15191
کانال جدید مهدی نصیری تماس با مهدی نصیری @mahdinasiri238 از این که فرصت پاسخ گویی و گفتگو را ندارم پوزش می خواهم.
نامه‌ای به معلمی که می‌خواهم بزرگ بماند دربارهٔ یک تصویر، چند پرسش و یک باور: بزرگ‌ترین میراث ناملموس ما «ملت» است
در تصویری که این روزها دست‌به‌دست می‌شود، ژاله آموزگار، پژوهشگر فرهنگ و زبان‌های باستانی ایران، در دیداری رسمی در برابر یک روحانی خم شده است؛ این نوشته پرسش‌های من از معنای این لحظه و بهای حفظ کار فرهنگی است.
خانم ژاله آموزگار عزیز، آیا مفهوم «ملت» بزرگ‌ترین میراث زنده‌ی «ایران» نیست؟ وقتی تن این میراث زخمی و خون‌چکان است، پاسداری از آن چه مسئولیتی در برابرش دارد؟
خانم آموزگار، به‌عنوان یک تا ابد شاگرد از شما، معلم بزرگ میراث فرهنگی، می‌پرسم: «جان ایرانیان زنده» در مسئولیت ما برای حفظ «ایران» کجا قرار می‌گیرد؟ آیا حفظ امکان کار فرهنگی، هر هزینه‌ای را پذیرفتنی می‌کند؟
از خواندن کامنت‌هایی که زیر این تصویر دیدم بسیار ناراحت شدم و اصلاً دلم نمی‌خواست آنها را بخوانم؛ پس تصمیم گرفتم این مطلب را بنویسم.
با نهایت احترام به سال‌هایی که صرف شناختن و شناساندن فرهنگ ایران کرده‌اید، می‌پرسم در این تصویر چه چیزی هست که من نمی‌فهمم؟ این خم‌شدن برای شما چه معنایی داشت؟ احوال‌پرسی و ادبی بود که در برابر دیگران هم به جا می‌آورید، یا احترام به شخص و جایگاهی معین؟ آیا من از یک لحظه‌ی ثبت‌شده معنایی می‌گیرم که در تمام آن دیدار وجود نداشته است؟
دی‌خون بر ملت ایران گذشته است. آن جوانی که می‌توانست خواننده‌ی کتاب شما و شاگرد شاگردانتان باشد، در مسئولیت ما برای حفظ ایران چه جایگاهی دارد؟ وقتی خانواده‌ای فرزندش را از دست داده، آیا حق ندارد در رفتار بزرگان فرهنگ کشورش نشانی از دیده‌شدن رنج خود بجوید؟ دانشی که گذشته‌ی او را از فراموشی نجات می‌دهد، در برابر تباه‌شدن زندگی امروزش چه مسئولیتی می‌پذیرد؟
اگر پاسخ این است که برای ادامه‌ی کار فرهنگی باید با صاحبان قدرت تعامل کرد، حد این تعامل را چگونه تعیین می‌کنید؟ از کجا می‌فهمید امکان بیشتری برای خدمت به فرهنگ به دست آورده‌اید و چه وقت اعتبار یک عمر کار به سود قدرت مصرف شده است؟ حتی اگر نیت شما احترام شخصی باشد، آیا معنایی که رفتارتان در جامعه پیدا می‌کند، بخشی از مسئولیت انتخاب شما نیست؟
با خودم می‌گویم حتماً ژاله آموزگار چیزی میداند که ما نمی‌دانیم. پس بفرمایید کدام تجربه، کدام ضرورت و کدام دستاورد چنین انتخابی را در نظرتان پذیرفتنی می‌کند؟ و اگر دلیلی دارید، آیا نباید آن را روشن و در معرض پرسش بگذارید؟
اگر برای حفظ امکان کار فرهنگی بهایی باید پرداخت، چه کسی حق دارد درباره‌ی آن تصمیم بگیرد؟ اگر بخشی از این بها را مردمی بپردازند که رفتار ما را نادیده‌گرفتن رنج خود می‌فهمند، آیا رضایت ما به‌تنهایی کافی است؟
و امثال من که شما را معلم خود می‌دانیم، چگونه باید این مرز را بشناسیم؟ آیا ممکن است روزی چنان نگران حفظ کلاس، کتاب و امکان کارمان شویم که پرسیدن از بهای آن را کنار بگذاریم؟ اگر آن روز برسد، آیا خودمان متوجه خواهیم شد؟
و اگر برای حفظ آثار یک ملت ناگزیر از چشم‌پوشی بر زخم‌های او شویم، آیا نباید بپرسیم چه چیزی را حفظ کرده‌ایم و چه گوهری را از دست داده‌ایم؟
من باور دارم بزرگ‌ترین میراث فرهنگی ناملموس ما مفهوم «ملت» است.
#زهرا_عبدی
/channel/Abdinovelist
پدرو فرازو یکی از نمایندگان مجلس کشور پرتغال از انقلاب شیرو خورشید و مماشات برخی از سیاستمداران غربی با جمهوری اشغالگر اسلامی و نادیده گرفتن اپوزسیون ج.ا در خارج از ایران توسط همان سیاستمداران می گوید.
@iraneazadvaabad
🗣محسن رضایی یا عامدانه یا از سر خریت همیشگی‌اش صحبت‌های غیرعلنی نشست تهران را مقابل دوربین جار زد!
@Nejatbahrami
خاصیت نظام‌های ایدئولوژیک یکی هم این است که افراد حتی بر جایگاه و پستی که تکیه زده‌اند، ذره‌ای توجه ندارند. این فرد را بر رأس آموزش و پرورش ویران نشانده‌اند. از روزی که بر این مسند تکیه زده همچون اسلاف خود نه نگران تعطیل شدن آموزش رایگان و اصل ۳۰ قانون اساسی بوده نه هزاران کودک باز مانده از تحصیل، نه مدارس ویران و نداشته مناطق دور افتاده و محروم و فوق محروم نه حقوق ماهانه کمتر از یک سوم خط فقر معلمان با تورم های ساعتی و از دست رفتن قدرت خرید ضروری‌ترین چیزها، نه کتب درسی نامتناسب و نه میانگین فاجعه بار معدل دانش آموزان، نه خودکشی دانش آموزان نه کشته شدن دانش آموز و معلمان در اعتراضات دی ماه ۱۴۰۴ و نه زندانی شدن معلمان کنشکر و عدالت‌خواه.
البته هم که نباید توقع داشت او معترض به این موارد باشد. وقتی که کار دستگاه تخلفات تحت امرش مجازات معلم نقاد و برکشیدن معلم منقاد است، مأموریت او در جایگاه وزارت مبرهن و روشن است. سخن دیگری باقی نمی‌ماند.
#عزیز_قاسم_زاده
/channel/azizghasemzademusic
موشک بسوی عربستان، نه اسرائیل
«سناتور دموکرات، کریس مورفی، می‌گوید تهران پس از توافق هسته‌ای ۲۰۱۵، سیگنال‌های اطمینان‌بخشی به اسرائیل ارسال کرده بود: جواد ظریف، وزیر امور خارجه سابق ایران، به بازدیدکنندگان گفته بود که موشک‌های ایران به‌سوی عربستان سعودی نشانه‌رفته‌اند، نه اسرائیل.»
