14740
نوشدارویی برای شناخت بهتر کلاهبرداری‌‌های اینترنتی، ارتقای امنیت دیجیتال و حفظ حریم خصوصی شما. وب‌سایت: nooshdaroo.ir اینستاگرام: instagram.com/NooshDaroo_web ایکس: x.com/nooshdaroo_web
💡 همین الان اپلیکیشن اندروید «دیوار» را آپدیت کنید
شرکت دیوار از کاربرانش خواسته اپلیکیشن اندروید خود را به جدیدترین نسخه آپدیت کنند.
به گفته‌ی این شرکت، در جریان بررسی‌های امنیتی یک آسیب‌پذیری مهم در برخی نسخه‌های اپلیکیشن اندروید شناسایی شده که در شرایطی خاص می‌تواند امنیت اطلاعات یا دستگاه کاربران را تحت تأثیر قرار دهد.
ضروری است کاربران اپلیکیشن خود را به نسخه‌ی ۱۱.۱۵.۰ یا بالاتر آپدیت کنند.
💡 @NooshDaroo_web
💡 سوس‌ویلنس چیست؟ وقتی دوربین به دست مردم می‌افتد
هر روز ده‌ها دوربین ما را می‌بینند: دوربین مداربسته‌ی سر در مغازه، دوربین ورودی ساختمان، دوربین کنار خیابان. این نگاه، نگاه از بالاست. کسی که دوربین را نصب کرده تصمیم می‌گیرد چه چیزی ضبط شود و چه کسی تصویرها را ببیند.
حالا اما تقریباً همه‌ی ما دوربینی در جیب‌مان داریم. همین گوشی ساده جهت نگاه را عوض کرده است و مردم عادی هم ضبط می‌کنند. برای این پدیده اسمی وجود دارد: «سوس‌ویلنس» (Sousveillance).
▪️ سوس‌ویلنس یعنی چه؟
این اصطلاح را «استیو مان»، پژوهشگر کانادایی و از پیشگامان گجت‌های پوشیدنی، ساخته. او دو کلمه‌ی فرانسوی را کنار هم گذاشت: «سور» (sur) به معنای «بالا» و «سو» (sous) به معنای «پایین».
واژه‌ی آشنای «سرویلنس» (Surveillance) که در فارسی آن را «نظارت» یا «مراقبت» ترجمه می‌کنیم، یعنی دیدن از بالا؛ مثل چشمی که از بالای دیوار همه‌چیز را می‌پاید. سوس‌ویلنس برعکس آن است: دیدن از پایین.
به تعریف دانشنامه‌ی ویکی‌پدیا، سوس‌ویلنس یعنی ثبت رویداد به دست یکی از مردم عادی، نه مقام یا سازمان صاحب‌اختیار؛ آن هم معمولاً با وسیله‌‌ای کوچک و همراه مثل گوشی یا دوربین‌های پوشیدنی. در فارسی می‌شود آن را «نظارت از پایین» یا «ثبت شهروندی» هم نامید.
«پایین» در این اصطلاح دو معنا دارد:
• دوربین به‌جای اینکه بالای ساختمان نصب شود، همراه آدم‌هاست و هم‌قد چشم ما می‌بیند.
• کسی که ضبط می‌کند شهروند یا مشتری عادی است، نه صاحب اختیار آن موقعیت.
▪️چند مثال آشنا از زندگی روزمره
لازم نیست کار پیچیده‌ای کرده باشید تا سوس‌ویلنس را تجربه کنید. احتمالاً خودتان بارها این کار را کرده‌اید:
• دوربین خودرو (دشکم) که لحظه‌ی تصادف را ثبت می‌کند و در دعوای مقصر بودن و خسارت بیمه به کار می‌آید
• ویدئویی که مستأجر هنگام تحویل گرفتن خانه از دیوارها، شیرآلات و کف می‌گیرد تا موقع پس گرفتن ودیعه بحثی پیش نیاید
• ضبط لحظه‌ی تحویل کالا در معامله‌ی دست‌دوم، وقتی خریدار و فروشنده همدیگر را نمی‌شناسند
• ویدئوهایی که مردم از سیل، زلزله یا طوفان گرد و خاک می‌گیرند و گاهی زودتر از هر رسانه‌ای تصویر واقعی حادثه را نشان می‌دهند
نمونه‌های جهانی هم کم نیستند: در سال ۲۰۱۳ شهاب‌سنگی در آسمان شهر چلیابینسک روسیه منفجر شد و دوربین‌های خودرو آن را از زاویه‌های مختلف ثبت کردند. (نمونه‌های بیشتر را در نسخه‌ی کامل مقاله ببینید)
▪️چرا این مفهوم مهم است؟
استیو مان معتقد است نظارت از بالا معمولاً پنهانی است و اگر از آن سوءاستفاده شود، کمتر کسی باخبر می‌شود. در مقابل، تصویرهایی که مردم ضبط می‌کنند معمولاً دست‌به‌دست می‌شوند و رفتارهای نادرست را زودتر جلوی چشم همه می‌آورند.
نکته‌ی دیگر این است که گاهی خود احتمال ضبط شدن کافی است. پژوهش‌ها نشان داده‌اند آدم‌ها وقتی می‌دانند جلوی دوربین هستند رفتار متفاوتی دارند. وقتی همه می‌دانند ممکن است کسی در حال ضبط باشد، معمولاً هر دو طرف موقعیت محتاط‌تر رفتار می‌کنند.
نویسنده‌ی آمریکایی «دیوید برین» هم در کتاب «جامعه‌ی شفاف» که سال ۱۹۹۷ منتشر شد، از همین ایده دفاع می‌کند: اگر قرار است دوربین‌ها همه‌جا باشند، بهتر است شفافیت دوطرفه باشد، نه یک‌طرفه.
▪️روی دیگر سکه: وقتی دوربین ما حریم دیگران را می‌شکند
سوس‌ویلنس فقط ابزار دفاع نیست. همان گوشی که از حق ما دفاع می‌کند، می‌تواند حریم خصوصی آدم دیگری را زیر پا بگذارد.
کسی که در تصویر ماست هم حریم خصوصی دارد. ویدئوی دعوای خیابانی، بیماری در راهروی بیمارستان یا همسایه‌ای در لحظه‌ای ناخوشایند، اگر منتشر شود ممکن است سال‌ها در اینترنت بماند و گریبان‌گیر آن شخص شود.
چند ثانیه تصویر هم همیشه کل ماجرا را نشان نمی‌دهد. ویدئویی که بدون مقدمه و زمینه دست‌به‌دست می‌شود، ممکن است باعث قضاوت جمعی درباره‌ی کسی شود که شاید اصلاً مقصر اصلی نبوده است.
