24135
@faridaminoleslam
📚دفتری در ادبیات و هنر ؛
موسیقی ؛ و متون کهن📚
@Haftshahreeshghh
💎معرفی برترین کانال‌های تلگرام:
🔹هماهنگی جهت تبادل:
@mrsmafd
خیلی گرونه، ولی نمیدونم معنیش چیه.
- اصلا چرا باید معنی داشته باشه؟
- هرچیزی باید معنی داشته باشه وگرنه به چه دردی می‌خوره؟
Calvary (2014)
دوستان این کپشن توصیفی ستا نه تایید است و نه تکذیب .......خواستم وضعیت کنونی را در هنر توصیف کنم
Читать полностью…
مانیفست هنرآگه؛ چرا و برای چه؟
هر رسانه‌ای، علاوه بر آنچه منتشر می‌کند، با پرسش مهم‌تری روبه‌روست: چرا منتشر می‌کند؟
چه ضرورتی برای حضورش وجود دارد؟ چه نسبتی با موضوع فعالیت خود برقرار می‌کند؟ چه مسئولیتی در برابر مخاطبانش دارد و مرز میان اطلاع‌رسانی، تحلیل، نقد و تبلیغ را چگونه تعریف می‌کند؟
این پرسش‌ها برای یک مجله هنری اهمیت دوچندان دارند؛ به‌ویژه در زمانه‌ای که تصاویر و اخبار هنری با سرعتی بی‌سابقه منتشر می‌شوند، اما فرصت تأمل، شناخت و داوری درباره آن‌ها همیشه به همان نسبت فراهم نیست.
هنرآگه از آغاز فعالیت خود کوشیده است میان هنر و مخاطب عمومی ارتباط برقرار کند؛ ارتباطی فراتر از معرفی هنرمندان، انتشار تصاویر آثار و اطلاع‌رسانی درباره نمایشگاه‌ها.
ما معتقدیم یک رسانه هنری نباید صرفاً ویترین اتفاقات هنری باشد. وظیفه آن تنها بازتاب آن چیزی نیست که در جهان هنر رخ می‌دهد؛ بلکه باید بتواند به آنچه رخ می‌دهد فکر کند، زمینه‌های تاریخی و فرهنگی‌اش را بشناسد، درباره‌اش پرسش مطرح کند و امکان مواجهه انتقادی با آن را فراهم آورد.
از نظر ما، اعتبار یک مجله هنری نه با پیچیده‌نویسی و انباشت اصطلاحات تخصصی به دست می‌آید و نه با تعداد مخاطبان و گستردگی انتشار. اعتبار، حاصل دقت در انتخاب، صحت اطلاعات، کیفیت تحلیل، استقلال در داوری و احترامی است که برای شعور و کنجکاوی مخاطب قائل می‌شویم.
هنرآگه خود را رسانه‌ای غیرآکادمیک می‌داند، اما این به معنای فاصله‌گرفتن از دانش و پژوهش نیست. برعکس، می‌خواهیم دانش تخصصی را بدون قربانی‌کردن دقت و عمق، به زبانی روشن و قابل فهم عرضه کنیم؛ زبانی که مخاطب را به اندیشیدن دعوت کند، نه اینکه او را پشت دیوار اصطلاحات نگه دارد.
ما همچنین به استقلال رسانه باور داریم. معرفی یک هنرمند، نمایشگاه یا جریان هنری نباید به معنای تأیید بی‌چون‌وچرای آن باشد. رسانه‌ای که امکان پرسشگری و نقد را از خود سلب کند، به‌تدریج از جایگاه رسانه فاصله می‌گیرد و به ابزار بازنمایی و تبلیغ تبدیل می‌شود.
مانیفست هنرآگه تلاشی است برای روشن‌کردن این باورها و تعیین مسئولیت‌هایی که می‌خواهیم در مسیر فعالیت رسانه‌ای خود بر عهده بگیریم.
این متن ادعای بی‌نقص‌بودن ما نیست؛ معیاری است که می‌خواهیم خودمان را نیز با آن بسنجیم. زیرا مانیفست، بیش از آنکه درباره آنچه هستیم سخن بگوید، درباره آن چیزی است که می‌خواهیم باشیم و برای تحققش تلاش کنیم.
این مسیر همچنان ادامه دارد؛ با پرسش‌های تازه، تجربه‌های تازه و ضرورت بازاندیشی در آنچه انجام می‌دهیم.
هنرآگه؛ دیدن، فهمیدن، نقد کردن و ثبت کردن هنر.
🗂️برای ورود به مجموعه‌ای جامع از هنر و فلسفه، کلیک کنید
📼سینما | 💬 فلسفه
🎵موسیقی | 📖ادبیات
👩🎨نقاشی | 👤روانشناسی
در رادیو هنرآکه بشنوید /channel/Rhagah
Читать полностью…
در رادیو هنرآگه بشنوید /channel/Rhagah/517
Читать полностью…
کلوپ طراحی و رنگ «کادرسفید» 🎨
محدوده ستارخان 📍
(نشانی دقیق پس از رزرو ارسال می‌گردد.)
● دسترسی راحت به مترو 🚇
● پذیرایی ☕️
● مدل های حرفه ای 👩🎤
شماره تماس برای رزرو:
09382600166
اینستاگرام:
@kadresefid.studio
کانال تلگرام:
/channel/+YDJ7IVMwIvM2ZGE0
کانال بله:
http://ble.ir/join/4DjVERZEyX
آیدی تلگرام:
@kadracademyy
وقتی بدن به میدان سیاست تبدیل می‌شود؛ نقاشی‌های ایوا لولاشی
ایوا لولاشی (Iva Lulashi)، نقاش آلبانیایی متولد ۱۹۸۸، از هنرمندانی است که در آثارش مرز میان میل فردی، حافظهٔ تاریخی و ایدئولوژی سیاسی را به چالش می‌کشد. او که در میلان زندگی و کار می‌کند، در سال ۲۰۲۴ نمایندهٔ آلبانی در شصتمین دوسالانهٔ هنر ونیز بود.
در نگاه نخست، نقاشی‌های لولاشی با پیکرهای محو، رنگ‌های ملایم و صحنه‌هایی که گویی از میان یک فیلم یا خاطره بیرون آمده‌اند، فضایی رؤیاگونه و رازآلود می‌سازند. اما پشت این کیفیت تصویری، پرسش‌هایی دربارهٔ بدن، میل، آزادی و قدرت پنهان است.
لولاشی برای خلق آثارش از عکس‌ها، فریم‌های سینمایی، مستندها و تصاویر آرشیوی بهره می‌گیرد؛ تصاویری که پس از انتقال به بوم، از زمینهٔ اولیهٔ خود فاصله می‌گیرند و معنایی تازه پیدا می‌کنند. شخصیت‌های نقاشی‌های او اغلب در لحظه‌ای ناتمام به نظر می‌رسند؛ گویی با صحنه‌ای مواجهیم که پیش از آن اتفاقی افتاده و پس از آن نیز چیزی در انتظار وقوع است. ما نه با روایتی کامل، بلکه با تکه‌هایی از یک تجربه روبه‌رو هستیم.