گزارش از العربیه
/channel/mihanparastlink
@iraneazadvaabad
❇️ بازداشت پزشک اصفهانی به دلیل درمان معترضان مجروح
زینب سلیمانی ماه‌ها در انفرادی بوده و سه بار به بیمارستان اعصاب و روان منتقل شده است
✍🏻خبرنامه‌ها: زینب سلیمانی، پزشک متخصص اطفال در اصفهان، از فروردین‌ماه ۱۴۰۵ به دلیل کمک به مجروحان اعتراضات دی‌ماه بازداشت شده و در زندان دولت‌آباد اصفهان نگهداری می‌شود. این پزشک بخش عمده دوران بازداشت خود را در سلول انفرادی گذرانده و در این مدت سه بار به بیمارستان اعصاب و روان منتقل شده است.
🔹زینب سلیمانی در جریان اعتراضات دی‌ماه به درمان معترضان مجروح کمک میکرد و ساچمه‌ها و گلوله‌ها را از بدن آسیب‌دیدگان خارج میکرد. گزارش‌های رسیده بازداشت او را با فعالیت‌های درمانی‌اش در جریان اعتراضات مرتبط دانسته‌اند.
🔹این پزشک پس از بازداشت برای مدت طولانی در سلول انفرادی نگهداری شده و وضعیت سلامت روان او در دوران حبس به‌شدت وخیم شده است.
🔹 زینب سلیمانی پیش از بازداشت هیچ‌گونه مشکل شناخته‌شده‌ای در زمینه سلامت روان نداشته است. این حتمال داده شده که در دوران نگهداری در انفرادی، داروهایی به او خورانده شده باشد.
🔹بنا بر این گزارش، زینب سلیمانی در مردادماه سال جاری از سلول انفرادی به بند عمومی زندان منتقل شد، اما به دنبال وخامت وضعیت روحی، بار دیگر او را به سلول انفرادی بازگرداندند.
🔹این پزشک از زمان بازداشت تاکنون سه بار به بیمارستان اعصاب و روان فارابی اصفهان منتقل شده است. آخرین انتقال او در مهرماه ۱۴۰۵ انجام شده و نگرانی‌ها درباره وضعیت سلامت و شرایط نگهداری او را افزایش داده است.
🔹با گذشت بیش از شش ماه از بازداشت زینب سلیمانی، هنوز اطلاعات روشنی درباره عنوان اتهامی او منتشر نشده است. در تمام این مدت هیچ جلسه دادگاهی برای رسیدگی به پرونده این پزشک برگزار نشده است.
🔹بازداشت یک پزشک به دلیل ارائه خدمات درمانی به مجروحان اعتراضات، پرسش‌های جدی درباره رعایت حقوق کادر درمان و حق دسترسی آسیب‌دیدگان به خدمات پزشکی ایجاد می‌کند.
🔹همچنین نگهداری طولانی‌مدت در سلول انفرادی، انتقال مکرر به بیمارستان روان‌پزشکی و نبود اطلاعات روشن درباره روند رسیدگی قضایی، ضرورت شفاف‌سازی درباره وضعیت جسمی و روانی زینب سلیمانی و شرایط بازداشت او را برجسته کرده است.
@MahmoudianMehdi
دی‌نامه روایت | شاهدان خاموش | ۰۱۵
شاهد: آتلیه‌ی عکاسی جاویدنام #نازنین_اسمی_خانی
ریاست محترم دادگاه تاریخ،
من یک آتلیه‌ی عکاسی‌ام؛ جایی که نازنین اسمی‌خانی تازه کارش را در آن شروع کرده بود.
هر روز با شور و حال مخصوص خودش قدم بر زمین من می‌گذاشت. یا نه، می‌رقصید! جوان بود و زیبا. هنوز دانش‌آموز سال آخر عکاسی بود، اما از همین حالا می‌دانست چه می‌خواهد.
می‌گفت چند سال دیگر آتلیه‌ی خودش را می‌زند و خواهرش را دعوت می‌کند تا از او عکس بگیرد. شاید بارها آن روز را در ذهنش تصور کرده بود؛ روزی که پشت دوربین خودش بایستد و دنیا را آن‌طور که دوست دارد ثبت کند.
نازنین فقط عاشق عکاسی نبود. سه‌تار می‌نواخت، عاشق موتورسواری و هیجان بود و قرار بود امسال برای خودش موتور بخرد. هجده سال داشت و انگار زندگی تازه داشت درهایش را به روی او باز میکرد.
همیشه به گربه‌های خیابان غذا می‌داد. حالا خانواده‌اش هر جا گربه‌ای به آنها نزدیک می‌شود، به یاد نازنین می‌افتند؛ می‌گویند «نازی فرستاده‌اش»؛ به او غذا می‌دهند و با او بازی می‌کنند.
جناب قاضی،
١٩ دی نازنین در قزوین به خیابان رفته بود تا کنار مردم باشد. برای کمک، ماسک، دستمال، وسایل پانسمان، آب و شیر خریده بود. میان جمعیت به زخمی‌ها کمک میکرد و دست کسانی را می‌گرفت که نیاز به یاری داشتند.
وقتی صدای تیراندازی بلند شد، فرار نکرد. کنار بلوار نشست تا سنگ جمع کند. همان‌جا، پیش چشم پدر و مادرش، از پشت به سرش شلیک کردند و زندگیاش به پایان رسید.
نازنین فقط هجده سال و یک ماه و شش روز داشت.
جناب قاضی،
نازنین می‌خواست پشت دوربین آتلیه‌ی خودش از خواهرش عکس بگیرد؛ حالا خواهرش مانده است و عکس‌های نازنین. من به این رویای تا ابد ناتمام شهادت می‌دهم.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
@deynameh1404
@deynameh1404
مائده جوانفر پرستار ۲۸ ساله اهل رامسر بود که در بیمارستان‌های رشت کار میکرد. او در سال ۱۳۹۱ با رتبه‌ای برتر وارد دانشکده پرستاری گیلان شد و سال‌ها به مراقبت از بیماران، از جمله در دوران همه‌گیری کرونا، پرداخت.
در ۴ آبان ۱۴۰۱، همزمان با خیزش «زن، زندگی، آزادی»، مائده در جریان اعتراضات رشت جان باخت. خواهر او بعدها گفت که مائده بر اثر ضرب‌وشتم نیروهای امنیتی کشته شده و مقام‌ها برای پنهان کردن چگونگی مرگ او، صحنه تصادف را ساختگی جلوه داده‌اند.
#جاویدنام
@iraneazadvaabad
دی‌نامه روایت | آخرین پیام ها | ۰۰۳
آخرین پیام جاویدنام #جلیل_میلانلویی
۷ آبان، همزمان با روز کوروش بزرگ، زادروز آزادمردی‌ست که پیش از آخرین پیامش، او را نمی‌شناختیم.
صبح روز ۱۸ دی، آخرین پیام تصویری‌اش را منتشر کرد، برای مردم ایران از خواب شب پیش گفت. خوابی که به گواهی همان پیام، معنایش را به‌درستی تعبیر کرده بود؛ شامگاه ۱۸ دی به پهلوانان انقلاب ملی ایران پیوست و جاویدنام شد.
