225
اطلاعرسانی کتابها، نویسندگان، نشستها و ... مرتبط با انتشارات سرو سخنگو @BookyPub
بخشی از گفتگوی حبیب اسمعیلخانی مسئول کتابخانه عارف قزوین با ایسنا:
کتابخانه مکانی امن که در آن، فارغ از تمامی دغدغههای هستی و در همنشینی با اندیشمندان بزرگ، میتوان دمی از دنیا و شر و شورش آسود.
در هر برههای از زندگی کتابهای خاصی پاسخگوی نیاز درونی انسان هستند. برای بنده در سالهای اخیر کتابهای سرگذشتنامه یا مصاحبه با بزرگان، ژانرهای مورد علاقهام برای مطالعه است که تجربیات و دیدگاههای درستی را منتقل میکنند.
از جمله کتابهای مورد پسند بنده «خاطرات یک مترجم» اثر «محمد قاضی»، کتاب «هوشنگ دوم» از «هوشنگ مرادی کرمانی»، کتاب «خاطرات» از «محمد علی فروغی» و کتاب «روزها» اثر «محمدعلی ندوشن» است.
عمق، بینش و دانش انسان بعد از خواندن کتاب درست کاملأ متفاوت میشود. اما فضای مجازی و دیجیتال، انسانی سطحی و کم عمق میسازد که اگر چه شاید زود به پاسخ پرسش مورد نظرش میرسد ولی عمق لازم را برای انگیختگی ذهنی فرد به دست نمیآورد.
پ.ن: خوشحالیم که از محورهای تخصصی که در نشر سرو سخنگو برای چاپ انتخاب کردیم موضوع زندگینامه و سرگذشت است.
@sarvpub
نظر اولین خریدار کتاب دُخت پَریوار
همیشه اولینها برای ما جذابیت خاصی دارند، آقای کمرهای خیلی پیگیر این کتاب بودند و وقتی کتاب به دستشان رسید و نظرشان را خواندیم، خیلی خوشحال شدیم.
//////
#سرو_سخنگو 🌿
@sarvpub
و اماااا
🎉شگفتانهی نشر سرو سخنگو
😍کُد تخفیف 0️⃣5️⃣درصدی
📸📚از کتابهای نشر سرو سخنگو که در هفتهی کتاب و کتابخوانی خریدهاید یک عکس بگیرید و به این نشانی بفرستید:
@BookyPub
🎁🪐و کُد تخفیف پنجااااهدرصدیِ خرید کتاب «شازدهکوچولو» را هدیه بگیرید.
سند خیلی محرمانهی ساواک دربارهی «کتاب ایران را از یاد نبریم»
رئیس ساواک در سال ۱۳۵۰ خواستار اعادهی کتاب «ایران را از یاد نبریم» شده است!
برای تهیهی کتاب ارزشمند «ایران را از یاد نبریم» با ۲۰ درصد تخفیف تا پایان هفتهی کتابخوانی به کتابفروشیهای سراسر کشور مراجعه بفرمایید.
/////
@sarvpub
🤴🦊🪐منتظر شگفتانهی «نشر سرو سخنگو» به مناسبت هفتهی کتاب و کتابخوانی باشید!
Читать полностью…
گذشته، حال و آیندهی ایرانزمین
در کتاب «ایران را از یاد نبریم و به دنبال سایهی همای»
این اثر شامل سی مقاله دربارهی تاریخ، تمدن، فرهنگ و سیاست ایران معاصر است.
کتاب ارزشمند «ایران را از یاد نبریم و به دنبال سایه همای» را تا ۲۹ آبان با ۲۰ درصد تخفیف از کتابفروشیهای سراسر کشور تهیه کنید.
/////
@sarvpub
هفتهی کتاب و کتابخوانی
فرصتی استثنایی
برای خرید آثار استاد اسلامی ندوشن
با ۲۰ درصد تخفیف
از کتابفروشیهای سراسر کشور
///////
@sarvpub
آخرین بُرِش از کتاب در کشور شوراها:
۲۲ آبان
نشستیم دور یک میز به گپ زدن (به قول خودشان). ظرفی انگور هم آوردند و چند گرده نان (از نوع نانهای خانهپزی خودمان) و به من تعارف کردند که «نان بشکنید»، البته حدود ساعت ده و نیم وقت نان خوردن نبود، ولی این رسم آنجاست. نان نشانۀ برکت است. اعتقاد کهنسالی که خوشبختانه هنوز در آنجا حفظ شده...