اما چرا بدن در نقاشی‌های او تا این اندازه اهمیت دارد؟
برای فهم این موضوع باید به تاریخ آلبانی و تجربهٔ حکومت کمونیستی در این کشور بازگشت. لولاشی از تصاویر آرشیوی و تبلیغاتی این دوره استفاده می‌کند؛ تصاویری که بدن را در خدمت نظم اجتماعی، فعالیت جمعی و آرمان‌های ایدئولوژیک قرار می‌دادند. او این تصاویر را در کنار بازنمایی‌های اروتیک و صحنه‌های صمیمانه می‌نشاند و میان دو قلمرو تنشی معنادار ایجاد می‌کند: بدنِ تابع نظم جمعی و بدنِ صاحب میل فردی.
در این تقابل، اروتیسم از موضوعی صرفاً شخصی فراتر می‌رود. بدن می‌تواند محل اعمال قدرت باشد، اما همزمان امکان مقاومت در برابر محدودیت‌های اجتماعی را نیز در خود داشته باشد. پرسش این است: آیا قدرت فقط رفتارهای اجتماعی ما را کنترل می‌کند یا می‌کوشد تعیین کند چه چیزی را مجاز بدانیم، چگونه میل بورزیم و بدن خود را چگونه تجربه کنیم؟
این دغدغه در پروژهٔ Love as a Glass of Water، به معنای «عشق همچون یک لیوان آب»، که در سال ۲۰۲۴ در پاویون آلبانی در دوسالانهٔ ونیز ارائه شد، جایگاه برجسته‌ای داشت. عنوان پروژه به اندیشه‌های الکساندرا کولونتای، نظریه‌پرداز فمینیست روس، دربارهٔ روابط انسانی، میل و آزادی فردی ارجاع می‌دهد.
بااین‌حال، آثار لولاشی را نمی‌توان صرفاً به نقد کمونیسم یا نمایش اروتیسم محدود کرد. در کارهای متأخر او، از جمله آثاری که در سال ۲۰۲۵ با روایت‌های اسطوره‌ای و فولکلور آلبانیایی پیوند یافته‌اند، بدن در نسبت با مفاهیمی چون قربانی‌شدن، حافظهٔ فرهنگی و ضرورت‌های جمعی قرار می‌گیرد.
در این مسیر، آنچه تغییر می‌کند منابع تصویری و شیوهٔ روایت است؛ اما پرسش از رابطهٔ فرد با نیروهایی که بر زندگی و بدن او اثر می‌گذارند، همچنان پابرجا می‌ماند.
از این منظر، اهمیت نقاشی‌های لولاشی تنها در انتخاب موضوعاتی جسورانه نیست؛ بلکه در شیوه‌ای است که تصاویر آشنا را از زمینهٔ اولیه‌شان جدا می‌کند و در موقعیتی تازه قرار می‌دهد تا بتوانیم تاریخ، میل و قدرت را از زاویه‌ای دیگر ببینیم.
شاید پرسش اصلی نقاشی‌های او این باشد: بدن تا چه اندازه به خود ما تعلق دارد و تا چه اندازه محصول تاریخی است که در آن زندگی می‌کنیم؟
درباره هنرمند نقاش ایوا لولاشی (Iva Lulashi)
Читать полностью…
فیلم جمعه : در حال عبور In Transit
Читать полностью…
کارگاه«جستار نویسی»
🔻همراه با محسن آزرم
🔻دوشنبه ها
🔻ساعت ۱۷ تا ۲۱
🔻۱۰ جلسه
🔻حضوری و آنلاین
شروع ۱۱ آبان
برای ثبت‌نام و اطلاعات بیشتر با شماره‌ی 09926229077 تماس بگیرید یا به آیدی @TameshkArtSchooll در تلگرام پیام دهید.
آدرس وب سایت: https://tameshk.art
وقتی چوب به صدا درمی‌آید؛ از موسیقی تا ارتباط
تا به حال ساز کوبه‌ای‌ای به این شکل دیده‌اید؟ شما چه نامی روی آن می‌گذاشتید؟
این ساز، «دانمو» (Danmo)، سازی کوبه‌ای از ویتنام است که معمولاً از چوب درخت جک‌فروت ساخته می‌شود. صدای خاص آن از برخورد چوب با چوب پدید می‌آید؛ اما این فقط یکی از شکل‌های گوناگون سازهای کوبه‌ای در فرهنگ‌های آسیایی است.
نمونه‌های مشابه این استوانه‌های چوبی را می‌توان در اندونزی و بخش‌های دیگری از جنوب شرق آسیا نیز یافت. در برخی فرهنگ‌ها، سازهای کوبه‌ای افزون بر کاربرد موسیقایی، برای اعلام خبر، گردهم‌آوردن مردم یا هشدار در شرایط اضطراری به کار می‌رفته‌اند.
در سوی دیگر، سازهای چوبی گردی وجود دارند که به سنت موسیقایی چین تعلق دارند و «مو‌یُو» (Mùyú) نامیده می‌شوند؛ سازهایی که اغلب به شکل ماهی ساخته می‌شوند و صدای توخالی و مشخصی دارند.
البته شباهت ظاهری سازها لزوماً به معنای یکسان بودن خاستگاه یا کاربرد آن‌ها نیست. همچنین، بدون اطلاعات بیشتر نمی‌توان با اطمینان گفت مجموعه‌ای که در این ویدئو می‌بینیم، یک مجموعهٔ سنتی است یا ترکیبی از سازهای متعلق به سنت‌های مختلف.
نکتهٔ جالب اینجاست که در بسیاری از فرهنگ‌ها، مرز میان موسیقی و ارتباط همیشه روشن نبوده است؛ گاهی یک ضربهٔ چوبی، پیش از آنکه بخشی از یک قطعهٔ موسیقی باشد، پیامی برای دیگران بوده است.
شما تا به حال با سازهای کوبه‌ای نامتعارف دیگری برخورد کرده‌اید؟
.
#هنرآگه_مجله_مولتی_مدیا
از مجموعه سودای بزرگی:
جاه‌طلبی هنری چیست؟
آیا هنرمند باید به خلق اثری ماندگار فکر کند، یا به دیده‌شدن و موفقیت؟ یا همان برندینگی که مُد شده است؟
آیا جاه‌طلبی در هنر نیرویی برای عبور از محدودیت‌هاست یا گاهی به میلِ شهرت و تأیید دیگران تبدیل می‌شود؟
رگنار کیارتانسون، هنرمند معاصر ایسلندی، میان دو شکل از جاه‌طلبی تمایز می‌گذارد: جاه‌طلبی برای خلق اثری جالب و ارزشمند، و جاه‌طلبی برای رسیدن به شهرت و موفقیت.
