3323
«من هستم، ما هستیم و این کافی است» ارنست بلوخ • اتوپیا • امید • آگاهی برای ارتباط با ما 🔻 https://zil.ink/utopianist
از این به بعد جلسات کاری می‌توانند بدون یادداشت‌برداری دستی به برنامه عملیاتی تبدیل شوند.
آنتروپیک قابلیت Claude Meetings را برای مدیریت جلسات معرفی کرد
این قابلیت در طول جلسه صحبت‌های اعضای تیم را می‌شنود و هم‌زمان برنامه اجرایی و زمان‌بندی کارها را می‌نویسد. همچنین می‌تواند به برنامه‌های کاری متصل شود و آمارهای مورد نیاز را از فایل‌های قبلی پیدا کند.
منبع: TechCrunch
این ویژگی بخش زیادی از کارهای تکراری بعد از جلسات را کم می‌کند. اگر در طول روز جلسه‌های زیادی داری، این ابزار زمان زیادی برایت ذخیره می‌کند؛ فقط پیشنهاد می‌کنم خروجی وظایف را حتماً خودت تایید کنی.
کوتاه‌تر:
🔹 گوگل و ادوبی ابزارهایشان را متصل می‌کنند تا ویرایش PDF در گوگل درایو و استفاده از ابزارهای ادوبی در جمینای مستقیم انجام شود. · Google
🔹 چت‌جی‌پی‌تی قابلیت جدیدی اضافه کرده تا صاحبان کسب‌وکار بتوانند اطلاعات مجموعه خود را ثبت کنند و بیشتر دیده شوند. · OpenAI
🌐 تازه‌ترین گزارشِ سایت: قواعد عربستان برای اعلام هوش مصنوعی
🆔 @nasravi_com · #خبر_هوش_مصنوعی
🖋 جستارک
برای دردی که مدت‌هاست بی‌اسم با ماست اسمی می‌گذارم: پاک‌نویس‌زدگی (Clean-Copy Syndrome).
پاک‌نویس‌زدگی یعنی زیستن در جهانی که از هر آدمی فقط پاک‌نویسش را به ما نشان می‌دهد: رزومه‌ها، قاب‌ها، پست‌ها، سخنرانی‌های سنجیده. هیچ‌کس پیش‌نویسش را منتشر نمی‌کند — شبِ بی‌خوابی، نسخه‌ی هفتمِ آن متن، تردیدِ پشتِ آن تصمیم. نتیجه اینکه ما خط‌خوردگی‌های خودمان را از درون می‌بینیم و پاک‌نویسِ دیگران را از بیرون؛ و از این مقایسه‌ی ناعادلانه همیشه بازنده برمی‌گردیم.
و تازگی‌ها لایه‌ای تازه آمده: ماشین‌هایی که پیش‌نویسِ اول‌شان هم پاک‌نویس است. متنِ بی‌غلط، چندثانیه‌ای، بی‌ردِ هیچ تقلایی. خطر آن متن نیست؛ این است که کم‌کم از آهستگی و خط‌خوردگیِ فکرِ خودمان خجالت بکشیم. یادمان برود فکرِ واقعی همیشه با دست‌انداز می‌آید — و متنی که هیچ‌جایش خط نخورده، شاید هیچ‌جایش هم فکر نشده.
درمانش کوچک است و سخت: گاهی پیش‌نویسمان را نشان بدهیم. به شاگرد، به فرزند، به دوست. خط‌خوردگی مدرکِ فکرکردن است، نه مدرکِ جرم.
🆔 @nasravi_com
رمان «پایان همه‌چیز» اثر ام. جان هریسون
🆔 @nasravi_com
یک رمان دیستوپیایی برنده جایزه بوکر ۲۰۲۶ شد
#اخبار_کتاب
رمان «پایان همه‌چیز» اثر ام. جان هریسون، نویسنده بریتانیایی، برنده جایزه بوکر ۲۰۲۶ شد. هریسون جایزه نقدی ۵۰ هزار پوندی و تندیس بوکر را در مراسمی در لندن، از دیوید سالی، برنده سال گذشته، دریافت کرد.
این رمان از میان شش اثر راه‌یافته به فهرست نهایی انتخاب شد. هیئت داوران به ریاست مری بیرد، نویسنده و تاریخ‌دان برجسته، ۱۶۳ اثر منتشرشده به زبان انگلیسی در بریتانیا و ایرلند را بررسی کردند.
