نشانه‌های جدی بازگشت به معنویت پدیدار شده است.
نویسنده در آغاز، سه مفهوم کلیدی را تعریف می‌کند:
الف) علم: علمی که در پی کشف نظم موجود در طبیعت است و این نظم را در قالب قوانین توصیف می‌کند.
ب) دین: دین پاسخی به یک موجود متعالی است که زندگی ما را دگرگون می‌سازد و به آن معنا می‌بخشد.
پ) معنویت: در گذشته، معنویت جزئی جدایی‌ناپذیر از تجربهٔ دینی تلقی می‌شد، اما با افول دین‌های سازمان‌یافته و رشد سکولاریسم در غرب، معنویت معنایی گسترده‌تر یافت. امروزه معنویت می‌تواند به سفری درونی برای کشف جوهر و ارزش‌های فردی، به عمل به دعا و مراقبه، و یا به تعهدی عمومی به یک مرجعیت اشاره داشته باشد.
نویسنده توضیح می‌دهد که چگونه انقلاب علمی قرن هفدهم، با تلاش‌های فرانسیس بیکن، دکارت، گالیله، نیوتن و بویل، منجر به ترویج تجربه‌گرایی و گسترش جهان‌بینی مکانیکی شد. به تدریج با قدرت گرفتن نظام نیوتنی، نقش خدا ابتدا به «آغازگر جهان» تقلیل یافت و سپس در جریان روشنگری فرانسوی به کلی حذف شد.
در ادامه، با ظهور فیلسوفان و دانشمندانی چون هیوم، کانت، اگوست کنت، مارکس، داروین، دورکیم، فروید و پوزیتیویست‌های منطقی، تجربه‌گرایی به فلسفهٔ غالب تبدیل شد و در نتیجه، متافیزیک، دین و معنویت به حاشیه رانده شدند. در واقع، مکتب تجربه‌گرایی، به‌ویژه در شکل پوزیتیویستی آن، تأثیر عمیقی بر فیزیکدانان گذاشت و حتی پس از افول پوزیتیویسم در دهه‌های اخیر، روحیهٔ پوزیتیویستی همچنان در بسیاری از محافل فیزیک غالب است.
مقاله تأکید می‌کند که از نیمهٔ دوم قرن بیستم، جریان‌های مهمی برای احیای دین و معنویت شکل گرفت. در این دوره، برخی دانشمندان برجستهٔ معاصر — از جمله برخی غیرخداباوران — بر ضرورت فراتر رفتن از ویژگی‌های مادی زندگی و توجه به جنبه‌های معنوی آن مانند ارزش‌ها و معناها تأکید کردند.
گلشنی برای اثبات اینکه علم به‌تنهایی برای تبیین تمام ساحت‌های تجربهٔ انسانی کافی نیست، به چند نکته اشاره می‌کند:
الف) پیامدهای منفی علم مدرن و ناتوانی آن در پاسخ به پرسش‌های غایی زندگی: پرسش‌هایی دربارهٔ معنا، اخلاق و غایت هستی.
ب) محدودیت‌های نظری علم: اشاره به نظریه‌های علمی مانند کوانتوم و آشوب، و همچنین قضیهٔ گودل و نقد تقلیل‌گرایی.
پ) نقش پیش‌فرض‌های متافیزیکی در خود علم: علم بدون پیش‌فرض‌های متافیزیکی نمی‌تواند به‌طور کامل عمل کند.
ت) شواهد تجربی از احیای دین و معنویت در محافل دانشگاهی.
نویسنده نتیجه می‌گیرد که ما نیازمند چارچوبی جامع‌تر هستیم که هم علم را تأیید کند و هم بتواند به پرسش‌های نهایی و دغدغه‌های اخلاقی انسان پاسخ دهد. به باور او، جهان‌بینی الهی، به‌ویژه در سنت اسلامی، چنین ظرفیتی دارد. در این دیدگاه، انسان دارای دو بُعد مادی و معنوی است، اما آنچه شخصیت انسان را می‌سازد و سعادت ابدی او را رقم می‌زند، بُعد معنوی اوست. بنابراین، انسان باید بُعد مادی خود را در خدمت بُعد معنوی قرار دهد.
📚 منبع:
Golshani, M. (2026). Science and spirituality in our era. Journal of Philosophical Investigations, 20(54), 175–186.
Direct article link: https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_21148.html
DOI link: https://doi.org/10.22034/jpiut.2026.71194.4421
PDF link: https://philosophy.tabrizu.ac.ir/article_21148_43f28a60482411a30362cb90a1bf1d49.pdf
🌐 پژوهشکدهٔ مطالعات بنیادین علم و فناوری دانشگاه شهید بهشتی؛ مرکز علم و الهیات.
🆔@The_Science_and_Theology_Center
پس از یک تجربهٔ دگرگون‌کننده در زندگی، همه‌چیز روشن شد: عشق و محبت تنها چیزهایی هستند که واقعاً اهمیت دارند. ❤️
تجربهٔ «کریستن اشنایدر» درک او از هدف زندگی را متحول کرد؛ و این حقیقت را آشکار ساخت که خدا، جهان هستی، و خودِ زندگی، همگی در عشق ریشه دارند. اکنون، این درک عمیق به انگیزه‌ای برای عمل تبدیل شده است: کمک به دیگران، ترویج مهربانی، انجام کارهای داوطلبانه، و تبدیل محبت و همدلی به بخشی از زندگی روزمره.
گاهی بزرگ‌ترین هدف ما چیز پیچیده‌ای نیست؛ بلکه می‌توان آن را در کوچکترین رفتارهای محبت‌آمیز و نحوهٔ برخوردمان با یکدیگر پیدا کرد.
