Telegram-канал binesh_o_negaresh - بینش و نگرش: Unsorted

بینش و نگرش

18 October 2026 14:05

آنان که می‌بینند، بی‌آنکه در پی دیده‌شدن باشند

گاهی یک اتفاق، دری به گذشته می‌گشاید؛ گذشته‌ای که در پس سال‌ها، نه‌تنها از خاطر نمی‌رود، بلکه معنای بعضی دیدارها و آدم‌ها را روشن‌تر می‌کند.

چند روز پیش، خواندن اتفاقی مطلبی مرا به ۲۸ سال پیش برد؛ به روزهایی که پس از انتخابات دوم خرداد ۱۳۷۶، استاندار وقت فارس مرا از استان کهگیلویه و بویراحمد فراخواند و گفت: «حالا وقت آن رسیده است که به مردم استان خودت خدمت کنی.»

پس از آنکه چند پیشنهاد برای تصدی فرمانداری را، به دلایلی که اکنون مجال گفتنشان نیست، نپذیرفتم، سرانجام بر مسئولیت مدیرکلی دفتر امور اجتماعی و انتخابات استانداری فارس توافق کردیم.

حدود سه ماه از آغاز مسئولیتم گذشته بود که معاون سیاسی امنیتی و استاندار ، بانویی را به من معرفی کردند و گفتند با ایشان صحبت کنم تا مسئولیت مدیرکلی امور بانوان استانداری را بپذیرند.

آن بانو، فوق‌تخصص گوارش داشتند. اما آنچه در همان نخستین دیدار توجهم را جلب کرد، نه عنوان علمی و تخصص پزشکی ایشان، بلکه عمق نگاه، وسعت آگاهی و پختگی اندیشه سیاسی‌شان بود. خیلی زود دریافتم که در این زمینه، از بسیاری از ما و از جمله خود من، چند گام جلوترند. آن روزها که بعضی از ما حتی آنچه را در آینه می‌دیدیم، به‌درستی درنمی‌یافتیم، ایشان دورتر را می‌دیدند و آنچه را در خشت خام بود، تشخیص می‌دادند.

در خلال گفت‌وگو، نکته دیگری هم برایم آشکار شد. ایشان، افزون بر دانش پزشکی، با روش‌های بهبود عملکرد و اصلاح فرایندها نیز آشنایی عمیقی داشتند و در دانشگاه علوم پزشکی شیراز، کار اصلاح فرایندها و بهبود روش‌ها را آغاز کرده بودند؛ کاری که در آن روزگار، هنوز چندان شناخته‌شده و رایج نبود.

وقتی پیشنهاد مسئولیت مدیرکلی امور بانوان استانداری را با بزرگواری نپذیرفتند، دلیلشان روشن و تأمل‌برانگیز بود: در حوزه‌های تخصصی خود می‌توانند خدمات مؤثرتری به جامعه ارائه دهند.

آن روز، شاید تنها با یک تصمیم اداری روبه‌رو بودم؛ اما گذشت زمان به من نشان داد که آن پاسخ، نشانه نوعی نگاه عمیق‌تر به مسئولیت و خدمت بود: اینکه همیشه پذیرفتن یک سمت، به معنای خدمت بیشتر نیست و گاهی انسان، درست با نپذیرفتن یک جایگاه، راه مؤثرتری برای خدمت به دیگران انتخاب می‌کند.

سال‌ها بعد، وقتی بیشتر با ایشان و همسر گرامی‌شان آشنا شدم و رفت‌وآمد خانوادگی میان ما شکل گرفت، ابعاد دیگری از بزرگواری‌شان را شناختم. دریافتم که با انسان‌هایی روبه‌رو هستم که می‌بینند، اما در پی دیده‌شدن نیستند؛ می‌فهمند، اما فهم خود را به رخ نمی‌کشند؛ و برای بهبود زندگی دیگران تلاش می‌کنند، بی‌آنکه در انتظار تحسین و تشویق باشند.

شاید ارزش واقعی آدم‌ها را نه در عنوان‌هایی که داشته‌اند، نه در موقعیت‌هایی که به دست آورده‌اند و نه حتی در آنچه درباره خود می‌گویند، بلکه باید در انتخاب‌هایشان جست‌وجو کرد؛ در مسئولیت‌هایی که از سر تعهد می‌پذیرند، در موقعیت‌هایی که به‌خاطر اثربخشی بیشتر از آن چشم می‌پوشند و در کارهای بی‌سروصدایی که زندگی دیگران را اندکی بهتر می‌کند.

امروز که این دو بزرگوار به دوران بازنشستگی رسیده‌اند، می‌توانند آسوده‌تر از گذشته زندگی کنند و حاصل سال‌ها تلاش علمی و حرفه‌ای خود را در آرامش بگذرانند. اما انتخابشان چیز دیگری است. بخش مهمی از وقت و توان خود را صرف خدمت به یکی از آسیب‌پذیرترین و کم‌صداترین گروه‌های جامعه کرده‌اند: سالمندان؛ انسان‌هایی که بیش از هر چیز به احترام، محبت، مراقبت و حفظ کرامت انسانی نیاز دارند.

آنان در خیریه سرای سالمندان شیراز، همچنان در میدان خدمت‌اند؛ گویی برای بعضی انسان‌ها، بازنشستگی پایان مسئولیت نیست، بلکه فرصتی است برای آنکه فارغ از الزامات شغلی و اداری، آزادانه‌تر و خالصانه‌تر به دیگران خدمت کنند.

سخن از خانم دکتر علیزاده نایینی و همسر ارجمندشان، آقای دکتر اسدی لاری است.

این چند سطر را نوشتم، نه برای آنکه ادای وظیفه‌ای معمول کرده باشم و نه صرفاً برای آنکه از دو دوست و انسان شریف یاد کنم؛ بلکه از این احساس که در روزگار پرهیاهویی که گاه دیده‌شدن جای اثرگذاری را می‌گیرد و عنوان‌ها بیش از عمل‌ها به چشم می‌آیند، باید از کسانی گفت که بی‌ادعا کار می‌کنند، بی‌هیاهو می‌بخشند و بی‌آنکه در پی نام و نشان باشند، ردّی از انسانیت از خود به جا می‌گذارند.

شاید قدردانی از چنین انسان‌هایی، فقط سپاسگزاری از گذشته آنان نباشد؛ یادآوری معیاری باشد برای سنجیدن خودمان و معنای خدمت.

برای خانم دکتر علیزاده نایینی و آقای دکتر اسدی لاری، از صمیم قلب، عمری با عزت، تندرستی، آرامش و توفیق روزافزون در خدمت به انسان‌ها آرزو می‌کنم.

بعضی آدم‌ها با آنچه به دست می‌آورند، شناخته می‌شوند؛ بعضی دیگر با آنچه بی‌هیاهو به دیگران می‌بخشند. خوشا به حال جامعه‌ای که قدر گروه دوم را بداند.

قاسم مرادی ۲۶ مهر ۱۴۰۵