او اولی را سالم می‌داند؛ تمایزی که پرسشی مهم را پیش می‌کشد: در کار هنری، چه چیزی باید انگیزه‌ی اصلی ما باشد؛ خودِ اثر یا دستاوردهایی که ممکن است از آن حاصل شود؟
شاید جاه‌طلبی هنری، پیش از آنکه میل به موفقیت باشد، میل به خلق چیزی باشد که پیش از این وجود نداشته است.
رگنار کیارتانسون | Ragnar Kjartansson
هنرمند چندرسانه‌ای، فعال در حوزه‌های اجرا، نقاشی و ویدئوآرت.
.
#اطلاع_رسانی_هنرآگه
«بی‌آستانگی» میسا صادقی در گالری اچ
نخستین نمایشگاه انفرادی نقاشی میسا صادقی با عنوان «بی‌آستانگی» از ۲۲ تا ۲۹ آبان‌ماه در گالری اچ برگزار می‌شود.
به گزارش روابط عمومی این نمایشگاه، میسا صادقی درباره آثار این مجموعه گفت: «بی‌آستانگی» شامل ۱۰ نقاشی در ابعاد بزرگ و ۱۰ نقاشی در ابعاد کوچک است که طی سال‌های ۱۴۰۳ تا ۱۴۰۵ با تکنیک میکس‌مدیا (ترکیب مواد) خلق شده‌اند.
این هنرمند درباره انتخاب عنوان نمایشگاه توضیح داد: «بی‌آستانگی» اشاره به فضاهایی دارد که مرز مشخصی میان ورود و خروج در آن‌ها وجود ندارد. در این آثار، مخاطب با مکان‌هایی روبه‌رو می‌شود که در عین ناآشنایی، حسی از آشنایی را در او برمی‌انگیزند. گویی با شهری هزارتو مواجه است که مسیر مشخصی برای ورود، عبور یا خروج از آن تعریف نشده و هر بیننده می‌تواند بر اساس تجربه و دریافت شخصی خود، در این فضاها به جست‌وجو بپردازد.
صادقی درباره شیوه خلق آثارش گفت: «نقاشی بخش جدایی‌ناپذیری از زندگی روزمره من است. معمولاً بدون طرح اولیه یا تصویر از پیش تعیین‌شده‌ای کار را آغاز می‌کنم. شکل‌ها، رنگ‌ها و فضاها در جریان نقاشی به‌تدریج پدیدار می‌شوند و مسیر شکل‌گیری هر اثر را مشخص می‌کنند. برای من، نقاشی بیش از آنکه اجرای یک ایده از پیش طراحی‌شده باشد، فرایندی برای کشف و شکل‌گیری تصویر است.»
او در ادامه افزود: «از دوران کودکی همواره جهانی پر از تصویر در ذهنم داشتم؛ جهانی که گاه برایم یادآور سرزمین عجایب آلیس بود. آشنایی با حافظ میرآفتابی و آموزش‌های او به من کمک کرد تا به این تصاویر ذهنی شکل و ساختار بدهم. برخی از این فضاها را در قالب انیمیشن و آثار حجمی نیز تجربه کرده‌ام و امیدوارم در آینده نزدیک فرصتی برای نمایش آن‌ها فراهم شود.»
میسا صادقی در استیتمنت این نمایشگاه نوشته است:
بی‌آستانگی
جایی را به یاد می‌آورم که هرگز در آن نزیسته‌ام.
میانه‌ی آستانه
پیش از گم شدن
در امتدادِ افقی روشن
راهی که به خانه نمی‌رسید، پدیدار شد.
خاطره‌ی حضورم را با خود داشت.
گویی بخشی از من
پیش از رسیدن، آنجا بود.
میسا صادقی، متولد ۱۳۶۷ در تهران و دارای مدرک کارشناسی ارشد حسابداری است. او نقاشی را از دوران کودکی آغاز کرد و در ادامه، با بهره‌گیری از آموزش‌های حافظ میرآفتابی، کیوان عسگری و کورش قاضی‌مراد، مسیر حرفه‌ای خود را در نقاشی دنبال کرد و به‌تدریج به زبان بصری شخصی خود دست یافت.
فعالیت هنری او عمدتاً در حوزه نقاشی انتزاعی و در مرز میان بازنمایی و انتزاع شکل گرفته است. در آثار اخیر او، فضاهای ذهنی و عناصر معماری همچون دیوارها، پنجره‌ها، پلکان‌ها و گذرگاه‌ها، در ساختارهایی غیرمتعارف ظاهر می‌شوند و مکان‌هایی خیالی و در عین حال آشنا را پیش روی مخاطب قرار می‌دهند. صادقی پیش از این در نمایشگاه‌های گروهی نیز حضور داشته است.
نمایشگاه «بی‌آستانگی» از ۲۲ تا ۲۹ آبان‌ماه در گالری اچ، واقع در تهران، خیابان شریعتی، روبه‌روی خیابان دولت، کوچه میرزا تاراج، پلاک ۱۰، برپا می‌شود.
گالری در ایام نمایشگاه همه روزه از ساعت ۱۶ تا ۱۸ میزبان علاقه مندان است.
.
#هنرآگه_مجله_مولتی_مدیا
این ویدئو قسمتی از سریال «سرخ و سیاه» است. درامی تاریخی و عاشقانه‌ست که در قرن نوزدهم و دوران قاجار می‌گذرد و آیدا پناهنده آن را ساخته است. محور داستان نقاشی جوان به نام نوروز است که دل به زنی از جامعه‌ی کولی‌ها می‌بندد. بنابراین هنرمند در این سریال از آغاز میان دو نیرو ایستاده است: «میل و نیاز»
سایه‌ی قدرت
در جهان قاجاری، نقاش بدون حامی نانی نداشت. قدرت سفارش می‌داد و دلال میان دست هنرمند و چشم شاه راه می‌گشود. دلال فقط واسطه نبود. او ذوقِ قدرت را به زبان بازار ترجمه می‌کرد و به هنرمند می‌گفت چه چیز دیده می‌شود و چه چیز در تاریکی می‌ماند. هنرمند رنگ می‌ساخت و دیگران بر سرنوشتِ رنگ‌ها حکم می‌راندند.
امروز تاج برافتاده، اما تخت خالی نمانده. به گمان من «جانشینان شاه» این‌هایند:
بازار و پول. مجموعه‌دار و سرمایه‌گذار همان نقش سفارش‌دهنده را دارند. گاهی اثر را برای هم‌نشینی با دیوارِ می‌خرند، نه برای دیدن. قیمت، که دیگر داوری زیبایی‌شناختی نیست، به معیار حقیقتِ اثر بدل شده است.
گالری و حراج. دلالِ امروز لباس نو پوشیده است. او ارزش می‌سازد، نه اینکه فقط آن را کشف کند. نامِ هنرمند را بالا می‌برد یا بی‌صدا فرو می‌نشاند.