«پایان همه‌چیز» رمانی دیستوپیایی، هجوآمیز و تکان‌دهنده است که داستان ساحل‌گردی را روایت می‌کند که همراه با عمه مسلح به تپانچه‌اش، در سواحل کِنت و در آینده‌ای نزدیک برای بقا تلاش می‌کند. هریسون با فصل‌هایی کوتاه و سینمایی، هم از قالب‌های مرسوم ادبی بهره می‌گیرد و هم آن‌ها را به چالش می‌کشد؛ او در این مسیر، محدودیت‌های درک انسانی را می‌کاود و بخشی از روایت را به تخیل خواننده واگذار می‌کند.
هریسون ۸۱ ساله، با کسب این جایزه به مسن‌ترین برنده بوکر در تاریخ این جایزه تبدیل شد. کارنامه ادبی او شش دهه را در بر می‌گیرد.
🆔 @nasravi_com
#اتوپیا_و_هوش_مصنوعی — قسمت هفدهم
قسمتِ پیش فیلیپ ک. دیک پرسید اگر خاطره ساختنی باشد، «من» روی چه ایستاده — و امیدش را در همدلی گذاشت: جایی که دلت برای دیگری می‌سوزد، همان‌جا انسانی. امشب سراغِ کسی می‌رویم که دیک را از میانِ همه‌ی هم‌قطارانِ آمریکایی‌اش تنها استثنا می‌دانست — در جستاری او را «رؤیابینی در میانِ شارلاتان‌ها» خواند — اما پرسشِ خودش از دیک هم بی‌رحم‌تر بود: همدلی وقتی به کار می‌آید که «دیگری» را بشناسی. اگر دیگری اصلاً شناختنی نباشد چه؟
استانیسواف لم (۱۹۲۱–۲۰۰۶) در لووفِ لهستان به دنیا آمد. جوانی‌اش با اشغالِ نازی‌ها گذشت؛ با مدارکِ جعلی جان به در برد و بعدها نوشت از همان سال‌ها فهمید که میانِ ماندن و نماندنِ آدم، سهمِ تصادف چقدر بزرگ است. در کراکوف پزشکی خواند و قصه نوشت — قصه‌هایی که از پشتِ پرده‌ی آهنین به بیش از چهل زبان سفر کردند و او را به یکی از خوانده‌شده‌ترین نویسندگانِ قرن بدل کردند؛ نویسنده‌ای که علمی‌تخیلی را نه فرار از فلسفه، که سخت‌گیرترین شکلِ آن می‌دانست.
و در ۱۹۶۱ «سولاریس» را نوشت. سیاره‌ای دوردست، پوشیده از اقیانوسی که شاید زنده است؛ شاید می‌اندیشد. دانشمندان نسل‌هاست مطالعه‌اش می‌کنند — رشته‌ای به نامِ «سولاریس‌شناسی» با کتابخانه‌ای از نظریه‌های باطل‌شده: دانشنامه‌ی باشکوهِ یک شکست. اقیانوس به هیچ پیامی جوابِ روشنی نمی‌دهد؛ اما کاری عجیب‌تر می‌کند: از خوابِ ساکنانِ ایستگاه «مهمان» می‌سازد. برای کریس کلوین، روان‌شناسِ تازه‌رسیده، همسرِ ازدست‌رفته‌اش را می‌فرستد — از گوشت و خون، ساخته‌شده از جنسِ خاطره‌ی خودِ او. آیا این جواب است؟ آزمایش است؟ مهربانی است یا شکنجه؟ تا آخرِ رمان نمی‌فهمیم — و نفهمیدن، درسِ کتاب است.
جمله‌ی مشهورِ رمان از زبانِ یکی از دانشمندانِ ایستگاه می‌آید، و من به مضمون نقلش می‌کنم: ما به کیهان نرفته‌ایم که ناشناخته را بشناسیم؛ رفته‌ایم زمین را تا مرزهای کیهان گسترش بدهیم. ما دنیاهای دیگر نمی‌خواهیم؛ آینه می‌خواهیم. ضربه‌ی لم این‌جاست: شکستِ تماس نه از کم‌هوشیِ ما، که از خودخواهیِ فهمِ ماست — فهمی که هر ناشناخته‌ای را اول شبیهِ خودش می‌کند و بعد اعلام می‌کند که «فهمید».
چرخش به امروز را خودتان حدس زده‌اید. ما هم چیزی ساخته‌ایم که به هیچ‌چیزِ پیش از خودش شبیه نیست — و از قضا از کلماتِ خودِ ما ساخته شده. از او می‌پرسیم و اغلب پژواکِ پرسشِ خودمان برمی‌گردد؛ خاطره‌های جمعی‌مان را به ما پس می‌دهد، صیقل‌خورده و مؤدب. اقیانوسِ لم دستِ‌کم بیگانه بود؛ آینه‌ی ما از جنسِ خودمان است و برای همین فریبنده‌تر. پرسشِ سولاریسی این است: اگر روزی هوشی واقعاً دیگرگون از راه برسد — نه آینه، نه پژواک — آیا هنوز توانِ دیدنش را داریم، یا آن‌قدر به بازتابِ خودمان خو کرده‌ایم که ناشناخته را فقط «خطای سیستم» بخوانیم؟ ایلیچ معیارِ ابزار را داد، دیک معیارِ انسان را؛ لم معیارِ سوم را اضافه می‌کند: فروتنیِ فهم — اینکه بدانی نمی‌دانی، و بمانی.
