86
آموزش های کوتاه،موثر،کاربردی در جهت رشد فردی جهت وقت جلسه کوچینگ ارتباط با آیدی: @saadatmandii www.myuniversity.4kia.ir
🚦 چراغ راهنما
بدبینی، خشم‌های بی‌دلیل و ترس از طردشدگی گاهی می‌توانند نشانه‌ای از کاهش تعادل سروتونین در مغز باشند.
مغز را مانند یک شهر بزرگ تصور کنید؛ سروتونین یکی از چراغ‌های راهنمایی این شهر است. زمانی که این چراغ‌ها به‌درستی کار نکنند، مسیر افکار و احساسات دچار ترافیک و آشفتگی می‌شود. در چنین شرایطی ممکن است ذهن، تهدیدها را بزرگ‌تر از واقعیت ببیند، نسبت به رفتار دیگران حساس‌تر شود و احساس ناامنی عاطفی افزایش یابد.
از نگاه علمی، سروتونین در تنظیم خلق‌وخو، احساس امنیت روانی و کنترل واکنش‌های هیجانی نقش مهمی دارد. کاهش عملکرد این سیستم می‌تواند زمینه‌ساز افزایش اضطراب، تحریک‌پذیری و افکار منفی شود.
راهکارهای مؤثر برای حمایت از تعادل سروتونین:
🔹 خواب منظم و باکیفیت
🔹 فعالیت بدنی روزانه، به‌ویژه پیاده‌روی و ورزش هوازی
🔹 دریافت نور طبیعی خورشید
🔹 تغذیه متعادل و سرشار از منابع پروتئینی
🔹 کاهش استرس مزمن از طریق مدیتیشن، تنفس آگاهانه یا مشاوره تخصصی
گاهی آنچه ما «ضعف شخصیت» می‌نامیم، در واقع پیامی از سیستم عصبی است که به تعادل و مراقبت بیشتری نیاز دارد.
#کوچینگ
🤝@myuniversity1
🚨⌛️❤️🩹⁉️جانِ دوباره
«تصور کن در دل یک بازی ویدیویی نفس‌گیر هستی؛ جایی که هر لحظه غرق در چالش‌ها و هیجان آن شده‌ای. نوار انرژی‌ات به رنگ قرمز درآمده و چشمک می‌زند، گویی آخرین رمق‌هایش را سپری می‌کند. احساس خستگی و ناامیدی بر تو چیره شده و زمزمه‌ی شکست در ذهنت می‌پیچد؛ دیگر امیدی به ادامه نداری. درست در همین لحظه‌ی تلخ، نوری سبز و امیدبخش در مقابل چشمانت پدیدار می‌شود. یک جان تازه، همراه با نوری ملایم، به تو اعطا می‌گردد. اما این تنها هدیه‌ی شگفت‌انگیز نیست؛ نقشه‌ی اشتباهات گذشته، درست مانند یک راهنمای نامرئی، در ذهنت نمایان می‌شود و تمام گره‌ها و بن‌بست‌هایی که قبلاً تجربه کرده‌ای را به تو یادآوری می‌کند. با این جان تازه و کوله‌باری از تجربه‌های تلخ و شیرین گذشته، چه تصمیمی می‌گیری؟ چگونه این فرصت دوباره را به کار می‌گیری تا مسیر پیروزی را هموار کنی؟»
📝لیلا سعادتمندی
#کوچینگ
🔑 @myuniversity1
در شرایطی که نگریستن به دیروزگاه، اندوه‌زا و هول‌انگیز است.امید است قدومِ بهار، برایتان شادی‌ها را رهنمون باشد.
دوستدار شما
لیلا سعادتمندی بهار ۴۰۵
@myuniversity1
🚦رنج نباید تو را غمگین کند!
این همان جایی است که اکثر مردم
دچار اشتباه می شوند،
رنج قرار است تو را هوشیارتر کند،
به این که زندگیت نیاز به تغییر دارد.
👤یونگ
@myuniversity1
⚖خطاها و فضایل
ویلیام شکسپیر
#متن‌خوانی
#فن‌بیان
⛓ @myuniversity1admin
@myuniversity1
🚑🏨روزی را تصور کن که وارد بیمارستان شده‌ای؛
قرار است برای تک‌تک اعضا و بخش‌های بدنت آزمایش بدهی…
آزمایش چشم، قلب، کلیه، کبد، ریه، خون، هورمون‌ها، استخوان‌ها، اعصاب و هزاران قسمت دیگر.