آخرین پیامش، درست مثل تمام سال‌های زندگیاش، ساده بود و بی‌تکلف:
«هیچ صحبتی ندارم،
مراقب بچه‌هام باشید. مراقب دو تا دختر قشنگ من باشید.
بسازید! ایرانی بسازید که یادگار کوروش و داریوش باشد؛ که در جهان همه انگشت به دهن باشند از آن.»
تک‌تک کلماتش تا ابد در حافظه‌ی تاریخی ایرانیان ثبت شد.
جلیل میلانلویی چشم ایران است و پیامش چراغ راه ایرانیان.
زادروز چشم و چراغ ملت ایران، بر دختران قشنگش و بر ملت شریف ایران خجسته باد.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
@deynameh1404
@deynameh1404
رضای عزیزم،
زادروزت فرخنده. برایت آرزوی تندرستی و خوشبختی می کنم. در تمام تلاش‌هایت موفق باشی.
⚡ تلنگر خراسانی
🔴 مردم ایران! خطر را جدی بگیرید؛ روزهای سخت شاید نزدیک‌تر از آن باشند که تصور می‌کنید، حتی شاید همین فردا!
با افزایش تنش‌های منطقه‌ای و احتمال درگیری نظامی، قطع برق، اینترنت، اختلال در سوخت‌رسانی و کمبود کالاهای ضروری، دیگر نمی‌توان تنها به امید اینکه اتفاقی نخواهد افتاد، دست روی دست گذاشت.
این پیام برای ایجاد ترس نیست؛ هشداری برای آمادگی و حفاظت از جان خانواده‌هاست.
🔴 هم‌وطن! امنیت خانواده‌ات را به وعده‌ها و اطمینان‌دادن‌های مسئولان جمهوری اسلامی گره نزن!
⚠️ از همین امروز، متناسب با توان مالی خود، اقدامات زیر را جدی بگیرید:
🔺 آب و غذا: آب آشامیدنی، کنسرو و مواد غذایی ماندگار، ترجیحاً برای ۲ تا ۳ هفته ذخیره کنید.
🔺 دارو و بهداشت: داروهای ضروری، کمک‌های اولیه، ماسک، وسایل بهداشتی و نیازهای کودکان و سالمندان را آماده داشته باشید.
🔺 تجهیزات اضطراری: چراغ‌قوه، باتری، رادیوی باتری‌خور، پاوربانک شارژشده، لباس گرم و کفش مناسب تهیه کنید.
🔺 پول و مدارک: پول نقد، مدارک شناسایی و اسناد ضروری را در کیف اضطراری و در دسترس نگه دارید .
🔺 سوخت و خودرو: باک خودرو را تا حد امکان پر نگه دارید؛ از انبارکردن بنزین در خانه جداً خودداری کنید.
🔺 مناطق پرخطر: از پادگان‌ها، مراکز نظامی، موشکی، هسته‌ای، پالایشگاه‌ها و تأسیسات حساس فاصله بگیرید. در صورت امکان، از قبل محل امن‌تری نزد بستگان مشخص کنید.
🔺 حفاظت هنگام حمله: از پنجره‌ها فاصله بگیرید و در بخش داخلی و بدون پنجره ساختمان پناه بگیرید. اگر بیرون هستید، به نزدیک‌ترین پناهگاه بروید و در نبود آن، روی زمین دراز بکشید و سر و گردن را محافظت کنید.
🔺 کودکان و خانواده: در صورت هشدار معتبر درباره خطر حمله، از رفت‌وآمد غیرضروری کودکان به مناطق ناامن جلوگیری کنید و برای قطع ارتباطات، محل ملاقات خانوادگی تعیین کنید.
🔺 ارتباطات: شماره‌های ضروری را یادداشت کنید و اخبار را فقط از منابع معتبر پیگیری کنید.
⚠️ فراموش نکنید!
در شرایط بحرانی ممکن است پول داشته باشید، اما کارت‌خوان کار نکند حتی بانکها مدتها بسته باشند؛ غذا بخواهید، اما فروشگاه‌ها خالی باشند؛ یا دارو نیاز داشته باشید، اما داروخانه‌ای در دسترس نباشد.
هیچ‌کس نمی‌تواند زمان یا وقوع جنگ را با قطعیت پیش‌بینی کند؛ اما آمادگی امروز می‌تواند جان انسان‌ها را فردا نجات دهد.
سال‌ها تنش‌آفرینی و تصمیمات پرهزینه جمهوری اسلامی، زندگی و اقتصاد میلیون‌ها ایرانی را تحت فشار قرار داده است. در صورت وقوع جنگ، این مردم عادی، کودکان، سالمندان و بیماران هستند که بیشترین آسیب را خواهند دید.
🔴 مردم ایران نباید قربانی تصمیم‌های احمقانه و متوهمانه ای شوند که هیچ نقشی در اتخاذ آنها نداشته‌اند!
⚡ و سخن آخر:
در روزهای بحرانی، امید داشتن کافی نیست؛ باید آماده بود.
وطن فقط خاک و مرز نیست؛ وطن جان میلیون‌ها ایرانی است که حق دارند در امنیت و آرامش زندگی کنند.
مردم ایران سزاوار زندگی‌اند، نه جنگ، ویرانی و سرزمینی سوخته!
کنار یکدیگر از این روزهای دشوار عبور خواهیم کرد.
✌️ نور بر تاریکی پیروز است.
@iraneazadvaabad
🔴 افلاطون فیلسوفی که قرن‌ها جلوتر از زمان خود می‌اندیشید
«بهای بی‌توجهی انسان‌های شرافتمند به سیاست، آن است که زیر حکومت انسان‌های پست زندگی کنند.»
قدرت، هرچقدر هم بزرگ باشد، بدون خرد می‌تواند به تباهی برسد؛ و هیچ تمدنی تنها با شمشیر و قدرت نظامی ماندگار نمی‌شود.
تاریخ، نام فرمانروایان بسیاری را ثبت کرده است؛ اما ماندگاری نام‌ها همیشه به پیروزی و کشورگشایی وابسته نیست.
گاهی بزرگ‌ترین درس تاریخ این است که خرد، آگاهی و مسئولیت‌پذیری، میراثی ماندگارتر از قدرت هستند.
— اندیشه‌ای منسوب به افلاطون
✍🏻 𝑫𝒂𝒏𝒈𝒆𝒓𝒎𝒂𝒏
@iraneazadvaabad
چقدر زشت!
اینکه یک مشت آقازاده تراستی روی دوش دولت سوار شوند بعد پول‌ها را بالا بکشند دولت بی پول بماند و اعتراضات دی ماه رخ بدهد و بشود آنچه شد و در نهایت نه تنها عبرتی گرفته نشود بلکه روایت چپکی کودتا را به عنوان معاون اول دولت به زبان بیاورند...
البته اینها کد است!
برای دی ماه امسال که ملت جان به لب رسیده دوباره اگر به ناچار بیایند در خیابان از الان بدانند که عامل استکبار هستند و اسم اعتراضشان کودتاست....
@yaser_arab57
📌صدای مهیب
✅ گاهی صدای ویرانی، آغاز بیداری است.
