4778
هم نشینی موسیقی و اندیشه، مقوله ای است آگاهی بخش و در جهت رهایی از تیرگی و ارتقا امکانات نابِ اندیشیدن.
کنسرت پیام نسیم
محمدرضا شجریان
نوازندگان:
تار: "داریوش پیرنیاکان"
نی: "جمشید عندلیبی"
تمبک: "مرتضی اعیان"
@mosighi_andishe
.
غایت نهایی زیستن در جهان فکری و مقیاسِ فهم این شخص، ازدواج و فرزندآوری است. نگاه او به ازدواج نه اشتراک دو جهان فکری متفاوت و همزیستی در کنار هم، که جلوگیری از استمنا و پیشگیری از نزاییدن است. به نسخهای که میپیچد فکر کنید، زندگی در خانه بیست متری..! انگار انسان را با کبوتر و گوسفند اشتباه گرفته و فقط به فکر تخم کشی است. در کشوری که اوایل انقلاب در روزنامهها صحبت از صاحبخانه شدنِ همه بود، کار به جایی رسیده که نماینده مجلس که خودش خانه ۱۷۰ متری دارد، چاره را در خانههای لانه زنبوری برای جوانانش میبیند. او هیچ ایدهای درباره سبک زندگی و باورها و علایق نسل امروز ایران و جهان ندارد. آمارِ طلاق و عدم تمایل به فرزندآوری برای او و امثال او هیچ معنایی ندارند. "ابیانه" عمیقاً معتقد است آدمیزاد به این جهان آمده تا حتما ازدواج کند و اگر ازدواج کرد حتما بچه بیاورد... حتی شده داخل یک خانه بیست متری...
در جهانی که جایگزینی هوش مصنوعی و اتوماسیون با انسان، تغییرات شدید اقلیمی و لزوم کاهش جمعیت بشری برای قابل سکونت ماندنِ کره زمین به عنوان ایدهای قابل دفاع مطرح است، امثال "قدیری ابیانه" که در این مملکت تصمیم سازی و قانونگذاری میکنند، گویی به قول معروف با منجنیق از قرون وسطی به الان پرتاب شدهاند... آرمانشهر در مغز او و همفکرانش فضایی است که آدمیزاد در آن بارور کند و بارور شود. بقیه نیازهای زیستی و معنوی مانند رفاه و کرامت انسان چه اهمیتی دارند؟ اسپرمها به تخمکها برسند کافیست. خدا هم از این رجال راضیست. اما حقیقت این است که چنین نگاهی به ازدواج، خانواده و فرزندآوری، بیش از آنکه نسبتی با جامعه امروز ایران داشته باشد، به تاریخ اجتماعی گذشته تعلق دارد، گذشتهای که دست کم نسل جوان ایران سالهاست از آن عبور کرده و در حال تبدیل شدن به یک ایستگاه متروکِ تاریخی است...
#رسول_اسدزاده
@mosighi_andishe
مستندی از زندگانی استاد "حسین عمومی" نوازنده نی و مدرس موسیقی.
@mosighi_andishe
امجدیه؛ رؤیایی ناتمام یک دختر
یادداشتی از سپیده حجامی
"ترانه علیدوستی" در ورزشگاه امجدیه، در حالی که پشت سر تابوت پدر راه میرفت، نگاهی به اطراف کرد و با بغض و حسرت گفت:
«منم بالاخره اومدم امجدیه...»
جملهای کوتاه که اندوه بیانتهایی در پس آن پنهان است.
"ترانه علیدوستی"، دختر "حمید علیدوستی"، سالها از تماشای بازی پدرش در مستطیل سبز محروم ماند؛ نه به انتخاب خود، نه از سر بیعلاقگی، بلکه به جرم زن بودن در سرزمینی که جمهوری اسلامی حتی حق نشستن بر سکوهای ورزشگاه و تماشای فوتبال را نیز از زنان دریغ کرد.
پدری که سالها در همین مستطیل سبز دوید، گل زد و برای مردمانش بازی کرد، بیآنکه دخترش بتواند از روی سکوها تماشاگر بازی او باشد. و حالا، پس از سالها محرومیت، ترانه سرانجام وارد امجدیه شد؛ اما این بار نه برای دیدن پدر در قامت یک فوتبالیست، نه برای تشویقش و نه برای سهیم شدن در شور یک مسابقه. او به ورزشگاه آمد تا تابوت پدرش را بر شانه بکشد و بدرقهاش کند.
این تصویر، فقط تصویر سوگ یک دختر نیست؛ تصویر یک محرومیت تاریخی است. تراژدیِ حقی که آنقدر از زنی دریغ میشود تا سرانجام وقتی به آن دست مییابد، دیگر چیزی از رؤیای نخستینش باقی نمانده است.
ترانه به امجدیه رسید؛ اما پدرش دیگر در زمین نبود.
و این شاید تلخترین شکل ممکنِ رسیدن باشد:
ورود به ورزشگاهی که تمام عمر آرزوی دیدنش را داشتی، با پیکر پدری که هرگز فرصت نکردی بازیاش را از روی سکوهای آن تماشا کنی...