نخست راجع به سازمان «اتحادیه» صحبت شد. گفتند «اتفاق» ما صد عضو دارد و این بدان معنا بود که صد مؤلف و نویسنده و شاعر در تاجیکستان کنونی وجود داشت؛ چون گمان نمیکنم که شاعر یا نویسندۀ قابل اعتنایی باشد و عضو اتحادیه نباشد. برای آنکه کسی واجد شرایط عضو شدن باشد، یعنی نویسنده یا شاعر شناخته شود باید اثر قابل قبولی منتشر کرده باشد، و اثر ادبی هم برای آنکه بتواند منتشر شود، باید «اتفاق نویسندگان» آن را قابل چاپ تشخیص داده باشد. پرسیدم: «آیا همۀ قلمزنهای تاجیک عضو این اتحادیه هستند؟» گفتند: «بلی، برای آنکه امتیازهایی دارد.» امتیازها آن بود که میتوانستند اثر خود را آسانتر منتشر کنند، تعطیلهای ارزانقیمت در استراحتگاهها و بهخصوص کنار دریای سیاه به دست آورند، و به سیاحتها و مسافرتهای رسمی بروند؛ خلاصه از جانب دولت، نویسنده شناخته شوند، جزو جامعۀ «اینتلجنسیا» قرار گیرند. بهخصوص روی این نکته تکیه کردند که «میتواند برود و استراحت کند و شعر بگوید».
محمدعلی اسلامی ندوشن
در کشور شوراها را از سایت سرو سخنگو تهیه نمایید.
///////
@sarvpub
۲۱ آبانماه، زادروز پدر شعر نوی فارسی، گرامی باد.
«نیما، شصت و چند سال عمر کرد و نزدیک چهل سال به شاعری پرداخت. در سراسر این دوران، چون کیمیاگر صبوری که در کنج دکۀ خویش انزوا گیرد، نشست و به کشف کیمیای شعر کوشید.
نیما شاعرترین شاعران روزگار ما بود؛ به شعر عشق میورزید. شعر را سزاوار آن میدانست که بتوان عمری در خدمت آن به سر برد، بیچشمداشت اجر و پاداشی. او میدانست که شعر بزرگ میتواند ثمرهای بزرگ پدید آورد،به نیروی زبانِ شعر و رسالت آن خوب واقف بود.
نیما پشت پا بر تنعم و مقام و نام زد، زخم زبانها و ناکامیها را بر خود هموار کرد، زیرا برخلاف بسیاری از کهنهپردازان و نوپردازان، هنر شعر را به جد میگرفت، اهل بازیگری و مسخرگی و سودطلبی نبود.
در روزگار ما که صداقت و اصالت چون سکۀ منسوخی از رواج افتاده، و هر کسی در ازای اندک کار کرده و ناکردهای چندین برابر مزد میخواهد، وجود نیما نمونه کیمیایی بود و عجبی نیست که اینگونه تنها زندگی کرد.»
📚«ایران را از یاد نبریم و به دنبال سایهٔ همای، ص ۱۱۶»
🎵موسیقی پیوست: شعر «تو را من چشم در راهم» اجرای گروه پالت
----------
کانال دکتر اسلامی نُدوشن
@dr_eslaminodoushan
برشی از کتاب در کشور شوراها:
۲۰ آبان
مسکو حالت گرم و رمانتیک لنینگراد را البته ندارد ولی برای خود بیلطف هم نیست. گنبدکهای طلایی کرملین هنوز او را در آن جوّ «دین و دولت» دورۀ تزاری غوطهور نگاه میدارد. واقعاً برق آفتاب بر شهر شادیبخش بود. حتی درختهای خشک و سنگهای یخزده هم در زیر آن گویی احساس انبساطی داشتند. والینا بهشوخی گفت: «شما آمدید و آفتاب را با خود آوردید.» گفتم: «میروم به سرزمینهای آفتاب» و راستی خوشحال بودم که به سوی آفتاب میرفتم، به جنوب؛ از سرما و ابر و نم ملول شده بودم. احساس میکردم که مغز استخوانم احتیاج به گرمی داشت.
محمدعلی اسلامی ندوشن
در کشور شوراها را از سایت سرو سخنگو تهیه نمایید.
///////
@sarvpub
۱۷ آبان
بعد قدری راجع به وضع کلی جوانها صحبت کردیم. اعتقاد مذهبی در نزد آنها مفهومی ندارد ولی آنطور هم نیست که بهکلی ریشهکن شده باشد و پیش میآید که بعضی جوانها (تک و توک) گرایش به سوى مذهب و یا تظاهر به مذهب کنند (گاهی از لحاظ مُد و گاهی حتی به منظور اعتراض غیر مستقیم به حکومت، مثلاً بعضی جوانها میل میکنند که ازدواج مذهبی بکنند).
موضوع مُد در جوامع کموبیش بسته، وسیلهای است برای آنکه جوانها قدری تنوع روحی برای خود ایجاد کنند. مثلاً آنا[راهنمای گردشگری] به من گفت که در میان جوانها این مُد نیز است که با دخترهای مسنتر از خود ازدواج کنند. جای دیگر شنیدم که خواندن آثار ادبی غیرمعهود نیز در میان جوانان شیوعی پیدا کرده؛ مثلاً ترجمهٔ رباعیات خیام یکی از کتابهایی بوده که بسیار توفیق داشته. گویا جوانها به الکل رغبت چندانی نشان نمیدهند ولی سیگار در میان آنها بیداد میکند. از موادمخدر (هروئین و حشيش و غیره) پرسیدم. استنباطم این بود که قضیه هنوز به هیچوجه به شوری دنیای غرب نیست؛ ولی از آنها بیگانه هم نیست. خطری که در کمین این جوانهاست، تقلید از
غرب است.