نهادهای تأیید. موزه، حراج، منتقد(به مثابه بلندگوی تبلیغاتی) و کیوریتور(که جدیدا خیلی مُد شده است) تعیین می‌کنند چه چیز «هنر» نامیده شود. این قدرتی نرم‌تر از فرمان شاه است، اما کم‌اثرتر نیست.
دولت و مجوز. هر جا که نهاد رسمی اجازه‌ی نمایش می‌دهد ، سایه‌ی دربار! هنوز بر کارگاه هنرمند افتاده است.
اسپانسر. حامی مالی امروز همان حامیِ قرن نوزدهم است، با زبانی مؤدب‌تر و قراردادی نوشته‌شده و البته ظاهری مدرن.
پلتفرم و الگوریتم. شاید پنهان‌ترین فرمانروا همین باشد. شاه را می‌شد دید، اما الگوریتم بی‌چهره است. او تعیین می‌کند چه چیز دیده شود و هنرمند را به تولید آنچه «می‌چرخد» وامی‌دارد.
ماجرا کجا شبیه است و کجا فرق دارد
شباهت در این است که هنرمند هنوز برای دیده‌شدن به واسطه نیاز دارد و هنوز میان صداقت اثر و پسند قدرت مجبور به انتخاب است. تفاوت در این است که قدرت پراکنده شده است. هنرمند دوره قاجار یک ارباب داشت و می‌توانست علیه او شورش کند. هنرمند امروز با ارباب‌های بسیار روبه‌روست و شورش علیه نظامی که چهره ندارد دشوارتر است. شاید به همین دلیل، آزادی امروز هم گشاده‌تر است و هم بی‌پناه‌تر.
#قدرت#هنرمند#بازار_هنر#نهاد_هنر
🩵منتخبی از موسیقی و هنر....🩵
@Nilofaar_Abbi
💎معرفی برترین کانال‌های تلگرام:
🔹هماهنگی جهت تبادل:
@mrsmafd
یازده سال همراهی با هنر معاصر؛ روایت مسیری که ادامه دارد
یازده سال فعالیت مستمر در حوزه هنر، فرصتی است برای بازنگری در مسیری که طی شده و تأمل درباره آنچه در این سال‌ها شکل گرفته است.
هنرآگه با یک دغدغه آغاز شد: ایجاد بستری برای شناخت، معرفی، تحلیل و ارتباط بیشتر با هنر. ایده‌ای که در طول زمان، با حفظ جهت‌گیری اصلی خود، در قالب‌ها و رسانه‌های گوناگون گسترش پیدا کرد.
در آغاز، مانند بسیاری از رسانه‌های هنری، متن و تصویر بخش مهمی از فعالیت ما را تشکیل می‌دادند؛ اما به‌تدریج تجربه‌های تازه‌ای به این مسیر اضافه شدند. تولید و انتشار ویدئوهای هنری، راه‌اندازی سایت، فعالیت در یوتیوب و آپارات، تولید مجلات چندرسانه‌ای، شکل‌گیری رادیو هنرآگه و پادکست‌ها و همچنین طراحی و تولید بسته‌های آموزشی، هر کدام بخشی از این گسترش بودند.
البته این مسیر همیشه هموار نبوده است. فعالیت مستقل در حوزه فرهنگ و هنر، به‌ویژه در شرایطی که تولید محتوای مستمر، حفظ کیفیت و ایجاد ارتباط با مخاطب نیازمند صرف زمان و انرژی فراوان است، با دشواری‌ها و محدودیت‌های متعددی همراه بوده است. در این سال‌ها، بارها شیوه‌های کار را بازنگری کرده‌ایم، تجربه‌های تازه‌ای را آزموده‌ایم و برای ادامه مسیر، به دنبال امکانات و قالب‌های مناسب‌تری بوده‌ایم. شاید یکی از مهم‌ترین دستاوردهای این یازده سال، همین تجربه کردن، آموختن و ادامه دادن باشد.
امروز هنرآگه صرفاً یک صفحه در شبکه‌های اجتماعی یا یک نشریه اینترنتی نیست؛ مجموعه‌ای از رسانه‌ها و فعالیت‌های مرتبط با هنر است که هر کدام با امکانات و زبان خاص خود، به روایت و شناخت جهان هنر می‌پردازند.
آنچه این بخش‌های متفاوت را به یکدیگر پیوند می‌دهد، یک ایده مشترک است: هنر را می‌توان از مسیرهای مختلف دید، خواند، شنید، شناخت و تجربه کرد.
در این یازده سال، قالب‌ها و ابزارهای ما تغییر کرده‌اند، تجربه‌های تازه‌ای به فعالیت‌هایمان افزوده شده و شیوه‌های ارتباط با مخاطبان گسترش یافته است؛ اما دغدغه اولیه همچنان پابرجاست.
این مرور، فرصتی است برای معرفی بخشی از فعالیت‌های هنرآگه و آنچه در این سال‌ها ساخته و تجربه کرده‌ایم؛ نه به‌عنوان پایان یک مسیر، بلکه به‌عنوان بخشی از راهی که همچنان ادامه دارد.
هنرآگه؛ یازده سال همراهی با هنر معاصر.
از همه کسانی که در این سال‌ها همراه هنرآگه بوده‌اند، سپاسگزاریم.
صبح بخیر هنرآگه - شبح اپرا – اجرای سیرا بوگس و رامین کریملو در مراسم جوایز کلاسیک بریت ۲۰۱۲
اجرایی قدرتمند و تأثیرگذار از ترانهٔ اصلی موزیکال «شبح اپرا»، با صدای سیرا بوگس در نقش کریستین و رامین کریملو در نقش شبح.
این اجرا در تاریخ ۲ اکتبر ۲۰۱۲ در سالن رویال آلبرت هال برگزار شد و در تاریخ ۷ اکتبر ۲۰۱۲ از شبکهٔ ITV1 HD پخش شد.
🎙 رادیو هنرآگه تقدیم می‌کند
برتون و باتای: دوستی، دشمنی و آنچه میانشان ماند
دو مرد، یک جنبش، و دو نگاهِ کاملاً متضاد به جهان. آندره برتون رهبرِ سوررئالیسم بود؛ ژرژ باتای نخستین‌بار دربارهٔ آن گفت که «بیش از حد ایدئالیست» دورش جمع شده‌اند، و بعدها خودش را «دشمنِ قدیمیِ درونیِ» سوررئالیسم نامید.
در این قسمت می‌شنوید:
▫️ نخستین رویارویی‌شان و برداشتِ برتون از باتای («وسواسی»)
▫️ سالِ گسست: «مانیفستِ دوم» (دسامبر ۱۹۲۹) و جزوهٔ «یک جسد» (۱۵ ژانویهٔ ۱۹۳۰)
▫️ نزدیک‌شدنِ دوباره در سیاست و Contre-Attaque (۱۹۳۵)
▫️ چه چیزی نگذاشت این رابطه به‌سادگی تمام شود
نویسنده و گوینده: فرید امین‌الاسلام
🔗 رادیو هنرآگه
#رادیو_هنرآگه #سوررئالیسم #باتای #آندره_برتون #تاریخ_هنر
🎙 رادیو هنرآگه تقدیم می‌کند
پادکستِ هنری: اصولِ سوررئالیسمِ باتایی
نکاتِ هنری و نظریِ جریانی موازی و مخالفِ سوررئالیسمِ برتون
سوررئالیسم فقط رؤیا و شعر نبود. در همان سال‌ها، ژرژ باتای مجله‌ای راه انداخت که به‌جای بلندا، به خاک نگاه می‌کرد: یک شستِ پا، یک کشتارگاه، چیزهایی که هنرِ رسمی نمی‌خواست ببیند.