حالا فکر کن اگر هر کدام از این‌ها مشکلی داشته باشد، چه بهایی باید بپردازی؟
هزینه دارو، درمان، عمل، مراقبت…
همه را جمع بزن؛ عددی که به دست می‌آید چقدر است؟
همین حالا صاحب این همه نعمت و سلامت هستی،
بی‌آنکه هر روز بابتش مبلغی پرداخت کنی.
قدر بَدَن، سلامتی و لحظه‌های بی‌درد را بدانیم؛
که تا از دست نرود، ارزشش را نمی‌فهمیم. 🌿💚
🚨@myuniversity1
فیلمِ یک ماجراجویی بزرگ جسورانه زیبا
(A Big Bold Beautiful Journey – 2025)
گاهی باید به گذشته برگردی، نه برای ماندن ، بلکه برای اینکه نقش‌های ناتمام را تمام کنی، درهای بسته‌‌نشده را ببندی و دستِ خودت را بگیری و دوباره به اکنون برگردی تا لذتِ زیستنِ آگاهانه در لحظهٔ حال را دریابی.
🎬@myuniversity1
💌📭 نامه‌ای از طرف خدا
📕از کتاب کلام درمانی
دکتر کامروز پارسای
📚@myuniversity1
🎬درون هر کدام از ما، ندای کوچکی زندگی می‌کند؛
اما نه آن ندایی که مثل چراغ راه باشد…
گاهی شبیه ابر تیره‌ای است که روی آسمان ذهن‌مان می‌خزد و نور تصمیم‌ها را می‌بلعد.
این همان «ندای منفیِ بازدارنده» است.
از نگاه علم روان‌شناسی، این صدا ریشه در سوگیری منفی (Negative Bias) دارد؛
مغز انسان برای بقا تکامل یافته و به‌طور طبیعی، تهدیدها و خطرها را پررنگ‌تر از فرصت‌ها می‌بیند.
به همین دلیل، هرگاه می‌خواهیم قدمی تازه برداریم، مغز مثل نگهبانی بیش از حد محتاط زنگ خطر را به صدا درمی‌آورد:
«نکن!»
«نمیتونی!»
«اگه شکست خوردی چی؟»
اما حقیقت این است که این ندا بیشتر از آنکه محافظ باشد، ترمز دستیِ ذهن‌مان است؛
ترمزی که اگر همیشه کشیده بماند، حتی در مسیرهای امن هم سرعت حرکت را از ما می‌گیرد.
گاهی کافی است لحظه‌ای مکث کنیم،
به این صدا لبخند بزنیم و بگوییم:
«متشکرم که می‌خواهی مراقبم باشی،
اما اکنون وقت حرکت است.»
انیمیشن لوکا
برونو شما چه می‌گوید؟
#کوچینگ
👩💻@myuniversity1
✍براندازیِ متفاوتِ مسائل
هدف: مکالمه با خودِ آینده‌ات روی کاغذ یا کامپیوتر. وقتی احساس سردرگمی میکنی بهت کمک میکنه، به این دلیل جواب میده که اگر سعی کنی همه چیز رو در ذهنت نگه داری نمیتونی واضح فکر کنی. در آخر در یک چرخه گیر میافتی و از مسیر اصلی منحرف میشی ولی وقتی افکارت رو روی کاغذ بنویسی به طور مداوم میبینی که کجا هستی و باعث تمرکز میشه.
خود آینده‌ات چه نصیحتی بهت میکنه؟
#کوچینگ
👩💻@myuniversity1
ویل هانتینگ نابغه (انگلیسی: Good Will Hunting) یک فیلم امریکایی که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. داستان فیلم در مورد ویل هانتینگ جوان ۲۰ ساله‌ای است که در دانشگاه ام‌آی‌تی سرایدار است و نبوغی ذاتی در زمینه ریاضیات دارد اما استعداد خود را باور ندارد و هیچ تلاشی نیز در نمایان کردن استعدادش ندارد.
این فیلم و دیدی؟
اگر ندیدی تا هفته دیگه ببین، تا
سه شنبهِ شب
ساعت ۲۱-۲۰
آنلاین در موردش صحبت کنیم.