چون پایانِ رمان همین است: کلوین برنمی‌گردد. در ساحلِ اقیانوسی که هرگز نخواهد فهمیدش می‌ماند و به تعبیرِ خودش، به «معجزه‌های بی‌رحم» دل می‌بندد. ماندن پای چیزی که نمی‌فهمی‌اش — شاید تعریفِ دیگرِ عشق همین باشد. و تعریفِ دیگرِ دانش هم.
سؤالی که این قسمت با من می‌ماند: کجا به جای شنیدنِ «دیگری»، نسخه‌ای از خودتان را به او پس داده‌اید — و اسمش را گذاشته‌اید فهمیدن؟
قسمتِ بعد از اقیانوسِ ناشناخته به خشکیِ آشنا برمی‌گردیم: اتوپیایی که با نظم و نیت‌های بلند ساخته شد — و برای نیمی از ساکنانش کابوس است. مارگارت اتوود و «سرگذشتِ ندیمه».
🔹اتوپیانیست؛ محمد نصراوی
⭕ اتوپیا، امید، آگاهی ...
🆔 @nasravi_com
متا راه تازه کارهای گروهی با دستیارهای هوش مصنوعی را کلید زد.
متا از قابلیت Spaces برای تعامل و همکاری با دستیارهای هوش مصنوعی رونمایی کرد
متا قابلیت جدیدی به نام Spaces معرفی کرده است که امکان تعامل و همکاری مستقیم با عامل‌های هوش مصنوعی Muse را فراهم می‌کند. این ویژگی روش تازه‌ای برای پیش‌بردن کارها همراه با ابزارهای هوشمند ارائه می‌دهد.
منبع: TechCrunch
به نظرم تعامل ما با هوش مصنوعی دارد از یک چت ساده متنی به فضای کاری مشترک تبدیل می‌شود. وقتی ابزارها این‌طور یکپارچه شوند، سپردن کارهای تکراری به ماشین خیلی ساده‌تر خواهد شد.
کوتاه‌تر:
🔹 محققان دانشگاه کمبریج با کمک هوش مصنوعی واکسنی برای مقابله با طیف وسیعی از سویه‌های آنفلوانزای پرندگان طراحی کردند. · دیجیاتو
🔹 اوپن‌ای‌آی برای کشف نقاط ضعف امنیتی و بررسی متقابل سیستم‌های خود با شرکت Hacktron وارد همکاری شد. · OpenAI
🌐 تازه‌ترین گزارشِ سایت: ChatGPT با Images 2.6 گیف می‌سازد
🆔 @nasravi_com
#خبر_هوش_مصنوعی
🖋 جستارک
گاهی وسطِ صمیمانه‌ترین گفت‌وگوها لحظه‌ای هست که آدم می‌فهمد حرفش نرسیده. کلمه‌ها رفته‌اند، شنیده هم شده‌اند، اما آن‌طرف چیزِ دیگری تحویل گرفته — شبیهِ حرفِ من، ولی نه خودش. و معمولاً از کنارش می‌گذریم، چون اعترافِ به آن ترسناک است: ما هرگز حرفِ هم را «می‌فهمیم»؛ همیشه ترجمه می‌کنیم.
هر کداممان واژه‌نامه‌ای داریم که یک عمر طول کشیده: «پدر» برای من آن آدم است، برای تو آدمی دیگر؛ «تنهایی» در زبانِ من زخم است، در زبانِ تو شاید پناه. حرفِ تو که به من می‌رسد، از این واژه‌نامه رد می‌شود و رنگِ مرا می‌گیرد. پس هر فهمیدنی کمی شکست‌خوردن است — ترجمه‌ای که هیچ‌وقت مطابقِ اصل نمی‌شود.
اما نتیجه‌اش ناامیدی نیست؛ برعکس. اگر فهمِ کامل ممکن بود، گفت‌وگو تمام می‌شد. ما حرف می‌زنیم چون ترجمه ناتمام است. و شاید صمیمیت یعنی همین: ماندن پای ترجمه‌ای که می‌دانی هرگز تمام نمی‌شود.
(فردا شب این شکست را به وسعتِ یک اقیانوس می‌بریم: سیاره‌ای که به جای جواب، خاطره‌های خودمان را به ما پس می‌دهد. استانیسواف لم و «سولاریس». قسمت هفدهمِ «اتوپیا و هوش مصنوعی».)