اصولِ سوررئالیسمِ باتایی
سوررئالیسم را معمولاً با نامِ آندره برتون می‌شناسیم: خودکاری روانی، رؤیا، زیبایی تشنج‌آلود. اما همزمان جریانی موازی و مخالف وجود داشت که ژرژ باتای رهبری‌اش می‌کرد و از نگاهِ بالا به پایین رفت: به ماده، به تن، به آنچه شکل ندارد.
در این قسمتِ رادیو هنرآگه با هم بررسی می‌کنیم:
«امرِ بی‌شکل» (informe) و ماتریالیسمِ پایه
تمثیلِ موش‌کور در برابرِ عقاب
هترولوژی، علمِ آنچه کنار گذاشته می‌شود
اصولِ برتون و اصولِ باتای، اصل‌به‌اصل
مجلهٔ Documents، عکسِ شستِ پا، عکس‌های کشتارگاه و نزاعِ ۱۹۲۹–۱۹۳۰
منابعِ دقیقِ هر ادعا در پایانِ کپشن آمده است.
نویسنده و گوینده: فرید امین‌الاسلام
رادیو هنرآگه
#رادیو_هنرآگه #سوررئالیسم #باتای #تئوری_هنر
منابع
[۱] Documents (magazine) — Wikipedia (en): https://en.wikipedia.org/wiki/Documents_(magazine)
[۲] Aphelis, «Georges Bataille: "L'informe" ("Formless") 1929»، با استناد به: Yves-Alain Bois & Rosalind E. Krauss, Formless: A User's Guide (Cambridge, MA: MIT Press, 1997), p. 16: https://aphelis.net/georges-bataille-linforme-formless-1929/
[۳] Georges Bataille, «Formless», Documents 1 (Paris, 1929), p. 382، ترجمه‌ی انگلیسی در: Visions of Excess: Selected Writings, 1927–1939, trans. Allan Stoekl et al. (Minneapolis: University of Minnesota Press, 1985), p. 31. متنِ فرانسویِ اصلی: https://ab-a.net/bibliography/txt-biblio-documents-1-paris-1929/
[۴] Gagosian Quarterly, «Bataille's First Glance» با استناد به تحلیلِ رزالیند کراوس
: https://gagosian.com/quarterly/2019/07/03/essay-batailles-first-glance/
[۵] November Magazine, «Black Bataille»، با استناد به: Georges Bataille, «Base Materialism and Gnosticism», in Visions of Excess (University of Minnesota Press, 1985): https://www.novembermag.com/content/black-bataille
[۶] Benjamin Noys, «Georges Bataille's base materialism», Journal for Cultural Research, vol. 2, no. 4 (1998), pp. 499–517: https://danieljewesbury.org/NoysGeorgesBataillesbasematerialism.pdf
[۷] ResearchGate، «From Base Materialism to Base Culture: Georges Bataille and the Politics of Heterogeneity» (استعاره‌ی موش‌کور و عقاب): https://www.researchgate.net/publication/381431930_From_Base_Materialism_to_Base_Culture_Georges_Bataille_and_the_Politics_of_Heterogeneity
[۸] November Magazine, «Black Bataille» (تعریفِ هترولوژی): https://www.novembermag.com/content/black-bataille
[۹] Wikipedia (en), مدخلِ «André Breton»، با نقلِ تعریفِ او از سوررئالیسم در بیانیه‌ی نخست (۱۹۲۴): https://en.wikipedia.org/wiki/Andr%C3%A9_Breton
[۱۰] Wikipedia (en), مدخلِ «Nadja (novel)» — جمله‌ی پایانیِ کتاب درباره‌ی زیباییِ متشنج: https://en.wikipedia.org/wiki/Nadja_(novel)
[۱۱] Oxford Reference, مدخلِ «Surrealism» (تعریفِ شگفتی، شگفتیِ عینی، و زیباییِ متشنج به‌عنوانِ اصولِ سازمان‌دهنده‌ی تولیدِ سوررئالیستی): https://www.oxfordreference.com/display/10.1093/acref/9780195113075.001.0001/acref-9780195113075-e-0494
[۱۲] Michael Richardson, «Introduction», in Georges Bataille, The Absence of Myth: Writings on Surrealism (London: Verso, 1994), pp. 1–27. PDF: https://monoskop.org/images/f/fc/Bataille_Georges_The_Absence_of_Myth_Writings_on_Surrealism.pdf
[۱۳] Wikipedia (en), مدخلِ «Jacques-André Boiffard» (اخراج از گروهِ برتون، پیوستن به Documents): https://en.wikipedia.org/wiki/Jacques-Andr%C3%A9_Boiffard
[۱۴] Jordana Mendelson, «Eli Lotar's Dissident Lens in Luis Buñuel's Las Hurdes», Jeu de Paume (با ارجاعِ دقیق به: Georges Bataille, «Gros orteil», Documents 5/6, 1929, p. 299): https://jeudepaume.org/en/mediateque/magazine-jordana-mendelson-luis-bunuel-eli-lotar/
[۱۵] cakeordeathsite, «slaughterhouses» (عکس‌های الی لوتار از کشتارگاه‌ها در Documents): https://cakeordeathsite.wordpress.com/tag/slaughterhouses/
[۱۶] Documents (magazine) — Wikipedia (en) (شماره‌ی ویژه‌ی پیکاسو): https://en.wikipedia.org/wiki/Documents_(magazine)
.
🌱 ریشه در روشنایی | نمایشگاه نقاشی در گالری سپند
گاهی هنر می‌تواند دریچه‌ای تازه برای ارتباط بگشاید؛ راهی برای بیان احساسات، تجربه‌ها و دریافت‌هایی که هر فرد به شیوه‌ی خود با جهان پیرامونش در میان می‌گذارد.
«ریشه در روشنایی» رویدادی‌ست با محوریت هنر و اوتیسم؛ فرصتی برای آشنایی با شیوه‌های متفاوت بیان و ارتباط و مشاهده‌ی اینکه چگونه نقاشی می‌تواند یکی از راه‌های ارتباط و ابراز وجود برای کودکان و نوجوانان در طیف اوتیسم باشد.
در این نمایشگاه، آثار نقاشی چهار نوجوان در طیف اوتیسم، در کنار آثار محمد بنیسی، از چهره‌های شناخته‌شده در حوزه‌ی هنر اوت‌سایدر (Outsider Art)، و ریحانه بنیسی به نمایش گذاشته می‌شود.