چه می‌شود اگر هدف ما واقعاً تا این حد ساده باشد: دوست داشتن، کمک کردن و مراقبت از همدیگر؟
گروه وابسته به انجمن بین المللی تحقیقات تجارب نزدیک به مرگ (IANDS) در ایران
@IranNDE
یورگنسن (تجربه کننده نزدیک به مرگ) به یاد می‌آورد در مرور زندگی خود صحنه‌ای فراموش‌شده از کلاس سوم را دید که در آن دختری کوچک‌تر را مسخره کرده بود. در تجربۀ او، نقش‌ها معکوس شد و او درد و شرم آن دختر را از درون حس کرد، و علاوه‌بر آن، تأثیر درازمدت این آزار را بر شخصیت آیندۀ دختر (گوشه‌گیرتر شدن) و حتی رنج والدینش را نیز دریافت. او این را «طیف کامل پیامدها» می‌نامد که از یک کنش به‌ظاهر کوچک، در همۀ جهت‌ها گسترش می‌یابد.
منبع: کتاب«هدف زندگی: در پرتو تجربه‌های نزدیک به مرگ از سراسر جهان»
(اثر دیوید سان‌فلو | نشر الکترونیکی: آیندز ایران)
برای خرید و دریافت فایل پی دی اف این کتاب به آی دی زیر پیام ارسال فرمایید:
@imagoonline
گروه وابسته به انجمن بین المللی تحقیقات تجارب نزدیک به مرگ (IANDS) در ایران
@IranNDE
«پرسش از روان‌پزشک و یکی از بنیان‌گذاران سازمان IANDS، دکتر بروس گریسون: چرا ما روی این کُرهٔ خاکی هستیم؟»
دکتر بروس گریسون (Dr. Bruce Greyson)، استاد بازنشستهٔ روانپزشکی و علوم اعصاب-رفتاری در دانشگاه ویرجینیا (University of Virginia) است. او یکی از پیشگامان اصلی و برجسته‌ترین محققان علمی در حوزهٔ «تجربه‌های نزدیک به مرگ» (Near-Death Experiences یا NDE) در جهان به‌شمار می‌رود و «مقیاس گریسون» (Greyson Scale) که معیار علمی سنجش تجربیات نزدیک به مرگ است، توسط او طراحی شده است. همچنین او از هم‌بنیان‌گذاران سازمان بین‌المللی IANDS (انجمن بین‌المللی مطالعات نزدیک به مرگ) می‌باشد.
گروه وابسته به انجمن بین المللی مطالعات نزدیک به مرگ (IANDS) در ایران
@IranNDE
کتاب الکترونیکی
«هدف زندگی: در پرتو تجربه‌های نزدیک به مرگ از سراسر جهان»
(اثر دیوید سان‌فلو | نشر الکترونیکی: آیندز ایران)
خلاصه مبسوط و منسجمی از کتاب به زبان فارسی
آیا رخدادهای زندگی تصادفی‌اند یا نظمی الهی پشت تک‌تک لحظات ما در جریان است؟
اگر به مفاهیمی همچون جهان پس از مرگ، معنویت اصیل، چرایی خلقت و تجارب نزدیک به مرگ (NDE) علاقه‌مندید، این کتاب پاسخی معتبر و مستند بر پایه بیش از ۴۰ سال پژوهش و گردآوری ده‌ها روایت شگفت‌انگیز از سراسر گیتی است.
هزینه کتاب: ۱۱۹ هزارتومان
برای خرید و دریافت فایل پی دی اف به آی دی زیر پیام ارسال فرمایید:
@imagoonline
گروه وابسته به انجمن بین المللی تحقیقات تجارب نزدیک به مرگ (IANDS) در ایران
@IranNDE
به دنیا دل نبندد هرکه مرد است
که دنیا سر به سر اندوه و درد است
به قبرستان گذر کن تا ببینی
که دنیا با عزیزانت چه کرده است
دوستان و همراهان گرامی،
بسیاری از هموطنان مقیم خارج از کشور پیام می‌دادند که به دلیل محدودیت‌های پرداختی و عدم امکان ارسال فیزیکی کتاب از ایران، امکان دسترسی به کتاب‌های جدید حوزه روانشناسی و معنویت را ندارند.
برای حل این مشکل، نسخه الکترونیکی کتاب «تجربه‌ی نزدیک به مرگ و تسلی داغدیدگان» را در پلتفرم آمازون منتشر کرده‌ایم تا به آسانی و با چند کلیک در دسترس همه فارسی‌زبانان سراسر جهان قرار گیرد.
این کتاب با تکیه بر تجارب نزدیک به مرگ و آموزه‌های تسلی‌بخش، همراهی است برای عبور از گذرگاه‌های سخت دلتنگی و داغدیدگی.
جهت دریافت آنی نسخه الکترونیکی می‌توانید به صفحه کتاب در آمازون مراجعه فرمایید:
لینک تهیه کتاب
گروه وابسته به انجمن بین المللی تحقیقات تجارب نزدیک به مرگ (IANDS) در ایران
@IranNDE
منیّت، معضلی عظیم است
تجربه‌گر نزدیک به مرگ: هاوارد استورم (Howard Storm)
من می‌خواهم انسانی معمولی باشم و تظاهر به تقدس نکنم. آرزوی من رسیدن به اصالت است و این را نبردی واقعاً دشوار می‌دانم. یکی از اموری که به باور من چالشی فوق‌العاده بزرگ میان تجربه‌گران نزدیک به مرگ به شمار می‌رود—و من شخصاً خودم را نیز در این زمره قرار می‌دهم—مسئلهٔ خودبزرگ‌بینی و منیّت (Egotism) است. من از پاره‌ای از تجربه‌گران نزدیک به مرگ دلزده و گریزان شده‌ام، تنها به این دلیل که دیدم چگونه منیّت و خودپسندی‌شان سد راه حقیقت و اصالت پیامشان شده است.
