279
در جستجوی خوشبختی برای همه، به طرف کوه های سپید خوشبختی ارتباط با مدیر @jghashang
در جستجوی ورداسب نامه
آهنگ روی تصویرها به نام امان داد از شادروان ابوالحسن خوشرو
@k_sepid
مراسم رونمایی از کتاب
ورداسب نامه( زندگی نامه اسطوره اخلاق پزشکی، دکتر هیبت الله ورداسبی جویباری)
نویسندگان:
جمشید قشنگ و مریم فقیه عبدالهی
دوشنبه ۱۴۰۵/۸/۲۵
مکان اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان جویبار
ساعت ۹:۳۰ صبح
@k_sepid
پیش پرده
بلیت بخت آزمایی
با سه شخصیت
بلیت فروش، حمال و همسر حمال
@k_sepid
پیش پرده
بلیت بخت آزمایی
با سه شخصیت
بلیت فروش، حمال و همسر حمال
@k_sepid
ایرج وزیری؛ راوی خندههای فرودستان و واپسین سیاه صحنههای خراسان
محمد اسدی نژاد
*
ایرج وزیری( متولد ۱۳۲۰ خ) از واپسین بازماندگان نسل طلایی نمایشهای عامیانه و سیاهبازی در خراسان است که بیش از نیم قرن شادی، امید و درد زندگی مردم فرودست را بر صحنههای سنتی بازتاب داد. او در دورانی پا به صحنه گذاشت که هنر نمایش با ضرب حوضی، بداههپردازی و متن زندگی کوچهها و حیاطخانهها پیوندی ناگسستنی داشت. وزیری به عنوان سیاهی چابک، رند و خوشزبان، با اتکا به کمدی موقعیت و پیشپردهخوانی، صدای طبقهای بود که شادی را در دل دشواریها جستوجو میکردند. امروز از جمع همنسلانِ نامدار او دیگر کسی در میان ما نیست و او در غیاب چهرههایی چون ماشاءالله اسدینژاد، محمود دیهیم، علیجان برجسته، اصغر شهلا، محمد جوینده و دیگران، یگانه بازماندهی آن کاروان به شمار میرود؛ نسلی که اگرچه در روزگار خود به ناروا در سایهی عنوان «مطرب» نگریسته شد، اما ایستادگی کرد تا پایههای هنر نمایش خراسان را قوام بخشد و مستحکم سازد. اکنون نغمهها و پیشپردههای بهجامانده از وزیری، اسناد زنده مردمنگاری و تاریخ اجتماعی مشهد و یادگار ماندگار تداوم روح زندگی در فرهنگ نمایشی ایران است.
در پایان، شما را به شنیدن قطعهای از پیشپردهی «بلیت بختآزمایی» با اجرای استاد در سالخوردگی دعوت میکنم.
@k_sepid
یک روز خوب در میان ...
جمشید قشنگ گوارشکی
*
امروز به سه دلیل روز خوب و خوشی بود:
۱. شروع تاریخ شفاهی یکی از آخرین بازماندگان هنر نمایش در خراسان یعنی آقای ایرج محمود زاده وزیری.
۲. نوشتن اوسنه ای از مجموعه اوسنه های چارقد آبی که مدت ها در ذهنم بود در داخل اتوبوسی که به سوی حولی آقای وزیری می رفت.*
۳. تماس آقای نصیرزاده، ناشر محترم نشر مرندیز، در سرویس زرد آستانه در مورد گرفتن مجوز کتاب ورداسب نامه، زندگینامه اسطوره اخلاق پزشکی، دکتر هیبت الله ورداسبی. این سومین اثر در زمینه اسطوره های اخلاق پزشکی ایران پس از چاپ دو کتاب در مورد زندگینامه شادروان دکتر شیخ و دکتر کوثری است.