▶️https://www.aparat.com/v/x01188m
🎬@myuniversity1
🪢شعر گره‌گشا
از پروین اعتصامی
#فن‌بیان
#شعرخوانی
🦋@myuniversity1
قانون بها
⏰💰💶مشخص کردن بهای هر هدف و داشتن اراده برای پرداخت آن، نشانه عزم جدی و کلید عبور از بهانه‌هاست.
این قانون هم شامل موارد مادی (پول و سرمایه)، هم معنوی (زمان، انرژی، ترک عادت‌های بد، فداکردن راحتی و دوری از تنبلی) می‌شود.
در نهایت، موفقیت و تحقق آرزوها، همیشه نیازمند فداکاری، تلاش و پرداخت بهای مخصوص به خود است.
👩💻@myuniversity1
آیینِ زندگی در طوفان
تروماهای متوالی، مانند موج‌هایی سهمگین، نه فقط بر ساحلِ آرامِ ذهن، که بر اعماق وجودمان می‌کوبند، اما همچنان در لحظه زیستن و درکِ موهبتِ آن می‌تواند کمی ما را از دردها و لحظه‌های جانکاه جدا کند.
✍️لیلا سعادتمندی
🌲@myuniversity1
«هرچه آگاهی‌ات افزون‌تر می‌شود و لایه‌های پیچیدگیِ آدمیان را ژرف‌تر میبینی، درمی‌یابی که انتظار از دیگران راهی بی‌حاصل است؛ و تنها توجهِ آرام و پیگیر به خویشتن است که ثمری واقعی به بار می‌آورد.»
🌈 @myuniversity1
« از ریستنِ‌سوگ تا نخِ‌معنا»
سوگ را نمی‌شود «حل» کرد؛
سوگ را باید زیست.
سوگ، مهمانی‌ست که بی‌دعوت می‌آید، بی‌زمان می‌نشیند و بی‌اجازه همه‌چیز را جابه‌جا می‌کند. نه می‌شود نادیده‌اش گرفت، نه می‌شود با عجله از در بیرونش کرد. اگر با او بجنگی، ریشه می‌دواند؛ اگر انکارش کنی، در سایه‌ها قد می‌کشد.
سوگ را باید آهسته، با دست‌های باز، پذیرفت.
در کتاب «On Grief and Grieving» از Elisabeth Kübler-Ross آمده است که سوگ مراحلی دارد؛ انکار، خشم، چانه‌زنی، اندوه و پذیرش.
اما حقیقت این است: این‌ها پله‌های منظم یک راه‌پله نیستند؛ بیشتر شبیه موج‌اند. می‌آیند، می‌روند، و گاهی دوباره برمی‌گردند. تو خراب نشده‌ای اگر هنوز در میان موجی.
از پسِ سوگ برآمدن یعنی فراموش کردن نیست.
یعنی یاد گرفتنِ زیستن با جای خالی.
یعنی ساختنِ معنایی تازه، در جهانی که دیگر شبیه قبل نیست.
چگونه می‌توان سوگ را «ریسید» و از پَسَش برآمد؟
با گفتن. با نوشتن. با گریستن بی‌شرم.
با اجازه دادن به خود برای ضعیف بودن.
با طلبِ همراهی.
با ساختن آیین‌های کوچکِ یادبود؛ شمعی روشن کردن، نامه‌ای نانوشته را نوشتن، عکسی را قاب گرفتن.
کوچینگ در سوگ، درمانِ درد نیست؛
همراهی در تاریکی‌ست.
دست گرفتنِ چراغی کوچک تا ببینی هنوز در تو، زندگی نفس می‌کشد.
سوگ اگرچه زخمی عمیق است،
اما همان‌جا که شکسته‌ای،
نور هم می‌تواند وارد شود.
و شاید «از پَسَش برآمدن» یعنی همین:
نه اینکه دیگر درد نکشی،
بلکه یاد بگیری با قلبی ترک‌خورده هم
عاشق بمانی.
#کوچینگ
🖤@myuniversity1
🧘♀«وقتی خودت را کافی ندانی، جهان هم کافی نیست»
**تو از کودکی یاد گرفتی
برای ماندن، شبیه دیگران شوی.**
محبت را مشروط دیدی،
و فهمیدی «خودِ بودن» کافی نیست.
پس بزرگ شدی
با ترازویی در دست،
هر بار خودت را وزن کردی
و هر بار سبک‌تر از «بقیه» بودی.