گروه وابسته به انجمن بین المللی تحقیقات تجارب نزدیک به مرگ (IANDS) در ایران
@IranNDE
🔺 دانشمند برجسته ثابت می‌کند (2026): تله‌پاتی ممکن است واقعی باشد! | «مرگ و فضا-زمان یک توهم هستند» 🔺
📌 معرفی دانشمند مصاحبه‌شونده:
👤 پروفسور دونالد هافمن (Donald Hoffman): دارای مدرک دکتری (PhD) در روانشناسی محاسباتی «Computational Psychology» از دانشگاه MIT آمریکا، دانشمند علوم شناختی «Cognitive Science» و دانشمند پژوهشی (Research Scientist) سابق در آزمایشگاه هوش مصنوعی دانشگاه MIT، استاد بازنشسته Professor Emeritus در دانشگاه کالیفرنیا-ایرواین (UC Irvine) آمریکا، پژوهشگر پیشگام که با ترکیب مدل‌های ریاضیاتی، فیزیک نظری و نظریه بازی‌های تکاملی، موجه می‌کند که «فضا-زمان» یک توهم است و آگاهی زیربنای غایی هستی محسوب می‌شود.
📌 خلاصه مصاحبه:
در این گفتگوی عمیق و ساختارشکن، دونالد هافمن به تشریح چارچوب علمی و ریاضیاتیِ نظریه خود می‌پردازد که در آن مفهوم «فضا-زمان بنیادی نیست» را بسط می‌دهد. او با استناد به فیزیک نظریِ انرژی بالا و صورت‌بندی ریاضی نظریه تکامل داروین، استدلال می‌کند که سیر تکامل، حواس ما را نه برای «درک حقیقت مطلق»، بلکه صرفاً برای «بقاء» شکل داده است.
هافمن، فضا-زمان و اشیای فیزیکیِ درون آن را به یک «هدست واقعیت مجازی (VR)» و نمادهای یک رابط کاربری تشبیه می‌کند (مشابه بازی ویدیویی GTA). از این منظر، مغز، نورون‌ها و اشیای فیزیکی در واقعیتِ بنیادین وجود مستقلی ندارند، مگر در لحظه‌ای که توسط یک عاملِ آگاه ادراک (Render) شوند.
📌 محورهای کلیدی این مصاحبه:
🔷 تقدم آگاهی بر ماده: هافمن رویکرد فیزیکالیستی رایج در علوم اعصاب را به چالش می‌کشد. او معتقد است این مغز نیست که آگاهی و ادراک را تولید می‌کند؛ بلکه مغز و شبکه‌های عصبی تنها بازنمودی از تعاملِ آگاهیِ ما در این رابط کاربری (هدست) هستند. تلاش برای یافتن منشأ تجربه آگاهانه در محاسبات عصبی، تلاشی از پیش شکست‌خورده است.
🔷 توهم مرگ و تجسم فیزیکی: او با استفاده از مدل‌های مبتنی بر زنجیره‌های مارکوف و مفهومی ریاضیاتی به نام «منطق ردپا» (Trace Logic)، به این نتیجه شگفت‌انگیز رسیده است که وابستگی آگاهی به یک کالبد فیزیکی، نه یک قاعده، بلکه یک «استثنا با احتمال صفر» است! مرگ در واقع صرفاً درآوردن این هدست و رهایی آگاهی از محدودیت‌های پردازشی این کالبد است؛ موضوعی که در طول مصاحبه با گزارش‌های تجربه‌های نزدیک به مرگ (NDE) کاملاً همخوانی پیدا می‌کند، جایی که فرد ادراک ۳۶۰ درجه و رهایی از فرم را تجربه می‌کند.
🔷 هوش مصنوعی و توهم ادراک: هافمن تاکید دارد که هیچ سیستم مبتنی بر محاسبات الگوریتمی (مانند AI)، هرگز نمی‌تواند آگاهی و تجربه ذهنی تولید کند. ساختار محاسباتی اساساً فاقد ظرفیت ایجاد کیفیات ذهنی (مانند درک طعم نعناع) است.
🔷 تلاقی علم و خرد مکاتب غیردوگانه (Non-duality): یکی از زیباترین بخش‌های مصاحبه، پیوند خوردن یافته‌های ریاضیِ هافمن با خرد باستانی است. او نتیجه می‌گیرد که مرزها، فاصله‌ها و زمان توهمی بیش نیستند؛ تنها «یک آگاهی واحد» وجود دارد که از زاویه دید آواتارهای بی‌شمار در حال تجربه هستی است. بر این اساس، غایت و هدف نهایی، درک این یگانگی است: «دیگری همان توست، در آواتاری دیگر.»
📚 منبع:
Top Scientist PROVES: Telepathy May Be Real! | "Death & Space-Time Are an ILLUSION" | Donald Hoffman: https://youtu.be/t_gfE9G9Yz0
گروه وابسته به انجمن بین المللی تحقیقات تجارب نزدیک به مرگ (IANDS) در ایران
DNDSI.ir
Join → @IranNDE
در جامعه‌ای که روزبه‌روز قطبی‌تر می‌شود، حرف‌زدن اغلب به نظر خطرناک‌ترین کاری می‌آید که می‌توانیم انجام دهیم. مشکل اصلی ضعف در ارتباطات نیست، بلکه گسستی است که وقتی به‌جای دیالوگ، با مونولوگ‌های موازی حرف می‌زنیم، ایجاد می‌شود.
وقتی به تقسیم‌بندی‌های شدید سیاسی و جبهه‌گیری‌هایی فکر می‌کنید که در سال‌های اخیر دوستی‌ها را نابود کرده و مسائل حیاتی را لاینحل گذاشته‌اند، نیاز به یافتن راهی بهتر برای ارتباط کاملاً آشکار است.
هدف ما خلق دنیایی بهتر است؛ جایی که از تعارض به اتصال و پیوند و از پیروزی فردی به ذهنیت برنده‌ـ‌برندۀ جمعی گذر کنیم. دنیایی که در آن، روابط انسانی در اولویت باشند. ما می‌خواهیم طلایه‌دار تمدنی جدید ـ تمدن رابطه‌محور ـ باشیم و از شما دعوت می‌کنیم نه‌تنها گفتگوی امن را در آغوش بگیرید، بلکه مانند مشعلی به دست به دیگران بسپارید.
این تنها یک تکنیک نیست، بلکه انقلابی در شیوۀ بودن ما با یکدیگر است. همین امروز می‌توانید نخستین گام را بردارید: با یک گفتگوی بدون قضاوت، با گوش‌دادن برای فهمیدن (نه برای جواب‌دادن) و با جایگزین‌کردن کنجکاوی به‌جای ترس. همه‌چیز از یک مکالمۀ امن آغاز می‌شود.