این رویداد با هدف افزایش آگاهی و فراهم‌کردن فضایی برای گفت‌وگو و تبادل تجربه میان خانواده‌ها، مربیان و علاقه‌مندان شکل گرفته است؛ فرصتی برای توجه بیشتر به توانایی‌ها، ظرفیت‌ها و شیوه‌های منحصربه‌فرد ارتباط در افراد طیف اوتیسم.
••••••
📅 زمان نمایشگاه: ۶ تا ۱۵ آبان ۱۴۰۵
چهارشنبه، پنجشنبه و جمعه، از ساعت ۱۷ الی ۲۱
📍 مکان: خانه فرهنگ و هنر سپند
🎨 تجربه ی مکمل این نمایشگاه:
• پنجشنبه ۱۴ آبان ساعت ۱۷ تا ۲۱: میزهای آزاد نقاشی در کنار محمد و ریحانه بنیسی ؛ برای مشاهده، برای حضور، برای خلق در کنار هم….
••••••
درباره‌ی برگزارکننده:
لیلا ربیعی بیست‌وپنج سال تجربه‌ی مدیریت و تسهیلگری هنر و فلسفه با کودکان، از جمله کودکان در شرایط خاص، دارد. ایشان کارشناس مدیریت و برنامه‌ریز آموزشی است.
این رویداد به کوشش خانم ربیعی و با همکاری خانه فرهنگ و هنر سپند برگزار می‌شود.
با سپاس از همراهی:
خانم نرگس جمالی، مدیر مرکز توان‌بخشی طیف اوتیسم پایدار
خانم و آقای کاظم‌زاده بنیسی
آقای مرتضی زاهدی از گالری اوت‌سایدر
••••••
✨
امیدواریم «ریشه در روشنایی» فرصتی باشد برای دیدن و شناختن راه‌های متفاوت ارتباط؛ و برای خانواده‌ها، دریچه‌ای تازه به ظرفیت‌هایی که هنر می‌تواند در زندگی فرزندانشان آشکار کند.
در سال‌های جنگ و محاصره‌ی سارایوو، برگزاری رویدادهای هنری راهی بود برای ادامه دادن زندگی فرهنگی در شرایطی که خودِ زندگی روزمره با دشواری‌های زیادی روبه‌رو بود.
برای ما در ایران هم فشار و سختی به جنگ‌های اخیر محدود نمی‌شود. سال‌هاست با شکل‌های مختلفی از فشار و ناامنی دست‌وپنجه نرم می‌کنیم؛ جنگ تنها یکی از نمودهای آن است. در چنین شرایطی، ثبت تجربه‌های مردم و روایت آنچه از سر می‌گذرانند، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
روزنه با همین نگاه شکل گرفته است؛ جشنواره‌ای مستقل از یلووال مدیا، به‌عنوان یک پلتفرم خصوصی، که بدون حمایت هیچ نهاد حاکمیتی برگزار می‌شود. هدف ما فراهم کردن فضا برای آثاری است که از دل تجربه‌ها و نگاه‌های شخصی مردم شکل می‌گیرند؛ روایت‌هایی از آنچه ما را در این سال‌ها به زندگی متصل کرده است.
📌 روزنه در سه بخش برگزار می‌شود:
• تصویرسازی (دستی - دیجیتال)
• ناداستان روایی (جستار - مموآر/Memoir)
• عکاسی (تک‌عکس و مجموعه‌عکس)
🌍ویژه‌ی هنرمندان و علاقه‌مندان ایرانی داخل و خارج از کشور، بدون محدودیت سنی و حرفه‌ای
📅مهلت ارسال آثار: ۳۰ آبان ۱۴۰۵
💳هزینه ثبت هر اثر: ۱۸۰ هزار تومان
🔗 برای دسترسی به متن کامل فراخوان و ارسال آثار، به لینک درج شده در بیو صفحه اینستاگرامی مراجعه کنید.
📱اینستاگرام یلووال مدیا:
https://www.instagram.com/yellowwallmedia/
📢کانال "تلگرام" یلووال مدیا:
/channel/yellowwallmedia01
📢کانال "بله" یلووال مدیا:
https://ble.ir/yellowwallmedia
این روزنه برای شما چیست؟
#روزنه #یلووال_مدیا #فراخوان_هنری
🎙 رادیو هنرآگه تقدیم می‌کند
پادکستِ هنری: اصولِ سوررئالیسمِ باتایی
نکاتِ هنری و نظریِ جریانی موازی و مخالفِ سوررئالیسمِ برتون
سوررئالیسم فقط رؤیا و شعر نبود. در همان سال‌ها، ژرژ باتای مجله‌ای راه انداخت که به‌جای بلندا، به خاک نگاه می‌کرد: یک شستِ پا، یک کشتارگاه، چیزهایی که هنرِ رسمی نمی‌خواست ببیند.
اصولِ سوررئالیسمِ باتایی
سوررئالیسم را معمولاً با نامِ آندره برتون می‌شناسیم: خودکاری روانی، رؤیا، زیبایی تشنج‌آلود. اما همزمان جریانی موازی و مخالف وجود داشت که ژرژ باتای رهبری‌اش می‌کرد و از نگاهِ بالا به پایین رفت: به ماده، به تن، به آنچه شکل ندارد.
در این قسمتِ رادیو هنرآگه با هم بررسی می‌کنیم:
«امرِ بی‌شکل» (informe) و ماتریالیسمِ پایه
تمثیلِ موش‌کور در برابرِ عقاب
هترولوژی، علمِ آنچه کنار گذاشته می‌شود
اصولِ برتون و اصولِ باتای، اصل‌به‌اصل
مجلهٔ Documents، عکسِ شستِ پا، عکس‌های کشتارگاه و نزاعِ ۱۹۲۹–۱۹۳۰
منابعِ دقیقِ هر ادعا در پایانِ کپشن آمده است.