طرح از: هادی حیدری
#ترانه_علیدوستی
#حمید_علیدوستی
@mosighi_andishe
پایان دیکتاتوری توتالیتر
در رژیم دیکتاتوری توتالیتر، رهبر، تحمل محبوب بودن و قدرت نسبی هیچ فرد دیگری را ندارد. دیکتاتور تمامیتخواه، اطرافیان، فرماندهان و دولتمردان را طوری چیدمان میکند که همه احمقتر از خودش باشند تا مجیزگویش بوده و به طور مداوم توسط افکار عمومی و حتی بدنهی نظام مسخره شوند. اما همین جمع احمقها و مجیزگویانی که درکی از واقعیتهای اجتماعی ندارند، سرانجام با فساد و ناکارآمدیهایشان و رهبر توتالیتر با تمامیتخواهی و دیکتاتوری خود، زمینههای سقوط رژیم را فراهم میکنند. در چنین شرایطی نظام با مجموعه مدیران ناکارامد و فاسد نمیتواند نیازهای مردم را تامین کند. دیکتاتور تامگرا که تنها با خشونت همه چیز را کنترل میکرد حالا دیگر توان تامین نیروهای سرکوب خود را نیز ندارد و این پایانی است بر رژیم دیکتاتوری تمامیتخواه.
#مصطفا_آلاحمد
#فروپاشی
#دیکتاتوری
#توتالیتر
#توتالیتاریانیسم
#تمامیت_خواهی
#دزد_سالاری
#اوباش_سالاری
#الیگارشی
#استبداد
#آزادی
@mosighi_andishe
بیش از نیم قرن است که از مرگ "داوود پیرنیا"، بنیانگذار برنامه "گلها"ی رادیو ایران می گذرد. برنامه ای که در بیست و دو سال فعالیتِ خود، به معتبرترین جایگاهِ پیوند شعر و موسیقیِ سنتی تبدیل شد و گنجینه ای کمیاب از این پیوند را در دسترس همگان قرار داد. موسیقی سنتی ایران، در سال های پایانی دهه دوم قرن جاری، به پیروی از نیازِ زمان و همپای هنرهای دیگر، شعر و قصه و نمایش و نقاشی، به سوی نو شدن گام بر می داشت. فرآیند این نو شدن البته پیش از اینها آغاز شده بود.
"عارف قزوینی" و "درویش خان" از زمانِ مشروطیت و پس از آن "کلنل علینقی وزیری" در سال های نخست قرنِ خورشیدی، هر یک متناسب با امکانات و توانایی های خود، کوشش های ارزندهای در این راه به کار زدند. پس از آن ها نیز شاگردان مکتبِ "علینقی وزیری" و "ابوالحسن خانِ صبا" به سهمِ خود در پیشبرد فرآیند نوآوری، نقشی مهم ایفا کردند و کوشیدند با آفرینشهای تازه زنگار ملال و یکنواختی را از بدنه موسیقی سنتی بزدایند.
از طرفی ارکسترهای تازه ی به وجود آمده، آوازخوانیها و تصنیفها از ریتمها و تِم های تاثیرگذار، برخوردار شد و تلفیقِ شعر و موسیقی مورد توجه و دقت ویژه قرار گرفت و شعرهای «گل و بلبلی» و «روی حوضی»، جای خود را به متنهای توصیفی و تمثیلی می داد. موسیقی سنتی نیز، هم در حوزه ی تصنیف و هم در قلمرو آواز، جای خود را تثبیت کرده بود. پس از این اتفاق و پس از چند سال، در جامعه موسیقی سنتی پدیدهای دیگر رخ نشان داد، پدیدهای که پیوند شعر و موسیقی را به صورتی دقیق و فاخر عرضه می کرد و میانِ تک نوازی و گروه نوازی از یک سو و میان شعر و موسیقی از نظر نوع و شیوه ی اجرا از سوی دیگر، تطابق و تعادلی برقرار می ساخت. بدیهی است که برای ساختنِ شعر و موسیقیِ فاخر، می بایست از مهارتهای دست اول بهره میگرفت و در گزینشِ هر یک از آن دو معیارهای سختگیرانهای را به کار میبست.
این پدیده که در آغاز، نامِ «گلهای جاویدان» بر آن نهادند از ابتکاراتِ زنده نام "داوود پیرنیا" بود که اگر چه حقوق خوانده بود و حرفهاش قضاوت بود ولی دل و جانش در گروِ شعر و موسیقی سنتی ایران بود. "داوود پیرنیا" که در تهران زاده شد، پدرش، "حسن پیرنیا" - مشیرالدوله- از دولتمردان روشنفکر و تاریخ پژوه دوره قاجار بود. او پس از به پایان بردن تحصیلات ابتدایی وارد «مدرسه فرانسوی سن لویی» شد و پس از چند سال برای تحصیل حقوق رهسپار سوییس گردید. او در بازگشت به ایران، به خدمت وزارت دادگستری درآمد و در آنجا «کانون وکلا» را بنیاد کرد. پس از چندی، به وزارت دارایی منتقل شد و در آنجا «اداره آمار» را به وجود آورد.
وی در مدت اقامت در اروپا، با موسیقی کلاسیک مغرب زمین آشنا شده و حتی به فراگیری پیانو پرداخته بود ولی با این همه در بازگشت، بیشتر به موسیقی سنتی ایران اندیشید و به فکر نوسازی آن افتاد. او دانسته بود که شعر و موسیقی سنتی همزاد یکدیگرند و از پیوند آن دو اگر به درستی صورت پذیرد آثار درخشانی پدید خواهد آمد. "پیرنیا" در جلسات هفتگی گرد همایی دوستان که در خانه خود او تشکیل میشد، اندیشه های خود را در مورد وضعیت شعر و موسیقی در ایران با آنان در میان میگذاشت. در یکی از این جلسات، صحبت از بنیادگذاشتن برنامه ای برای تهیه شعر و موسیقی فاخر به میان آمد.