از نظر حقوقی هم باید حواس‌مان باشد. طبق ماده‌ی ۱۷ قانون جرائم رایانه‌ای، انتشار صوت، تصویر یا فیلم خصوصی یا خانوادگی دیگران بدون رضایت خودشان، اگر به ضرر آن‌ها منجر شود یا عرفاً باعث هتک حیثیت‌شان شود، جرم است. پس مرز میان «ثبت برای مدرک» و «انتشار عمومی» مرز مهمی است.
ضبط کردن گاهی برای خود فیلم‌بردار هم دردسر درست می‌کند. بالا آوردن گوشی در موقعیتی پرتنش ممکن است بحث را به درگیری بکشاند. توجه کنید که امنیت خودتان همیشه از ثبت تصویر مهم‌تر است.
انتشار فیلم خصوصی دیگران بدون رضایتشان، حتی با نیت خیر، ممکن است برای خودتان دردسر حقوقی بسازد.
▪️پیش از ضبط و انتشار، اینها را بررسی کنید
اگر قرار است دوربین گوشی‌تان را روشن کنید، این چند مورد را از نظر بگذرانید:
• هدف ضبط روشن است: مدرک برای خودم، نه انتشار در شبکه‌های اجتماعی
• ضبط کردن، خودم یا کسی را در معرض خطر یا درگیری قرار نمی‌دهد
• چهره، پلاک خودرو و نشانی کسانی که ربطی به ماجرا ندارند، محو شده است
• اطلاعات مکانی و متادیتای فایل پیش از انتشار پاک شده است
• این چند ثانیه تصویر کل ماجرا را نشان می‌دهد، نه فقط تکه‌ای از آن
• اگر جای آدم داخل تصویر بودم، به انتشار آن راضی بودم
اگر ویدئو قرار است مدرک باشد، فایل اصلی را دست‌نخورده نگه دارید. برش، فیلتر یا ارسال از پیام‌رسان‌ها ممکن است کیفیت فایل یا اطلاعات زمان و مکان آن را از بین ببرد. نسخه‌ی اصلی را پیش خودتان نگه دارید و اگر لازم شد، نسخه‌ی پاک‌سازی‌شده را منتشر کنید.
▪️ دوربین در دست هر دو طرف
سوس‌ویلنس یادآوری می‌کند که دوربین دیگر فقط در دست صاحبان ساختمان‌ها و سازمان‌ها نیست. گوشی ما می‌تواند از حق‌مان دفاع کند، ادعایی را ثابت کند یا حادثه‌ای را برای همیشه ثبت کند.
همین ابزار اما اگر بی‌ملاحظه به کار برود، حریم کسی را می‌شکند که شاید فقط در لحظه‌ی اشتباهی جلوی لنز بوده است. قاعده‌ی ساده این است: ضبط کنید تا از حق‌تان دفاع کنید، نه تا آبروی کسی را ببرید.
⛓ لینک مطالعه‌ی نسخه‌ی کامل مقاله در سایت نوشدارو
✍️ دکتر علی‌اصغر هنرمند
#سواد_دیجیتال
#حریم_خصوصی
برای آشنایی با روش‌های محافظت از حریم خصوصی، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 دسترسی به اینترنت از طریق DNS توسط ایجنت هوش مصنوعی
شرکت OpenAI گزارش کرده که یک ایجنت آزمایشی، با وجود محدودیت دسترسی به اینترنت، از مسیر DNS به اینترنت دسترسی پیدا کرده و با یک چت‌بات گفتگو کرده است!
در دوران قطعی اینترنت هم برخی کاربران ایرانی با همین روش تونل اطلاعات از طریق DNS به اینترنت (البته با سرعت بسیار کند) دسترسی پیدا می‌کردند.
احتمالا ایجنت، این روش دسترسی را از ما یاد گرفته. 🙂
💡 @NooshDaroo_web
💡 صرافی بین‌المللی بیت‌گت (Bitget) هدف بزرگ‌ترین حمله رمزارزی سال قرار گرفت و حدود ۳۵۱.۶ میلیون دلار از دارایی‌های دیجیتال آن خارج شد!
حمله‌ای پیچیده که شواهد اولیه، ردپای هکرهای سرشناس کره‌شمالی را در آن نشان می‌دهد.
مهاجمان با یک نفوذ هوشمندانه اطلاعات تراکنش‌ها را جعل کرده و سامانه امضای خودکار صرافی را فریب دادند تا ۱۹ تراکنش خروجی از کیف‌پول‌های گرم ثبت شود. البته کیف‌پول‌های سرد که محل اصلی نگهداری دارایی‌هاست، دست‌نخورده باقی مانده‌اند.
وضعیت دارایی کاربران چه می‌شود؟
اگرچه بخش برداشت رمزارز برای بازسازی سامانه‌های امنیتی موقتاً (از چند ساعت تا چند روز) تعلیق شده است، اما معاملات و واریزها طبق روال عادی جریان دارد.
بیت‌گت رسماً اطمینان داده که موجودی حساب‌ها محفوظ است و تمام خسارت به‌طور کامل از «صندوق حفاظت از کاربران» با ارزش بیش از ۴۶۴ میلیون دلار پرداخت خواهد شد.
💡 @NooshDaroo_web
💡حمله گسترده هکرها به سایت‌های وردپرسی: این به‌روزرسانی امنیتی را نادیده نگیرید
موج جدیدی از حملات سایبری علیه سایت‌های وردپرسی آغاز شده است. مهاجمان در حال سوءاستفاده از یک نقص امنیتی بحرانی هستند که می‌تواند به اجرای دستورات مخرب روی سرور و نفوذ عمیق به سایت‌ها منجر شود. وردپرس برای مسدود کردن این راه نفوذ، نسخه‌ی ۷.۱.۲ را منتشر کرده است.
این آسیب‌پذیری با شناسه‌ی CVE-2026-87902، در آن بخش از وردپرس نهفته است که وظیفه‌ی انتخاب فایل مناسب برای نمایش هر صفحه را بر عهده دارد. مهاجم بدون نیاز به داشتن حساب کاربری و حتی بدون دخالت یا کلیک مدیر سایت، می‌تواند در شرایطی خاص، وردپرس را گمراه کند تا به جای خواندن فایل‌های مجازِ قالب سایت، به سراغ مسیرهای غیرمجاز برود و یک فایل PHP را از جایی خارج از پوشه‌ی پوسته بارگذاری کند.
چنانچه تنظیمات پوسته و سرور هم بستر لازم را برای این حمله فراهم کنند، این نقص می‌تواند به اجرای کد از راه دور و نفوذ جدی به سایت منجر شود. برای همین وردپرس شدت این نقص را «بحرانی» توصیف کرده و به آن امتیاز ۹٫۲ از ۱۰ داده است.