📚در کشور شوراها، محمدعلی اسلامی ندوشن
@sarvpub
برشی از کتاب در کشور شوراها:
۱۵ آبان
یکی از کانالهای مهم شهر که از رود فونتانکا مشتق میشود و نیوسکی را قطع میکند و به کانال موبکا میخورد، کانال گریبایدوف است. تعدادی از کویهای بسیار معروف بر سر راه او هستند.
ما با نام گریبایدوف خوب آشناییم. همان سفیر معروفی است که پس از انعقاد قرارداد ترکمانچای به ایران آمد و در بلوای مسجدجامع به خانهاش ریختند و او را با سی و هفت تَن از همراهانش کشتند...
قتل گریبایدوف بیشتر مفهوم کنایهای دارد. کشتن کسی که تجسم اجحاف و تجرّی دولت روس شناخته میشد (با دستی که در معاهدۀ ترکمانچای داشت و با تفرعنش) میتوانست به آن معنا باشد که یک ملت تحقیرشدۀ نومیدشده از حکومت خود، سرانجام تصمیم میگیرد که در حد توانایی خویش، خود با دشمن خود تسویه حساب کند و میکند، و در این راه هشتاد قربانی هم میدهد.
ّ
جنگ ایران و روس، و از آن بدتر صلحش، برای ایران بسیار مذلّتبار و فوقِطاقت بود و مردم، بهخصوص مردم تهران، آن را به نحو آ گاه یا ناآگاه احساس کرده بودند.
محمدعلی اسلامی ندوشن
در کشور شوراها را از سایت سرو سخنگو تهیه نمایید.
///////
@sarvpub
برشی از کتاب در کشور شوراها:
۱۳ آبان
به سوی جنوب (در جهت مسکو) راندیم و پس از طی بیست کیلومتر به محل رسیدیم. پارک بسیار وسیعی بود (ششصد هکتار) با دریاچۀ مصنوعی و آبنماها. قصر کاترین دوم در آن واقع بود، بنای عظیمی که تاکنون چند بار تعمیر شده است. میگفتند که در اصل همۀ گچبریها و مجسمهها و قرنیزها از آبطلا پوشیده بوده، چنانکه صد و چهارده کیلو طلا در آن به کار رفته بوده است، اما بهمرور این طلاها فروریخته...
کلیسایی هم بود که بایستی پس از لذت فرمان راندن و لذت همآغوشی به آن پناه برد؛ پیوستگی «بستر و محراب»، نیز نشانۀ نیاز آدمیزاد به قدرت از یک سو، و به عجز و انکسار از سوی دیگر.
کاترین دوم یکی از عجایب تاریخ روسیه است. به هر گوشۀ شهر که پای بگذارید اثری و نامی از او میبینید؛ خیلی پیشتر از پطر. در این مدت که من بودم هیچ نامی بیشتر از نام کاترین به گوشم نخورد. از لحاظ حضور در تاریخ روسیه، تنها لنین میتواند با او برابری کند.
محمدعلی اسلامی ندوشن
در کشور شوراها را از سایت سرو سخنگو تهیه نمایید.
///////
@sarvpub
.
نوشتههای بیسرنوشت (ترجمههای ادبی و ادبیات جهان) / محمدعلی اسلامی ندوشن / نشر سرو سخنگو، ۳۰۰ صفحه، یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومن
از پشت جلد کتاب:
«به همین مقدار کم ترجمهای که در این کتاب آمده است دلبستگی دارم، نشانهٔ ناچیزی باشد از ابراز حقشناسی من نسبت به ادب اروپایی و زبان فرانسه و انگلیسی که به هر دو بسیار مدیونم...
در ترجمهها خواستم چند نمونه از ادب قدیم و جدید و شرق و غرب را عرضه کرده باشم تا نموداری باشند از بازتابهای گوناگون اندیشه در دورههایی دور از یکدیگر...
فهم دقیقتر ادبیات فارسی بدون آشنایی و سنجش با نمونههایی از آثار ادبی سایر کشورها میسر نمیشود. تنها در مقام مقایسه است که ما به کشف خویشاوندی اندیشهٔ بشری پی میبریم، خویشاوندی در عین تمایز بر هر اثری از فرهنگهای گوناگون دست بگذاریم. معدلی از آن را در زبان فارسی در برابر چشم میبینیم، منتها با لحنی و در زاویهای متفاوت.»
چاپ جدید دربردارندهٔ تمام ترجمههای دکتر ندوشن از سالهای ۱۳۲۴ به بعد است.