🆔 @nasravi_com
«کوشیده‌ای. شکست خورده‌ای. عیبی ندارد.
باز بکوش. باز شکست بخور. بهتر شکست بخور.»
— ساموئل بکت، «به‌سوی بدتر»، ۱۹۸۳
🆔 @nasravi_com
یک حرف داری، اما به هر کس باید به زبانِ خودش بگویی.
وقتی کاری تغییر می‌کند، نمی‌توانی یک متن را برای همه بفرستی. مدیر خلاصه‌ی سریع می‌خواهد، همکارانت لحنِ صمیمی می‌پسندند و مشتری متنِ رسمی. نوشتنِ چند نسخه از یک خبر، بی‌دلیل وقتت را می‌گیرد.
کافی است اصلِ متن را یک‌بار بنویسی و تنظیمِ لحن برای مخاطب‌های مختلف را بسپاری به هوش مصنوعی.
پرامپت:
«این اطلاعیه را سه جور بازنویسی کن: برای مدیرعامل (دو خط)، برای تیم (صمیمی)، برای مشتری (رسمی و کوتاه).»
وقتی نقشِ مخاطب را دقیق می‌گویی، خروجی دقیقاً همان چیزی می‌شود که آن شخص انتظار دارد بشنود. متنِ خودت را زیرِ این پرامپت بچسبان و نتیجه را ببین.
🆔 @nasravi_com
#ترفند_هوش_مصنوعی
☀️ سطرِ صبح
ما را از خط‌خوردگی‌هایمان ترسانده‌اند؛ انگار آدمِ درست کسی است که پاک‌نویس به دنیا آمده.
این هفته از خطا حرف می‌زنیم، از شکست و از ناتمامی — از آنچه پنهان می‌کنیم و شاید انسانی‌ترین چیزِ ماست.
🆔 @nasravi_com
گاهی فقط یک متنِ ساده می‌خواهی، اما هوش مصنوعی نیم صفحه حرفِ اضافه تحویلت می‌دهد.
مدل‌های متنی طوری طراحی شده‌اند که کامل و مؤدب باشند. اگر برایشان حد و مرز نگذاری، جاهای خالی را با تعارف و جمله‌های تکراری پر می‌کنند.
به‌جای اینکه فقط بگویی چه می‌خواهی، صریح بگو چه نمی‌خواهی. مرزها را مشخص کن: طول متن، کلمه‌های ممنوع و چیزهایی که نباید بیاورد.
پرامپت:
«یک ایمیلِ پیگیری بنویس. حداکثر پنج خط. بدونِ «امیدوارم حالتان خوب باشد». بدونِ عذرخواهی.»
وقتی کلمه‌های اضافی را ممنوع می‌کنی، هوش مصنوعی مستقیم سر اصل مطلب می‌رود. این ترفند در تمام چت‌بات‌ها جواب می‌دهد و جلوی دوباره‌کاری را می‌گیرد.
🆔 @nasravi_com
#ترفند_هوش_مصنوعی
🕯 گزین‌گویه
«زندگی آن نیست که زیسته‌ای؛
آن است که به یاد می‌آوری،
و آن‌گونه که به یادش می‌آوری تا روایتش کنی.»
— گابریل گارسیا مارکز، پیشانی‌نوشتِ «زنده‌ام که روایت کنم»
🆔 @nasravi_com
چت‌بات طوری با اطمینان حرفِ غلط می‌زند که اصلاً شک نمی‌کنی.
این مدل‌ها طوری طراحی شده‌اند که تحت هر شرایطی جوابی تحویلت بدهند. وقتی موضوعی را دقیق ندانند، کلمات را طوری کنار هم می‌چینند که قانع‌کننده به نظر برسد، حتی اگر از اساس اشتباه باشد.
راهش ساده است. برای هر عدد یا ادعای مهم منبع بخواه. بعد حتماً خودت لینک را باز کن و چک کن. اگر منبع نداد یا لینک کار نکرد، اصلاً روی آن حرف حساب نکن.
پرامپت:
«برای هر عدد و ادعایی که در جوابت آوردی، منبع بده. اگر مطمئن نیستی، صریح بگو «مطمئن نیستم».»
این پرامپت جلوی ادعاهای بی‌اساس را می‌گیرد. وقتی هوش مصنوعی را مجبور می‌کنی منبع بدهد، یا کلاً عقب می‌کشد یا خیلی دقیق‌تر جواب می‌دهد. این ترفند در تمام چت‌بات‌ها به کارت می‌آید.