اضطرابت،
ترسِ امروز نیست؛
خاطره‌ی قدیمیِ کودکی‌ست
که اگر خوب نبود،
محبت قطع می‌شد.
مرز گذاشتن برای تو بی‌ادبی نیست،
تمرینِ زنده ماندن است.
نه گفتن،
بی‌مهری نیست؛
اولین بار است که کسی
واقعاً از تو مراقبت می‌کند.
اگر بعد از مرز گذاشتن لرزیدی،
اشتباه نکرده‌ای؛
بدنت دارد یاد می‌گیرد
که محبتِ سالم
شرط نمی‌گذارد.
قرار نیست برای ماندن،
خودت را توضیح بدهی.
قرار نیست برای دوست‌داشتنی بودن،
کم‌تر از خودت باشی.
آنکه با یک مرز می‌رود،
از اول قرار نبود
خانه‌ی امنِ تو باشد.
و تو…
اولین کسی هستی
که می‌تواند کنارِ خودت بماند،
حتی وقتی دیگران
سرد می‌شوند.
#کوچینگ
⛓ @myuniversity1admin
❣@myuniversity1
🚦🪫🛑🆘 low battery
گاهی لازم است از دل همه‌ی شلوغی‌ها، یک «خسته شدم» بگویی؛ نه از سرِضعف، بلکه از روی آگاهی.
برای اینکه بفهمیم بدن و ذهن‌مان چراغ زرد را روشن کرده‌اند و می‌گویند: «وقتِ مکث است.»
وقتی فشارهای پنهانِ روزمره روی هم جمع می‌شوند، سیستمِ عصبی به استراحت نیاز دارد تا دوباره توانِ تصمیم‌گیری، خلاقیت و تمرکز را برگرداند. اعتراف به خستگی، اولین قدم برای بازگشت به تعادل است.
پس «خسته شدم» را جدی بگیر.
این جمله مثل یک دکمه‌ی ریست است؛ فرصتی برای تنفسِ دوباره، برای تنظیمِ مسیر، برای اینکه با انرژی بیشتری ادامه دهی.
گاهی لازم نیست قهرمان باشی؛ کافی‌ست انسانی باشی که به خودش گوش می‌دهد.
و همین شنیدن، نقطه‌ی شروع و راهگشای دوباره‌ای است که معجزه خودت باشی.🌿✨
#کوچینگ
🚨@myuniversity1
منطقه قرمز
ست گادین* در نوشتاری این طور می‌نویسد:
«ماشین‌های اسپرت یک دورسنج دارند، وسیله‌ای که نشان می‌دهد موتور چقدر به ذوب شدن نزدیک است.
وقتی دور موتور وارد منطقه قرمز می‌شود، عملکرد خودرو برای مدتی افزایش می‌یابد. اگر این کار را خیلی زیاد یا برای مدتِ طولانی انجام دهید، ماشین دچار فرسودگی خواهد شد.
در کارهایِ ما، دو نوع منطقه قرمز وجود دارد.
ورزشکاران می‌دانند که ۵٪ آخر تلاش‌هایشان، ۱۰۰٪ موفقیتشان را رقم می‌زند. همین امر در مورد پیانیست‌ها و هر تلاشی که در آن بر اساس عملکرد عالی دسته‌بندی می‌شویم، صادق است.
اما بسیاری از مردم در صنایعی کار می‌کنند که ۵٪ آخر تلاششان ممکن است تنها ۵٪ از موفقیتشان را رقم بزند.
اگر وارد منطقه قرمز می‌شوید، در مورد نتیجه‌ای که قرار است بگیرید، شفاف باشید.»
در کدام بخش زندگی وارد منطقه قرمز شده‌ای؟ برایت چه بهایی دارد؟ آیا با ارزش هایت هماهنگ هست؟
*ست گادین
⚓️https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D8%AA_%DA%AF%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D9%86
#کوچینگ
🗣@myuniversity1
🎯امروز همان شنبه‌ای است که منتظر بودی بیاید که کارهای جدیدت را شروع کنی.🙄
یک بار تکلیفشان را روشن کن، قدمی بردار و در مسیرش گام بردار. اگر هم به این نتیجه رسیدی که نباید انجام شود، سطرهایِ معلقِ زندگیت آزاد می‌شود.