سفارش: @bahmanbooks
حضوری / ۶۶۹۸۱۰۲۴ / وبسایت
.
منتشر شد
نوشتههای بیسرنوشت (ادبیات جهان و ترجمههای ادبی)
📚 کتاب «نوشتههای بیسرنوشت» دربردارندهٔ تمام ترجمههای کوتاهی است که توسط دکتر اسلامی ندوشن از سال ۱۳۲۰ تا ۱۳۸۵ انجام شده است.
این اثر را میتوان «دور دنیا با اسلامی ندوشن» نامید؛ از «افسانههای تلخ و شیرین» تا «ارزش علم»، از «نهرو» تا «داستایفسکی» از «یک محاکمۀ بزرگ» در ایتالیا تا «درس وحشتانگیز یک جزیره» در جنوب اقیانوس اطلس، از «ابلیس در ادب فارسی و ادب اروپایی» تا «گیلگمش و طوفان نوح»، از مشاهیری چون ادگار آلنپو، شارل بودلر، پل والری، شکسپیر و... میخوانیم تا بزرگانی کمترشناختهشده... ترجمههایی از شکسپیر که هم به نثر عادی است و هم موزون.
📖کتاب «نوشتههای بیسرنوشت» در سیصد صفحه، کاغذِ خارجی سافت بالک و درجه یک، صفحات اول رنگی، قطع رقعی و جلد شومیز منتشر شده است.
🍃تعهد و دغدغهٔ همیشگی نشر سرو سخنگو، حفظ کیفیت ظاهری آثار است، کیفیتی همپای شأن محتوا، نویسنده و مخاطبان کتاب.
//////
#سرو_سخنگو 🌿
@sarvpub
روزها همراه شبهای بلند پاییز و زمستان
«شبهای زمستان که بلندتر بود، ما قدری دیرتر میخوابیدیم. همگی بر گِردِ منقل جمع میشدیم و اگر مهمان بود او پشت به رختخواب یا بر صدر مینشست. پای منقل قوز میکردیم که گرمتر بمانیم. سرمای زمستان را یک امر طبیعی میدانستیم، که تا حدّ محدودی دفاع در برابر آن ممکن و جایز است و بقیّه را باید تحمّل کرد.
قبول خاصیّتِ هر فصل، احترام به طبیعت بود که دادهی خدا شناخته میشد. پیچیدنِ بیش از حد به پر و پای آن و تمهیدِ بیش از حد، به منزلهی نوعی یاغیگری قلم میرفت. ما هنوز در دورانی بودیم که انسان تا همان حد که جانِ خود را محفوظ نگاه دارد، با طبیعت مقابله میکرد، نه آنکه چون امروز به جانِ طبیعت بیافتد. در این شبهای زمستان بود که مفهومِ اُجاق در تمدّنِ ایرانی روشن میگشت، که چگونه اعضای یک خانواده را در یک نقطه گِرد میآورد و تنهایشان را به هم نزدیک میکرد و نفسهایشان را به هم میآمیخت.
اجاق، نقطهی پناهگاه و محور بود. وقتی میگفتند اجاقِ خانواده گرم بماند، یعنی محورِ حیاتیِ آن پا برجـا بماند.»
📚روزها، جلد اول و دوم، نشر سرو سخنگو
//////
@sarvpub
به جرأت میتوان گفت که «روزها» تاریخِ بیهقیِ زمانِ ماست.
مگر تاریخِ ابوالفضل بیهقی چیست جز شرحِ وقایع و سوانحِ مربوط به یکی دو تا از سلاطین و وزرا؟ امّا بیهقی از لحاظ سلامتِ انشاء و سلامتِ فکر و ارائهی عبرت و حکمت در نقلِ تاریخ چنان هنری از خود بروز داده که تا زبان فارسی باقی است کتابش علاوه بر تحقیقِ تاریخ، مانند نوشتهای حکمتی و فلسفی مطالعه میشود؛ و کتاب «روزها» هم در میانِ زندگینامهها همین امتیازِ تاریخ بیهقی را در میان تاریخهای دیگرِ مربوط به آن زمان دارد با تفاوت اینکه مایهی گفت و گوها در «روزها» زندگیِ سلاطین و وزرا نیست، بلکه شرح زندگیِ واقعیِ یکی از «سلاطینِ سخنِ امروز» است، آن هم به گونهای که هر خوانندهای قسمتی از احساسها و عواطف و وقایعِ زندگیِ شخصِ خود را در آن میبیند.
«مرحوم مهدی آذریزدی»
📚در هفتهی کتاب و کتابخوانی، مجموعهی روزها با 0⃣2⃣ درصد تخفیف از کتابفروشیهای سراسر ایران تهیه بفرمایید.
///////
@sarvpub
شازده کوچولو بعد از ۶۳ سال به سیارهاش برگشت!