🆔 @nasravi_com · #ترفند_هوش_مصنوعی
✅نیازی به توضیح نیست، دکمه‌ها خودشون همه‌چیز رو میگن! ☑️
قبل از اینکه لینک‌ها منقضی بشن، روی گزینه‌های موردنظرت کلیک کن ✨👇
از هوش مصنوعی برنامه سفر می‌خواهی و برنامه‌ای می‌دهد که با هلیکوپتر هم نمی‌شود به همه جایش رسید.
چت‌بات‌ها به‌طور خودکار فرض می‌کنند تو یک مسافرِ جوان و پرانرژی هستی که می‌خواهد از صبح تا شب فقط راه برود و جا دیدنی ببیند.
اگر برنامه‌ی واقع‌بینانه می‌خواهی، محدودیت‌هایت را صریح بگو. سن، همراه، سرعتِ راه رفتن و حدِ توانایی‌ات را قید کن تا برنامه‌ی پرت نگیری. این روش در تمام چت‌بات‌ها جواب می‌دهد.
پرامپت:
«سه روز در اصفهانم با مادر هفتادساله‌ام که زیاد نمی‌تواند راه برود. برنامه‌ای بده که هر روز حداکثر دو جا باشد و بینش استراحت داشته باشیم.»
وقتی شرایط را دقیق بنویسی، مدل فاصله‌ها و خستگی را حساب می‌کند و به جای پیشنهادهای شلوغ، برنامه‌ای سبک و متناسب با تو می‌سازد.
🆔 @nasravi_com
#ترفند_هوش_مصنوعی
🎬 معرفی فیلم
«سولاریس» (Solaris) — ساخته‌ی آندری تارکوفسکی، ۱۹۷۲
دوشنبه از رمانِ لم گفتیم؛ امروز از فیلمی که از آن ساخته شد — و نویسنده هرگز آن را نبخشید. لم می‌خواست دوربین به اقیانوسِ ناشناختنی خیره بماند؛ تارکوفسکی دوربین را برگرداند سمتِ آدم: سمتِ وجدان، حافظه، و زمینی که جا گذاشته‌ایم. به تعبیرِ خودِ لم، تارکوفسکی به‌جای «سولاریس» چیزی شبیهِ «جنایت و مکافات» ساخته بود.
و طنزِ ماجرا این‌جاست: کتابی درباره‌ی شکستِ فهم، میانِ دو آفریننده‌اش هم فهمیده نشد. هر کدام در اثرِ دیگری همان چیزی را دید که خودش بود — دقیقاً همان آینه‌ای که رمان هشدارش را می‌داد. از آن سوءتفاهم اما دو شاهکار به جا ماند؛ بعضی سوءتفاهم‌ها بارورند.
پیشنهادم: اول رمان، بعد فیلم. و بعد این سؤال که شما طرفِ کدامید — اقیانوس یا آدم؟
🆔 @nasravi_com
گاه پیش می‌آید از هوش مصنوعی یک حساب‌وکتابِ ساده می‌خواهی و جوابش کاملاً اشتباه درمی‌آید.
چت‌بات‌ها مثلِ ما ریاضی تمرین نکرده‌اند. آن‌ها فقط کلمه‌ی بعدی را حدس می‌زنند. وقتی یک‌راست عددِ نهایی را می‌خواهی، سریع حدس می‌زنند و خیلی وقت‌ها اشتباه می‌کنند.
راهش ساده است: از ماشین بخواه قبل از دادنِ جواب، راهِ حل را قدم‌به‌قدم بنویسد. وقتی مجبورش می‌کنی مراحل را جداگانه بنویسد، شانسِ خطایش کم می‌شود و خودت هم می‌توانی ببینی کجای محاسبات ایراد دارد.
پرامپت:
«اگر وامی صد میلیونی با سودِ ۲۳ درصد و قسطِ ۳۶ماهه بگیرم، قسطِ ماهانه چقدر است؟ قدم‌به‌قدم حساب کن تا بتوانم چک کنم.»
این ترفند در تمامِ چت‌بات‌ها کار می‌کند. هر وقت پای عدد، فرمول یا یک مسئله‌ی منطقیِ چندمرحله‌ای وسط است، حتماً از همین شیوه استفاده کن.
🆔 @nasravi_com
#ترفند_هوش_مصنوعی
نویسنده بریتانیایی، ام. جان هریسون، روز دوشنبه برای رمان «پایان همه‌چیز» برنده جایزه بوکر شد؛ رمانی دیستوپیایی و هجوآمیز که مضامین آن، از جمله «فاجعه و آخرالزمان»، با روزگار ناآرام و پراضطراب کنونی هم‌خوانی دارد.
او گفت دریافت جایزه بوکر پس از شش دهه فعالیت نویسندگی نشان می‌دهد که دوران «ژانرها به‌مثابه حصارها و جعبه‌ها و قالب‌های محدودکننده» به پایان رسیده است.