یاران، همه او را به این کار ترغیب کردند و او دست به کار شد و نخستین برنامه «گلهای جاویدان» را در نوروز سال ۱۳۳۵ به مرحله پخش از رادیو رسانید و پس از آن هر ماه و هر سال بر تنوع و غنای آن افزود. پس از «گلهای جاویدان» که هر هفته اختصاص به عرضه آثار یکی از شاعران برجسته ایران داشت، «گلهای رنگارنگ» به میدان آمد که شعرهای گونه گونی را با شماری قطعات موسیقی در خور عرضه میکرد. چیزی نگذشت که برای عرضه موسیقیِ بومی «گلهای صحرایی» پدید آمد و پس از آن «یک شاخه گل» برای تک شعرها و تک آهنگهای درخشان و «برگ سبز» برای اجرای شعر و موسیقی عرفانی.
از آن پس، «برنامههای گلها»، جایگاهی برای هنرنمایی بزرگان شعر و موسیقی سنتی ایران شد. ادیبان و شاعرانی چون "رهی معیری"، "پژمان بختیاری"، "علی دشتی"، "لطفعلی صورتگر" و آهنگسازان و نوازندگانی چون "روحالله خالقی"، "جواد معروفی"، "مرتضی محجوبی"، "ابوالحسن صبا"، "جلیل شهناز"، "احمد عبادی" و "حسن کسائی" از همکارانِ ثابت قدمِ «برنامه گلها» بودند. که البته...
ادامه در پی دی اف👇👇
#داوود_پیرنیا
#برنامه_گلها
@javadtaat
@mosighi_andishe
مجسمهای برنزی از دو کشتیگیر
"بهمن محصص" در سال ۱۳۵۴ مجسمهای برنزی از دو کشتیگیر را برای مجموعهٔ «استادیوم المپیک تهران» (آزادی امروز) میسازد. این اثر به گونهای ساخته شده بود تا بتوان در فضای منفی میان دو فیگور خورشید را نظاره کرد. "محصص" به بهانه جدال دو کشتیگیر، بار دیگر به مفاهیم مورد علاقهٔ خود نظیر تقابل و تخاصم پرداخت. این مجسمه نیز سالهای بعد از انقلاب و تا مدتها در انبار نگهداری شد؛ و بعدها در جزیرهٔ کیش بدون پایهٔ اصلی برروی سکویی روکش شده از سنگ نصب گردیده که تا به امروز نیز پابرجاست.
"بهمن محصص" (۱۰ اسفند ۱۳۰۹ در رشت – ۶ مرداد ۱۳۸۹ در رم) نقاش، مجسمهساز، هنرمند چاپگر و مترجم پیشرو و جریانساز ایرانی بود. او جزو نخستین نقاشان ایرانی بود که نقاشی را به شیوه غربی آموخت و آن را با نگاهی شرقی آمیخت. بسیاری او را تحت تأثیر "پیکاسو" میدانند و برخی حتی او را پیکاسوی ایرانی مینامند؛ هنرمندی که با وجود استفاده از تکنیکها و نگاههای غربی در آثارش، وجود روح ایرانی در کارهایش انکارناپذیر است. نقاشیهای آوانگارد بهمن محصص از آثار معتبر نقاشی مدرن ایران محسوب میشود.
#بهمن_محصص
@mosighi_andishe
«ترانهی جویبار»
شعر و صدای سعید سلطانپور
@mosighi_andishe
زندهیاد "فرامرز اصلانی" در دهه ۶۰ و ۷۰ برای توده مردم، شمایل مردِ جذابِ رومانتیک روی صحنه بود؛ مردی که در دید عموم جامعه خوشپوش و باحیاست و اشعارِ لطیفِ عاشقانه را آرام و با صدایی تاثیرگذار میخواند.
"اصلانی" به این شکل تاثیر زیادی بر فرهنگ موسیقی ایران میگذاشت. از همان سالها بسیاری صرفاً برای نواختن «اگه یه روز بری» به کلاس گیتار میرفتند. انگار همه میخواستند، او را در خودشان باز تولید کنند.
فارغ از آنچه که در مهمانیهای خصوصی در دهه ۶۰ و ۷۰ با گیتار فلامنکو در حال رخ دادن بود، این فیگور جذاب معاصر باعث شد که در بخش عمده آنچه در پاپ بعد از انقلاب ۵۷ که از میانه نیمه دوم دهه ۷۰ اغاز شد، رخ میداد، این جنس گیتارنوازی و آهنگسازی روی این ساز سهم قابل توجهی داشته باشد. در صورتی که در ترانههای محبوب پیش از انقلاب، گیتار چنین شخصیتی نداشت به جز مواردی اندک.بطورکلی مرحوم "اصلانی" یکی از اولین خواننده - ترانهنویسها در موسیقی پاپ ایرانی بود.