صدای مهیب گاهی ملت‌ها را از خواب غفلت بیدار می‌کند.
گاهی آنها را از پریشان‌خیالی، توهم و سرگردانی می‌رهاند و واقعیت‌هایی را پیش چشمشان آشکار می‌کند که سال‌ها وجود داشته‌اند، اما در هیاهوی زندگی روزمره، توان دیدن، شنیدن و اندیشیدن درباره آنها را از دست داده‌اند.
گاهی یک صدای مهیب، ملتی را به خودآگاهی می‌رساند؛ به او کمک می‌کند راه گمشده‌اش را پیدا کند، پیرامون خود را بهتر بشناسد و دریابد در جهان اطرافش چه می‌گذرد و در چه موقعیتی قرار گرفته است.
امروز این ملت، ملت ایران است و این صدای مهیب، صدای جنگ جمهوری اسلامی با بلوک آمریکا و اسرائیل است.
شاید این صدا، در استعاره‌ای بزرگ‌تر، صدای تقدیر یا حتی صدای خداوند باشد؛ گویی نیرویی می‌خواهد ملتی را از خواب طولانی غفلت بیدار کند و به او فرصت دهد سرنوشت خویش را دوباره به دست گیرد.
البته صدای مهیب همیشه صدای نجات نیست. گاهی صدای زلزله‌ای ویرانگر است که خانه‌ها را بر سر ساکنانشان خراب می‌کند، جان انسان‌های بی‌گناه را می‌گیرد و خانواده‌های بسیاری را داغدار می‌سازد.
گاهی غرش حیوانی درنده است که وحشت و اضطراب می‌آفریند.
جنگ نیز می‌تواند چنین صدایی باشد؛ صدایی که ویرانی، رنج و مصیبت و وحشت به همراه دارد و هیچ‌کس نمی‌تواند هزینه‌های انسانی آن را نادیده بگیرد.
اما تاریخ به ما آموخته است که گاهی در دل بزرگ‌ترین تکانه‌ها و فاجعه‌ها، فرصت‌هایی برای بازاندیشی، بیداری و تغییر پدیدار می‌شود.
زلزله می‌تواند ساختمان‌های فرسوده و سست‌بنیاد را فرو بریزد و ضرورت ساختن بناهایی مستحکم‌تر را آشکار کند.
البته ویرانی به‌خودی‌خود آبادانی نمی‌آورد؛ این آگاهی، اراده، خرد و تدبیر انسان‌هاست که می‌تواند از دل ویرانی، بنایی تازه و استوار برپا کند.
شاید امروز ایران در برابر چنین بزنگاهی تاریخی قرار گرفته باشد؛ بزنگاهی که می‌تواند به بازنگری در گذشته، شناخت واقعیت‌های جامعه و جهان، کنار گذاشتن توهمات و بازتعریف منافع و مصالح ملی بینجامد.
این صدا اگر قرار است معنایی فراتر از انفجار و ویرانی داشته باشد، باید ما را به ساختن ایرانی آزادتر، آبادتر، قدرتمندتر و سربلندتر رهنمون شود؛ ایرانی که ساختارهای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی آن بر پایه عقلانیت، آزادی، عدالت، مشارکت مردم و منافع ملی استوار باشد.
شاید بزرگ‌ترین فرصت تاریخی یک ملت آن باشد که پیش از فروریختن همه‌چیز، صدای هشدار را بشنود. اما اگر چنین نکرد، حتی پس از فروریختن نیز می‌تواند از میان آوارها برخیزد و آینده‌ای متفاوت بسازد.
صدای مهیب می‌تواند صدای ویرانی باشد؛ اما این ملت است که باید تصمیم بگیرد از پس این صدا، ویرانه‌ای دیگر بسازد یا سرآغاز بنایی ماندگار و شکوهمند را رقم بزند.
✍علی مفید
@iraneazadvaabad
🖤🥀 به یاد #فاطمه_پورصادقی؛ معلمی که آخرین درسش، درس شجاعت و آزادگی بود… 🕊️
«فاطمه پورصادقی»، معلمی ۳۲ ساله و مادری مهربان برای پسر هشت‌ساله‌اش، از همان انسان‌هایی بود که نام و یادشان هرگز از حافظه یک سرزمین پاک نخواهد شد.
زنی که عمرش را وقف آموختن، پرورش و روشن‌کردن آینده کودکان کرده بود؛ اما سرنوشت، آخرین درس زندگیاش را نه در کلاس درس، بلکه در خیابان‌های رشت، در ۱۹ دی‌ماه، با فریاد آزادی رقم زد. 💔
روزی که خورشید آزادی بر آسمان ایران بتابد، نام تو نیز در کنار نام تمام زنان و مردان آزاده این سرزمین، جاودانه خواهد درخشید.
آرزو می‌کنم روزی پسرت در ایرانی آزاد، آباد و سربلند قد بکشد؛ در سرزمینی که هیچ کودکی به خاطر آزادی‌خواهی، از آغوش مادر محروم نشود.
و آن روز، با سری بلند و چشمانی پر از افتخار بگوید:
**«مادر من معلم بود…
مادرم شجاع بود…
مادرم برای آزادی ایران ایستاد…
و من به داشتن چنین مادری افتخار می‌کنم.»** 🕊️
فاطمه عزیز، شاید دیگر صدایت در کلاس درس طنین‌انداز نشود، اما درسی که از شجاعت، ایستادگی و آزادگی به یادگار گذاشتی، در حافظه نسل‌های این سرزمین زنده خواهد ماند.
نامت جاودان، یادت گرامی و راهت پررهرو باد. 🖤🥀
#جاویدنام
@iraneazadvaabad
نتانیاهو و دشمنانش
در قدرت ماندن نتانیاهو و به‌اغلب احتمال، تداوم نخست‌وزیری‌اش طی چهار سال آتی، می‌تواند موجی از ناخشنودی، عقیم ماندن سناریوها و ناکامی آرزوها را برای برخی دولت‌های مخالف یا دشمن اسرائیل به راه اندازد.
۱- ترکیه
برای اردوغان با اندیشه نوعثمانی‌گری، بقای بیبی و طرح هایش مانعی جدی است. مخالفت آنکارا با سیاست‌های اسرائیل در غزه و طرح‌های جابه‌جایی فلسطینیان، شکاف دو کشور را ژرف تر کرده است. نتانیاهو سد محکمی در برابربلندپروازی‌های منطقه‌ای اردوغان است.
۲-جمهوری اسلامی
با اینکه همسایه اسراییل نیست، به دلایل غیر ژئوپلیتیک خواهان نابودی اسراییل است. این هدف با تقابل سخت این دولت به ویژه بیبی مواجه شده است. استمرار فشار بر برنامه هسته ای و توان موشکی و احتمال تکرار رویارویی نظامی، هر دوطرف را به دشمنان فعال یکدیگر تبدیل کرده است.
۳- سوریه
نتانیاهو به پیشینه احمد الشرع (جولانی) و پیوندهای او با آنکارا بی‌اعتماد است. حفظ مواضع اسرائیل در ارتفاعات جولان، حمایت از دروزی‌های سویدا و مخالفت با گسترش حضور نظامی ترکیه، دست الشرع را برای تثبیت حاکمیتش دشوارتر می‌کند. البته میزان حمایت عملی اسرائیل از کردها و دروزی‌ها، تابع محاسبات امنیتی تل‌آویو است.