شرکت امنیتی Patchstack می‌گوید هکرها کمتر از پنج ساعت پس از انتشار به‌روزرسانی امنیتی، دست به کار شدند. آن‌ها در ابتدا فقط سایت‌ها را اسکن می‌کردند تا طعمه‌های خود (سایت‌هایی که هنوز آپدیت نشده‌اند) را پیدا کنند؛ اما کمی بعد، حملات وارد مرحله‌ی خطرناک‌تری شد و هکرها تلاش کردند تا فایل‌های PHP دلخواه خود را روی سرور بنویسند.
وردپرس در فاصله تنها پنج روز، دو به‌روزرسانی امنیتی منتشر کرده است. نسخه ۷.۱.۱، یازده آسیب‌پذیری را برطرف کرد که یه یکی از آن‌ها اجازه می‌داد اسکریپتی مخرب از طریق نظر تأییدشده، در مرورگر بازدیدکنندگان اجرا شود؛ موضوعی که در گزارش قبلی نوشدارو بررسی کردیم.
با این حال، نقص جدید هیچ ارتباطی به بخش نظرات ندارد و حتی نسخه‌ی ۷.۱.۱ نیز در برابر آن آسیب‌پذیر است. بنابراین، کاربرانی که به‌روزرسانی قبلی را نصب کرده‌اند هم باید وردپرس خود را مجدداً به‌روز کنند.
▪️کدام نسخه وردپرس را باید نصب کنیم؟
نسخه اصلاح‌شده متناسب با شاخه وردپرس شما به این ترتیب است:
وردپرس ۷.۱ ← نسخه ۷.۱.۲
وردپرس ۷.۰ ← نسخه ۷.۰.۶
وردپرس ۶.۹ ← نسخه ۶.۹.۹
وردپرس ۶.۸ ← نسخه ۶.۸.۱۰
توجه داشته باشید که وردپرس ۴.۶ و نسخه‌های قدیمی‌تر دیگر وصله امنیتی دریافت نمی‌کنند؛ بنابراین کاربران این نسخه‌ها باید برای برخورداری از اصلاحات امنیتی، وردپرس خود را به نسخه‌ای جدیدتر ارتقا دهند.
💡هرچند شروع حملات به معنی هک شدن قطعی تمام سایت‌های آپدیت‌نشده نیست و موفقیت هکرها به تنظیمات سرور و پوسته‌ی سایت بستگی دارد، اما نباید ریسک کنید. حتی اگر سایت شما در ظاهر مشکلی ندارد، باز هم به‌روزرسانی را به تاخیر نیندازید.
✍️ دانیال طبایی
#خبر_و_تحلیل
برای آگاهی از جدیدترین خطراتی که سایت‌های وردپرسی را تهدید می‌کنند، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 تله‌ای در پاسخ هوش مصنوعی؛ کلاهبرداران چگونه منابع اطلاعاتی وب را مسموم می‌کنند؟
بسیاری از ما عادت کرده‌ایم برای پیدا کردن سریع اطلاعات، به‌جای جست‌وجو در گوگل، مستقیم سراغ هوش مصنوعی برویم؛ اما فکر می‌کنید همیشه می‌شود به این جواب‌ها اعتماد کرد؟
▪️تله‌های فیشینگ در پاسخ‌های هوش مصنوعی
طبق گزارش جدید پژوهشگران شرکت امنیتی ویجیلنس (Vigilance)، کلاهبرداران در حال فریب دادن هوش مصنوعی هستند تا شماره‌ها و لینک‌های مخرب خودشان را به‌جای اطلاعات رسمی به شما قالب کنند.
مثلا در یکی از بررسی‌ها مشخص شد که «خلاصه‌های هوش مصنوعی گوگل» (Google AI Overview)، شماره تماس کلاهبرداران را به‌عنوان شماره رسمی پشتیبانی یک شرکت هواپیمایی معروف به کاربران نشان می‌دهد.
این پژوهشگران می‌گویند مهاجمان در حال اجرای کارزاری برای مسموم‌کردن منابع وب و نتایج بازیابی‌شده توسط ابزارهای هوش مصنوعی هستند. آن‌ها اینترنت را از پست‌ها، فایل‌های پی‌دی‌اف (PDF)، نظرات و صفحه‌های پشتیبانی ساختگی پر کرده‌اند تا ابزارهای هوش مصنوعی فریب بخورند و محتوای جعلی را به‌عنوان پاسخ رسمی به کاربر بدهند.
نتیجه این کار، پهن‌کردن تله‌های فیشینگ (Phishing) در قالب پاسخ‌های قابل‌اعتماد است.
پژوهشگران ویجیلنس می‌گویند در پایش پاسخ‌های چت‌جی‌پی‌تی، جمینای و Google AI Overview، اطلاعات جعلی مرتبط با دست‌کم ۳۷۴ شرکت بزرگ، از جمله بانک‌ها، شرکت‌های هواپیمایی، پلتفرم‌های سفر و ارائه‌دهندگان نرم‌افزار را پیدا کرده‌اند.
▪️ هوش مصنوعی چگونه فریب می‌خورد؟
دانش این ابزارها از اینترنت می‌آید و اینترنت را هرکسی می‌تواند پر کند. مهاجمان از همان ترفندهایی استفاده می‌کنند که دیجیتال مارکترها و متخصصان سئو برای دیده‌شدن در پاسخ‌های هوش مصنوعی به کار می‌برند. آن‌ها محتوای جعلی را طوری بهینه‌سازی می‌کنند که هوش مصنوعی به آن اعتماد کند.
وقتی کاربر سؤالی می‌پرسد، چت‌بات همان شماره یا لینک جعلی را با لحنی مطمئن ارائه می‌دهد. خطر اصلی اینجاست که طبق نظرسنجی Exploding Topics از بیش از هزار کاربر وب، فقط ۸ درصد کاربران گفته‌اند همیشه منابع پاسخ‌های هوش مصنوعی را بررسی می‌کنند.
▪️این حمله چه فرقی با روش‌های مشابه دارد؟
این روش اگرچه شبیه به «مسموم‌سازی سئو» (SEO Poisoning) است، اما یک تفاوت بنیادین دارد:
در مسموم‌سازی سئو، هدف این است که سایت مخرب در نتایج جست‌وجو بالاتر بیاید تا کاربر روی آن کلیک کند؛ اما در این روش، اطلاعات مخرب مستقیماً به بخشی از پاسخِ خود هوش مصنوعی تبدیل می‌شود.
یعنی چت‌بات شماره جعلی را به‌عنوان یک راهنمایی مفید به شما می‌دهد و اصلاً نیازی نیست که روی لینکی کلیک کنید یا سایت منبع را ببینید.
این روش همچنین با حملات رایج «تزریق پرامپت» (Prompt Injection) هم متفاوت است. در تزریق پرامپت، مهاجم با دستورات مستقیم سعی می‌کند هوش مصنوعی را فریب دهد؛ دستوراتی که ممکن است توسط لایه‌های امنیتی چت‌بات شناسایی و مسدود شوند.