نویسنده و گوینده: فرید امین‌الاسلام
رادیو هنرآگه
#رادیو_هنرآگه #سوررئالیسم #باتای #تئوری_هنر
منابع
[۱] Documents (magazine) — Wikipedia (en): https://en.wikipedia.org/wiki/Documents_(magazine)
[۲] Aphelis, «Georges Bataille: "L'informe" ("Formless") 1929»، با استناد به: Yves-Alain Bois & Rosalind E. Krauss, Formless: A User's Guide (Cambridge, MA: MIT Press, 1997), p. 16: https://aphelis.net/georges-bataille-linforme-formless-1929/
[۳] Georges Bataille, «Formless», Documents 1 (Paris, 1929), p. 382، ترجمه‌ی انگلیسی در: Visions of Excess: Selected Writings, 1927–1939, trans. Allan Stoekl et al. (Minneapolis: University of Minnesota Press, 1985), p. 31. متنِ فرانسویِ اصلی: https://ab-a.net/bibliography/txt-biblio-documents-1-paris-1929/
[۴] Gagosian Quarterly, «Bataille's First Glance» با استناد به تحلیلِ رزالیند کراوس
: https://gagosian.com/quarterly/2019/07/03/essay-batailles-first-glance/
[۵] November Magazine, «Black Bataille»، با استناد به: Georges Bataille, «Base Materialism and Gnosticism», in Visions of Excess (University of Minnesota Press, 1985): https://www.novembermag.com/content/black-bataille
[۶] Benjamin Noys, «Georges Bataille's base materialism», Journal for Cultural Research, vol. 2, no. 4 (1998), pp. 499–517: https://danieljewesbury.org/NoysGeorgesBataillesbasematerialism.pdf
[۷] ResearchGate، «From Base Materialism to Base Culture: Georges Bataille and the Politics of Heterogeneity» (استعاره‌ی موش‌کور و عقاب): https://www.researchgate.net/publication/381431930_From_Base_Materialism_to_Base_Culture_Georges_Bataille_and_the_Politics_of_Heterogeneity
[۸] November Magazine, «Black Bataille» (تعریفِ هترولوژی): https://www.novembermag.com/content/black-bataille
[۹] Wikipedia (en), مدخلِ «André Breton»، با نقلِ تعریفِ او از سوررئالیسم در بیانیه‌ی نخست (۱۹۲۴): https://en.wikipedia.org/wiki/Andr%C3%A9_Breton
[۱۰] Wikipedia (en), مدخلِ «Nadja (novel)» — جمله‌ی پایانیِ کتاب درباره‌ی زیباییِ متشنج: https://en.wikipedia.org/wiki/Nadja_(novel)
[۱۱] Oxford Reference, مدخلِ «Surrealism» (تعریفِ شگفتی، شگفتیِ عینی، و زیباییِ متشنج به‌عنوانِ اصولِ سازمان‌دهنده‌ی تولیدِ سوررئالیستی): https://www.oxfordreference.com/display/10.1093/acref/9780195113075.001.0001/acref-9780195113075-e-0494
[۱۲] Michael Richardson, «Introduction», in Georges Bataille, The Absence of Myth: Writings on Surrealism (London: Verso, 1994), pp. 1–27. PDF: https://monoskop.org/images/f/fc/Bataille_Georges_The_Absence_of_Myth_Writings_on_Surrealism.pdf
[۱۳] Wikipedia (en), مدخلِ «Jacques-André Boiffard» (اخراج از گروهِ برتون، پیوستن به Documents): https://en.wikipedia.org/wiki/Jacques-Andr%C3%A9_Boiffard
[۱۴] Jordana Mendelson, «Eli Lotar's Dissident Lens in Luis Buñuel's Las Hurdes», Jeu de Paume (با ارجاعِ دقیق به: Georges Bataille, «Gros orteil», Documents 5/6, 1929, p. 299): https://jeudepaume.org/en/mediateque/magazine-jordana-mendelson-luis-bunuel-eli-lotar/
[۱۵] cakeordeathsite, «slaughterhouses» (عکس‌های الی لوتار از کشتارگاه‌ها در Documents): https://cakeordeathsite.wordpress.com/tag/slaughterhouses/
[۱۶] Documents (magazine) — Wikipedia (en) (شماره‌ی ویژه‌ی پیکاسو): https://en.wikipedia.org/wiki/Documents_(magazine)
#هنرآگه_فیلم_جمعه
در حال عبور | In Transit (2025)
فیلمی از ژاکلین بثنی (Jaclyn Bethany)
گاهی آنچه زندگی ما را به بن‌بست می‌رساند، نه فقدان امکانات است و نه نداشتن فرصت‌های تازه؛ بلکه تصویری است که از زندگی مطلوب در ذهن خود ساخته‌ایم و دیگر نمی‌توانیم نسبت خودمان را با آن روشن کنیم.
فیلم «در حال عبور» ما را با دو زن در دو موقعیت متفاوت روبه‌رو می‌کند: ایلسه، نقاشی که در میانه زندگی حرفه‌ای خود با بحرانی وجودی دست‌وپنجه نرم می‌کند، و لوسی، زن جوانی که در شهری کوچک در ایالت مین آمریکا زندگی می‌کند و در یک بار مشغول به کار است.
زندگی لوسی ظاهراً آرام و باثبات است، اما این ثبات لزوماً به معنای رضایت نیست. ایلسه نیز با وجود برخورداری از موقعیت هنری، در درک معنای زندگی و نسبت خود با هنر دچار تردید شده است.
این دو زن از دو جهان متفاوت می‌آیند، اما هر دو با مسئله‌ای مشترک مواجه‌اند: فاصله میان آنچه هستند و آنچه تصور می‌کنند باید باشند.
نقطه اتصال این دو جهان، پیشنهاد ایلسه به لوسی برای مدل‌شدن در نقاشی‌هایش است. در نگاه نخست، این موقعیت رابطه‌ای آشنا در تاریخ هنر را تداعی می‌کند: هنرمندی که به دیگری نگاه می‌کند، بدن و چهره‌اش را به سوژه اثر تبدیل می‌کند و از خلال بازنمایی او، تصویری هنری می‌سازد.
اما آیا مدل صرفاً موضوع نگاه هنرمند است؟ آیا مواجهه با یک انسان واقعی، با خواسته‌ها، محدودیت‌ها و تجربه‌هایش، می‌تواند نگاه هنرمند به خودش را تغییر دهد؟
در اینجا رابطه هنرمند و مدل می‌تواند از یک رابطه صرفاً حرفه‌ای فراتر برود. ایلسه با لوسی فقط به‌عنوان موضوعی برای نقاشی مواجه نمی‌شود؛ او با شکلی از زندگی روبه‌رو می‌شود که شاید پیش‌تر آن را نمی‌دیده یا درباره‌اش قضاوتی از پیش ساخته داشته است. در مقابل، لوسی نیز از خلال این مواجهه، ممکن است به امکان‌های دیگری برای دیدن خود و زندگی‌اش فکر کند.
یکی از وجوه قابل تأمل فیلم، پرسشی است که درباره معنای «زندگی خوب» مطرح می‌کند.
آیا زندگی خوب، زندگی‌ای است که در آن ثبات، امنیت و تعلق داریم؟ یا زندگی‌ای که امکان تجربه، تغییر و خروج از موقعیت‌های آشنا را فراهم می‌کند؟ آیا موفقیت حرفه‌ای و دستیابی به موقعیت اجتماعی مطلوب می‌تواند به معنای رضایت درونی باشد؟
فیلم به‌جای ارائه پاسخی ساده، دو موقعیت را در برابر یکدیگر قرار می‌دهد. نه زندگی معمولی لوسی را می‌توان صرفاً شکست‌خورده دانست و نه زندگی هنری ایلسه را الزاماً تحقق یک آرمان. آنچه اهمیت دارد، شکافی است که گاهی میان شکل بیرونی زندگی و تجربه درونی ما از آن به وجود می‌آید.