۴-حزب‌الله لبنان
تداوم نتانیاهو، به معنای استمرار فشار نظامی و امنیتی بر حزب‌الله و محدود شدن امکان بازسازی توان نظامی آن است. برای این سازمان، بقای دولتی که خلع سلاح و تضعیفش را هدف گرفته، چشم‌اندازی نگران‌کننده دارد.
۵- انصارالله یمن
حوثی‌ها نیز با تداوم حملات اسرائیل و احتمال گسترش تقابل در دریای سرخ روبه‌رو هستند. ماندن نتانیاهو می‌تواند تنش با این گروه و فشار بر شبکه متحدان منطقه‌ای ایران را استمرار بخشد.
۶- قطر
دوحه که در میانجی‌گری برای آتش‌بس غزه و آزادی گروگان‌ها نقش داشته، ممکن است با تداوم سیاست‌های سخت‌گیرانه نتانیاهو، با دشواری بیشتری در پیشبرد دیپلماسی خود مواجه شود. بااین‌حال، قطر همچنان می‌تواند از روابطش با واشینگتن برای حفظ نقش میانجی‌گرانه بهره ببرد.
۷-مصر
مصر قاهره با هرگونه کوچ اجباری فلسطینیان به سینا مخالف است. تداوم دولت نتانیاهو و مخالفت آن با تشکیل کشور مستقل فلسطین، خطر بی‌ثباتی مرزهای مصر و افزایش فشار امنیتی بر این کشور را زنده نگه می‌دارد.
۸-اردن
اردن برای پادشاهی اردن، طرح‌های انتقال فلسطینیان از غزه و کرانه باختری تهدیدی مستقیم علیه امنیت ملی و حتی توازن جمعیتی کشور است. تداوم سیاست‌های نتانیاهو می‌تواند روابط دو طرف را بحرانی‌تر کند.
۹-کرانه باختری
فلسطینیان و تشکیلات خودگردان ادامه شهرک‌سازی، تضعیف تشکیلات خودگردان و مخالفت با تشکیل کشور فلسطینی، چشم‌انداز راه‌حل دوکشوری را تیره‌تر می‌کند.
تداوم بقای نتانیاهو می‌تواند محاسبات تهران، آنکارا، دوحه و دیگر بازیگران منطقه‌ای را برهم زند. ولی میزان موفقیت نتانیاهو به توان او در تبدیل برتری نظامی به دستاورد سیاسی و نیز مناسباتش با واشینگتن بستگی دارد.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k
ترامپ ساعتی پیش منتشر کرد:
"آمریکا بیدار شو!"
/channel/mihanparastlink
@iraneazadvaabad
گیلا گملیل: ایران امسال آزاد خواهد شد
بانو گیلا گملیل، وزیر ارتباطات و فناوری اسرائیل ساعتی پیش خطاب به شاهزاده رضا پهلوی نوشت:
"شاهزاده رضا پهلوی، نماد ماندگار امید برای ملت نجیب ایران، تولدتان مبارک!
خداوند به شما، رهبری‌تان و مبارزه‌ی سرسختانه و مصممی که نزدیک به پنج دهه است به نیابت از مردم و میهنتان به دوش کشیده‌اید، برکت دهد.
رویدادهای سال گذشته هیچ شک و تردیدی باقی نمی‌گذارد که مردم شجاع ایران، تحت رهبری شما، ایران را آزاد خواهند ساخت و آن را به عظمت شایسته‌اش بازخواهند گرداند.
امسال، نور بر تاریکی غلبه خواهد کرد. شما به میهن خود بازخواهید گشت و با بازسازی ایران به خاطر مردمی که گران‌بها‌ترین فداکاری‌ها را در مسیر پیروزی تقدیم کرده‌اند، به رسالت تاریخی خود جامه عمل خواهید پوشاند.
شکوه را به ایران بازگردانیم."
/channel/mihanparastlink
@iraneazadvaabad
زاد روز فریدون کاوه ها
📝 مهدی سلیمی
نهم آبان ماه سال یکهزار و سیصد و سی و نه خورشیدی در بیمارستانی به مولوی تهران دیده به جهان گشود و امروز رسالتی تاریخی را عهده دار است. من مهم ترین لقب برای شاهزاده را رهبر دوران گذار میدانم که این بسیار مهم تر از عنوان شاهی است.کما اینکه فریدون را پادشاهیش نامور نکرد بلکه رهبری عبور از ضحاک جاودانه ساخت
روزگاری که فردوسی سترگ داستان ضحاک را نقل میکرد شاید گمان نمیکرد که سده ها بعد مردم ایران زمین به ستوه آمده از جور سیه پوشان سیه کرداری دگر باز هم بیرق کاویانی برافراشته و فریدونی را برای نابودی آنان فراخوانند. امروز نه یک کاوه که میلیون ها کاوه در تلاش برای نبرد با سیاهی و بازگرداندن نور هستند. همه آنانی که دی ماه پرچم شیر و خورشید برافراشتند و شعار « این آخرین نبرده، پهلوی برمیگرده » سر دادند و یکایک جاویدنامان ما کاوه بودند و بازماندگان هر کدام چنین چیزی را جستجو می کنیم
در صفوف هوادارن شاهزاده فقط پادشاهی خواهان نیستند بلکه همه براندازانی غیر پادشاهی خواهی که به ضرورت اتحاد برای عبور از رژیم باور دارند هم در این گروه قرار دارند و خود شاهزاده هم به فراست کار فردا و دعوای فردا را به همان زمان و صندوق رای واگذاشته و امروز خود را پل عبور از استبداد ولایت فقیه میداند. او فریدون کاوه هاست و فریدون فقط شاه نیست بلکه راه است. راهی برای عبور برای تغییر و برای بازگشت شکوه و شوکت به ایران. عمرش دراز و ایزد یاری گر او و ما ایرانیان در مبارزه با پلیدی باد.
@iraneazadvaabad
⚡ تلنگر خراسانی
🇮🇱 خیابان‌هایی در اسرائیل به نام پادشاهان ایران باستان؛
🔴 کوروش بزرگ در اورشلیم
🔴 داریوش بزرگ در حیفا
🔴 خشایارشا در بئرشبع
🔴 اردشیر یکم در تل‌آویو
🔴 اردشیر یکم در ریشون لتسیون
🌍 و این فقط اسرائیل نیست!
🇬🇧 بریتانیا، منشور کوروش را در موزه بریتانیا نگهداری می‌کند.
🇫🇷 فرانسه، آثار تمدن هخامنشی را در موزه لوور به نمایش می‌گذارد.
🇺🇸 آمریکا، برای منشور کوروش و تاریخ ایران باستان نمایشگاه برگزار کرده است.
اما در خود ایران چه خبر است؟!
نام بسیاری از پادشاهان بزرگ ایران در خیابان‌ها و میدان‌های کشور غایب است، روز کوروش جایگاهی در تقویم رسمی ندارد و حتی دسترسی به پاسارگاد، آرامگاه بنیان‌گذار شاهنشاهی هخامنشی، بارها محدود شده است!