با آرزوی روزهایی خوش برای همه مردم ایران
و
به امید دیدار در کوه های سپید خوشبختی
*
* این اوسنه را در کانال اوسنه های چارقد آبی خواهید یافت(@Abi9999).
**
@k_sepid
من یک روز گرم تابستان، دقیقا یک روز سیزده مرداد، حدود ساعت سه و ربع کم بعداز ظهر عاشق شدم. تلخیها و زهر هجری که چشیدم بارها مرا به این فکر انداخت که اگر یک دوازدهم یا یک چهاردهم مرداد بود شاید اینطور نمی شد.
📼📕 دايى جان ناپلئون
👤✍ ايرج پزشكزاد
📣 ناصر تقوایی
در پایان جام جهانی
جمشید قشنگ گوارشکی
*
جام جهانی برای ایران به پایان رسید و هر شخص از دیدگاه خود به ارزیابی آن می پردازد و البته این خوب است. چند نکته پس از وداع بچه های امیر قلعه نوعی با جام جهانی به نظرم رسید که عرض می کنم.
ایران دریایی از استعدادهاست اما افسوس که همه این استعدادها پرورش پیدا نمی کنند.
در سطح فدراسیون هم شایستگان حضور ندارند. اگر همه چیز در سر جایش بود ده تیم ملی شایسته تر از این تیم ملی داشتیم همان طور که اگر همه چیز در سر جایش بود ده تیم ملی کشتی و جودو از همین خراسان رضوی داشتیم.
نمی دانم در کدام جام جهانی بود که سرمربی برزیل پس از قهرمانی گفت: ما قهرمان شدیم اما مشکلات اقتصادی مردم حل نمی شود. ما توقع داریم ورزشکارانی که شانس و فرصت رسیدن به جایگاه های بالا را پیدا می کنند مشکلات سرزمین خودشان را فراموش نکنند. فرض کنیم جناب قلعه نویی موفق می شد جام قهرمانی را بدست بیاورد واقعا چقدر از آن جام و پاداش فیفا به مردم ایران و استعدادهای شناخته نشده و فراموش شده ایران می رسید؟ آیا امیر قلعه نوعی نذر کرده بود یک باشگاه فوتبال با هزینه شخصی خودش در میرجاوه تاسیس کند تا به فریاد استعدادهای فوتبالی این منطقه محروم برسد؟
آیا بازیکنی از تیم ملی پیمان بسته بود که اگر در جام جهانی به موفقیت برسد در بازگشت یک زمین فوتبال در بشاگرد، فنوج، میرجاوه، کال زرکش، ... بسازد تا دعای هموطنان این مناطق محروم در جام جهانی پشت سرش باشد؟
اکنون در پایان جام جهانی برای یاران امیر قلعه نوعی، تنها یک پرسش باقیمانده است که
جناب شجاع خلیل زاده از پشت آن عینک دودی دنبال دیدن چه رویایی بود؟ رویای ساخت ورزشگاه با درآمدهای میلیاردی اش از فوتبال برای کودکان فراموش شده جاده سیمان؟
اگر شما برای مشکلات مردم کشورتان اشک نریختید آن ها هم برای حذف شما اشک نخواهند ریخت.
اتوبوس خط ۸۳۱
۱۸:۵۵
۱۴۰۵/۴/۷
@k_sepid
درود خدمت همه همراهان در کوه های سپید خوشبختی
درود بر همه انسان های شریفی که در اندیشه، گفتار و رفتار خویش در جستجوی خوشبختی برای همه هستند.
به امید دیدار در کوه های سپید خوشبختی
@k_sepid
آباد باش ای ایران
آزاد باش ای ایران
از ما فرزندان خود
دلشاد باش ای ایران
@k_sepid
جان وین مهار نشدنی، دلار رام نشدنی
جمشید قشنگ گوارشکی
*
دلار مانند جان وین که سوار بر اسب در کوه، دشت و صحرا جانانه می تاخت، می تازد. کسی نتوانست به گرد پای جان وین برسد و جلویش را بگیرد. آیا کسی هست که خودش را به گرد پای دلار رسانده و جلویش را بگیرد؟
شاید اگر جان وین بود می توانست.