از این منظر، عنوان فیلم نیز معنایی فراتر از یک جابه‌جایی مکانی پیدا می‌کند. In Transit یعنی «در حال عبور»؛ وضعیتی میان مبدأ و مقصد، میان آنچه پشت سر گذاشته‌ایم و آنچه هنوز به آن نرسیده‌ایم.
شخصیت‌ها در چنین وضعیتی قرار دارند: نه کاملاً متعلق به گذشته‌اند و نه هنوز می‌دانند آینده‌شان چه شکلی خواهد داشت. آن‌ها در مرحله‌ای از بازنگری و تردید ایستاده‌اند؛ مرحله‌ای که شاید دشوار باشد، اما امکان تغییر را نیز در خود دارد.
از منظر هنر نیز این فیلم به پرسشی مهم نزدیک می‌شود: آیا هنر صرفاً وسیله‌ای برای بازنمایی جهان است یا می‌تواند شیوه دیدن ما را تغییر دهد؟ شاید گاهی هنرمند در تلاش برای شناخت و ترسیم دیگری، ناخواسته با بخش‌هایی از وجود خودش روبه‌رو می‌شود که پیش‌تر از آن‌ها غافل بوده است.
«در حال عبور» را می‌توان فیلمی درباره بحران هویت، مواجهه با دیگری و بازنگری در انتخاب‌های زندگی دانست؛ درباره لحظه‌ای که انسان درمی‌یابد شاید برای تغییر مسیر، پیش از هر چیز باید تصویرش از مقصد را تغییر دهد.
شاید پرسش اصلی این نباشد که کدام‌یک از این دو زن زندگی بهتری دارد؛ بلکه این باشد: چه زمانی باید بپذیریم زندگی‌ای که به آن عادت کرده‌ایم، دیگر پاسخ‌گوی کسی نیست که به آن تبدیل شده‌ایم؟
مشخصات فیلم
عنوان: In Transit (در حال عبور)
سال تولید: ۲۰۲۵
کشور سازنده: آمریکا
کارگردان: Jaclyn Bethany
نویسنده: Alex Sarrigeorgiou
ژانر: درام
زبان: انگلیسی
بازیگران: Jennifer Ehle، Alex Sarrigeorgiou و François Arnaud
فیلم زیرنویس فارسی دارد
همزمان با نخستین سالگرد درگذشت واحد خاکدان
رونمایی از دو آرتیست‌بوک واحد خاکدان در گالری ایرانشهر
«آشفتگی های منظوم» و«پایان یک روز فرخنده» عنوان دو آرتیست‌بوک واحد خاکدان است که روز جمعه هشتم آبان ماه در گالری ایرانشهر رونمایی خواهد شد.
به گزارش روابط عمومی این رویداد، همزمان با نخستین سالگرد درگذشت واحد خاکدان دو آرتیست‌بوک این هنرمند با عنوان«آشفتگی های منظوم» و «پایان یک روز فرخنده» به همراه مجموعه ای از آثار چاپ دستى توسط انتشارات M.M.bookly در گالری ایرانشهر رونمایی خواهند شد.
این دو آرتیست‌بوک در زمان حیات هنرمند قرار بود رونمایی شوند اما بیماری و درگذشت او موجب این تاخیر شد.
در کنار رونمایی این دو کتاب، تعدادى چاپ دستى سيلك و اچينگ نيز روى ديوارهاى گالری ایرانشهر به نمايش گذاشته مى شود.
استیمنت این نمایشگاه توسط هنرمند فقید واحد خاکدان نوشته شده است.
آرتيست بوك "پايان يك روز فرخنده" در قطع ۷۰*۵۰ با تيراژ ٣٠ نسخه و چاپ اچينگ و کتاب «آشفتگی منظوم» با تیراژ ٥٠ نسخه چاپ سيلك اسكرين است. همه صفحه های اين دو كتاب توسط واحد خاکدان امضاء شده اند.
مازیار مصوررحمانی، مدیر انتشارات M.M.Bookly می‌گوید: تکثیر اندیشه‌ها و تصورات هنرمندان و ثبت کردن در کتابی و یا ورقی و نگهداری از آن در طی زمان، به تدریج در صعود از یک منحنی تکامل و مشخص قرارگرفته است. تهیه کتابی با موضوع چاپ و هدف تکثیرآثارهنرمندان مشکلات خاصی دارد که ناشی از جایگاه ویژه این صنعت نو در جامعه هنری است. این صنعت گرچه از نظر پیشرفت تکنولوژی به سطوح بالا رسیده است اما بنا به ماهیت آن همچنان با عموم طبقات جامعه ارتباط نزدیک پیدا نکرده است. علاوه بر گستردگی طیف صنایع فعال درقلمرو چاپ و تکثیر، انتشار مجموعه هایی از آثارهنرمندان با تیراژ محدود در بسیاری از نقاط جهان مرسوم است .
او افزود: به دلیل ضرورت اهمیت چاپ دستی و ویژگی های آن از منظر هنرمندان و دنیای هنر از سری کتاب های به چاپ رسیده در M.M.Bookly کتاب های چاپ دستی هنرمندان است که تمام صفحات مجلد شده از این کتاب ها به صورت چاپ دستی و با استانداردهای جهانی این رشته از هنر در دسترس قرار گرفته است. مجموعه M.M.Bookly تنها مجموعه ای است که برای اولین بار درصدد ارائه کتاب هایی با تیراژ محدود به همراه اثر اصل از هنرمند، به این مهم پرداخته است.
مصوررحمانی ادامه می‌دهد:علاوه برگردآوری شاخص ترین آثار هنرمندان به شکل کتاب و مجموعه ها، با افزودن یک یا چند اثر اصل از هنرمند برای بالابردن سطح کیفی و ارزش افزوده برای هرجلد از محصولات خود این مهم را درنظر داشته ایم که دوستداران و خریداران با تهیه این کتاب ها یک اثر اصل از هنرمند را به مجموعه هنری خود می افزایند براین اساس با استفاده از کاغذ مرغوب، نوع چاپ، صحافی وبسته بندی منحصربه فرد با کیفیت ترین نسخ مجلد را به بازار هنر و دوستداران عرضه کرده ایم. بر این عقیده پایدار هستیم که تهیه کتاب ها و مجموعه های ارایه شده تنها افزودن آن به کتابخانه های شخصی نیست، بلکه به دست اوردن یک اثر هنری به شکلی خاص از هنرمند است.
مراسم رونمایی دو آرتیست بوک واحد خاكدان جمعه هشتم آبان ماه در گالری ایرانشهر به آدرس تهران، خیابان نجات‌الهی، کوچه ششم شماره ۱۵ روز جمعه از ساعت ۱۶ تا ۲۱ برپا خواهد بود. همچنین نمایشگاه این رویداد تا 19 آبان ماه ادامه خواهد داشت.
صبح بخیر هنرآگه .....تا به حال اینچنین سازی را دیده بودید؟
Читать полностью…