اما در این حمله جدید، مهاجم هیچ دستور مستقیمی به هوش مصنوعی نمی‌دهد. او فقط اطلاعات غلط را به‌عنوان «واقعیت» در اینترنت پخش می‌کند. هوش مصنوعی این دروغ‌ها را می‌خواند و به کاربر تحویل می‌دهد؛ نوعی مهندسی اجتماعی که عملاً تمام سپرهای دفاعی چت‌بات‌ها را دور می‌زند.
این گزارش هشدار می‌دهد که با یک خطر تئوری یا آزمایشگاهی روبه‌رو نیستیم؛ بلکه این حملات همین حالا در دنیای واقعی در حال انجام است.
کلاهبرداران با استفاده از ابزارهای خودکار، چنان حجم عظیمی از اطلاعات جعلی را در اینترنت پخش می‌کنند که روش‌های معمول برای پاک‌کردن این محتواها، دیگر جوابگو نیست و به پای سرعت آن‌ها نمی‌رسد.
(البته باید در نظر داشت که این آمارها را خود این شرکت امنیتی منتشر کرده و هنوز نهاد مستقلی آن را تأیید نکرده است).
▪️چگونه فریب پاسخ‌های هوش مصنوعی را نخوریم؟
برای در امان ماندن از این نوع کلاهبرداری‌ها چند قانون ساده را رعایت کنید:
• شماره تماس، آدرس ایمیل و لینک‌های ورود را فقط از سایت رسمی یا اپلیکیشن خود شرکت‌ها بردارید، نه از متن پاسخ چت‌بات‌ها.
• هرگز رمز عبور، اطلاعات بانکی یا کد پیامک‌شده را در تماسی که شماره‌اش را از هوش مصنوعی گرفته‌اید، فاش نکنید.
• برای دریافت برنامه یا به‌روزرسانی، از لینک پیشنهادی چت‌بات استفاده نکنید؛ وارد سایت رسمی سازنده، فروشگاه رسمی برنامه یا بخش به‌روزرسانی خود نرم‌افزار شوید.
مهندسی اجتماعی را جدی بگیرید! پاسخ هوش مصنوعی شاید بی‌طرف و دقیق به نظر برسد، اما در نهایت بازتاب چیزی است که یک نفر توانسته در گوشه‌ای از اینترنت بنویسد.
✍️ دانیال طبایی
#خبر_و_تحلیل
#مبانی_امنیت
برای محافظت از امنیت اطلاعات خود در فضای اینترنت، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡آیا ممنوعیت شبکه‌های اجتماعی واقعاً به نوجوانان کمک می‌کند؟
شبکه‌های اجتماعی برای نوجوانان هم فرصت‌اند و هم تهدید؛ از ارتباط با دوستان و دسترسی به اطلاعات گرفته تا مواجهه با محتوای آسیب‌زا و مشکلات روانی. به همین دلیل، کشورها راهکارهای مختلفی را امتحان کرده‌اند؛ از محدودیت شبکه‌های اجتماعی در دانمارک تا ممنوعیت گوشی در مدارس لهستان. اما آیا این محدودیت‌ها واقعاً نتیجه می‌دهند؟
پژوهشگران در نشریه JAMA Network Open از میان ۶۷۲ مقاله، ۳۹ مطالعه مرتبط را بررسی کردند. نتیجه این بود که قانون‌گذاری سریع‌تر از پژوهش پیش رفته و هنوز درباره اثربخشی بسیاری از سیاست‌ها شواهد کافی نداریم.
▪️سه مسیر برای محافظت از نوجوانان
سیاست‌های بررسی‌شده شش دسته‌اند: برچسب هشدار، محدودیت و احراز سن، رضایت و نظارت والدین، محدودیت گوشی در مدرسه، قوانین مربوط به طراحی پلتفرم‌ها، و قوانین مربوط به دیپ‌فیک و انتشار تصاویر خصوصی بدون رضایت. این شش دسته در عمل سه هدف را دنبال می‌کنند:
محدودکردن دسترسی نوجوانان، تغییر شیوه استفاده و در آخر مقابله با آسیبی که قبلاً رخ داده است.
▫️محدودکردن دسترسی؛ از هشدار تا ممنوعیت
برچسب‌های هشدار ممکن است آگاهی را افزایش دهند، اما شواهد مربوط به تأثیر آن‌ها بر رفتار نوجوانان محدود است. محدودیت سنی نیز به‌آسانی دور زده می‌شود؛ در یک مطالعه، ۶۴ درصد کودکان ۱۱ و ۱۲ ساله گفته‌اند از شبکه‌های اجتماعی استفاده می‌کنند.
روش‌هایی مانند تخمین سن با هوش مصنوعی، ارائه مدرک هویتی و تشخیص چهره هم بدون مشکل نیستند و ممکن است با خطا یا نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی همراه باشند.
ممنوعیت گوشی در مدرسه نیز نتایج یکسانی نداشته است. دست‌کم ۳۸ ایالت آمریکا و واشینگتن دی‌سی محدودیت‌هایی در این زمینه وضع کرده‌اند؛ بعضی مطالعات از تمرکز یا نمرات بهتر خبر داده‌اند، اما برخی دیگر تغییری جدی در عملکرد تحصیلی یا سلامت روان پیدا نکرده‌اند.
▫️مسئولیت خانواده و پلتفرم‌ها
پژوهش‌ها نشان داده‌اند گفت‌وگو، همراهی و والدگری حمایتگرانه با پیامدهای بهتری همراه‌اند؛ در مقابل، نظارت صرفاً محدودکننده در بعضی مطالعات نتایج نامطلوبی داشته است. از طرف دیگر، بعضی نوجوانان برای یافتن دوست، اطلاعات یا حمایت به شبکه‌های اجتماعی وابسته‌اند. بنابراین دسترسی کامل والدین به حساب آن‌ها نمی‌تواند تنها راه‌حل باشد و باید با تدابیر ایمنی در خود پلتفرم همراه شود.
اینجاست که قوانین مربوط به طراحی شبکه‌های اجتماعی اهمیت پیدا می‌کنند. اسکرول بی‌نهایت، اعلان‌های پی‌درپی و پیشنهادهای الگوریتمی می‌توانند کاربر را مدت بیشتری در برنامه نگه دارند و او را وارد چرخه‌هایی مانند دوم‌اسکرولینگ کنند.
▫️وقتی آسیب اتفاق افتاده است
بعضی قوانین برای زمانی طراحی شده‌اند که آسیب مشخصی رخ داده؛ مانند انتشار تصاویر خصوصی بدون رضایت یا ساخت تصاویر جنسی جعلی با هوش مصنوعی.
پژوهش درباره دیپ‌فیک‌های جنسی هنوز محدود است، اما انتشار تصاویر خصوصی بدون رضایت با قلدری اینترنتی، آزار روانی و احتمال بیشتر افکار یا اقدام به خودکشی همراه بوده است.