۸:۵۴
۱۴۰۴/۱۰/۹
@k_sepid
*
جان وین : هنرپیشه مشهور و جاودانه فیلم های وسترن
عمو سیبیلو اشک می ریزد
رگباری در کویر نمی بارد
باشو تنها شد
مسافران گم شده اند
به یاد بهرام بیضایی که همچنان با ارمغان هایش زنده است.
جمشید قشنگ گوارشکی
اتوبوس زرد آستانه
۶:۴۲
۱۴۰۴/۱۰/۷
@k_sepid
از امیر ارسلان نامدار تا مرد شش میلیون دلاری(2)
چله های نوگرایی
وقتی رادیو وارد خانه های ایرانیان شد، به تدریج قصه و اوسنه گویان را از صحنه خارج کرد.
اکنون مردم در روستا به خانه ارباب یا کدخدا یا همسایه های رادیو دار و در شهر هم به سراغ فامیل یا همساده های صاحب رادیو رفته، تا نیمی از شب بیتوته می کردند.
قصه شب رادیو در ساعت 22 و نمایشنامه معروف پلیسی یعنی جانی دالر، دل ها را فریفته بود.
سینما هم که جای مخصوص خود را داشت و عشق سینما خیلی ها را کُشته بود. فیلم یک و ساعت و نیم بود و تعریف کردنش چهار ساعت!
بتدریج جعبه جادویی به خانه ها راه پیدا کرد که بیشتر از سینما هواخواه پیدا کرد. آری تلویزیون، دژ هوش ربایی بود که پس از داخل شدن به آن، امکان آزادی از آن غیر ممکن یا بسیار سخت بود.
می گویند هنگامی که تلویزیون به مشهد آمد، تنها دوازده خانواده خوش شانس توانایی خرید آن را داشتند.
به هر صورت فیلم ها و سریال های خارجی و ایرانی، محبوب قلب های ایرانیان گردید :
ویرجینیایی، چاپارل، دود اسلحه، تارزان، مرد شش میلیون دلاری، غرب وحشی، فراری، کوجک، کارگاه راکفورد، آیرون ساید، کانن، بارتا، توما، ستوان کلمبو، پیشتازان فضا، فضای 1999، روهاید، خیابان های سانفرانسیسکو، دارا و ندار، خانه کوچک، در تعقیب جو، زورو، دایی جان ناپلئون، مراد برقی، تلخ و شیرین، چنگک،...
جاذبه برنامه های تلویزیونی باعث شده بود که دیگر برخی بچه ها مانند گذشته علاقه ای به شب نشینی در منزل فامیل یا همسایه ها نداشته باشند و این آغاز غم انگیزی بود.
به هر صورت با وجود رادیو و تلویزیون، باز هم مراسم چله یا شب یلدا با شور و حالی در کنار رادیو و تلویزیون بر پا می گردید.
کِرِوات بدشانسی!
جمشید قشنگ گوارشکی
****
ممدانی جان! شهردار انتخابی نیویورک!
مِدِنم مسلمون و شیعه هستی اما مِدِنِستی شامست گرفت وگرنه اگر اینجه بودی بخاطر همو کِرِاوتت، مین هیچ شورای شهری بِرِی شهردار شدن رای نمیاوردی!
اتوبوس خط ۸۳۰
۱۳:۳۲
۱۴۰۴/۸/۱۵
*
کلمه ها و ترکیبات تازه در گویش مشهدی:
کِرِوات : کراوات
مِدِنم : می دانم
مِدِنِستی : می دانستی
شامس : شانس
اینجه : اینجا
همو : همان
مین : میان
بِرِی : برای
@k_sepid
به یاد سید ارزان فروش
جمشید قشنگ گوارشکی
*
همینطور که پیاده در خیابون ابوطالب راه می رفتم چشمم به تبلیغ یک میوه فروشی افتاد:
حراج واقعی. سید نیستیم اما ارزان فروشیم.