🌿 انتشار جدیدترین نسخهی رمان محبوب «شازده کوچولو» توسط نشر سرو سخنگو
🤴اگرچه رمان «شازده کوچولو» بارها و بارها در جهان و ایران ترجمه و چاپ شده است. در ایران بیش از ۱۰۰ ترجمه از این کتاب وجود دارد اما داستان این ترجمه متفاوت است؛
✍🏻 پس از آنکه دکتر شیرین بیانی از تحصیل دکتری در دانشگاه سورین فرانسه به ایران باز میگردند و در فاصله زمانی که به هیئت علمی دانشگاه تهران برگزیده شوند، یعنی در سال ۱۳۴۲، این کتاب را ترجمه کردند که هرگز منتشر نشد.
🪐در حقیقت این ترجمه، دومین ترجمهٔ «شازده کوچولو» در ایران» است که اکنون با ویرایشی جدید عرضه میشود. از جمله جذابیتهای این کتاب، طراحی و گرافیک چشمنواز و منحصربفرد آن است.
📖 کتاب «شازده کوچولو» هنوز توزیع نشده ولی در سایت نشر سرو سخنگو موجود است.
////////
@sarvpub
همزمان با هفته کتاب و برای اولین بار منتشر شد
دُخت پَریوار (مجموعه اشعار)
سرودهٔ دکتر اسلامی ندوشن
این کتاب برای اولین بار دارد منتشر میشود، شامل تمام اشعار دکتر اسلامی ندوشن اعم از اشعار نو تا رباعیات که از دههٔ بیست تاکنون سرودهاند میشود. علاوه بر اشعار نویافته که در کتاب آمده است، دلایل سرودن اشعار که دکتر اسلامی بدانها اشاره کرده در پاورقی آورده شده است.
امکان تهیهٔ این کتاب از کتابفروشیهای سراسر کشور وجود دارد.
@sarvpub
بررسی و معرفی کتاب "ایران را از یاد نبریم و به دنبال سایهٔ همای"
توسط دکتر حسین قاسمزاده طهرانی
در دانشگاه صنعتی شاهرود
دوشنبه، ۲۵ آبان، ساعت ۱۲، کتابخانه مرکزی دانشگاه صنعتی شاهرود
//////
#سرو_سخنگو 🌿
@sarvpub
بین افسانه "قُقنوس" و سرگذشت ایران، تشابهی میتوان دید.
ایران نیز چون آن مرغِ شگفتِ بیهمتا، بارها در آتشِ خود سوخته است و باز از خاکسترِ خویش زاییده شده. در این چند سال، همواره من این احساس را داشتهام که ایران بارِ دیگر یکی از آن دورانهای "زایندگی در مرگ" را میگذراند و در میانِ درد، میشکفد.
//////
@sarvpub
کتاب هنوز مطمئنترین وسیله برای کسبِ دانش است. اگر بیش از این در اینباره غفلت کنیم، درمورد کشورِ خود با گسیختگیِ فرهنگی و درمورد جهان، با بیخبری و بریدگی روبرو خواهیم ماند.
📚ایران چه حرفی برای گفتن دارد، نشر سرو سخنگو
@sarvpub
برشی از کتاب در کشور شوراها:
۲۱ آبان
دوشنبه شبیه به کسانی است که در نوروز به دنیا میآیند و «نوروزعلی» نام میگیرند. در گذشته دهکدهای بوده است که «دوشنبهبازار» در آن تشکیل میشده و اندکاندک به این اسم شهرت یافته. از هواپیما که پیاده شدم، تفاوت هوا با چند ساعت پیش (در مسکو) عجیب بود. گویی هوای خوش، چون یار دیرینهای به پیشواز شما آمده
است؛ خشک و جوهردار، معتدلی که دم به سردی میزد؛ یادآور پاییز شمیران، منهای دود و دمش. از همین لحظه با پالتو و کلاه پوست و دستکش و شالگردن وداع کردم...
وقتی برگشتیم، رفتیم به یکی از فروشگاههای بزرگ شهر که مملو بود از مشتری، اما جنسها نه تنوع داشت و نه کیفیت. گشتی توی آن زدیم. من منظورم این بود که به جایی که جمعیت باشد، سر زده باشم. مردم، آرامآرام نگاه میکردند، یا توی صف بودند. خواستم چند صفحه از ترانههای محلی تاجیک را بخرم. جلوِ پیشخوان صفحهفروشی قیامت بود. گرامافون به صدای بلند آهنگی را مینواخت و عدهای جوان دورش جمع شده بودند. فروشنده که یک جوان روس بود داشت ماشینحسابش را تعمیر میکرد، با همان حالت کماعتنای یک نیمههیپیِ غربی. حاجی مراد راجع به آن صفحهها از او پرسید. زیر لبی جواب داد که تمام شده است. هیچ حرارتی برای فروش به خرج نمیداد و حق هم داشت. در اتحاد جماهیر شوروی باید خریدار همواره ناز فروشنده را بکشد.