در آمریکا، قانون TAKE IT DOWN پلتفرم‌های مشمول را موظف می‌کند پس از دریافت درخواست معتبر، تصاویر خصوصی واقعی یا جعلی را ظرف ۴۸ ساعت حذف کنند.
▪️خانواده‌ها از همین حالا چه کاری می‌توانند انجام دهند؟
• به‌جای قطع ناگهانی دسترسی یا نظارت پنهانی، درباره تجربه‌های آنلاین نوجوان با او گفت‌وگو کنید.
• حسابش را روی حالت خصوصی بگذارید و اعلان‌های شبانه را خاموش کنید.
• روش گزارش حساب‌های مزاحم و درخواست حذف تصاویر خصوصی یا جعلی را در پلتفرم‌های مورداستفاده بشناسید.
• به نوجوان اطمینان دهید که کمک‌خواستن به تنبیه یا گرفتن فوری گوشی منجر نخواهد شد.
بررسی پژوهش‌ها نشان می‌دهد هیچ‌یک از راهکارهای فعلی، از احراز سن و ممنوعیت گوشی گرفته تا نظارت والدین، به‌تنهایی برای محافظت از نوجوانان کافی نیست. بسیاری از این سیاست‌ها تازه‌اند، به‌سادگی دور زده می‌شوند یا هنوز شواهد روشنی درباره نتیجه بلندمدت آن‌ها نداریم.
راه مؤثرتر، تقسیم مسئولیت میان خانواده‌ها، پلتفرم‌ها و قانون‌گذاران است: والدین با نوجوان همراه باشند، شبکه‌های اجتماعی طراحی ایمن‌تری داشته باشند و نتیجه قوانین پس از اجرا مرتب بررسی و اصلاح شود.
⛓ لینک نسخه‌ی کامل مقاله در سایت نوشدارو
✍️ آزاده رمضانی
#راهنمای_والدین
برای راهنمایی بهتر فرزندانتان در فضای مجازی، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید.
💡 @NooshDaroo_web
💡 اینترنت چگونه از غریزه‌ی خودشیفتگی استفاده می‌کند
در جهان دیجیتال، خواسته‌ها و تمایلات ما در کوتاه‌ترین زمان به‌صورت مجازی برآورده می‌شوند؛ مثلاً وقتی می‌خواهیم با کسی ارتباطی برقرار کنیم، کافی است چند کلمه روی کیبورد خود لمس کنیم تا یک چت آغاز شود.
فناوری‌های دیجیتال زندگی ما را آسان می‌کنند، اما همزمان تمایز میان «آن‌چه من می‌خواهم» و «پاسخی که جهان بیرون می‌دهد» را نیز محو کرده‌اند.
پلتفرم‌های دیجیتال، دست‌کم در بسیاری از موقعیت‌ها، به‌گونه‌ای طراحی می‌شوند که به خواسته‌های ما «سریع و مستقیم» پاسخ دهند.
پژوهشگران روان‌شناسی هشدار می‌دهند که این ساختار شباهت‌هایی بنیادی با پدیده‌ی خودشیفتگی دارد.
▪️ شناخت خود یعنی مواجهه با دیگری
برخی از نظریه‌های روان‌شناختی شکل‌گیری «خود» (ego) و شناخت آن را یک فرایند رابطه‌ای می‌دانند.
یعنی شناخت ما از خودمان زمانی شکل می‌گیرد که با دیگری مواجه شویم. اما ما فقط زمانی می‌توانیم واقعاً با دیگری مواجه شویم که او چیزی متفاوت با خواسته‌های ما بخواهد و برآورده شدن خواسته‌های ما به او وابسته باشد.
یکی از جنبه‌های بلوغ روانی عبارت است از توانایی ما برای پذیرش این حقیقت که دیگران و دنیای بیرون در کنترل ما نیستند.
چنین پذیرشی ساده نیست و از لحاظ روانی نیاز به نوعی سوگواری دارد که در طی آن «خود» ما ویژگی‌های خاصی را درون خود نهادینه می‌کند و شکل می‌گیرد.
▪️ معنای خودشیفتگی در جهان واقعی چیست و کجا به اختلال تبدیل می‌شود؟
مسئله‌ی خودشیفتگی (نارسیسیسم) این نیست که فرد علاقه‌ای بیش از حد به خودش دارد؛ بلکه یعنی در دنیای بیرون چیزی غیر از خودش را نمی‌بیند. برای او دیگران وجود ندارند. فرد خودشیفته، از خود خارج نمی‌شود و تمایز میان خود با دنیای بیرون را درک نمی‌کند.
⚡️پیشنهاد: ماجرای نارسیس را در نسخه‌ی کامل مقاله حتماً بخوانید!
روان‌شناسان بر این نکته تأکید می‌کنند که یک حدی از خودشیفتگی در بسیاری از انسان‌ها وجود دارد؛ اما این موضوع جایی به یک اختلال تبدیل می‌شود که فرد نتواند استقلال دیگران و محدودیت‌های واقعی را به رسمیت بشناسد.
▪️ شباهت ساختاری فضای دیجیتال به خودشیفتگی
اینترنت یک مسیر بسیار کوتاه و تقریباً بلافاصله میان تمایل و برآورده شدن ایجاد می‌کند و ما به‌سادگی از این حقیقت دور می‌مانیم که دیگران خواسته‌هایی متفاوت دارند.
در چنین فضایی، وسوسه می‌شویم در این فضا فقط به بازنمایی‌هایی بپردازیم که کاملاً با خواسته‌های ما سازگار هستند. ما دیگر با دیگرانی که واقعاً دیگری هستند ارتباط برقرار نمی‌کنیم، بلکه با دیگرانی ارتباط برقرار می‌کنیم که هویت دیجیتالی آن‌ها با ذهنیت شخصی ما همخوانی داشته باشد.
▪️ چاره چیست؟
برای رفع این چالش، باید نکاتی را در نظر داشته باشیم:
• دسترسی مجازی به افراد، به معنی دسترسی واقعی نیست.
• اگر نیاز به ارتباط داریم، مکث کنیم و ببینیم علت نیاز چیست؟
• از دیدن تصاویر یا پیام‌های قدیمی و برقراری ارتباط فوری پرهیز کنیم.
• این حق را به دیگران بدهیم که در فضای دیجیتال، با تاخیر پاسخ بدهند یا مدتی نباشند.
• از بلاک، میوت و آنفالو جز در موارد جدی، زیاد استفاده نکنیم.
همچنین در دنیای واقعی:
• دیدارهای حضوری بیشتری داشته باشیم.
• در صورت لطف به دیگران، انتظار جبران و پاسخ سریع نداشته باشیم.
• فعالیت مشترک با دیگران انجام دهیم (مثل یادگیری یک مهارت).