چه وارونگی تلخی!
جهان، میراث تاریخی ایران را در موزه‌هایش به نمایش می‌گذارد، اما در زادگاه همان تمدن، هنوز بر سر جایگاه نام و یاد بزرگان تاریخ ایران بحث است!
و حالا جمهوری اسلامی، پس از سال‌ها کم‌توجهی به نمادهای ایران باستان، هر وقت به احساسات ملی مردم نیاز پیدا می‌کند، ناگهان پرچم ایران‌دوستی بلند می‌کند!
ایران‌دوستی را نمی‌شود فقط هنگام بحران به یاد آورد و در روزهای عادی به حاشیه راند!
ملی‌گرایی با چند شعار و تصویر کوروش و تخت‌جمشید ساخته نمی‌شود؛ با احترام به تاریخ، پاسداری از میراث فرهنگی و به رسمیت شناختن هویت ملی معنا پیدا می‌کند.
تاریخ ایران، ابزار تبلیغات هیچ حکومتی نیست!
این سرزمین پیش از جمهوری اسلامی، ایران بوده و پس از آن هم ایران خواهد ماند.
@iraneazadvaabad
تاملات
حکم در خانهٔ تیمی
صبح ۱۶ اردیبهشت ۱۳۵۴، مجید شریف‌واقفی برای دیداری تشکیلاتی از خانه بیرون رفت. او مهندس برق، دانش‌آموختهٔ دانشگاه صنعتی آریامهر و یکی از سه عضو مرکزیت سازمان مجاهدین خلق بود. رهبران جناح مارکسیست سازمان پیش‌تر او را «خائن» تشخیص داده و به مرگ محکوم کرده بودند. شریف‌واقفی کشته شد؛ پیکرش را سوزاندند و در حاشیهٔ تهران رها کردند.
این قتل را معمولاً ذیل «انشعاب ایدئولوژیک» مجاهدین روایت می‌کنند؛ تعبیری دانشگاهی که خشونت واقعه را می‌پوشاند. آنچه روی داد ورای اختلاف اسلام گراها و مارکسیست ها بود. یک سازمان مخفی برای خود حق قانون‌گذاری، قضاوت و کشتن قائل شد. سازمانی که هنوز بر هیچ کوچه‌ای حکومت نمیکرد، پیشاپیش چوبهٔ اعدام برپا کرده بود.
مجاهدین خلق در دههٔ ۱۳۴۰ با آمیزه‌ای از اسلام انقلابی، سوسیالیسم و نظریهٔ مبارزهٔ مسلحانه شکل گرفت. ضربهٔ امنیتی سال ۱۳۵۰، اعدام بنیان‌گذاران و کشته‌شدن چند کادر اصلی، ساختار رهبری را دگرگون کرد. از ۱۳۵۲، محمدتقی شهرام و بهرام آرام به این نتیجه رسیدند که اسلام ظرفیت ایدئولوژیک لازم برای انقلاب را ندارد. فرایندی که «مبارزهٔ ایدئولوژیک» نامیده می‌شد، آغاز شد: بازآموزی اجباری اعضا، اعتراف به ضعف‌های فردی، تنزل تشکیلاتی و تصفیهٔ مخالفان.
مجید شریف‌واقفی تغییر ایدئولوژی را نپذیرفت. او کوشید بخش مذهبی سازمان و بخشی از امکانات آن را حفظ کند. مرکزیت تازه این اقدام را خیانت به «روند تکامل» خواند.
این اختلاف بین قطب اسلامی مجاهدین و قطب کمونیست، تبلور اولیه ی ارتجاع علیه ارتجاع شد، نکته ای که شاید پیش آهنگ آن چیزی بود که بعدها در ایران بعد از انقلاب اتفاق افتاد. مرتضی صمدیه‌لباف نیز به مرگ محکوم شد. او در حمله جان به در برد، زخمی و بازداشت شد و حکومت پهلوی بعداً اعدامش کرد. پژوهش‌های موجود از تصفیهٔ شمار دیگری از اعضا سخن گفته‌اند، اما تعداد دقیق قربانیان روشن نیست. جناح مارکسیست بیش از نیمی از کادرها را کنار گذاشت و شریف‌واقفی را پس از مقاومت در برابر تغییر ایدئولوژی به قتل رساند.
اصل قتل، نقش مرکزیت مارکسیست و سوزاندن پیکر شریف‌واقفی در پژوهش‌های مستقل و حتی نوشته‌های درون جنبش چریکی تأیید شده است. گزارش‌های موجود نشان می‌دهد شماری از نیروهای چپ، از جمله حمید اشرف، مخالف این اصلاحات بودند.
این منطق از کجا می‌آید؟ هنگامی که یک گروه خود را نمایندهٔ اجتناب‌ناپذیر تاریخ بداند، مخالف به مانع تکامل، عامل طبقهٔ دشمن یا خائن بدل می‌شود. از اینجا تا قتل فاصلهٔ چندانی باقی نمی‌ماند. رهبر سازمان در جایگاه قانون‌گذار می‌نشیند؛ کمیتهٔ مرکزی نقش دادگاه را می‌گیرد؛ اسلحه نیز حکم را اجرا می‌کند.
از منظر نظریهٔ توتالیتاریسم، خانهٔ تیمی را باید صورت کوچک‌شدهٔ دولت تمامیت‌خواه دانست. هانا آرنت نشان می‌دهد که ایدئولوژی تمامیت‌خواه مدعی کشف قانون قطعی تاریخ است؛ از این رو، واقعیت، وجدان فردی و قواعد حقوقی باید در برابر «حرکت تاریخ» کنار بروند. شریف‌واقفی، در منطق مرکزیت، به مانعی در مسیر ضرورت تاریخی تبدیل شده بود. حزب نیز چون خود را حامل حقیقت نهایی می‌پنداشت، میان قانون‌گذار، قاضی و مأمور اعدام تمایزی نمی‌دید.
اعتراف‌خواهی، بازآموزی ایدئولوژیک و تصفیه، ابزارهایی برای تسخیر درون انسان بودند: سازمان به اطاعت ظاهری بسنده نمیکرد و تسلیم وجدان را می‌خواست. به همین دلیل، قتل شریف‌واقفی یک لغزش اتفاقی در مبارزه نبود؛ نتیجهٔ منطقی جهانی بود که در آن حقیقت در انحصار تشکیلات، فرد مادهٔ خام انقلاب و خشونت وسیلهٔ «اصلاح» انسان تلقی می‌شد. جمهوری اسلامی بعدها همین الگو را از خانهٔ تیمی به دستگاه دولت انتقال داد.
شبکه‌های فرامرزی چریکی نیز این خشونت را تشدید کردند. اعضای مجاهدین در دههٔ ۱۹۷۰ برای آموزش به اردوگاه‌های فتح در اردن، لبنان، سوریه و عراق رفتند. این پیوندها مبارزهٔ سیاسی ایران را وارد جهانی کرد که در آن اسلحه نشانهٔ اصالت انقلابی و مصالحه مترادف خیانت بود.