فروشنده، شاه بیغمان است. میداند که جنسش همواره به مقدار کمتر از درخواست است. چقدر دور است از عالم تمدن غربی که باید مشتری را با تبلیغ و «چاخان » به «دام » انداخت.
محمدعلی اسلامی ندوشن
در کشور شوراها را از سایت سرو سخنگو تهیه نمایید.
///////
@sarvpub
«وصف روضهٔ حضرت فاطمه، صدسال پیش، در روستای ندوشن یزد»
در وفات فاطمه(ع) بیشتر مجالس زنانه برپا میگشت و من بههمراه مادر و خواهرم از این مجلس به آن مجلس میرفتیم. دو سه روضهخوان زن بودند که در صدر مجلس مینشستند و ذکر مصیبت دختر پیامبر میکردند: از محبتی که پدرش به او داشت، و پس از رحلت خدیجه با یتیمی او را بزرگ کرد و از عروسیش با علی(ع) که چگونه فقیر و بیجهیز بود، که در همان شب عروسی یکتا پیرهنی هم که داشت به سائلهای بخشید؛ و موضوع پیشگوئیای که پیامبر در حق او
داشت که بهزودی در عالم دیگر به او خواهد پیوست.
و آنگاه روضهٔ پنجتن آل عبا و بعد غصب فدک و اینکه چگونه دستار به گردن شوهرش انداختند و او را برای بیعت از خانه بیرون کشیدند و سپس رحلت فاطمه(ع) که چیزی شبیه به شهادت بود، از جهت آنکه در به پهلویش زده و محسنش را سقط کرده بودند، و اینکه چگونه شوهر بزرگوارش او را در خاموشی و خلوت غسل داد و به خاک سپرد.
از این مقوله میخواندند و زنها در حالیکه صورت خود را با گوشهٔ چادر پوشانده بودند با صدا و ضجه میگریستند. البته چون نامحرمی در مجلس نبود و همه یکپارچه زن بودند، روی خود را گشوده می داشتند. اما هنگام ذکر مصیبت رسم بود که صورت پوشانده شود. خود را تکان تکان میدادند و بر سینه میکوفتند و میگفتند: «الهی بمیرم.» لیکن بلافاصله پس از ذکر مصیبت، صورتها گشوده میشد، اشک ها پاک میگشت و به حرفهای عادی خود، حتی خنده و شوخی باز میگشتند. با همین مقدار گریه سبک شده بودند.
فاطمه در نظر آنان بزرگترین و عزیزترین زن جهان بود. وقتی می دیدند که او با این مقام والا، آنهمه در زندگی زجر کشیده، از رنجهای خود دیگر تعجبی نداشتند و آن را قابل تحمل میگرفتند. و آنگاه با همه حزن و غلیانی که مجلس داشته بود، با قدمهای سبکتر، به سوی مشکلات خانه و چه بسا خشونتهای شوهر، باز میگشتند.
📚روزها، جلد اول و دوم، نشر سرو سخنگو
کانال دکتر اسلامی ندوشن
@dr_eslaminodoushan
برشی از کتاب در کشور شوراها:
۱۹ آبان
از آنجا رفتم به غرفۀ گوگول که سرحلقۀ داستاننویسهای روسیه شناخته شده است. داستایوفسکی در حق او گفت: «همۀ ما از زیر پالتوی گوگول بیرون آمدهایم.» گوگول، معاصر پوشکین بود (قدری جوانتر) و شاعر بزرگ مشوق او قرار گرفت. معروف است که فکر داستان «ارواح مرده» را پوشکین به او تلقین کرد. وقتی گوگول فصلهایی از آن را برای او خواند، فریاد زد: «خدایا، روسیه چقدر غمآلود است!» پردۀ نقاشیای هم بود که گوگول را در حال خواندن «ارواح مرده» نزد پوشکین نشان میداد.
از آنجا به دیدن موزۀ مردمشناسی اقوام شوروی رفتیم. این تنها جایی است که میشد نگاهی اجمالی بر تیرههای گوناگون مردمی (نزدیک صد قوم) که در زیر پرچم اتحاد جماهیر شوروی جمع شدهاند انداخت. تنها مو زهای بود که دیدم بنایش به قصد موزه ساخته شده است. ساختمانش مربوط به پیش از انقلاب است، اما بعد از انقلاب افتتاح گردیده. بنایی است عظیم و عاری از زیبایی.
هر جمهوری، غرفهای خاص خود دارد (روس، اوکراین، سیبری، کشورهای آسیای میانه و غیره) که نحوۀ زندگی و نوع فرهنگ مردم آنها در آن به نمایش گذارده شده است. کارهای دستی، اشیای هنری، حرفههای خاص، و صحنههایی از مراسم محلی به صورت پیکره، از جمله عروسی و عزا. بهخصوص دو نوع زندگی پیش از انقلاب و بعد از انقلاب در کنار هم نهاده شده است، و البته از برجسته نشان دادن محاسن زندگی بعد از انقلاب خودداری نگردیده. چیزی که قابل دقت است این است که همۀ این اقوام متفاوت و گاهی متعارض، در زیر یک بیرق ادامۀ حیات دهند. پیشوا لنین است؛ و پیامبر مارکس؛ ولی از همه مؤثرتر ارتش سرخ است، تحت رهبری کمیتۀ مرکزی که رُزا لوکزامبورگ. به طنز آن را «اعلیحضرت کمیتۀ مرکزی» میخواند.