• بپذیریم که ساخت رابطه و ایجاد صمیمیت زمان می‌برد.
• به دوستان و نزدیکان فرصت تنها بودن بدهیم.
• گاهی تصمیم را به دیگری بسپاریم؛ مثلاً اینکه دوست دارد ارتباط با ما را حفظ کند یا نه.
در نهایت، شناخت مرز بین چیزی که می‌خواهیم و پاسخی که از دیگران می‌گیریم، می‌تواند به شناخت خود ما و درک معنای جهان کمک کند.
⛓ لینک نسخه‌ی کامل مقاله در سایت نوشدارو
✍️ رضا زارع‌پور
#سواد_دیجیتال
برای حفاظت از سلامت روان خود در جهان دیجیتال، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 کشف بدافزار جدیدی که برای سرقت اطلاعات از هوش مصنوعی کمک می‌گیرد
همیشه تصور می‌کردیم پشت هر حمله سایبری، یک هکر انسانی نشسته که قدم‌به‌قدم دستورات را صادر می‌کند.
اما پژوهشگران امنیتی ساعاتی پیش، نمونه‌ای آزمایشی از یک بدافزار را شناسایی کرده‌اند که برای انتخاب اقدام بعدی خود منتظر فرمان لحظه‌به‌لحظه مهاجم نمی‌ماند؛ در عوض، از چند مدل هوش مصنوعی نظر می‌گیرد و براساس رأی آن‌ها تصمیم می‌گیرد.
▪️ بدافزار چگونه کار می‌کند؟
این بدافزار ویندوزی که «کلوزدکوروم» (CLOSEDQUORUM) نام دارد و برای سرقت رمزهای ویندوز و مرورگرها و اطلاعات کیف‌پول‌هایی مانند متامسک و اکسودوس طراحی شده، رفتار بسیار متفاوتی با بدافزارهای سنتی دارد.
وقتی این برنامه مخرب وارد سیستم قربانی می‌شود، به‌جای منتظر ماندن برای دریافت فرمان از هکر، همزمان از چهار هوش مصنوعی معروف (دیپ‌سیک، Qwen، Mistral و جمینای گوگل) می‌پرسد که گام بعدی‌اش چه باید باشد.
بدافزار پاسخ‌های این چهار دستیار هوشمند را کنار هم می‌گذارد، به یک تصمیم جمعی می‌رسد و سپس آن را اجرا می‌کند.
حتی اگر یکی از این هوش‌های مصنوعی قطع یا از دسترس خارج شود، بدافزار کارش را با بقیه ادامه می‌دهد و چرخه‌ای کاملاً خودکار و بدون دخالت انسان می‌سازد.
پژوهشگران تاکنون استفاده از این بدافزار را در هیچ حمله واقعی تأیید نکرده‌اند.
▪️ آیا این بدافزار واقعاً بدون انسان کار می‌کند؟
نه کاملاً. مهاجم همچنان باید بدافزار را پیکربندی کند، آن را به سیستم قربانی برساند و اطلاعات سرقت‌شده را تحویل بگیرد.
نتیجه تصمیم مدل‌ها و داده‌های جمع‌آوری‌شده هم ازطریق دیسکورد برای مهاجم فرستاده می‌شود. تنها بخش متفاوت ماجرا این است که پس از استقرار بدافزار، مهاجم لازم نیست برای هر اقدام فرمان جداگانه‌ای صادر کند.
▪️ زنگ خطری برای آینده حملات سایبری
این بدافزار فعلاً یک نمونه اولیه و نسبتاً محدود است، اما نشان‌دهنده مسیر تازه‌ای است که به‌زودی در دنیای فناوری فراگیر می‌شود.
وقتی بدافزارها بتوانند در کسری از ثانیه فکر کنند، شرایط سیستم قربانی را بسنجند و تصمیم بگیرند، دیگر نمی‌توانیم فقط به روش‌های امنیتی قدیمی برای محافظت از اطلاعات و دارایی‌هایمان تکیه کنیم.
⛓ لینک مطالعه‌ی این خبر در سایت نوشدارو
✍️ دانیال طبایی
#خبر_و_تحلیل
#مبانی_امنیت
جهت اطلاع از جدیدترین اخبار دنیای هک و امنیت، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 بهای سنگین فناوری: کوه زباله‌ای که مراکز داده هوش مصنوعی می‌سازند
هوش مصنوعی شاید شبیه به جادویی نامرئی در فضای ابری به نظر برسد، اما در دنیای واقعی بهای فیزیکی و سنگینی دارد.
گزارش جدیدی هشدار می‌دهد که توسعه سریع این فناوری، در حال ایجاد سونامی عظیمی از زباله‌های الکترونیکی است که تا پیش از این دست‌کم گرفته می‌شد.
ابعاد این زباله‌دانیِ فناوری بسیار فراتر از تصور روزمره ماست. پژوهشگران پیش‌بینی می‌کنند که از سال ۲۰۲۵ تا ۲۰۵۰، زباله‌های ناشی از هوش مصنوعی می‌تواند حدود ۲۰ میلیون کانتینر باری بزرگ را پر کند؛ کانتینرهایی که اگر پشت سر هم چیده شوند، شش بار دور کره زمین می‌چرخند!
▪️ دلیل این حجم عظیم از زباله چیست؟
تا پیش از این، کارشناسان برای محاسبه زباله‌ها فقط خود پردازنده‌ها و سرورهای هوش مصنوعی را در نظر می‌گرفتند؛ اما سازمان غیرانتفاعی «شبکه اقدام بازل» (BAN) در گزارش جدید خود، تجهیزات شبکه، سامانه‌های توزیع و ذخیره برق و سیستم‌های خنک‌کننده مراکز داده را نیز وارد محاسبات کرده است.
طبق مدل این سازمان، سرورها و پردازنده‌ها فقط حدود ۱۳ درصد وزن تجهیزات یک مرکز داده را تشکیل می‌دهند و بقیه به زیرساخت‌های پشتیبان مربوط است.
بخش نگران‌کننده ماجرا که مستقیماً زندگی روزمره را تحت تأثیر قرار می‌دهد، پدیده‌ای به نام «سرایت زباله هوش مصنوعی» است.
پیشرفت سریع این فناوری باعث می‌شود گوشی‌های هوشمند و لپ‌تاپ‌های فعلی ما نتوانند نیازهای جدید را پردازش کنند و بسیار زودتر از گذشته به زباله تبدیل شوند.
بااین‌حال، این بخش هنوز یک پیش‌بینی مبتنی بر فرض‌های BAN است و وقوع آن در چنین ابعادی اثبات نشده است.
▪️ وقتی زباله‌های الکترونیکی درست بازیافت نمی‌شوند
این کوه زباله فقط مجموعه‌ای از پلاستیک و فلز بی‌خطر نیست و خطری جدی برای سلامت انسان‌ها محسوب می‌شود.