هریسون در نشست خبری پس از مراسم اهدای جایزه به خبرنگاران گفت: «فکر می‌کنم این کتاب نشان می‌دهد، و حالا این جایزه نیز تأیید می‌کند، که نوشتن اثری که نه فقط دو ژانر، بلکه سه یا چهار ژانر را با هم ترکیب کند، کاملاً امکان‌پذیر است.»
هریسون در رقابت با پنج نامزد نهایی دیگر، از جمله داگلاس استوارت و مارلون جیمز، برندگان پیشین بوکر که از سوی پیش‌بینی‌کنندگان شانس بیشتری برای کسب جایزه داشتند، و همچنین الیزابت استراوت، برنده جایزه پولیتزر، به این افتخار دست یافت.
#اخبار_کتاب
🆔 @nasravi_com
📚 معرفی کتاب
عنوان: «صنعتگر» (The Craftsman)
✍🏼 نویسنده: ریچارد سنت
جامعه‌شناسی که یک عمر درباره‌ی کار نوشته، در این کتاب از ساده‌ترین و قدیمی‌ترین میلِ آدمی دفاع می‌کند: میل به خوب انجام‌دادنِ یک کار، به خاطرِ خودِ کار. از نجار و شیشه‌گر تا برنامه‌نویس و نوازنده — سنت نشان می‌دهد مهارت در همه‌جا یک‌جور ساخته می‌شود: با تکرار، با مقاومتِ ماده، و مهم‌تر از همه با خطا. کارگاهِ واقعی جایی است که اشتباه مجاز است؛ دستی که هزار بار خطا کرده، تنها دستی است که می‌داند درست یعنی چه.
برای هفته‌ای که از خطا و ناتمامی حرف می‌زنیم، درسِ سنت به‌موقع است: در زمانه‌ای که ماشین خروجیِ بی‌غلط را ارزان کرده، ارزشِ آدمی در بی‌غلطی نیست؛ در آن گفت‌وگوی طولانی و صبورانه با خطاست — همان که از قدیم اسمش را گذاشته‌ایم تجربه.
🆔 @nasravi_com
یک ساعت جلسه می‌گذاریم، ولی فردایش هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند کی باید چه کاری انجام دهد.
یادداشت‌های جلسه معمولاً شلوغ و بی‌نظم‌اند. متنِ پیاده‌شده یا دست‌نوشته‌های سریع، پر از حرف‌های حاشیه‌ای است و پیدا کردنِ خروجیِ واقعی وقت می‌گیرد.
لازم نیست خودت متن را خط‌به‌خط تمیز کنی. یادداشت‌ها را کپی کن توی هر چت‌باتی که داری و به جای خلاصه‌ی کلی، دقیقاً تصمیم‌ها و مسئولیت‌ها را بخواه.
پرامپت:
«این یادداشتِ جلسه است. فقط بنویس: چه تصمیمی گرفته شد، چه کسی چه کاری را تا کِی انجام می‌دهد، و چه سؤالی بی‌جواب ماند.»
این مدل سؤال پرسیدن جلوی زیاده‌گوییِ هوش مصنوعی را می‌گیرد. آخرِ کار یک فهرستِ شفاف داری که می‌توانی مستقیم برای بقیه‌ی اعضای تیم بفرستی.
🆔 @nasravi_com · #ترفند_هوش_مصنوعی
☀️ سطرِ صبح
به کیهان رفتیم تا «دیگری» را پیدا کنیم؛
و در شیشه‌ی سفینه، باز خودمان بودیم.
(امشب، قسمت هفدهمِ «اتوپیا و هوش مصنوعی»: استانیسواف لم و «سولاریس».)
🆔 @nasravi_com
وقتی از هوش مصنوعی می‌خواهی برایت متنی بنویسد، معمولاً نتیجه شبیهِ حرف زدنِ خودت نیست.
دلیلش ساده است. وقتی فقط موضوع را به او می‌دهی، از الگوهای عمومیِ خودش استفاده می‌کند؛ کلمه‌های رسمی و جمله‌های اتوکشیده‌ای تحویلت می‌دهد که حسِ ماشین دارند.
به‌جای اینکه بگویی «درباره‌ی فلان موضوع بنویس»، پیش‌نویسِ خامِ خودت را بفرست. حتی اگر شلوغ و بی‌نظم باشد، همان متن را بده و بخواه فقط ویرایشش کند، نه اینکه از نو بنویسد.
پرامپت:
«این متنِ خودم است: [متن]. فقط غلط‌ها و جمله‌های شلوغ را درست کن. لحن و کلمه‌هایم را عوض نکن.»