محمدعلی اسلامی ندوشن
در کشور شوراها را از سایت سرو سخنگو تهیه نمایید.
///////
@sarvpub
۱۶ آبان
لنینگراد در شب با روشنایی کم خود، محجوب مینماید؛ یعنی آنگونه که شایستهٔ زیباییهای نجیب است. فانوسها نور خیرهکننده ندارند و بر دیوارهای تیره که منعکس میشوند، و با نردهها و پلها و پنجرهها و تلفیق سنگ و آب، جوّ لطیفی پدید میآورند که قاعدتاً میبایستی خشونتها را تعدیل کند، و به همین علت عجیب مینماید که در گذشته آن همه قساوت در این شهر بروز داده شده باشد.
از قایق که پیاده شدیم رفتیم به «پارک تابستانی». این باغ نخستین باغ ملّی شهر بوده که در زمان پطر ایجاد گردیده. هوا نسبتاً سرد بود و فضا نیمهتاریک. و درختها برهنه. مجسمههای فراوانی در باغ بود که آنها را برای آنکه یخ نزنند پوشانده بودند.
و در تاریکی چون شبرُوان نقابداری مینمودند. به آسانی میشد تصور کرد که در هوای خوش، گذرگاههای این باغ پر از عشاق میشود، ولی وقتی ما پا به آن نهادیم، خالیِ خالی بود، شاید بر سر هم سه چهار نفر.
هنگامی که از درِ دیگر خارج میشدیم بایوسکی دریاچهاَکی به من نشان داد و گفت: «دریاچهٔ قو چایکوفسکی همین است. در تابستان قوهای فراوان در آن جمع میشوند، ولی اکنون هیچ.»
📚در کشور شوراها، نشر سرو سخنگو
///
@sarvpub
برشی از کتاب در کشور شوراها:
۱۴ آبان
زندانیها البته از خواندن و نوشتن ممنوع بودهاند.آنّا به من گفت که برای دادن اخبار به همدیگر، بین خود علامتهایی داشتهاند که با کوبیدن پشت دست بر دیوار ردوبدل میشده. ولی این کار اگر کشف میشد، مجازات شدید میداشت. بدین معنی که متخلّف را به سلول تاریک انتقال میدادند. یکی از این مغاکهای «مجازات در مجازات» را که همان سلول تاریک باشد به ما نشان دادند. تفاوتش با اتاقهای دیگر در آن بود که کوچکتر بود، نه چراغ داشت، و نه پنجره؛ و نه حتی بالاپوش، میبایست روی تخت آهنین لخت خوابید...
معمولاً نام زندانیان را به نگهبانان نمیگفتهاند تا آنها ندانند که با چه کسانی سروکار دارند. حضور زندانی را به عنوان «موجود » در دفتر ثبت میکردهاند: فلان «موجود» امروز داخل شد؛ فلان «موجود» خارج. زندانیها در وضعی که میداشتند، نهتنها از بیماری یا سرما یا ضعف از پا درمیآمدند، بلکه پیش میآمده است که بعضی از آنها دیوانه شوند؛ فریادهای دلخراش برمیآوردهاند و گاهی کار به خودکشی میانجامیده؛ کماآنکه یک بار یکی، شیشۀ لامپا را شکسته و خورده بود تا راحت شود...
محمدعلی اسلامی ندوشن
در کشور شوراها را از سایت سرو سخنگو تهیه نمایید.
///////
@sarvpub
دکتر اسلامی ندوشن دربارهٔ اشغال سفارت آمریکا چه نظری داشتند؟
در روزهایی که ما میگذرانیم، هیجان همگانی چنان است که از رابطۀ ایران و آمریکا سخن گفتن کار آسانی نیست، ولی درست در همین روزهاست که درعینحال نگفتن جایز نیست.
سؤال بزرگ این است: کشمکش ایران و آمریکا عاقبت به کجا خواهد انجامید؟
از اشغال سفارت آمریکا سالها میگذرد اما برخی مطالب این یادداشت که برای اولین بار دارد منتشر میشود هنوز هم تازگی بسیاری دارد. پیشنهاد میکنیم این پست را بخوانید:
👇👇👇
https://www.instagram.com/p/DfT7sd0lrJx/?cplk=MW81cHh4bXpiN3Z5bA==
@sarvpub
برشی از کتاب در کشور شوراها:
۱۲ آبان
همان شب میبایست به تئاتر کیروف برای تماشای بالۀ «دون کیشوت» برویم. خود تهیۀ بلیط باز خالی از ماجرا نبود. روز دوم ورودم آنّا به هتل مراجعه کرد و بلیط برای هر دو ما خرید و تاریخش معیّن شد؛ منتها گفتند که خود بلیط را همان روز نمایش تحویل میدهند. اما روز نمایش که مطالبه کرد گفتند بلیط نیست. برای من بسیار تازگی داشت که کسی از یک مرجع رسمی (نه بازار سیاه) بلیط بخرد، پولش را بپردازد، جا برایش «رزرو» شود، آنگاه روز قضیه به او بگویند ما در برابر شما تعهدی نداریم...