اما داستان سید ارزان فروش چیست؟ سال ها پیش یک مغازه به قول قدیمیا بقالی و به قول جدیدیا سوپر در مشهد به تبلیغاتی روی آورد که با استقبال مردم روبرو گردید و نامش بر سر زبان ها افتاد. مغازه سید ارزان فروش قیمت های خود را در روزنامه خراسان به چاپ می رساند که در مقایسه با قیمت دیگر مغازه ها مناسب و جذب کننده بود.
این شهرت موجب شد در سال های بعد برخی مغازه ها در نقاط مختلف شهر از به قول فرهنگستان حداد خان عادل، ویژند و به قول فرنگیا، برند برای نام مغازه خود استفاده کنند. جالب این جاست از بقالی بگیر تا پارچه فروشی از این نام استفاده یا سواستفاده کردند.
هر چند نویسنده این متن از سرنوشت سید ارزان فروش اصل خبری ندارد اما اگر تویوتا، مایکروسافت یا سونی، اریکسون یا مک دونالد بود اجازه چنین کاری را می داد؟
اتوبوس خط ۸۳۰
۲۰:۰۱
۱۴۰۴/۸/۷
@k_sepid
💠چهارمین نشست #کتابخانه_قلم به مناسبت هفته کتاب:
📗افسانه دکتر شیخ
🎙با سخنرانی نویسنده کتاب: جمشید قشنگ، آموزگار پیشین گروه تاریخ دانشکده ادبیات مشهد، نویسنده و اوسنه گو
🔹 با حضور رضا سلیمان نوری، نویسنده آثار هویتی
🔸مکان: کتابخانه قلم در خیابان خاکی
⏰ پنجشنبه ۲۸ آبان ۱۴۰۵
ساعت ۱۷-۱۹
#هفته_کتاب
#روابط_عمومی
#کتابخانه_قلم
https://eitaa.com/ghalam_library
*
@k_sepid
این هم آهنگی برای دل های صیقل خورده به دوری و هجران با صدای شادروان بسطامی
الله مزارم مزار غریب رهگذارایی دیدم
الله مزارم مزار و چه روزگارایی دیدم
به پهنای صحرای دل تنگت والله سیه غروبایی دیدم
الله مزارم مزار و چه روزگارایی دیدم
به صحرای بال کفترم که در هوای ته
چه می پره در هوای تو والله جونش فداته
پیش پرده
بلیت بخت آزمایی
با سه شخصیت
بلیت فروش، حمال و همسر حمال
@k_sepid
به یاد همه استعدادهای کشف نشده سرزمینم
جمشید قشنگ گوارشکی
*
پیش از دیدن و شنیدن پیش پرده
بلیت بخت آزمایی
باید بگویم که این هنرمند گرامی به دلیل شرایط اقتصادی فقط توانست به مکتبخانه برود و پس از آن به کارهای مختلف پرداخت. اکنون که این پیش پرده را می بینیم متوجه می شویم او چه حافظه و استعدادی داشته است. افسوس و هزاران افسوس برای هزاران استعداد کشف نشده و ناشناخته در عرصه های مختلف که اگر امکان رشد و شکوفایی پیدا می کردند چقدر زود کشورمان به خوشبختی می رسید.
۲۲:۲۹
۱۴۰۵/۶/۹
@k_sepid
در حولی هنرمند پیشکسوت، آقای ایرج محمودزاده وزیری،.