بطورکلی موسیقی پاپ ایران به چهار بخش ترانه، آهنگسازی، تنظیم و اجرا تقسیم میشود که در اغلب موارد اشخاص متفاوتی این کارها را انجام میدهند. "فرامرز اصلانی" اگر اولین نباشد، دست کم اولین ستاره بزرگی بود که تمام این مراحل را خودش انجام میداد. تجربههای اندکی پیش از او شده بود مثلاً "شهرام شبپره" منهای تنظیم، تمام کارهای برخی از تک آهنگهای پیش از انقلابش را این گونه تولید کرده بود، اما "اصلانی" مشخصاً چهره هنرمند مولف در موسیقی پاپ بود که از همان آغاز با این شیوه وارد شد. در واقع قرابتش با ادبیات و تواناییاش در نوازندگی باعث شد که بتواند بدل به چهره متفاوت شود که مخاطب گستردهای هم دارد.
بسیاری از همان دهه ۶۰ به عشق ترانههای وی، نواختن گیتار را آغاز کردند، اما انگار بهتدریج میفهمیدند که نمیشود مشابه او شد. چون سخت است، رعایت و مراقبه از یک منش هنری دور از هیاهو به تاریخ یک عمر کار بسیار سختی است.
#فرامرز_اصلانی
#دریغ
#موسیقی_پاپ
@mosighi_andishe
اگر بخواهیم از یک تن نام ببریم که زندهیاد "بابک بیات" با میل و رغبتی تام و تمام روی ترانههای او اثر میساخت، این فرد کسی نیست جز رفیق دوران کودکی تا مرگش، "ایرج جنتیعطایی" که خود بعدها از ترانهسرایان بهنامِ تاریخِ موسیقی ایران شد.
در کارنامه کاری این زوج موفق موسیقایی، نزدیک به هفتاد کار مشترک به ثبت رسیدهاست.
عمده کارهای مشترک این دو تن به خوانندگان پیش از انقلاب باز میگردد که از میان آنان میتوان به "داریوش"، "ستار"، "ابی"، "عارف"، "گیتی"، و… اشاره کرد که برخی از خاطره انگیزترین ترانههای تاریخ موسیقی پاپ ایرانی را میتوان در آنها سراغ کرد.
صدای ابراهیم حامدی یا همان "ابی" در میان خوانندگان موسیقی پاپ به دلیل وسعت و حجمی که دارد، امکانات بیشتری را در اختیار آهنگساز قرار میدهد تا با فراخِ بالِ افزونتری، به تصنیفِ اثر بپردازد؛ به همین دلیل است که او به بازخوانی برخی از آثار "بابک بیات" هم میپردازد که از جمله آنها ترانه "تپش" است که پیش از او "عارف" نیز ان را به زیبایی اجرا کرده بود.
#تپش
#بابک_بیات
#ایرج_جنتیعطایی
#ابی
@mosighi_andishe
بیاد عالیشأن «بهرام بیضایی» و آنانکه چو او دل سرگشتهشان با وطن باشد.
#کیهان_کلهر
#بهرام_بیضایی
@mosighi_andishe
پدید آمدن شرابخیام نیشابوری
#رشید_کاکاوند
@mosighi_andishe
تصویری تلخ از جامعهای که در آن، انسان برای تأمین ابتداییترین نیازهای زندگی، ناچار به فروش عضوی از بدن خود میشود؛ درحالیکه ثروت ملی ایران بهجای رفاه مردم، صرف بقای ساختاری شده که حاصل آن، گسترش فقر و فرسایش زندگی میلیونها ایرانی است.
حداقل مزد کارگران در سال ۱۴۰۵ حدود ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار تومان است؛ درحالیکه هزینه سبد معیشت خانوار کارگری حدود ۴۲ میلیون و ۹۰۰ هزار تومان برآورد شده بود. طبق برآورد بانک جهانی، حدود ۳۶ درصد جمعیت ایران زیر خط فقر متناسب با کشورهای دارای درآمد متوسط رو به بالا زندگی میکنند.
در چنین شرایطی، امنیتی شدن آمار فقر فقط پنهان کردن واقعیت نیست؛ محدود کردن امکان مطالبهگری مردمی است که هر روز بخش بیشتری از قدرت خرید و امنیت معیشتی خود را از دست میدهند.
در کشوری با این حجم از ثروت ملی، چرا مردم باید برای زنده ماندن، اعضای بدنشان را بفروشند؟
#فروش_کلیه
#فقر
#تورم
#بیکاری
#بیعاری
#بیتفاوتی
#بیخیالی
#بیمسئولیتی
@mosighi_andishe
برنامه چیه؟ بودجه چیه؟
کشور کدومه؟
#طنز
#مدیریت
#خدمت
@mosighi_andishe
"مصطفی نیلی"، وکیل "جعفر پناهی"، اعلام کرد شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران این فیلمساز ایرانی را به پنج سال و یک ماه حبس تعزیری، مصادره تمامی اموال منقول و غیرمنقول، دو سال محرومیت از فعالیت در شبکههای اجتماعی و دو سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم کرده است. به گفته "نیلی"، این حکم بهصورت غیابی صادر شده است.
این وکیل با اشاره به مسدود شدن حسابهای بانکی "جعفر پناهی" در هفته گذشته گفت که پس از مراجعه به اجرای احکام دادسرای فرهنگ و رسانه، متوجه شدهاند موکلش در پروندهای دیگر بهصورت غیابی محکوم شده است. به گفته او، در حالی در پرونده قید شده بود که "پناهی" خارج از کشور است که این فیلمساز دهم فروردین و در جریان جنگ ۴۰ روزه به ایران بازگشته بود.