آیا آماده‌اید جهان را از همین نقطه تغییر دهید؟
پرسش:
آیا می‌توان تجربه‌های نزدیک به مرگ (NDE) را با آیات قرآن تطبیق داد؟
پاسخ:
می‌توان چنین مقایسه‌ای انجام داد اما باید با دقت علمی و بدون پیش‌داوری باشد.
در تجربه‌های نزدیک به مرگ، برخی افراد از تجربه‌هایی مانند احساس جدا شدن از بدن، مشاهده نور، دیدن افراد درگذشته، مرور بخش‌هایی از زندگی، احساس حضور موجودات معنوی و بازگشت به بدن سخن می‌گویند.
از سوی دیگر، قرآن درباره موضوعاتی مانند مرگ، نفس، خواب، توفی، زندگی پس از مرگ و مشاهده اعمال انسان سخن گفته است.
بنابراین می‌توان پرسید:
1⃣آیا میان این تجربه‌ها و مفاهیم قرآنی شباهتی وجود دارد؟
2⃣ کدام شباهت‌ها واقعی و قابل دفاع‌اند و کدام‌ها صرفاً برداشت شخصی هستند؟
3⃣ آیا فرهنگ و باورهای دینی بر نحوه تفسیر NDE تأثیر می‌گذارند؟
هدف چنین پژوهشی نباید این باشد که از ابتدا ثابت کند «قرآن NDE را توصیف کرده است»؛ بلکه باید با یک روش علمی بررسی کند که تجربه‌های نزدیک به مرگ و توصیف‌های قرآنی از مرگ و جهان پس از آن، در چه نقاطی به هم نزدیک یا از هم متفاوت‌اند.
شاید این مقایسه بتواند پنجره‌ای تازه برای گفت‌وگو میان علم، تجربه انسانی و قرآن باز کند.
گروه وابسته به انجمن بین المللی تحقیقات تجارب نزدیک به مرگ (IANDS) در ایران
@IranNDE
نگاه عمومِ مردم به خداناباوران
در بسیاری از جوامع اعتماد به خداناباوران، به‌ویژه برای سپردن مسئولیت‌های حساس و مهم، پایین است. اما چرا چنین است؟ ریشه‌ی این بی‌اعتمادی چیست؟ آیا خود خداناباوران هم در روابطشان به خداناباوران دیگر کمتر اعتماد می‌کنند؟ و آیا واقعاً شواهدی وجود دارد که نشان دهد خداناباوران کمتر قابل اعتمادند؟ در این ویدئو این موضوعات توسط عظیم شریف و ویل جروی بررسی می‌شود.
🏷ترجمه و زیرنویس: پانیذ بوذری
رَوا | روایتی روادارانه از روانشناسی دین
ravaschool.com
t.me/Ravaschool
موقع خداحافظی گفتم: «در پناه خدا.»
گفت: «من به خدا اعتقادی ندارم.»
گفتم: «پس در پناه طبیعت و کائنات.»
گفت: «آن‌ها هم تکیه‌گاه مطمئنی نیستند؛ خودم پناهِ خودمم.»
نگاهش کردم و گفتم:
«پس در پناه خودت... اما یادت باشد بی‌‌پناه‌ترین موجودِ عالم همین "من" است. اضطرابِ بنیادین آدمی دقیقاً از همین‌جا آغاز می‌شود: وقتی کشف می‌کنی پناهگاهت، خودش سرچشمه‌ی همه‌ی ناامنی‌هاست. انسان گاهی باید از ناامنیِ خودش، به ساحت دیگری پناه ببرد.»
مرگ یک اتفاق دور در آینده نیست؛ همین حالا کنار ما نشسته است.
زندگی پر از خداحافظی‌های ریز و درشتِ هرلحظه است. ما مدام داریم با چند دقیقه پیش خداحافظی می‌کنیم و به همین ثانیه‌ای که در آن هستیم سلام می‌دهیم. با خودِ چند دقیقه قبلمان که شاید عصبانی، خسته یا شاد بود خداحافظی می‌کنیم و به این «من» جدیدی که همین الان شکل گرفته سلام می‌کنیم.
حتی وقتی به بچه‌مان نگاه می‌کنیم، داریم با آن نسخه‌ای از او که چند لحظه پیش حرف زد یا خندید خداحافظی می‌کنیم و فرزندی را در آغوش می‌گیریم که یک لحظه بزرگ‌تر شده و تغییر کرده است.
مرگ همیشه با ماست، نه برای اینکه بترسیم، بلکه فقط برای اینکه یادمان بیاورد هیچ‌چیز نمی‌ماند. ما در هر ثانیه یک تکه از گذشته را از دست می‌دهیم تا جا برای همین لحظه باز شود؛
و واقعیت ساده‌ی انسان بودن یعنی همین: مدام رها کردن و دوباره سلام کردن.
گروه وابسته به انجمن بین المللی تحقیقات تجارب نزدیک به مرگ (IANDS) در ایران
@IranNDE
من کاملاً از زندگی زمینی‌ام آگاه بودم. هیچ جدایی و گسستی حس نمی‌شد، جز اینکه در آن «بُعد» دیگر ناگهان از همه چیز آگاه شدم ، از تمام پیوندها، تمام «چراها» و پاسخِ تمام چراهای زندگی گذشته‌ام. گویی در تمام طول این زندگی در وضعیتی از نیمه‌هوشیاری یا فراموشی و نسیان به سر می‌بردم؛ سرگردان بودم و مدام می‌پرسیدم: «من کیستم؟ چرا این‌جایم؟ چرا همه چیز این‌قدر سخت است؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟» و در آن قلمروِ دیگر، سرانجام تصویر کامل شد. من تمام پاسخ‌ها را دریافت کردم، یا بهتر بگویم، همۀ پاسخ‌ها را به یاد آوردم.