نمایش، رویهمرفته متوسطالحال بود رقصها چیز چندانی بیشتر از عادی نداشت. از هر جهت از بالۀ ژیزل که در بلشوای تئاتر دیده بودم، پایینتر بود. موضوع، البته خیلی مهم است. ظاهراً رقص تنها در موضوعهای جدی و عمیق میتواند زمینۀ توفیق یابد. شخصیتهای مضحک و موضوعهای کموبیش سبک در باله نمیگنجند. رقصندهها هم بهخوبی رقصندههای بلشوای تئاتر نبودند. به من گفتند که چون مسکو پول بیشتر میدهد، و وسیله در اختیار میگذارد (از نوع آپارتمان و تسهیلات دیگر) بالرینهای برجستۀ لنینگراد را میرباید و میبرد.
ساعت تنفس به طبقۀ بالا رفتیم و نمایشگاه کوچکی را که حاوی عکسها و تصویرهایی از موسیقیدانها و نمایشگرهای بزرگ بود، تماشا کردیم. وقتی برگشتیم و نشستیم، چشمم به بالای سرمان افتاد که لژ سلطنتی بود. دو سیاه گردنکلفت (که نمایندۀ صلح بودند) در آن نشسته بودند. درست در همانجا که تزار و امپراتریس مینشستند. بر مخمل صندلی لم داده بودند، خیلی راحت، چنانکه گفتی چیزی از این طبیعیتر نبوده، و آن صندلیها را به قالب بدن آنها ساختهاند. بار دیگر نتوانستم از گردش روزگار حیرت نکنم. به قول بیهقی: «احمق که دل در این جهان بندد که نعمتی بدهد و زشت بازستاند.» آنها بیشتر از «امپراتور کل روسیه» خود را به نشستن در آنجا محق میدیدند، و حق هم داشتند. خون هیچ کس سرختر از خون دیگری نیست. اگر کسی بالاتر از دیگری نشست و کسی هم حرفی نزد، یا زور در کار است یا رضایت، یا هر دو، که حالت تسلیم و انتظار باشد.
محمدعلی اسلامی ندوشن
در کشور شوراها را از سایت سرو سخنگو تهیه نمایید.
///////
@sarvpub
برشی از کتاب در کشور شوراها:
۱۱ آبان
تماشای موزۀ «دین و بیدینی» لنینگراد از واجبات بود، زیرا شاید در دنیا منحصربهفرد باشد، بهخصوص که مقرّ آن کلیسای کازان است، که خود آن نمیبایست از دیدنش غافل شد. این بنا که به سبک کلیسای سِنت پییر رم ساخته شده است، با چهار ردیف ستون سنگی کورنتیوارخور از خیابان نیوسکی منظرۀ باشکوهی دارد، در میدان روبهروی کلیسا، مجسمۀ کوتوزوف، سردار روس که ناپلئون را شکست داد، برپای است. کوتوزوف در روسیۀ امروز محبوبترین سردار دوران تزاری است، و شخصیتش در «جنگ و صلح» تولستوی جاودانی شده است.
این موزه تفسیر مجسمی است بر گفتار معروف مارکس که گفت «دین تریاک مردم است» و در آن سندها و عکسها و صحنههایی به نمایش گذارده شده است که مبیّن این معنی باشد...
نتیجهگیریای که موزۀ «دین و بی دینی» میکرد این بود که باید تفکر علمی بر تفکر مذهبی غلبه کند.
کسی منکر سوءاستفادۀ حکمگزاران از دین نیست و اگر آثار شوم اتحاد تشرّع و قدرت در تاریخ بخواهد برشمرده شود، تمامشدنی نخواهد بود. بااینحال، این سؤالها در ذهن میگذرد: آیا بشر ابتدایی میتوانست بدون تفکر دینی زندگی کند و ادامۀ حیات بدهد؟ آیا بدون دین، فرهنگ و تمدن میتوانست پدید آید، و آیا مقداری از شاهکارهای بزرگ هنری و ادبی در همین قرن نوزدهم خود روسیه که با آنهمه دقت در موزهها و کتابخانهها نگاهداری میشود، مدیون دین نیست؟
محمدعلی اسلامی ندوشن
در کشور شوراها را از سایت سرو سخنگو تهیه نمایید.
///////
@sarvpub