"مصطفی نیلی" همچنین گفت شعبه ۱۶ دادسرای فرهنگ و رسانه روز ۳۰ اردیبهشت حکم جلب پناهی را صادر کرده بود، در حالی که او همان روز برای رسیدگی به پرونده دیگری در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب حضور داشت. به گفته وکیل "پناهی"، پرونده دیگری نیز در شهریور در شعبه ۱۶ بازپرسی دادسرای فرهنگ و رسانه برای او تشکیل شده و در حال حاضر سه پرونده مفتوح دارد.
"جعفر پناهی"، کارگردان فیلم «یک تصادف ساده»، سال گذشته برای این فیلم نخل طلای جشنواره کن را دریافت کرد و نامزد دو رشته جایزه اسکار شد. او پیشتر نیز در پروندهای دیگر به اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام به یک سال حبس محکوم شده بود.
"پناهی" پس از ۱۴ سال ممنوعالخروجی، سال گذشته اجازه خروج از ایران را پیدا کرد و پس از ماهها سفر و حضور در اروپا و آمریکا، نهم فروردین امسال از مرز زمینی بازرگان به ایران بازگشت. او در مدت حضورش در خارج از کشور، برای نمایش و تبلیغ فیلم «یک تصادف ساده» سفر میکرد.
@mosighi_andishe
بهیاد خسرو آوازِ ایران، محمدرضا شجریان
بهعقیده بسیاری از اهالی موسیقی اصیل و سنتی ایران، زندهیاد "محمدرضا شجریان"، پلِ میان قدما و نسل متاخر خوانندگان ایرانی بوده، شیوه "طاهرزاده"، "اقبالالسلطان" و "تاج" را فرا گرفته، اساتیدی چون "عبادی"، "پایور"، "برومند" و "دوامی" داشته، با نوازندگانی مانند "شهناز"، "ورزنده"، "شریف"، "بدیعی"، "لطفی"، "علیزاده" و "مشکاتیان" کار کرده، آموزگار بیشتر خوانندگان مطرح چهار دهه اخیر همچون "شهرام ناظری" و فرزندش "همایون"، بوده و در چند برهه اجتماعی در تاریخ ایران نقش پر رنگی داشته است.
کمتر هنرمندی مانند وی در ایران بوده که طیفهای مختلفی از جامعه را به این گستردگی در میان مخاطبانش داشته باشد. از دانشجو و خانهدار گرفته تا بازاری و روشنفکر. از مذهبیان و دولتمردان جمهوریاسلامی تا منتقدان حکومت و مهاجران خارج از ایران.
سالها صدایش یک ماه هر شب در آستانه اذان مغرب مهمان خانه ایرانیان بود و "مرغ سحر" که دههها خموش بود، با صدای او بود که جان تازه دیگری گرفت. هم صدای "خش و خاشاک" بود و هم راوی شعر فارسی.
دهههای ۶۰ و ۷۰ خورشیدی که بخشی مهمی از جامعه تحصیل کرده و سیاسی ایران در خارج از ایران زندگی میکردند و ارتباط چندانی با جامعه فرهنگی داخل ایران نداشتند، استاد "شجریان" تنها عاملی بود که آنها را به ایران وصل میکرد و شاید به همین دلیل بوده که تعدادی از محبوبترین آلبومهای او کنسرتهای ضبط شده او در خارج از کشور بودند. محبوبیت او در خارج از ایران باعث شد که در ایران که فعالیت موسیقی بسیار محدود بود نیز بازتاب پیدا کند. آلبومهایی مانند پیام نسیم، سرو چمان، آرام جان و فریاد، از جمله آلبومهای او بودند که نه در استودیویی در تهران بلکه بر روی صحفهای در اروپا یا آمریکا ضبط شده بودند. چند آلبوم دیگر او نیز که رسماً در ایران منتشر نشد، در خارح از ایران ضبط شده است.
بسیاری از کسانی در خارج از ایران با محصولات فرهنگی که از ایران صادر میشد مشکل ساختاری و عقیدتی داشتند و بسیاری از این محصولات را اعم فیلم، تئاتر، کتاب و حتی موسیقی را بخشی از پروپاگاندای جمهوری اسلامی و یا وابسته به آن میدانستند، با این حال همین عده اما نگاهی متفاوت به "محمدرضا شجریان" داشتند. تعدادی از نوازندگانی که بسیاریشان به دلایل سیاسی خارج از ایران زندگی میکردند، با همراهی در کنسرتهای شجریان توانستند ارتباط خود را با مخاطب داخل ایران حفظ کنند.
@mosighi_andishe
کنسرت نی و تمبک
#حسین_عمومی
#مجید_خلج
@mosighi_andishe
استاد "حسین عمومی" آهنگساز و نوازنده برجسته ساز نی و دارای دکترای معماری از فلورانس ایتالیا، ۱۴ آبان ۱۴۰۵ در آمریکا دار فانی را وداع گفت. وی از پیروان مکتب اصفهان در نینوازی به شمار میرفت و در زمینه ساختار ساز نی نیز نوآوریهایی داشت.
شادروان "حسین عمومی" از چهرههای شناختهشده موسیقی ایرانی بود که سالها در زمینه نوازندگی، آموزش و پژوهش موسیقی فعالیت داشت.