و بله، بینشی ژرف و چشمگیر نسبت به افرادی که در آن دوره با آن‌ها در ارتباط بودم به دست آوردم، به ویژه نامادری‌ام. به من نشان داده شد_یا توانستم ببینم_تمام سرگذشت او، تقلاها و کشمکش‌هایش، ترس‌هایش، و هر آنچه او را به انسانی که بود تبدیل کرده بود. بالاخره توانستم ببینم که بدرفتاری‌ها و آزارهای او ناشی از این نبود که من کودک «بدی» بودم. همۀ آن رفتارها صرفاً به خاطر ترس‌های خودش، فراموشیِ زمینی خودش، و کشمکش‌ها و ناامنی‌های درونی‌اش بود. دیدم که او در دوران رشد و کودکی‌اش مورد آزار و آسیب قرار گرفته بود.
تجربه‌گر نزدیک به مرگ: آمفیاندا بسکت
منبع: کتاب«هدف زندگی: در پرتو تجربه‌های نزدیک به مرگ از سراسر جهان»
(اثر دیوید سان‌فلو | نشر الکترونیکی: آیندز ایران)
برای خرید و دریافت فایل پی دی اف این کتاب به آی دی زیر پیام ارسال فرمایید:
@imagoonline
گروه وابسته به انجمن بین المللی تحقیقات تجارب نزدیک به مرگ (IANDS) در ایران
@IranNDE
📚 به‌زودی منتشر می‌شود:
✨«کاوش در ماوراء»
به روایت چهار گروه از تجربه‌کنندگان نزدیک به مرگ: پزشکان، کودکان، بازماندگان خودکشی، تجربه‌های جهنمی
⚡️روایت‌هایی شگفت‌انگیز از یکی از بزرگ‌ترین رازهای هستی:
آن‌سوی مرز زندگی و مرگ چه می‌گذرد؟ و پیام اصلی تجربه‌کنندگان نزدیک به مرگ چیست؟
به‌زودی منتظر انتشار این مجموعه باشید.
📔نسخه الکترونیکی
گروه وابسته به انجمن بین المللی تحقیقات تجارب نزدیک به مرگ (IANDS) در ایران
@IranNDE
زندگی یک مدرسه است؛ مدرسه‌ای برای به یاد آوردن. ما موجوداتی چندبُعدی هستیم که در واقعیتِ خطی زمان زیست می‌کنیم. ما با حضور و خواست‌هایمان، و با کانون تمرکزمان می‌توانیم همه چیز را دگرگون کنیم. من پیش از تجربه ملحد بودم و اکنون نیز پیرو دینی نیستم، اما قدرتم در دیدن ورای دروغ‌ها و اوهام حیرت‌انگیز است. قدرت توجه ما سرنوشت‌ساز است؛ هر بار که به چیزی ناخوشایند تمرکز کردم، آن را خلق کردم و در قبالش مسئولم.
رسالت شما زیستن در لحظه با نگاه معصومانۀ یک کودک است. با هر داوری یا بستن قلب، بخشی از روحتان رنج می‌کشد. در فرجام کار، هیچ‌کس جز خودتان شما را بازخواست و قضاوت نمی‌کند. این مسئولیت به معنای مجازات نیست؛ بلکه از دل عشقی عظیمی که خودِ شما هستید، خواهید دید چه کرده‌اید و چه باید می‌کردید، و خودتان خواهان اصلاح آن خواهید شد. پس زندگی‌تان را با تمام اجزایش دوست بدارید. شما جلوه‌ای از الوهیت، و خودِ کائناتید. حضور شما در این‌جا ضروری است. هرچه زودتر با خود به صلح برسید، سریع‌تر این جهان را به سرزمینی زیبا بدل خواهید کرد.
تجربه‌گر نزدیک به مرگ: ژولی اوبیه (Julie Aubier)
منبع: کتاب«هدف زندگی: در پرتو تجربه‌های نزدیک به مرگ از سراسر جهان»
(اثر دیوید سان‌فلو | نشر الکترونیکی: آیندز ایران)
برای خرید و دریافت فایل پی دی اف این کتاب به آی دی زیر پیام ارسال فرمایید:
@imagoonline
گروه وابسته به انجمن بین المللی تحقیقات تجارب نزدیک به مرگ (IANDS) در ایران
@IranNDE
🔺 چرا علم نمی‌تواند حالت‌های ذهنی را توضیح دهد؟🔺
⬅️ در ادامه، ابتدا رزومه‌ای کوتاه از مهمان برنامه ارائه می‌دهیم و سپس خلاصهٔ جامعی از مباحث مطرح‌شده در این مصاحبه تقدیم شما می‌شود.
👤 دکتر امید کریم‌زاده، پژوهشگر و استاد دانشگاه در زمینه فلسفه تحلیلی و فلسفه ذهن است. ایشان مقطع کارشناسی ارشد فلسفه (گرایش منطق) را در دانشگاه دولتی علامه طباطبایی تهران گذرانده و مدرک دکتری فلسفه تحلیلی خود را از پژوهشگاه دانش‌های بنیادی (IPM) تهران دریافت کرده‌اند. وی در حال حاضر عضو هیئت علمی پژوهشکده مغز و علوم شناختی در دانشگاه شهید بهشتی تهران است.
📚 خلاصه‌ی کامل ویدئومحور اصلی این گفتگو حول مسئله «آگاهی» و چالش‌های علم و فیزیکالیسم در توضیح ماهیتِ درونیِ حالت‌های ذهنی می‌چرخد. نکات کلیدی این بحث به شرح زیر است:
📌١. نکته‌ی نخست مربوط می‌شود به تقلیل‌گرایی علم و مشکل توضیح تجربیات ذهنی. اگر بخواهیم صرفاً از دیدگاه علمی و فیزیکالیستی به مقولاتی مثل ذهن و آگاهی نگاه کنیم، ناچاریم بپذیریم که ذهن مساوی با مغز است. اما این نگاه در تبیین تجربیاتِ کیفی ما (مانند احساس درد یا اضطراب) با مشکل مواجه می‌شود. علم تلاش می‌کند همه‌چیز را با واکنش‌های مادی توضیح دهد، در حالی که ما برای درک پدیده‌هایی مثل «درد کشیدن» به مفاهیم ذهنی و تجربه‌های سوبژکتیو وابسته‌ایم.