@k_sepid
دکتر مرتضی شیخ
یک پزشک یا هر فرد تحصیلکرده دیگر در هیچ شرایطی نباید ملت خود را تنها بگذارد و یا با جان مردم تجارت کند.*
دکتر محمد کوثری
من سوگند خورده و پزشکی را قبول کردم. شرط برایش نگذاشتم. من وظیفه دارم که طبابت کنم.**
*
روز پزشک به همه پزشکانی که در افکار، گفتار و کردار خویش به سوگند پزشکی خویش وفادار ماندند فرخنده باد.
به امید دیدار در کوه های سپید خوشبختی
*
* افسانه دکتر شیخ: جمشید قشنگ
** اوسنه دکتر کوثری: جمشید قشنگ و مریم فقیه عبدالهی
( علاقمندان به تهیه این کتاب ها می توانند به شماره های زیر تماس بگیرند:
۰۹۱۵۵۱۱۰۴۸۲
۰۹۰۲۳۹۳۷۴۰۷ )
@k_sepid
کتاب کلیدر، رمانی نوشته محمود دولت آبادی است که نخستین بار در سال ۱۹۸۴ منتشر شد. داستان این رمان باشکوه و جاودان به زندگی خانواده ای کُرد در خراسان می پردازد که علیرغم داشتن تشابهات فرهنگی، با عداوت مردم ساکن در روستاهای مجاور رو به رو می شوند. داستان در برهه ای پرتلاطم از رویدادهای سیاسی و پس از پایان جنگ جهانی دوم روایت می شود. قهرمان پنهان این رمان بزرگ، خراسان است که با شهرهای کهن، روستاهای زیبا، چادرنشینان غیور، بیابان ها، کوه ها و طبیعت زیبای خود، الهام بخش خلق این کتاب بوده است. نویسنده در رمان کلیدر، جهانی از رویدادها و فراز و نشیب هایی را خلق می کند که عمق عواطف شخصیت ها را برای مخاطبین آشکار می سازند. محمود دولت آبادی درباره ی این رمان می گوید: «کلیدر، کتابی درباره عشق است؛ عشق میان زن و مرد، میان دوستان، عشق انسان به زمین و طبیعت، عشق میان انسان و حیوان.»
همین خوانش
جلد اول
جلد دوم
جلد سوم
جلدچهارم
جلد پنجم
جلد ششم
جلد هفتم
جلد هشتم
جلد نهم
جلد دهم
@greataudiobook
شماره ای برای تماس
در دنیای اخلاق انسانی، زیبا و شایسته است پزشک ها در کنار آموزگارها، دبیرها و استادهای دانشگاه شماره تلفن خود را در اختیار بیمارها، دانش آموزان و دانشجویان خویش قرار دهند تا در هنگامی که لازم است آن ها بتوانند با پزشک، آموزگار، دبیر، و استاد خود تماس بگیرند. دکتر ورداسبی این گونه است و روی نسخه اش علاوه بر شماره مطب، شماره منزل خودش را هم نوشته است. این نشانه دیگری از وفاداری او به سوگند پزشکی است.
اسطوره های اخلاق پزشکی(۳)
زندگینامه دکتر هیبت الله ورداسبی
@k_sepid
غروبا که مشه رووشن چراغا
می ین از مدرسه، حولی کلاغا
دانشگاه فردوسی مشهد
به یاد خاطرات دانشجویی و آموزگاری
۱۷:۵۳
۲۸ بهمن ۱۴۰۴
@k_sepid
در جستجوی اسطوره های اخلاق پزشکی ایران
به هر مهمانی که می رفتم نشانی آن جا را می دادم تا بیماران به آن جا بیایند.
زندگی نامه دکتر هیبت الله ورداسبی( در آخرین مراحل نگارش)
@k_sepid
رگبار از دست رفته
جمشید قشنگ گوارشکی
***
انقلاب که شد کلاس پنجم در دبستان باغچه بان بودم. نمی دانستم انقلاب چیست، اما از خدا می خواستم یک انقلاب را ببینم.
