Telegram-канал shabab_aljana - 💚"شــبابُ الْجَنّـــة"💚: Unsorted

💚"شــبابُ الْجَنّـــة"💚

31 October 2026 06:03

امروز دقیقا به این پرسش فکر می‌کردم این انسان مدرن چه نوع انسانی است؟ و زندگی‌ای که برای او تعریف و تعیین کرده‌اند چه نوع زندگی‌ای است؟

در جهان مدرن دنیا بیش از هر چیز دیگری پررنگ شده است. انگار تمام حقیقت زندگی در همین چند دهه حضور ما در دنیاست. همه‌چیز حول محور داشتن، مصرف کردن، پیشرفت مادی، رفاه، موقعیت اجتماعی و بیشتر به دست آوردن می‌چرخد. در میان این‌همه تعریف از زندگی کمتر پرسیده می‌شود پس دنیای دیگر انسان چه می‌شود؟ برای آخرت او چه پاسخی داریم؟ آیا هنوز جایی در این تعریف مدرن از زندگی برای آخرت باقی مانده است؟

اسراف و مصرف‌گرایی، که به یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های جهان مدرن تبدیل شده‌اند. انسان باید بیشتر بخرد، بیشتر داشته باشد، بیشتر تجربه کند و مدام سطح زندگی‌اش را بالاتر ببرد. گویی هیچ نقطه‌ای برای رضایت وجود ندارد. هر سطحی که به آن می‌رسد، به‌سرعت به سکوی رسیدن به سطحی بالاتر باید تبدیل می‌شود.

اما این تعریف از زندگی چه بر سر انسان آورده است؟

به‌ویژه درباره مردان، فکر می‌کنم باید تأمل بیشتری کرد. مردانی که در گذشته در بسیاری از عرصه‌های زندگی از خانواده و جامعه گرفته تا کار، تولید و روابط انسانی، مشارکت و نقش مستقیم داشتند. امروز در برابر تعریفی از زندگی قرار گرفته‌اند که رسیدن به معیارهای آن تمام عمرشان را می‌طلبد.

مردی که باید خانه داشته باشد، ماشین داشته باشد، درآمدی فراتر از نیازهای معمول فراهم کند، موقعیت اجتماعی مشخصی داشته باشد و همواره در مسیر ارتقای سطح زندگی‌اش حرکت کند. گاهی تمام عمر یک مرد صرف رسیدن به ابتدایی‌ترین معیارهایی می‌شود که جهان مدرن برای یک زندگی قابل قبول تعیین کرده است. او می‌دود، تلاش می‌کند مسئولیت می‌پذیرد و شاید در پایان عمر نیز احساس کند هنوز به اندازه کافی نرسیده است.

البته مسئله این نیست که داشتن خانه، ماشین، رفاه و آسایش بد است؛ مسئله این است که چرا این داشته‌ها به معیار ارزش‌گذاری انسان تبدیل شده‌اند؟

در حالی که از منظر اسلام، ممکن است انسان با وجود نداشتن بسیاری از امکانات مادی در مسیر رستگاری قرار داشته باشد.

در نگاه دینی، دنیا تمام زندگی نیست…دنیا گذرگاهی برای رسیدن به مقصدی بزرگ‌تر است. انسان فقط برای ساختن یک زندگی مرفه و برخوردار نیامده است؛ او مسئول ایمان، کردار، انتخاب‌های خویش هست.

اما در بسیاری از روایت‌ها، آخرت تقریبا از معادله حذف شده است. انگار انسان فقط همین موجودی است که امروز می‌خورد، می‌خرد، کار می‌کند، رقابت می‌کند.

آیا قرار است در پایان عمر، فقط فهرستی از داشته‌ها، خریدها، موفقیت‌های شغلی و امکانات مادی از خود به جا بگذاریم؟ یا قرار است پاسخ این پرسش را نیز داشته باشیم که در این فرصت کوتاه، چه انسانی شدیم؟

شاید لازم باشد یک‌بار دیگر درباره معنای پیشرفت، رفاه، موفقیت و حتی مدرن بودن فکر کنیم.

شاید مدرن بودن به‌تنهایی نشانه تعالی انسان نباشدهمان‌طور که نداشتن امکانات مادی نیز نشانه شکست او نیست.

بزرگ‌ترین غفلت انسان مدرن این است که برای آباد کردن تمام جزئیات زندگی دنیایی‌اش برنامه دارد، اما برای ابدیت خود کمتر می‌اندیشد.