در حال حاضر، از میلیون‌ها تن زباله الکترونیکی که سالانه در جهان تولید می‌شود، کمتر از یک‌چهارم آن به‌طور رسمی جمع‌آوری و بازیافت می‌شود.
سرنوشت بقیه یکسان نیست؛ بخشی دفن یا صادر می‌شود و بخشی نیز در سامانه‌های غیررسمی پردازش می‌شود. سوزاندن و بازیافت غیراصولی می‌تواند موادی مانند سرب، جیوه و کادمیوم را وارد محیط کند.
آمریکا که با فاصله بیشترین مراکز داده جهان را دارد، هنوز «کنوانسیون بازل» (پیمانی برای محدودکردن تجارت بین‌المللی پسماندهای خطرناک) را تصویب نکرده است.
تحقیقات نشان می‌دهد شرکت‌های بازیافت آمریکایی همچنان زباله‌های الکترونیکی را به خارج از کشور می‌فرستند تا در حیاط‌خلوت‌ها و کارگاه‌های غیررسمی بازیافت شوند.
سازمان جهانی بهداشت هشدار می‌دهد کودکان و زنان بارداری که در نزدیکی مراکز بازیافت غیراصولی زباله‌های الکترونیکی زندگی یا کار می‌کنند، در برابر مواد سمی آسیب‌پذیرترند. حتی حضور کودکان پنج‌ساله در بعضی مراکز تفکیک و بازیافت گزارش شده است.
▪️ در نهایت
هوش مصنوعی فناوری‌ای کاملاً مجازی نیست و پشت هر خدمت آن، زیرساختی فیزیکی قرار دارد.
ابعاد دقیق زباله‌های آینده هنوز قطعی نیست؛ اما افزایش عمر تجهیزات، امکان تعمیر و ارتقا و بازیافت اصولی تعیین می‌کند که گسترش هوش مصنوعی تا چه اندازه به بحران محیط‌زیستی تبدیل شود.
✍️ دانیال طبایی
#سواد_دیجیتال
#خبر_و_تحلیل
اگر به رویدادها و اخبار دنیای هوش مصنوعی علاقه دارید، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 دوم‌اسکرولینگ در محیط کار: چرا بعد از چند دقیقه اسکرول کردن، دیگر رمقی برای کار نداریم؟
بسیاری از ما در طول روز، چه وقت استراحت و چه در ساعت کاری، اخبار و شبکه‌های اجتماعی را ورق می‌زنیم. این عادت اما هزینه‌ای پنهان دارد؛ هزینه‌ای فراتر از افت بهره‌وری.
پژوهشگران در دو مطالعه روی کارمندانی در ایالات متحده و بریتانیا به الگوی یکسانی رسیدند: وقتی سر کار «دوم‌اسکرولینگ» (Doomscrolling) می‌کنیم، بیشتر احتمال دارد درگیر نشخوار فکری درباره اطلاعات منفی‌ای شویم که دیده‌ایم. همین نشخوار فکری به کاهش انگیزه‌ی کاری ما دامن می‌زند.
▪️ گوشی را کنار می‌گذاریم، ذهن هنوز اسکرول می‌کند!
دوم‌اسکرولینگ به بیان ساده یعنی مرور وسواس‌گونه شبکه‌های اجتماعی با تمرکز بر اطلاعات منفی یا آزاردهنده. به گفته‌ی پژوهشگران، این رفتار در همه گروه‌های سنی روزبه‌روز رایج‌تر می‌شود؛ به‌ویژه در میان افراد ۱۸ تا ۳۵ سال در سراسر جهان.
ما اغلب دوم‌اسکرولینگ را مسئله‌ای عادی می‌دانیم؛ چند دقیقه‌ای از کار می‌زنیم و اخبارِ روز را می‌خوانیم؛ اما واقعیت این است که پیامدها به همان دقیقه‌هایی که به صفحه نگاه می‌کنیم محدود نمی‌ماند.
کارمندانی که در ساعت کاری دوم‌اسکرولینگ می‌کنند اشتیاق کمتری به کار دارند و تا حدی به این دلیل است که فکرشان درگیر است و تصاویر و پیام‌هایی را که دیده‌اند، دوباره و دوباره در ذهن مرور می‌کند.
به تعبیر پژوهشگران، دوم‌اسکرولینگ در ذات خود جست‌وجوی اطلاعات است، اما جست‌وجویی که مکرر ما را با اطلاعات آزاردهنده یا منفی روبه‌رو می‌کند.
▪️ چرا ترک‌کردن این عادت سخت است؟
پژوهشگران توضیح می‌دهند اسکرول منفی اغلب تلاشی برای کاهش اضطراب و کسب اطلاعات در شرایط نامطمئن است. افراد در موقعیت‌هایی مانند همه‌گیری، جنگ یا تهدیدهای عمومی، مدام فید خود را ریفرش می‌کنند (صفحه‌ی اخبار و مطالبی که دنبال می‌کنند را دوباره بررسی می‌کنند) تا از آخرین تحولات آگاه بمانند.
از این منظر، دوم‌اسکرولینگ صرفاً اسکرول بی‌هدف نیست؛ تلاشی است برای مطلع ماندن در لحظه‌هایی که مهم یا تهدیدآمیز به نظر می‌رسند. مشکل اینجاست که این رفتار، ما را بارها و بارها در معرض محتوای آزاردهنده‌ای قرار می‌دهد که بیرون کردنش از ذهن سخت است.
➕ نوشدارو پلاس
محیط کارِ امروزی، عادت دوم‌اسکرولینگ را آسان‌تر کرده است. کارکنان تلفن همراه و لپ‌تاپ خود را همیشه همراه دارند و می‌توانند بین جلسات یا ایمیل‌ها، اخبار را بررسی کنند. نتیجه این است که ذهن، حتی پس از بستن صفحه، همچنان درگیر تصاویر و پیام‌های منفی باقی می‌ماند و این موضوع، تمرکز بر وظایف کاری را دشوارتر می‌کند.
▪️ راه‌حل؛ مرزبندی به‌جای ممنوعیت
با وجود این یافته‌ها، پژوهشگران توصیه نمی‌کنند سازمان‌ها گوشی یا شبکه‌های اجتماعی را سخت‌گیرانه ممنوع کنند؛ چنین سیاست‌هایی اغلب فقط کارمندان را ناراحت می‌کنند و معمولاً هم جواب نمی‌دهند.
از طرفی، به گفته‌ی پژوهشگران، دوم‌اسکرولینگ رفتاری ماندگار است؛ چون دسترسی به شبکه‌های اجتماعی روزبه‌روز گسترده‌تر می‌شود و الگوریتم‌ها پیوسته محتوای توجه‌برانگیز جلوی چشم کاربر می‌گذارند.