زمانِ مناسب فرا نمی‌رسد، ساخته می‌شود.به قولِ پروین اعتصامی: «رامِ تو نمی‌شود زمانه
رام از چه شدی، رمیدن آموز
#کوچینگ
📝@myuniversity1
پروست نامه
«پروست نوشت :عمل نفرت انگیز و لذت بخش روزنامه خواندن که به لطف آن تمام بدبختی‌ها و فجایع ۲۴ ساعتِ گذشتهٔ جهان را جلوی نظرمان دگرگون می‌کند: جنگ‌هایی که پنجاه هزار مرد جانشان را از دست داده‌اند، قتل‌ها، اعتصاب‌ها، مال باختگی‌ها، حریق‌ها، مسمومیت‌ها، خودکشی‌ها، طلاق‌ها، عواطف ظالمانه سیاستمداران و بازیگران، و حوادثی که حتی برای ما اهمیتی ندارد، پذیرای صبحگاهمان می‌شود و به نحو فوق العاده‌ای، با فرو دادن جرعه‌هایی از شیر و قهوه مرسوم، با هیجان و نیروبخشی خاصی توأم می‌شود.*»
۱)در جمله اول به کار بردن دو کلمه نفرت انگیز و لذت بخش ما را به فکر می‌برد، آیا تمام کارهایی که ما انجام میدهیم این دو وجه را همزمان دارند؟
۲)و در ادامه آگاهی ۲۴ساعته از اخباری که در قبال آنها کاری از دستمان برنمی‌آید چه؟
شاید درست ماندن و انجامِ کارِدرستِ‌‌ما، چراغی باشد.
یا شاید همدردانی در سایر نقاط جهان پیدا کنیم یا...🤔
۳)وجمله آخر همراه کردن کاری نفرت‌انگیز با کاری لذت‌بخش، یعنی خواندن اخبارِتلخ همراه خوردن شیر و قهوه، شاید برای قابل تحمل کردن کارهایی که از انجام آنها طفره می‌رویم راهگشا باشد.
📝 لیلا سعادتمندی
*📘کتاب پروست چگونه می‌تواند زندگی شما را دگرگون کند
از آلن دوباتن
🗂@myuniversity1
⛑هیچ کس بهتر از خودت نمی‌داند که چه مسیری را تا اینجای زندگی گذرانده‌ای.
#کوچینگ
🔦@myuniversity1
📗برگرفته از کتاب: کتابی کوچک برای آغازی دوباره
نویسندگان مجله اُپرا
#روزگفتار ۷
🗞@myuniversity1
◀️خاطراتِ تلخی که در ابتدای زندگیِ ما بَر‌‌ما اتفاق افتاده و ما توان دفاع از خود را نداشته‌ایم یا حتی مسائلی که اکنون از پَسَش برنمی‌آییم، شاید آن گذشته‌ای هستند که برای رسیدن به آرزوهایت لازم داری و همچنین انگیزهٔ‌‌قوی برای حرکتِ تو. نه تعریفِ تو با‌آنها، یا چسبیدن به آنها، متوقف شدن و آزار خود.
چه نوع تفکری برای تو می‌تواند کارآ باشد ؟
#کوچینگ
📃@myuniversity1
🪐زندگی نور است و تاریکی
زشت و زیبا
شب و روز
ثروت و فقر
علم و جهل
.....
تضادها به ما قدرتِ تشخیص و درکِ زیبایی‌ها را می‌دهند.
🌞🌝@myuniversity1
🌈🎨رنگ‌های زندگی
آیا ما در حال زندگی کردن هستیم؟
-(منهای) مسائل سیاسی و اقتصادی
وقتی به تنهایی سفر می‌روی؛ همه چیز در مقابل دیده‌گانت، جدید و خارج از تکرار و روتین هستند و مجبور می‌شوی به تنهایی با چالش‌ها روبرو شوی و از پَس‌ِشان بربیایی.
گویی تازه آن زمان است که رنگ‌های واقعی زندگی را میبینی و با تمام وجود لمسِ‌شان میکنی. اِنگار قبلاً؛ تکرار، رنگِ زندگی را سیاه و سفید کرده بود، اما وقتی برمی‌گردی دوباره قدرتِ تشخیصِ رنگ‌های بیشتری را بدست می‌آوری.
( زندگی آنچه در فضای مجازی نشان داده شده نیست.)
✍️ لیلا سعادتمندی
#دلنوشته
🗺@myuniversity1
🚦تضادها در مسیر خواسته ها، چراغ اند نه دیوار.
#کوچینگ
🗺@myuniversity1