📌 ٢. نکته‌ی دوم بحث تفاوت بنیادین «آگاهی» (Consciousness) و «هوشیاری» است. دکتر کریم‌زاده بر یک تفکیک بسیار مهم تأکید می‌کند؛ در زمینه‌های پزشکی و فیزیولوژی، کلماتی نظیر «هوشیاری» به معنای میزانِ واکنش دادنِ یک ارگانیسم (بدن) به محرک‌های محیطی است. اما وقتی در فلسفه ذهن از «آگاهی» حرف می‌زنیم، منظورمان تجربه درونی انسان است. به همین دلیل تأکید می‌شود که در ترجمه و به‌کارگیری این کلمات دقت شود تا دچار سوءتفاهم نشویم.
📌٣. نکته‌ی سوم مربوط می‌شود به طرح این پرسش که: چرا عصب‌شناسی (Neurology) کافی نیست؟ یکی از دلایل پیدایش رشته‌ای به نام «فلسفه ذهن» این است که داده‌های عصب‌شناسی برای درک کامل انسان کفایت نمی‌کنند. وقتی یک دانشمند از بیرون مغز شما را مورد مطالعه قرار می‌دهد، هرگز نمی‌تواند احساس درونی شما را «حس» یا «تجربه» کند. فلسفه ذهن چند گام فراتر از یافته‌های نورولوژی می‌رود تا این شکاف را بررسی کند.
📌 ۴. نکته‌ی چهارم بحث بررسی نظریه این‌هَمانی ذهن و مغز می‌باشد. در فرهنگ عمومی و نگاه‌های خامِ علمی، تصور می‌شود که «حالت‌های ذهنی» دقیقاً همان «حالت‌های مغزی» هستند. مثلاً اگر شخصی احساس درد کند، اسکن مغزی نشان می‌دهد که در بخش خاصی از مغز، نورون‌ها در حال شلیک و فعالیت هستند. از نظر فلسفی، ما با دو چیز مجزا روبه‌رو هستیم: یکی حالت ذهنی (اظهار فرد به داشتن درد) و دیگری حالت مغزی (فعالیت فیزیکی نورون‌ها). هم‌زمانی این دو لزوماً به معنای یکی بودنِ ماهیتِ آن‌ها نیست.
📌 ۵. نکته‌ی پنجم که از اهمیت زیادی برخوردار است، مفهوم ضرورت و دیدگاه‌های سول کریپکی (Saul Kripke) است. در بخش‌های انتهایی مصاحبه، مباحث متافیزیکی و منطقی پیرامون مفهوم «ضرورت» مطرح می‌شود. در گذشته تصور می‌شد فقط مفاهیم منطقی و ریاضیاتی دارای «ضرورت پیشینی» هستند و نیازی به تجربه ندارند. اما فیلسوفانی مانند کریپکی استدلال می‌کنند که برخی امور در طبیعتِ جهان رخ داده‌اند که ضروری‌اند اما ما آن‌ها را از طریق تجربه (به شکل پسینی) می‌فهمیم. برای مثال، «منشأ بیولوژیکی» شما برای شخصِ شما ضروری است؛ اگر کوچکترین تغییری در ژنتیک یا لحظه پیدایش شما رخ می‌داد، شما دیگر «شما» نبودید و شخصِ دیگری به وجود می‌آمد. همچنین، قوانینِ علّی در علم نیز می‌توانند در ذات خود ضرورت داشته باشند، هرچند ما انسان‌ها از طریق آزمایش و تجربه پی به آن‌ها می‌بریم.
🎞 فیلم کامل این گفت‌وگو در یوتیوب «سرشت»:
🌐 https://youtu.be/yOhkUlnKSm8
مرکز علم و الهیات؛ پژوهشکدهٔ مطالعات بنیادین علم و فناوری دانشگاه شهید بهشتی
🆔 @The_Science_and_Theology_Center
🔺 اراده آزاد توهم است یا واقعیت؟🔺
👤 مصاحبه‌شونده: دکتر نیما قربانی (روان‌شناس برجسته ایرانی، استادتمام دانشگاه تهران و عضو هیئت علمی مدرسه جدید روانپزشکی واشنگتن-آمریکا)
📚 ویدئوی زیر مصاحبه‌ای با پروفسور قربانی راجع به موضوع بینارشته‌ای اختیار/اراده آزاد Free Will می‌باشد. خلاصه‌ی نکات آن به شرح زیر است:👇🏻👇🏻
📌 تفاوت ناخودآگاه و خودآگاه
ناخودآگاه (Unconscious) و خودآگاه (Conscious) در واقع سیستم‌های پردازش اطلاعات (Information Processing Systems) هستند. پردازش‌های ناخودآگاه غالباً ماهیتی «کور» دارند و به شدت با نیازها، غرایز و احساسات ما گره خورده‌اند. در مقابل، خودآگاه با استدلال، منطق و آینده‌نگری انسان در ارتباط است.
📌تمدن و سرکوب احساسات
با اشاره به دیدگاه فروید، شکل‌گیری ناخودآگاه (به شکلی که امروز می‌شناسیم) محصول تمدن (Civilization) است. انسان‌ها برای حفظ بقا و زندگی جمعی، یاد می‌گیرند که احساسات و خواسته‌های آنی خود را کنترل یا پنهان کنند. در نتیجه، انسان‌ها در نوعی «جهل خودساخته» زندگی می‌کنند، در حالی که حیوانات بیشتر بر اساس غریزه (Instinct) و بدون این نوع آینده‌نگریِ پیچیده عمل می‌کنند.
📌 ظرفیت روانی برای مواجهه با حقیقت
یکی از اهداف کلیدی روان‌درمانی (Psychotherapy)، آگاه کردن فرد نسبت به بخش‌های پنهان روان اوست. اما مواجهه با حقایق نیازمند ظرفیت روانی (Psychological Capacity) است. انسان‌ها گاهی نه تنها ظرفیت پذیرش حقایق تلخ را ندارند، بلکه حتی تحمل هضم تجربیات مثبت، موفقیت‌های بزرگ و ثروت یکباره را نیز ندارند.