"حسین عمومی" سال ۱۳۲۳ در اصفهان متولد شد. موسیقی را نزد پدرش آغاز کرد و از ۱۴سالگی به نواختن نی روی آورد. او از سال ۱۳۴۷ نزد استاد "حسن کسایی" به فراگیری نی پرداخت و همزمان ردیف آوازی را نزد "محمود کریمی" آموخت. وی همچنین در رادیو و تلویزیون ایران به اجرا و ضبط برنامه پرداخت.
"عمومی" در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی، هنرستان موسیقی و دانشکده هنرهای زیبا تدریس کرد و پس از خروج از ایران در سال ۱۳۶۳، فعالیتهای آموزشی خود را در اروپا و آمریکا ادامه داد. از جمله محلهای تدریس او میتوان به مرکز مطالعات موسیقی شرقی در پاریس و دانشگاههای کالیفرنیا و واشینگتن اشاره کرد. او همچنین دارای دکترای معماری از دانشگاه فلورانس بود.
از آثار او میتوان به آلبومهای «تکنوازی نی»، «نی هزار آوای عشق»، «شرح عشق»، «سرمست»، «چهارگاه ـ بیات ترک» و «آتش عشق» اشاره کرد.
درگذشت این هنرمند، ضایعهای برای جامعه موسیقی ایران و دوستداران ساز نی به شمار میرود.
#حسین_عمومی
@mosighi_andishe
"زمان"
#جواد_بطحایی
#سینا_بطحایی
@mosighi_andishe
هربار در یاس فرو میروم به او فکر میکنم؛
تا کسی نامش را میشنود، همه میگویند همان سازنده برنامهی «گلها»، اما کسی میداند که این گلهای جاویدان از دل چه رخوت و یاسی متولد شده؟
جالب است از اواسط دوره رضا شاه تا سال ۱۳۳۲ هرجای تاریخ سیاسی این کشور را دست بذاری ردی از او میبینی؛ در شکلدهی دادگستری نوین، در تاسیس دارالتادیب، در راهاندازی کانون وکلا و…
اما کسی میداند که او در روزهای پر آشوب سال ۱۳۲۴ که داشت آذربایجان از ایران جدا میشد، به دستور شاه فرماندار آذربایجان شد تا در نگهداریش نقش بازی کند؟ کسی میداند او سال ۱۳۳۱ وقتی واقعه سیتیر اتفاق افتاد و قوام از نخستوزیری برداشته شد، چند روزی نخستوزیر ایران بود؟
اما همه این تلاشهای سیاسی عاقبت به کجا رسید؟ به همان جایی که ماکس وبر میگوید: «در سیاست حتی کسانی که نه رهبرند و نه قهرمان، باید خود را به استواری قلبی مسلح کنند که تابِ فروپاشی همه امیدهایشان را داشته باشد.»
"پیرنیا" تا بالاترین مقام سیاسی رسید اما بعد از کودتای ۲۸ مرداد دیگر نتوانست در کار سیاست بماند و دلزده خانهنشین شد. همان عزلت، همان یاس و شبهای تا سحر بیدار که شعر میخواند و ادبیات کهن را ورق میزد، به او ایده داد که گرچه ادبیات نان نمیشود اما شراب زندگی است و به رادیو رفت و برنامه گلها را ساخت.
برنامهای که دیگر شبیهش نداشتیم و ماهرانه ادبیات را به موسیقی پیوند زد و محلی برای شکوفایی بخش بزرگی از استعدادهای موسیقی ایران شد.
….
امشب سالگرد درگذشتش است 🤍
مردی که ایران جانش بود و میگویند وقتی در مجلهای خواند که تودهایها به ایران گفتهاند ایرانستان (به تقلید از کشورهای جدا شده از شوروی) قلب بیمارش تاب نیاورد…
#سوسن_سیرجانی
#داود_پیرنیا
#قصهها_آدمها
@mosighi_andishe
۱۱ آبان ۱۳۵۰ سالروز درگذشت زنده یاد "داوود پیرنیا" حقوقدان، موسیقیدان و بنیانگذار برنامه رادیویی گلها، گرامی باد.
@mosighi_andishe
«ترانهی جویبار»
دلم تو را میخواهد
دلم به سوی تو پرواز میکند
مثل کبوتری خسته،
پر شکسته؛
به سوی آب...
مثل گلی غمگين
تنها
که میروید در رویا
و میپيچد
میپيچد
میپيچد
در هالهای ز خون و خاکستر
آرام و بیهياهو
تا مهتاب...
دلم تو را میخواهد
ای بافته ز آب و ز ابریشم،
ای سخت،
تو مثل صخره مرا میشکنی
من آبم
تو مثل آبهای گریزانی؛
من گردابم...
چگونه با تو بگویم که بی تو غمگينم
حریق سوخته با آب در نمیگيرد
تو چشمهی خنکی
من غروب خونينام
چگونه بی تو بخندم
چگونه بی تو بتابم
وقتی تو را نمیبينم
تو آفتابی و من آفتابگردانم
نازنينم...
دلم تو را میخواهد
مثل گل و کبوتر ،
مثل درخت و آب،
ای آب و ماهتاب من،
ای صبح آفتاب...
«سعید سلطانپور»
@mosighi_andishe
«مثل پدر مثل پسر»
#جواد_بطحایی
#سینا_بطحایی
#سنتور
#عود
@mosighi_andishe
نشستی با پژوهشگران ایرانی
این ویدیو متعلق به گردهمایی، پرسش و پاسخ استادان و دانشجویان دانشگاه استنفورد به تاریخ ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۵ است.