این‌طوری هوش مصنوعی دیگر کلمه‌هایت را عوض نمی‌کند و فقط زواید را می‌گیرد. این ترفند در تمامِ چت‌بات‌ها کار می‌کند و برای ایمیل، گزارش یا پستی که می‌خواهی بوی قلمِ خودت را بدهد، عالی است.
🆔 @nasravi_com · #ترفند_هوش_مصنوعی
🖋 جستار
چند شب پیش نوشته‌ای قدیمی از خودم را برای دوستی فرستادم، و درست لحظه‌ی فرستادن دیدمش: یک غلطِ تایپیِ کوچک، وسطِ جمله‌ای که از همه بیشتر دوستش داشتم. نوشته سال‌ها همان‌جا بود و هزار نفر خوانده بودندش؛ اما من تازه می‌دیدم. و واکنشم به آن دو حرفِ جابه‌جا از خودِ غلط عجیب‌تر بود: گُر گرفتم. انگار نه جمله، که خودم جایی سوراخ شده باشم.
بعد نشستم با همین سؤال: چرا خطای به این کوچکی این‌قدر بزرگ است؟ و گمان می‌کنم جوابش این است که ما متن را خودمان می‌دانیم. غلط در جمله نیست؛ در تصویری است که از خودمان ساخته‌ایم — تصویرِ آدمی که حواسش همیشه جمع است. خطا آن تصویر را لحظه‌ای کنار می‌زند و چیزی واقعی‌تر از پشتش پیدا می‌شود: آدمی که دارد سعی می‌کند.
در ژاپن سنتی هست به نامِ کینتسوگی: ظرفِ شکسته را دور نمی‌اندازند؛ با لاکی آمیخته به طلا بندش می‌زنند، طوری که ترک نه پنهان، که درخشان شود. ظرفِ بندخورده از ظرفِ سالم گران‌تر است — چون سالم فقط ساخته شده، این یکی زندگی هم کرده. ترک، شناسنامه‌ی ظرف است.
ما اغلب برعکس عمل می‌کنیم: ترک‌هایمان را بتونه می‌گیریم و رنگ می‌زنیم و به جهان نسخه‌ی بی‌درزِ خودمان را می‌دهیم. اما هر چه در من آدمی‌زادی است، از خطاهایم آمده: هر چه بلدم، جایی اشتباهش کرده‌ام؛ و نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌ام آن‌هایی‌اند که شکستنم را دیده‌اند و مانده‌اند.
آن غلطِ تایپی هنوز سرِ جایش است. تصمیم گرفتم دستش نزنم؛ بندِ طلاییِ آن نوشته باشد.
شما با ترک‌هایتان چه می‌کنید: بتونه یا طلا؟
🔹اتوپیانیست؛ محمد نصراوی
⭕ اتوپیا، امید، آگاهی ...
🆔 @nasravi_com
گوگل ساخت و ویرایش ویدیو با هوش مصنوعی را ارزان‌تر و سریع‌تر کرد.
مدل جدید Gemini Omni 1.2 Flash رونمایی شد
گوگل مدل جدید Gemini Omni 1.2 Flash را معرفی کرد. این مدل می‌تواند ویدیوهای ۱۵ ثانیه‌ای بسازد و ویرایش کند، ثبات بصری بیشتری دارد و قیمتش ۳۰ درصد کاهش یافته است.
منبع: Google
به نظرم ساخت مستقیم ویدیو و کاهش قیمت یعنی ابزارهای تولید محتوا دارند دسترس‌پذیرتر می‌شوند. اگر ویدیو می‌سازی، خروجی‌های این مدل ارزش بررسی دارند.
کوتاه‌تر:
🔹 متا از تصمیم خود برای آموزش اجباری هوش مصنوعی روی محتوای صفحات فیس‌بوک عقب‌نشینی کرد. · Ars Technica
🔹 اینستاگرام اپلیکیشن ویرایش ویدیوی Edits را همراه با ابزارهای هوش مصنوعی برای سیستم‌عامل مک عرضه کرد. · دیجیاتو
🌐 تازه‌ترین گزارشِ سایت: تبلیغ سوپربول به دست مخاطب
🆔 @nasravi_com
#خبر_هوش_مصنوعی
❓ پرسشِ هفته
این هفته از حافظه گفتیم و از فراموشی: از بویی که یک‌راست به کودکی می‌بَرد؛ از خاطره‌ای که هر بار یادآوری، بازنویسی‌اش می‌کند؛ از دیک شنیدیم که اگر خاطره کاشتنی هم بشود، همدلی جعل‌شدنی نیست؛ و بر عادتِ تازه‌مان اسم گذاشتیم: حافظه‌ی سپرده.