📌 ماهیت اراده آزاد
دکتر قربانی توضیح می‌دهد که منکرِ وجود اراده آزاد (Free Will) نیست، اما تفسیر عامیانه از آن را نقد می‌کند. از منظر اول‌شخص، احساس اختیار (Feeling of Agency) یک تجربه بلافصل و نیازی واقعی است. اما از منظر سوم‌شخص و نگاه علمی، رفتارهای ما تحت حاکمیت علیت (Causality) قرار دارند و هیچ تصمیم یا اراده‌ای کاملاً مستقل و بی‌نیاز از علت (مثل تأثیرات ژنتیک، تربیت و محیط) رخ نمی‌دهد.
📌 نقد تقلیل‌گرایی و تأکید بر رویکرد هرمنوتیک
ایشان از رویکرد صرفاً تجربی و تفکر تکنولوژیک (Technological Approach) در روانشناسی انتقاد می‌کنند که در آن سعی می‌شود انسان مانند یک شیء کنترل و برنامه‌ریزی شود. در عوض، بر اهمیت رویکرد هرمنوتیک و دیالوژیک (Hermeneutic and Dialogical Approach) تأکید می‌کنند که بر پایه گفتگوی متقابل و فهم پویای میان درمانگر و بیمار استوار است.
📌 آگاهی در هوش مصنوعی
در مورد هوش مصنوعی (Artificial Intelligence)، از آنجا که سیستم‌های فعلی فاقد زیست‌شناسی (Biology)، جسم فیزیکی و نیازهای بیولوژیک هستند، نمی‌توان آن‌ها را دارای خودآگاهی (Consciousness) دانست. مگر اینکه در آینده پای هوش مصنوعی زیستی (Bio-AI) به میان بیاید.
📌 تداخل ارزش‌ها در علم
در رد دیدگاه پوزیتیویستی رایج، دکتر قربانی معتقد است که علم روانشناسی نمی‌تواند کاملاً فارغ از ارزش (Value-free) باشد. سوگیری‌ها (Biases) و ارزش‌های شخصیِ محقق یا درمانگر، به طور اجتناب‌ناپذیری در پژوهش‌ها و جلسات درمان نفوذ پیدا می‌کنند.
📌 ذهن‌آگاهی (مایندفولنس)
در بخش پایانی ویدئو، در خصوص ذهن‌آگاهی (Mindfulness) صحبت می‌شود. ایشان واژه «بهشیاری» را معادل دقیق‌تری می‌دانند و هدف آن را تبدیل شناخت‌های ناکارآمد ذهنی به شناخت‌های کارآمد و سازگارانه (Functional and Adaptive) با محیط پیرامون توصیف می‌کنند.
🔗 لینک مشاهده ویدیو در یوتوب
مرکز علم و الهیات؛ پژوهشکدهٔ مطالعات بنیادین علم و فناوری دانشگاه شهید بهشتی
🆔 @The_Science_and_Theology_Center
🔺 آیا آگاهی و هوش بدون بدن ممکن است؟ (گذار از تقلیل‌گرایی در مغزپژوهی)🔺
👥 مهمان این گفتگو، #پروفسور_نجل_رحیم، پزشک متخصص مغز و اعصاب (#نورولوژی) و علوم اعصاب (#نوروساینس) است که رویکرد تخصصی خود را فراتر از نگاه مکانیکیِ رایج، بر پایه «#مغزپژوهی_اجتماعی» و رویکردهای #پدیدارشناختی (به ویژه ملهم از موریس مرلوپونتی) بنا نهاده است. او در پیوند دادن پزشکی، هنر، و فلسفه برای درک بهتر آگاهی انسان تلاش می‌کند. دکتر رحیم پس از تحصیل پزشکی و تخصص در ایران [دریافت مدرک #دکترای_پزشکی (۱۳۵۲-۱۳۴۵) و تخصص #نورولوژی (۱۳۵۷-۱۳۵۴) از دانشگاه #شهید_بهشتی تهران]
برای ادامه پژوهش‌های نوروساینس به بریتانیا-انگلستان رفت و در سال ۱۹۷۱ #دکترای_نوروساینس خود را از دانشگاه #شفیلد_انگلستان دریافت کرد.
⬅️ در این جلسه، استدلال‌ها و محورهای کلیدی زیر مطرح شد:👇🏻👇🏻
📌 تمایز مغزپژوهی اجتماعی با نوروساینس مکانیکی و روانکاوی کلاسیک
دکتر نجل رحیم در نقد نگاه مکانیکی به مغز و همچنین نقد مکاتب روانکاوی (فرویدی و لاکانی) تأکید می‌کند که انسان قبل از آنکه زبانی (Linguistic) باشد، پیشازبانی (Pre-linguistic) و بدنمند (Embodied) است. در روانکاوی، ناخودآگاه ساختاری زبانی دارد (مانند مفهوم «نام پدر» در روانکاوی لاکان)، اما در مغزپژوهی اجتماعی، آگاهی (Consciousness) و سوژه‌گی (Subjectivity) انسان، از طریق حرکات، لمس، و رزونانس‌های بدنی و عاطفی در ارتباط با جهان و دیگری (بیناسوژه‌گی / Intersubjectivity) شکل می‌گیرد. زبان، خود روی پایه‌های پیشازبانی و ارتباطات بینابدنی بنا شده است.
📌 بدنمندی به مثابه پیش‌شرط آگاهی و نقد هوش مصنوعی
یکی از استدلال‌های محوری این گفتگو این است که مغز هرگز در خلأ یا ایزولاسیون کار نمی‌کند. مغز در خدمتِ حفظ بقاء و هومئوستازی (Homeostasis) بدن تکامل یافته است. به همین دلیل، #هوش_مصنوعی بدون داشتنِ زیست‌مندی، احساسات فیزیکی (مثل ترس از به خطر افتادن بقا)، و بدنمندی، فاقد آگاهی و هوشِ حقیقی است؛ بلکه صرفاً در حالِ ادادرآوردن و #شبیه‌سازی (Simulation) آگاهی است.