افکار انقلابی روی فکر و رفتارم تاثیر گذاشت. دانش آموز دبیرستان شهید فرازی که شدم، در همه تظاهرات از مدرسه تا حرم امام رضا شرکت می کردم، چون فکر می کردم مسوولیت دارم. البته در آخر تظاهرات هم حضور و غیاب می کردند و می گفتند که روی نمره انضباط تاثیر دارد.
برخی همکلاسی ها مانند جمشید ملی هم فرار می کردند و به سینما می رفتند. یادم هست یک روز جمشید تعریف کرد که با چند همکلاسی دیگر به تماشای فیلم «رگبار» رفته بودند.
در تظاهرات سعی می کردم همه شعارها را تکرار کنم. در حقیقت مسوولیت انقلابی که بر دوش خود احساس می کردم، موجب می شد حنجره ام را برای شعارهایی مانند « مرگ بر آمریکا» تحت فشار قرار دهم. قطعنامه پایان تظاهرات که تمام می شد، با خرسندی از انجام وظیفه، خسته و مانده به حولی بر می گشتم.
زمان گذشت و ما درس را تمام کردیم. جمشید ملی به کار آزاد روی آورد، در حالی که فیلم رگبار را دیده بود. من درس خواندم و دانشجوی ممتاز و رتبه نخست شدم و بورسیه گرفته و آموزگار گروه تاریخ دانشگاه فردوسی مشهد شدم، در حالی که فیلم رگبار را ندیده بودم.
سرانجام پس از نُه سال و نیم آموزگاری، رگبار نفرت اصولگرایان تندرو در دانشگاه فردوسی مشهد شروع به باریدن کرد و مرا از عشق معلمی محروم. اکنون از حنجره خود شرمنده هستم که هزاران شعار را بر او تحمیل کردم. مرگ بر آمریکاها نه سرنوشت ایالات متحده را تغییر داد و نه سرنوشت یک آموزگار را.
نوشتن این خاطره موجب شد پس از مدت ها با جمشید ملی تماس بگیرم. خاطره آن دوران را تعریف کرده و از او پرسیدم: آیا از نرفتن به تظاهرات پشیمان نیست؟ جمشید پاسخ داد: نه، سینما رفتن بهتر بود.
چه می دانم. شاید اگر من هم فرار می کردم و به سینما می رفتم، اخراج نمی شدم.
اتوبوس خط گوارشک
۱۴:۰۹
۹۹/۷/۲۴
از امیر ارسلان نامدار تا مرد شش میلیون دلاری (3)
شب چله در عصر فرا نوگرایی!
شب چله به حیات خود ادامه می داد تا سر و کله حریفان گردن کلفتی مانند جامعه بی طبقه توحیدی و دنیای مجازی پیدا شد. فشارهای اقتصادی از سویی و اسارت در دنیای مجازی از سوی دیگر موجب شد که بتدریج دیگر شب چله آن روح آریایی و پاک خود را از دست بدهد.
اکنون ما مانده ایم و خاطرات باقیمانده از اوسنه ها و چله های قدیمی. از آن جا که یکی از پیام های یلدا امید به بازگشت روشنایی است، این شب را گرامی خواهیم داشت.
آری با یلدا شب نشینی خواهیم داشت، برایش اوسنه خواهیم گفت و او برایمان نهال گردو خواهد آورد.
آری سرانجام گردوها را بر سر سفره همه ایرانیان در شب چله خواهیم دید. در آن شب لبخند کودکان سرزمینم، بهترین هدیه برای خانم یلداست!
حولی در میلان اندیشه قاسم آباد
15:34
30 آذر 97
جمشید قشنگ گوارشکی
@Jghashang
از امیر ارسلان نامدار تا مرد شش میلیون دلاری(1)
چله های قدیمی
پاییز و زمستان به صحنه می آیند.