جمهوری اسلامی بعداً همین منطق را در مقیاسی دولتی به کار گرفت: حقیقت رسمی، دادگاه‌های انقلاب، اعتراف اجباری و حذف «منافق» یا «ضدانقلاب». مجاهدین نیز پس از ۱۳۵۷ خشونت را کنار نگذاشتند و سرانجام در جنگ ایران و عراق به خاک دشمن رفتند. این تداوم تصادفی نبود.
در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۵۴، سازمانی مدعی رهایی، یک ایرانی را کشت. از همان لحظه می‌شد آینده‌ای را دید که انقلاب برای ایران می‌آورد: حکومت کسانی که پیش از رسیدن به قدرت، مخالفت را مستوجب مرگ می‌دانستند.
@drmasoudzamani2
در این ۴۷ سال هرگز یک موجود «ضدجنگ» دیده‌اید که از رژیم بازخواست کند که چرا در شرایطی که رئیس‌جمهور آمریکا برایتان نامه‌ی آشتی می‌فرستد و از هر کشور دنیا می‌آیند برای میانجی‌گری و صلح؛ چرا شما هنوز جنگ‌طلبید و می‌خواهید منافع کشور، منابع انسانی و زیر ساخت‌های ایران را فدای خریّت غرب‌ستیزی‌تان کنید؟
نه.
می‌گذارند جنگ شروع شود و بعد می‌گویند تقصیر اکثریت برانداز است!
/channel/mihanparastlink
@iraneazadvaabad
داغ
گاهی برای نجات یک پیکر، باید داغ سوزناک و زخمی عمیق را تحمل کرد.
داغ‌کردن یکی از شیوه‌های درمانی در پزشکی قدیم بود. زمانی که بیماری به مرحله‌ای می‌رسید که درمان‌های معمول از مهار آن ناتوان بودند، پزشک آهن گداخته را بر موضع بیماری می‌گذاشت تا شاید با سوزاندن آن، بیماری را متوقف کند و جان بیمار را نجات دهد. درمانی دردناک، سوزناک و پرهزینه که البته همیشه هم موفقیت‌آمیز نبود.
امروز ایران به بیماری سخت و مزمنی گرفتار شده است؛ بیماری‌ای که طی چند دهه در تار و پود زندگی سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کشور ریشه دوانده و بخش بزرگی از توان، ثروت، فرصت‌ها و سرمایه‌های انسانی و تاریخی این سرزمین را به تباهی کشانده است. من این بیماری را جمهوری اسلامی میدانم؛ نظامی سیاسی که نه نماینده تمام ایران است، نه تمام ملت ایران و نه تمام تاریخ و تمدن این سرزمین. جمهوری اسلامی یک حکومت است و ایران چیزی بسیار بزرگ‌تر و ماندگارتر از هر حکومتی است. ادامه حیات این ساختار، به باور من، به بهای فرسایش و تخریب ایران تمام می‌شود.
اکنون در شرایطی قرار گرفته‌ایم که احتمال آغاز جنگ میان جمهوری اسلامی و ائتلاف آمریکا و اسرائیل هر لحظه جدی‌تر به نظر می‌رسد. شاید موشک‌ها و تجهیزات نظامی، همان آهن‌های گداخته‌ای باشند که بر پیکر این غده بدخیم فرود می‌آیند؛ شوکی بزرگ که بتواند به عمر این ساختار سیاسی پایان دهد و راه را برای رهایی ایران بگشاید.
البته هیچ‌کس نمی‌تواند تضمین کند که این داغ، غده را به‌طور کامل از پیکر ایران پاک خواهد کرد. چه‌بسا آتش این داغ به سلول‌های سالم نیز آسیب برساند؛ چه‌بسا انسان‌های بی‌گناه، زیرساخت‌ها، سرمایه‌های ملی و دستاوردهای چندین نسل در این آتش بسوزند. داغ می‌تواند سوزناک و خسارت‌بار باشد و حتی به زخمی عمیق‌تر از بیماری تبدیل شود.
بااین‌حال، من به ظرفیت تاریخی و انسانی ایران امیدوارم. ایران را نباید با جمهوری اسلامی یکی دانست. ایران پیش از جمهوری اسلامی وجود داشته و پس از آن نیز وجود خواهد داشت. ایران سرزمینی نیست که با یک نظام سیاسی آغاز شده باشد یا با پایان آن به پایان برسد. ملتی با این پیشینه تمدنی، سرمایه انسانی، تجربه دولت‌داری و هویت ملی، توان برخاستن و بازسازی خویش را دارد.
امیدوارم این شوک تاریخی، اگر مقدر است رخ دهد، نه آغاز ویرانی ایران، بلکه نقطه پایان یک بیماری و آغاز فصل تازه‌ای از آزادی، آبادانی و شکوفایی این سرزمین باشد.
شاید تقدیر تاریخی ایرانیان این باشد که از میان چنین رنجی عبور کنند تا بار دیگر فرصت ساختن کشوری آزاد، قدرتمند، آباد و سربلند را به دست آورند.
جمهوری اسلامی می‌تواند پایان یابد، اما ایران نباید آسیب ببیند. ایران بزرگ‌تر از حکومت‌هاست؛ حکومت‌ها می‌آیند و می‌روند، اما ایران باید بماند و دوباره برخیزد.
✍️علی مفید
@iraneazadvaabad
جنگ بزرگ نزديک است. جنگی که ابعاد بزرگی و ویرانی ناشی از آن قابل تصور نیست.
بقایای فرقه‌ی خامنه‌ای همچنان فرصت دارند تسلیم شوند و جان خود، زیرساخت‌های کشور و جان ایرانیان را نجات دهند.
تسلیم شوید حرام‌زاده‌ها، تسلیم شوید و کشور را با خودتان خاکستر نکنید.
و سخنی با وطن‌پرستان فصلی:
اگر دلتان حقیقتا برای ایران می‌سوزد، هم‌اکنون باید دهان بگشایید و از فرقه‌ی حاکم بخواهید پشت سپر انسانی مردم و زیرساخت‌های کشور پنهان نشوند.
اگر ایرانی هستید باید شما هم به جمهوری اسلامی بگویید:
«تسلیم شوید حرام‌زاده‌ها، تسلیم شوید و کشور را با خودتان خاکستر نکنید.»
کاوه اسواران
تحریریه کانال میهن‌پرست
/channel/mihanparastlink
@iraneazadvaabad
زادروز شاهزاده رضا پهلوی خجسته باد!
امروز ۹ آبان، زادروز بزرگمرد محبوب ایرانیان، شاهزاده رضا پهلوی است. مردی که عشق او به وطن و هم‌میهنانش، او را برای ۴۷ سال در غربت در راه آزادی ایران ثابت‌قدم نگاه داشته است.
او همچون نیای سرافرازش رضاشاه بزرگ، کمر همت به نجات ایران بسته و انقلاب ملی شیروخورشید با رهبری او نوید آزادی ایران را طنین‌انداز ساخته است.
#رضاشاه_دوم
/channel/mihanparastlink
@iraneazadvaabad
مارک دوبوویتز تحلیلگر مشهور آمریکایی:
"محسن رضایی دستور داد پسر خودش را ترور کنند.