📌فرهنگ، اخلاق و آگاهی در قلمرو حیوانات
فرهنگ و اخلاق، خروجیِ مجرد و انحصاریِ یک شبکه عصبی منفرد در انسان نیستند، بلکه ماحصل تعامل «مغز-بدن-دیگری-جهان» هستند. بر این اساس، جاندارانِ دیگر نیز به فراخورِ ساختار بدنمند و اجتماعیِ خود، از پیش‌فرم‌های فرهنگ (Proto-culture) و اخلاق ساده (مثل عدالت‌جویی یا مراقبت) برخوردارند. تفاوت انسان با حیوان، تفاوت در بُعد بازتابی (Reflective Consciousness) و گستردگی ابزار نمادین (تاریخ مکتوب و زبان) است، نه تفاوتِ ماهوی در صفر و صدِ داشتن یا نداشتن آگاهی.
📌 نقد جبرگرایی زیستی (آزادی از دلِ بدنمندی)
پاسخ دکتر رحیم به نگرانی‌های فلسفی پیرامونِ جبرگرایی زیستی (Biological Determinism) این است که زیست‌مندی به معنای محدودیت و زندان نیست، بلکه دقیقاً «پایه و امکانِ ظهورِ آزادی» است. آزادی انسان حاصلِ توانمندی‌های بیولوژیک ما برای گشودگی به جهان، خلق معنا و ارتباطِ بیناسوژه‌ای است. بدن، نه زندان انسان، بلکه «خانه آزادی» اوست.
📌 پزشکی به مثابه تلفیق علم و هنر
در انتها، ایشان تأکید می‌کند که طبابت و شناخت ذهن، تنها یک علم محاسبه‌گر نیست. برای درک تروماها، اختلالات (نظیر زبان‌پریشی / Aphasia)، و ارتباط گرفتن با بیمار، هنر (موسیقی، نقاشی، ادبیات) ابزاری ضروری است. هنر زبانی است که در لایه‌هایی فراتر از کلام، بیناسوژه‌گی و همدلی را در انسان رقم می‌زند.
📚 لینک ویدیو:
https://youtu.be/YZkqmnnU7Jc
مرکز علم و الهیات؛ پژوهشکدهٔ مطالعات بنیادین علم و فناوری دانشگاه شهید بهشتی
🆔 @The_Science_and_Theology_Center
🔺عبور از علم‌گرایی افراطی و آتئیسم به خداباوری: روایت اخترفیزیکدان دانشگاه کمبریج انگلستان🔺
⬅️ ویدئوی زیر روایت دکتر پل ریمر (Paul Rimmer)، استادیار اخترفیزیک و شیمی کیهانی در دانشگاه کمبریج است که روی خاستگاه شیمیایی حیات تحقیق می‌کند. او مسیر فکری خود از خداناباوری (Atheism) ناشی از جریان نوآتئیسم تا رسیدن به خداباوری (Theism) را شرح می‌دهد:
📌 محدودیت‌های علم تجربی: ریمر با نقد علم‌گرایی (Scientism) و پوزیتیویسم منطقی (Logical Positivism)، توضیح می‌دهد که روش علمی ذاتاً محدود به آزمون‌پذیری تجربی است و هرگز نمی‌تواند تمام ساحت‌های واقعیت را تبیین کند. او معتقد است که حتی درک سیستم‌های علمی نیازمند نوعی غایت‌شناسی (Teleology) است.
📌ایمان در دل ریاضیات: مطالعه منطق نمادین و قضایای ناتمامیت گودل به او نشان داد که برخلاف تصور رایج، حتی دقیق‌ترین علوم مانند ریاضیات نیز به نوعی ایمان (Faith) متکی هستند؛ چرا که ریاضیدانان باید اصول موضوعه‌ای را بپذیرند که در درون خود سیستم قابل اثبات نیست. این تلنگر، راه را برای پذیرش ایمان معنوی هموار کرد.
📌 نقش الهیات آکوئیناس: او علاوه بر یک تجربه عمیق شهودی در کوهستان، با مطالعه دقیق الهیات و فلسفه توماس آکوئیناس با خداباوری کلاسیک (Classical Theism) آشنا شد و انسجام منطقی این سیستم فکری او را مجاب کرد.
📌 رویکردی علمی به مسئله شر: او با مسئله قرینه‌ای شر (Evidential Problem of Evil) دست‌وپنجه نرم می‌کند، اما برخوردش با این چالش، شبیه به برخورد یک فیزیکدان با تعارض میان مکانیک کوانتومی و نسبیت عام است. همان‌طور که عدم توانایی ما در ادغام این دو نظریه فیزیکی به معنای نادرستی آن‌ها نیست، عدم درک انسان از دلیل وجود شر نیز نافی وجود خدا نیست، بلکه صرفاً نشان‌دهنده نقص و محدودیت در مدل‌های شناختی ماست.
📚 لینک ویدیو:
https://youtu.be/MHl59hSTZLY?si=AUesBhKNp8Ix7CPT
مرکز علم و الهیات؛ پژوهشکدهٔ مطالعات بنیادین علم و فناوری دانشگاه شهید بهشتی
🆔 @The_Science_and_Theology_Center
کریس پس از اینکه در یک اقدام به خودکشی، خود را از ماشینی در حال حرکت به بیرون پرتاب کرد و سرش با زمین برخورد کرد، تجربه نزدیک به مرگ (NDE) خود را روایت می‌کند.
او توصیف می‌کند که چگونه بدون اینکه ابتدا متوجه باشد، از کالبد فیزیکی‌اش بیرون آمد، بدنش را دید که بی‌حرکت روی زمین افتاده بود، سپس وارد خلأ و نیستیِ مطلقی شد و در آنجا حضوری فراگیر و غیرقابل توصیف را لمس کرد؛ حضوری که با تمام وجود حس کرد خداوند و منبع اصلی تمام هستی است.
گروه وابسته به انجمن بین المللی تحقیقات تجارب نزدیک به مرگ (IANDS) در ایران
@IranNDE