خرمن های گندم جمع شده اند و آسیاب ها مشغول کارند. کارهای کشاورزی به پایان رسیده و جشن های مهرگان، عروسی ها، شب های طولانی و شب چله در انتظار کشاورزان و دامداران هستند. شو(شب) نشینی ها شروع شده و اوسنه(افسانه) گویان هر شب مشغول قصه گفتن هستند.
در شهرها هم از حجم کارها کاسته شده و یکی از سرگرمی های مردم گوش دادن به قصه های بزرگترهاست. گاهی پدر بزرگ و مادر بزرگ ها و گاهی همسایه هایی با استعداد، مجلس ها را گرم می کنند.
اوج این شب نشینی ها در شب چله یا یلدا بود که همه اعضای خانواده را در کنار هم جمع می کرد.
برخی از این داستان ها از روی کتاب و برخی از حفظ گفته می شود. شاهنامه، امیرارسلان نامدار، یوسف و زلیخا، پیر خار کن، آجیل مشکل گشا،... همه را به خود جذب می کند.
کودک و بزرگ، زن و مرد با دقت به سخنان قصه گو، گوش فرا می دهند. برخی از اوسنه ها طولانی هستند و تمام کردن آن ها چند روز یا چند هفته به طول می کشد. در چنین شرایطی دنبال کنندگان با شور و علاقه منتظر شب بعدی و شنیدن ادامه داستان به سر می برند.
برای برخی شنوندگانی که از حق طبیعی داشتن یک زندگی خوشبخت محروم بودند، پایان خوش قهرمان داستان، پایان خوش داستان زندگی آن ها، هر چند برای دقایقی کوتاه بود. هنگامی شاهزاده خوشبخت که معمولا فرزند کوچکتر پادشاه بود به عشق خود می رسید، هفت شبانه روز مراسم عروسی بر پا می کرد. در این جشن عروسی ما هم حاضر بودیم، ولو در اندیشه خود!
رستم و سهراب و امیر ارسلان همان اهمیتی را برای آن ها داشتند که بعدها همفری بوگارت، آنتونی کوئین، جان وین، جیمز استوارت، گری کوپر، لی می جرز، آلن دلون، جک پالانس، فردین، بهروز وثوقی،... برای نسل بعدی داشتند.
شب نشینی ها گاهی خانوادگی، گاهی همسایگی و گاهی مخلوط است. از مهمانان با چای، کِشته، تخمه و گاهی با شام پذیرایی می گردد.
اگر کودک همسایه یا فامیل در شو نشینی به خواب برود، نیازی به بیدار کردن او نیست، زیرا فردا خودش به خانه باز خواهد گشت.
مردی که دارو را ایرانی کرد
باد خنکی از سمت خیابان لالهزار میوزید. صدای چرخدستیها، فریاد بچههای محله، و زنگ دوچرخهای که از کوچه رد میشد، همه با هم درهم میپیچید. غلامعلی، جوان بیستسالهای که تازه از دانشگاه تهران در رشته داروسازی فارغالتحصیل شده بود، کنار پنجره ایستاده بود و دفترچهای کهنه را در دست داشت. در صفحه اولش نوشته بود:
«روزی دارویی خواهم ساخت که بر آن نوشته شود: ساخت ایران.»
سال ۱۳۲۲ بود. هنوز ایران کارخانهی داروسازی نداشت. همهچیز از خارج میآمد.
او وقتی در داروخانه کار میکرد، هر بار که مردم برای خرید دارویی خارجی میآمدند و میپرسیدند: «چرا داروی ایرانی نداریم؟»، در دلش شرم خاصی حس میکرد.
یک شب به مادرش گفت:
– «مادر، من میخوام داروسازی راه بندازم… ایرانی!»
مادر لبخند زد، با اینکه از ته دل نگران بود:
– «پسرم، تو فقط یه میز چوبی داری و چند شیشه خالی. این شوخی نیست.»
او گفت:
– «بذار مردم بدونن ما هم میتونیم. حتی اگه از همین میز شروع کنم.»