و چهارشنبه فیلمی معرفی کردیم که در آن از مردگان می‌خواهند از تمامِ عمرشان فقط یک خاطره انتخاب کنند — و با همان یکی به ابدیت بروند.
حالا سؤالِ این جمعه:
اگر قرار بود از تمامِ زندگی‌تان فقط یک خاطره بماند و باقی پاک شود، کدام را نگه می‌داشتید؟
لازم نیست بزرگ باشد. تجربه‌ی آن فیلم می‌گوید معمولاً بزرگ نیست.
کامنت‌ها باز است. خاطره‌ی یکی، شاید چراغِ یکی دیگر شود.
🆔 @nasravi_com
جمعه‌ست 🙂
دیشب داشتم عکس‌های گوشیمو بالا پایین می‌کردم، رسیدم به یه روزی که کاملاً یادم رفته بود. یه دورهمی ساده، چایی، خنده. بعد به این فکر کردم که چند هزار تا عکس تو گوشیمه، ولی خیلی‌هاشونو «یادم نیست»؛ فقط «دارمشون». یه زمانی از یه سفر سه تا عکس داشتیم و هزار تا خاطره؛ حالا هزار تا عکس داریم و سه تا خاطره 😁
تمرین این آخرهفته: یه خاطره رو به جای اینکه عکسشو نشون بدین، برای یکی تعریف کنین. با کلمه، با جزئیات، با همون آب و تابی که فقط تو تعریف‌کردن هست. ببینین چقدر با نشون‌دادنِ عکس فرق می‌کنه.
هوای همدیگه رو داشته باشیم. جمعه‌تون آروم.
🆔 @nasravi_com
🎬 یک کانالِ دیگر هم دارم
در «نقد» هر روز یک درسِ کوتاهِ سینما می‌گذارم — از اینکه یک نما چطور ساخته می‌شود تا اینکه چرا بعضی فیلم‌ها سال‌ها با آدم می‌مانند.
این هفته این پست بیشترین خواننده را داشت:
«کاشت و برداشت»
/channel/naghd_ir_rise/534
اگر سینما را فقط تماشا نمی‌کنی و دوست داری بفهمی‌اش، سر بزن:
🔹 @naghd_ir_rise
🆔 @nasravi_com
🎵 موسیقیِ صبح
«The Cause of Labour Is the Hope of the World» — یوهان یوهانسون، از آلبومِ «سرودهای معدنچیان» (The Miners' Hymns)، ۲۰۱۱
آهنگسازِ ایسلندی این آلبوم را برای جوامعِ معدن‌کاریِ شمالِ انگلستان ساخت — دنیایی که وقتی آلبوم ساخته می‌شد، دیگر نبود: معدن‌ها بسته، آدم‌ها پراکنده. بی‌کلام است؛ سازهای بادیِ برنجی — سازِ همان دسته‌های کارگری — آرام و باوقار پیش می‌روند، انگار صفی از آدم‌ها از میانِ مه رد می‌شوند.
موسیقی این‌جا همان کاری را می‌کند که حافظه در بهترین حالتش می‌کند: نگه می‌دارد، بی‌آن‌که بتواند برگرداند. اگر فراموشی سکوت باشد، این آلبوم ایستادن در برابرِ آن است.
🎧 شنیدن: یوتیوب
🆔 @nasravi_com
«ما حافظه‌ی خویشیم؛
ما آن موزه‌ی خیالیِ شکل‌های ناپایداریم،
آن کوهِ آینه‌های شکسته.»
— خورخه لوئیس بورخس، از دفترِ «در ستایشِ تاریکی»
🆔 @nasravi_com
کدام کارِ تیمت را باید ابزار کرد؟
جوابِ کوتاه: کاری که هر هفته با همان قدم‌ها تکرار می‌شود و آخرش یک نفر باید تأییدش کند.
چهار نشانه، از کارهایی که این چند ماه ساخته‌ام:
۱. دانشی که در سرِ یک نفر مانده؛ مثلِ بیش از دو هزار محصولی که فروشنده باید بشناسد.
۲. خروجی‌ای که می‌شود سنجید؛ مثلِ آزمونِ پیش از مصاحبه.
۳. کاری که هر روز با همان قدم‌ها تکرار می‌شود؛ مثلِ بریف و کپشنِ تیمِ محتوا.
۴. تصمیمی که باید دستِ آدم بماند. ایجنت پیش‌نویس می‌کند، آدم می‌فرستد.
کجا ابزار نسازی؟ کاری که سالی دو بار پیش می‌آید، یا کاری که تیم هنوز سرِ روشش توافق ندارد.
📄 مقاله‌ی کامل: کدام کار را ابزار کنیم؟
🆔 @nasravi_com
#ساخت_با_هوش_مصنوعی