حضور و سخنرانی شادروان "بهرام بیضایی" از دقیقه ۱:۳۰:۱۵ است.
#عباس_میلانی
#بهرام_بیضایی
#دانشگاه_استنفورد
@mosighi_andishe
یادش خوش
نگاه میکنم و
از سنت، از محافظه، از آئین
نفرت میکنم
از فاضل، از میانهرو، ازمردهشور
و از عتیقه، از کفن، از کافور
نفرت میکنم
از نبش قبر و از قالب، از قاری
وز شکلهای تکراری
از سطحی، از کلیشه، از کهنه، از کهن
ـ از کهنه در شمایلِ نو
وز نو در التزام کهنه ـ
از حُجره، از قُم و از کَدکَن
نفرت میکنم
وَ از تمام آنان که خوابِ قرون رفته میبینند
از رجعت، از فرورفتن
نفرت میکنم
از آن که از اصیل، از دیگر، از متفاوت میترسد
وز شکلهای شادِ شکستن میترسد
زهد و ریا و مصلحت و رندی
کِشتِ دروغ
ـ فرهنگِ آخوندی ـ
از بَربَر از بسیج و از باتون
از قتل و از شقاوت، از قانون
از وهن و از شکنجه، از آزار
از اعتراضهای خاموش
وَ اعترافهای ناچار
از مغزهای شسته، از شستن
نفرت میکنم
از صدای حلقههای بسته در ضمیر و حلقههای بیضمیر
از زخم و از زنجیر
از گشتهای به اسمِ الله
ـ روی زمینِ خدا عفونتِ الله ـ
از حوض و از حوزه، از بوی گَند
از گنبد و مناره، از گوسفند،
از آفتابه، از لیفه، از اِزار
از چاهکِ ولایت
تا چاهِ انتظار،
تسبیح و کفشکن
نفرت میکنم
از قارچهای زهر
از خود وُ خار ـ همهمۀ دستار ـ
از لاشخوارهای موعظه، از منبر
از تازیانه و از چنبر،
از غارت، از غنیمت
ـ بالِ سیاهِ شولا بر لاشههای خوردن ـ
از بُردن
نفرت میکنم
در چهارراههای خطابه
از فکرهای روشن، از روشنانِ فکر
ـ مُعبّرها ـ
که از خطا و خواب طلاییشان دایم
تعبیرهایی بیتوبه میکنند
از توبه، از خجالت
از رسم و راه گفتن، اما
از خبطِ خود نگفتن
از گفتن نگفتن
نفرت میکنم
کفتارهای فتوا، موقوفهخوارها
که با سکوتشان
هضمِ جنایت میکنند
وَ یا که خود جنايت هضم میکنند
ازموريانههای معرّب، کِرمِ عروض
دُردانههای “بیت”، – انگلها –
حافظان حدیث و آیه و آیت
ازشيخکانِ شاعر ـ پروردههای سنت ـ
وز تولههای “سنت شکن”
نفرت میکنم
من میروم و نفرتِ من میمانَد
من میروم و آنکه میآید هم
با آنچه از من میماند
نفرت میکند
با آنچه میماند از من
من، ـ بَعدِ من ـ
در بودن و نبودن
نفرت میکنم.
#یدالله_رویایی
@mosighi_andishe
Steve Rothery Band – Morpheus
"استیو راثری"، گیتاریست گروه Marillion، در این قطعه با ملودیهای کشیده، فضاسازی سینمایی و اوجگیری تدریجی، جهانی میسازد که در آن احساس بر تکنیک مقدم است.
موسیقی از فضایی آرام و رازآلود آغاز میشود، بهتدریج جان میگیرد و با گسترش لایههای صوتی و قدرت گرفتن گیتارها، به اوجی میرسد که نه به شتاب نیاز دارد و نه به نمایش اغراقآمیز مهارت نوازندگی.
@mosighi_andishe
.
برگی از تاریخ
دوم آبانماه، سالروز قتل احمد میرعلایی
«صبح روز دوم آبان پیکر بیجان احمد میرعلایی، مترجم، با جای دو تزریق روی دست و دو بطری مشروب دستساز در کنارش در یکی از کوچههای اصفهان پیدا شد. (تزریقها ردپا، و بطریهای مشروب صحنهسازی قاتلان بود). بهگفتهی فرج سرکوهی، هوشنگ گلشیری به اصفهان میرود تا پیگیر موضوع شود و به این نتیجه میرسد که میرعلایی را کشتهاند. گرچه پزشکی قانونی در میانهی راه از ارائه گزارش سر باز میزند. میرعلایی از امضاکنندگان بیانیه «ما نویسندهایم» بود اما به نظر برخی نویسندگان دیدار او با وی.اس. نایپول نویسنده انگلیسی هندیتبار که به ایران آمده بود و میرعلایی اطلاعاتی از وضعیت اسفناک آزادی اندیشه و بیان در ایران به او داده بود مزید بر علت شد تا جانش را از دست بدهد. نایپول به دعوت دولت به تهران آمده و در چند کنفرانس و میزگرد شرکت کرده بود اما در سفر به اصفهان با مترجم کتابش دیدار میکند و برخی این دیدار را یکی از دلایل قتل میرعلایی میدانند زیرا صحبتهای او بر گزارش نایپول از وضعیت سانسور و آزادی بیان در ایران تأثیر میگذارد. به گفته خانواده میرعلایی او مدتی پیش از مرگ احساس خطر میکرد.