🌿🦋🌺
سال ۱۳۲۵، خانهی کوچکی در امینحضور، تبدیل شد به اولین «لابراتوار دکتر عبیدی».
بوی الکل و اسانس گیاهان در فضا میپیچید. صدای قطرهچکانی که آهسته روی شیشه میچکید، گاهی با تپش قلبش هماهنگ میشد.
گاهی شب تا صبح بیدار میماند، ترکیبها را آزمایش میکرد و دوباره از نو میساخت.
همکارش بعدها گفته بود:
«وقتی خسته میشدیم، دکتر میگفت: خستگی وقتی معنا داره که کسی منتظر داروی تو نباشه.»
اولین دارویش، شربت ضد انگل «ورمسید» بود.
اما راه آسان نبود. داروهای خارجی ارزانتر بودند، بازار پر از تبلیغات خارجی.
بارها شرکتهای بزرگ ایتالیایی و فرانسوی پیشنهاد خرید کارخانهاش را دادند. یکی از مدیران ایتالیایی روزی به او گفت:
– «دکتر، شما مرد باهوشی هستید. بیایید با ما باشید، کارخانهتان را بخرید، سهم بدهیم، راحت زندگی کنید.»
عبیدی با آرامش جواب داد:
– «من اگر میخواستم راحت زندگی کنم، از اول این راه را نمیرفتم. من میخواهم ایرانی راحت زندگی کند.
دهه ۴۰ رسید. او کارخانهی بزرگش را در جاده مخصوص ساخت.
دیگر کارگاه کوچک به «داروسازی عبیدی» تبدیل شده بود.
اما هنوز خودش هر صبح زود میآمد، روپوش سفیدش را میپوشید، و میرفت میان کارگران.
با آنها صبحانه میخورد. میگفت:
– «این داروها فقط محصول نیستند، مسئولیتاند.»
در یکی از روزهای بازدید وزیر بهداری، او گفت:
– «دکتر، شما افتخار صنعت داروی کشورید.»
عبیدی فقط لبخند زد و گفت:
– «افتخار من روزی است که هیچ بیماری برای خرید دارو، نگران جیبش نباشد.»
سالها گذشت.
او پیر شد، اما تا آخرین روز کار کرد.
روز ۲۸ شهریور ۱۳۸۳، در همان تهران، در خانهاش، آرام چشم بست.
اما کارخانهاش، نامش، و آرزویش ماند.
روی دیوار کارخانه هنوز نوشتهاند:
«هدف ما، خدمت به انسان است.»
****
جملهای الهامبخش از روح سخنانش:
«هر دارویی که میسازیم، باید در خدمت انسان باشد، نه تجارت.»
@k_sepid
_ مش قاسم : آدم چطور میفهمد عاشق شده است؟
+ والله بابام جان ... دروغ چرا ... اونکه ما دیدیم اینجوری است که وقتی خاطر یکی را میخواهی، آن وقتی که نمیبینیش، توی دلت پنداری یخ میبنده !
وقتی میبینیش، یک هورمی توی این دلت بلند میشه پنداری تنور نانوایی را روشن کردهاند !
همه چیزِ دنیا را، همه مال و منال دنیا را برای اون میخواهی، پنداری حاتم طائی شدی !
خلاصه آرام نمیگیری مگر آن دختر را برات شیرینی بخورند. اما اینهم هست اگر خدایی نکرده آن دختر را به یکی دیگر شوهر بدهند، آن وقت دیگر واویلا ...!
ما یک همشهری داشتیم خاطرخواه شده بود ... یک شب آن دختر را برای یکی دیگه شیرینی خورندند، صبح آن همشهری ما زد به بیابان تا حالا که بیست سال گذشته هنوز هیچکی نفهمیده چی شده ... پنداری دود شد رفت آسمان !
دائی جان ناپلئون
ایرج_پزشک_زاد
@k_sepid