به هیچ توافقی با این رژیمی که بر پایه سرکوب وحشیانه، ترور و دروغ‌گویی بنا شده است، نمی‌توان برای پایان دادن به تلاش‌هایش جهت دستیابی به تسلیحات هسته‌ای و موشک‌های قاره‌پیما با قابلیت هدف قرار دادن آمریکا اعتماد کرد.
خطر این بازی بسیار سنگین‌تر از آن است که دچار توهم شویم."
/channel/mihanparastlink
@iraneazadvaabad
جعفر پناهی؛ الگوی هنرمند مردمی
✍مهدی نصیری
در روزگاری که ایستادن بر سر باورها هزینه دارد، نمی‌توان از جعفر پناهی و سال‌ها مقاومت و پایداری او به‌سادگی گذشت.
پناهی بارها هزینه استقلال، آزاداندیشی و وفاداری به وجدان خود را با محرومیت، بازداشت، زندان و محدودیت‌های حرفه‌ای پرداخته است.
او می‌توانست مسیر آسان‌تری انتخاب کند. با اعتبار و جایگاهی که در سینمای جهان دارد، امکان زندگی و فعالیت در خارج از ایران برایش کاملا در دسترس بود. اما او ماند و ترجیح داد سرنوشت هنری و اجتماعی خود را از سرنوشت مردم در بند ایران جدا نکند.
آنچه در کنار شجاعت و ایستادگی جعفر پناهی ارزشمند است، نوع نگاه او به عرصه سیاسی جامعه ایران است.
پناهی در اظهارات خود درباره شاهزاده رضا پهلوی، به‌جای نادیده گرفتن یا نفی صدای بخش مهم و غالب از جامعه که خواهان نقش‌آفرینی پهلوی هستند، وجود این جریان موّاج را به رسمیت شناخته و بر حق مردم برای تعیین نظام سیاسی آینده ایران تأکید کرد. امری بسیار بدیهی و طبیعی که بسیاری از هنرمندان و روشنفکران از آن سرباز زده اند.
این نگاه، نشانه آزادگی پناهی و دوری او از تعصبهای غیر منطقی است.
در روزهایی که خبر احکام سنگین علیه او منتشر می‌شود، بیش از همیشه باید به یاد داشت که اعتبار یک هنرمند تنها به جوایز و افتخارات بین‌المللی او نیست؛ به این نیز هست که در لحظات دشوار تاریخ کشورش چگونه رفتار کرده است.
با آرزوی آزادی، امنیت و امکان آفرینش هنری در ایرانی آزاد و آباد برای جعفر پناهی و همه هنرمندانی که به دلیل بیان عقیده و فعالیت سیاسی با زندان و محدودیت روبه‌رو شده‌اند.
@iraneazadvaabad
❇️ «دستگاه قضایی علیه فرهنگ ایران»؛ بازتاب جهانی حکم زندان و مصادره اموال جعفر پناهی
✍🏻خبرنامه‌ها: صدور حکم پنج سال و یک ماه زندان و مصادره تمامی اموال جعفر پناهی، فیلمساز برنده نخل طلای کن، موج تازه‌ای از پوشش خبری در رسانه‌های معتبر جهان ایجاد کرده است. از رویترز و آسوشیتدپرس تا گاردین، لس‌آنجلس تایمز، ورایتی و رسانه‌های اروپایی، حکم تازه دادگاه انقلاب تهران علیه این فیلمساز را گزارش کرده‌اند.
🔹روزنامه آلمانی تاگس‌اشپیگل در تیتر گزارش خود نوشت: «دستگاه قضایی علیه فرهنگ ایران؛ پنج سال زندان دیگر برای جعفر پناهی». این روزنامه به بازگشت پناهی به ایران با وجود تهدید زندان و صدور حکم مصادره تمامی دارایی‌های او پرداخته است.
🔹 روزنامه آمریکایی لس‌آنجلس تایمز با تیتر «فیلمساز تحسین‌شده ایرانی، جعفر پناهی، بار دیگر با اتهاماتی نامشخص محکوم شد» به صدور حکم تازه پرداخت و تأکید کرد که اتهامات پرونده جدید هنوز روشن نیست.
🔹 گاردین علاوه بر پوشش محکومیت پناهی، مشروعیت حقوقی مصادره اموال او را زیر سؤال برد. معین خزائلی، حقوقدان ایرانی، در گفت‌وگو با این روزنامه هشدار داده است که مصادره اموال بدون اثبات ارتباط قانونی آنها با جرم ادعایی می‌تواند مغایر قانون اساسی ایران باشد.
🔹 خبرگزاری آسوشیتدپرس در گزارشی با تیتر «ایران پس از بازگشت جعفر پناهی به وطن، او را به زندان تازه‌ای محکوم کرد» به سابقه بازداشت‌ها و محدودیت‌های این فیلمساز پرداخت. خبرگزاری رویترز نیز حکم زندان، مصادره اموال و ممنوعیت خروج از کشور را به مخاطبان بین‌المللی خود گزارش کرد.
🔹 مجله سینمایی ورایتی با تأکید بر اینکه حکم پنج سال و یک ماه زندان، جدا از محکومیت یک‌ساله قبلی پناهی صادر شده، یادآور شد که او پس از دریافت نخل طلای کن و حضور در مراسم اسکار، با وجود احتمال زندانی شدن، به ایران بازگشته است.
🔹 اما آنچه این پرونده را به نمونه‌ای آشکار از نقض حقوق متهم تبدیل کرده، نحوه صدور حکم است. به گفته مصطفی نیلی، وکیل پناهی، شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست ایمان افشاری، بدون ابلاغ وقت رسیدگی و به‌صورت غیابی حکم صادر کرده است. پناهی و وکیلش زمانی از وجود این محکومیت مطلع شدند که حساب‌های بانکی او مسدود شده بود.
🔹یعنی ابتدا حساب‌های بانکی یک شهروند را مسدود کرده‌اند و بعد معلوم شده دادگاهی بدون اطلاع او، حکم زندان و مصادره تمام اموالش را صادر کرده است!
🔹 جعفر پناهی یکی از تنها چهار کارگردان تاریخ سینماست که هر سه جایزه اصلی جشنواره‌های کن، برلین و ونیز را دریافت کرده است. فیلم «یک تصادف ساده» او نیز در سال ۲۰۲۶ نامزد دو جایزه اسکار شد.
🔹جمهوری اسلامی در حالی برای چنین فیلمسازی حکم زندان و مصادره همه دارایی‌هایش صادر کرده که حتی اتهام دقیق پرونده تازه او در گزارش‌های منتشرشده روشن نیست.
🔹این پرونده تنها محاکمه یک فیلمساز نیست؛ آزمونی برای دستگاه قضایی است که باید توضیح دهد چگونه می‌توان بدون اطلاع متهم از جلسه دادگاه، حکم زندان و مصادره تمام دارایی‌هایش را صادر کرد.
🔹حالا حکم شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران نه‌فقط در پرونده قضایی جعفر پناهی، بلکه در رسانه‌های معتبر جهان ثبت شده است؛ حکمی که بار دیگر رفتار دستگاه قضایی جمهوری اسلامی با هنرمندان مستقل را در معرض قضاوت افکار عمومی قرار داده است.
@MahmoudianMehdi