فرج سرکوهی درباره قتل میرعلایی در کتاب یاس و داس به حرفهای سعید امامی استناد میکند که وقتی در حین بازجویی از او درباره جمع مشورتی حرف میزند از میرعلایی هم اسم میبرد؛ امامی به سرکوهی گفته است: «با دستگیری سعیدی [سیبرجانی] و معدوم کردن میرعلایی به شما پیام دادیم. افاقه نکرد».
سیمین بهبهانی نیز در گفتوگو با اندیشهی آزاد، شماره پنجم، دی ۱۳۹۱، اشارهای به اینگونه نامههای تهدیدآمیز دارد. «گاه و بیگاه نوشتههایی در صندوق نامههای من دیده میشد که تهدیدآمیز بود و شگفت آنکه این تهدیدها با آیاتی از قرآن همراه بود. در این دوران جلسات هیئت دبیران کانون با حضور اعضا پررونقتر میشد و بسیار فعال و هشیار عمل میکرد. [...] خوب به یاد دارم که در آن هنگام هفتهای دو سه تهدیدنامه دریافت میکردم که شماری از اعضای کانون را با اسم و رسم به قتل تهدید میکرد و نام این افراد با ترتیب حروف تهجی اعلام میشد و تعدادشان از ۷۰ تا ۲۸۰ نفر رسیده بود و بیشتر اوقات بهبهانی که با حرف ب شروع میشد در سطور اول خودنمایی میکرد».»
بخشی از کتاب «پنجاه سال کانون نویسندگان ایران»، جلد اول، صفحههای ۳۶۱ و ۳۶۲
@mosighi_andishr
این مراسم ۱۹ شهریور ۱۳۸۴ در تالار وحدت برگزار شد. در بخش پایانی جشن، امین تارخ روی صحنه رفت و بعد از پخش تصاویری از فیلم «دلشدگان» با خواندن متنی از محمدرضا شجریان دعوت کرد تا برای دریافت تندیس افتخار خانواده سینما روی سن بیاید.
او در بخشی از متن خود بیان کرد: سینمای ایران بخشی از پیکره شکوهمند فرهنگ ایران اسلامی است و این صدایی که روح آدمی را به وجد آورد، پژواک مدام عاشقان این فرهنگ است... ما مفتخریم که از سوی جامعه اصناف سینمای ایران تندیس افتخار خود را برای دماوند موسیقی ایران، به یادگار خوب سهراب، حضرت استاد محمدرضا شجریان تقدیم کنیم.
شجریان که در این جشن غافلگیر شده و حضورش روی سن با تشویق ممتد حاضران همراه بود، با بیان اینکه به عنوان بیننده به این جشن آمده، گفت: افتخار میکنم که در بین اهالی سینما و شما که به سینما عشق میورزید هستم. من دلم برای تمام هنرهای این سرزمین میتپد، سالهاست به سینما عشق میورزم و بخش ارزندهای از زندگی من در منزل و با فیلمهای سینمایی گذشته است.
شجریان سپس تصنیف مرا عاشقی شیدا را خواند.
کیفیت بالای این فیلم توسط کامران ملکی در دسترس عموم قرار گرفته است.
@mosighi_andishe
"خرس نیست"
"نسخه توقیف شده"
کارگردان: #جعفر_پناهی
سال تولید: ۱۴۰۰
سال انتشار: ۱۴۰۲
بازیگران: جعفر پناهی، ناصر هاشمی، وحید مبصری، بختیار پنجه ای، مینا کاوانی و...
@mosighi_andishe
آواز پرنده ی مجنون
شعر:fazıl husnu
ترانه:ahmet kaya
ای آنکه پنداشته ای
همچو کوهستانهای مه آلود بلندی!
این چرخ همیشه به کام تو نخواهد چرخید
بشنو ای عالی جناب....
ای بزرگ
ای حکمران!
همیشه تو در فراز و دیگری در نشیب
نخواهد ماند!
*
هستند کسانی که
از نهر خروشان «کیزیلرماک» *بنوشند و
هر چند گرسنه
از دیاری به دیاری کوچ کنند
هستند کسانی که
از پل «تاریف اَیلَن»*عبور کنند
و گاه
زنده و مرده شان نیز ناپیدا....
*
هماره چنین نخواهد ماند
و زمانه بر قدرت ات
بر باج و خراج ات نخواهد پایید
چه بسا که روزگاری
این چرخ به کام ما هم بچرخد....
*از مکان های معروف و تاریخی ترکیه
این شعر مملو از استعاره است و بازتاب مناسبات و خصوصا چالش طبقه ی فقر زده ی ترکیه در دوره ی پادشاهان عثمانی.مردمانی که مقاومت کردند و جنگیدند و حاکمان را تلنگری همیشگی بودند،مردمانی که از دیاری به دیاری کوچ کردند ،از نهرها عبور کردند و گاه ماندند و گاه تلف شدند اما بارقه ی چشمانشان میگفت« این چرخ همیشه به کام شما نخواهد چرخید...ای عالی جناب،ای پادشاه.....»
برگردان:
#شاهین_سلحشور
@sh_salahshoor
@mosighi_andishe