توصیه ما به شما این است که راهکارهای زیر را امتحان کنید:
• هنگام کار، اعلان خبرها و شبکه‌های اجتماعی را موقتاً خاموش کنید.
• برای دوم‌اسکرولینگ زمان و مکان مشخصی تعیین کنید.
• ترجیحاً این کار را در خانه یا یک مکان مشخص انجام دهید، نه در محل کار.
• اجازه ندهید دنبال کردن اخبار منفی، تمام لحظات روز شما را درگیر کند.
• مطلع بمانید، اما برای مطلع شدن مرز تعیین کنید.
⚡️ نکته
اگر اسکرول منفی بخشی از روز کاری‌تان شده، امتحان کنید آن را به زمان و مکان مشخصی خارج از محیط کار محدود کنید.
✍️ آزاده رمضانی
#سواد_دیجیتال
اگر می‌خواهید در فضای دیجیتال از سلامت ذهنی خود و اطرافیانتان محافظت کنید، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 مشاوره‌ی مالی با هوش مصنوعی: قماری که در اکثر مواقع می‌بازید!
تا به حال از چت‌بات‌ها پرسیده‌اید که پولتان را کجا سرمایه‌گذاری کنید یا کی سهامی که دارید را بفروشید؟ پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد که بهتر است تصمیمات حساس مالی خود را به این ابزارها نسپارید چون در اغلب مواقع نتایج مطلوبی به دنبال ندارد.
▪️ ۱۸ مدل، ۱۲۱ پرسش و ۵۷ درصد پاسخ نادرست
شرکت فین‌تک «سترن» (Saturn) در پژوهشی جامع با عنوان «مرجعیت مصنوعی»، ۱۸ مدل برجسته هوش مصنوعی از جمله ChatGPT، Claude، Copilot Grok و Gemini را با ۱۲۱ پرسش واقعی در زمینه‌ی مدیریت مالی آزمایش کرد.
پس از بررسی بیش از ۱۰ هزار پاسخ مشخص شد که این مدل‌ها در ۵۷ درصد موارد پاسخ نادرست ارائه داده‌اند.
با سخت‌تر شدن پرسش‌ها (مانند موضوعات مرتبط با مالیات، وام‌های دانشجویی، وام مسکن و بازنشستگی)، میانگین خطا به ۸۸ درصد رسید و برخی مدل‌ها در ۹۹ درصد مواقع پاسخ اشتباه دادند. این در حالی است که پرسش‌های مطرح شده دغدغه‌های روزمره کاربرانی هستند که به دنبال راهنمایی می‌گردند.
البته توجه کنید که خود شرکت سترن ابزار هوش مصنوعی به شرکت‌های مشاوره‌ی مالی می‌فروشد و از اینکه مردم به‌جای چت‌بات‌های عمومی، سراغ مشاور انسانی بروند سود می‌برد (بنابراین ممکن است نتایج این پژوهش لزوما بی‌طرفانه نباشد)؛ اما گزارش‌های دیگر هم از نتایج مشابه حکایت دارند.
برای مثال نظرسنجی مؤسسه‌ی «گالوپ» با همکاری شرکت مالی «ادوارد جونز» روی بیش از ۵ هزار بزرگسال آمریکایی نشان می‌دهد حدود یک‌پنجم کسانی که در یک سال گذشته دنبال راهنمایی مالی بوده‌اند، سراغ هوش مصنوعی رفته‌اند؛ در حالی که فقط حدود سه نفر از هر ده نفر به توانایی هوش مصنوعی در مدیریت پول اعتماد دارند.
▪️ اعتماد چشم‌بسته کاربران به ابزارها
همزمان با این آمار، نظرسنجی مؤسسه‌ی «پنشن‌بی» (PensionBee) از ۱۰۰۰ کاربر هوش مصنوعی نشان می‌دهد که ۵۷ درصد افراد بدون هیچ‌گونه راستی‌آزمایی، مشاوره‌های مالی چت‌بات‌ها را مبنای عمل قرار می‌دهند. این تمایل در میان «نسل زد» به ۶۶ درصد می‌رسد؛ گروهی که عموماً کمترین پس‌انداز را برای جبران ضررهای مالی دارند.
همچنین ۲۳ درصد پاسخ‌دهندگان قبلاً اطلاعات مالی غلط از چت‌بات‌ها دریافت کرده‌اند و ۵ درصد آن‌ها تنها پس از اجرای توصیه و اقدام عملی، متوجه این اشتباه شده‌اند.
نکته‌ی نگران‌کننده‌تر، اطلاعاتی است که کاربران در اختیار چت‌بات‌ها می‌گذارند. در همین نظرسنجی، پاسخ‌دهندگان این اطلاعات خود را با چت‌بات به اشتراک گذاشته‌اند:
• ۱۷ درصد موجودی حساب
• ۸ درصد صورت‌حساب بانکی یا کارت اعتباری
• ۴ درصد شماره‌ی حساب یا کارت
• ۳ درصد شماره‌ی گذرنامه، گواهینامه یا شماره‌ی ملی
▪️ لحن شیوا به معنای پاسخ درست نیست
هیچ‌کدام از این یافته‌ها به این معنا نیست که هوش مصنوعی برای پرسش‌های مالی بی‌فایده است. برای فهمیدن مفاهیم، مثلاً اینکه سود مرکب چیست، صندوق درآمد ثابت با صندوق سهامی چه فرقی دارد یا در قرارداد وام دنبال چه بندهایی بگردیم، ابزار سریع و مفیدی است.
مشکل اینجاست که یک پاسخ روان و مطمئن را «درست» فرض کنیم و بر اساس آن تصمیمی بگیریم که برگشتش سخت است.
برخلاف مشاوران رسمی که موظف به رعایت قانون هستند و در صورت ارائه مشاوره نادرست پاسخگو خواهند بود، سیستم‌های هوش مصنوعی هیچ مجوز، تعهد حقوقی یا مسئولیتی در قبال ضرر شما ندارند.
بنابراین برای جلوگیری از خطرات جبران‌ناپذیر مالی، از آن‌ها فقط برای درک ساختار کلی موضوعات استفاده کنید و هرگز به اعداد و محاسبات مطرح شده تکیه نکنید.
✍️ یونس مرادی
#خبر_و_تحلیل
برای اطلاع از جدیدترین رویدادها در دنیای هوش مصنوعی، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 سوگواری دیجیتال: چرا افرادی که از دست می‌دهیم هنوز همه جا حضور دارند
سوگواری حالتی طبیعی است که هنگام از دست دادن یک شخص یا چیز عزیز پیدا می‌کنیم و سوگ را می‌توان فرایندی برای به‌رسمیت‌شناختن و پذیرش فقدان درنظر گرفت.
اما امروزه اپ‌های گالری عکس‌های مشترک‌مان با فرد از دست‌رفته را یادآوری می‌کنند و شبکه‌های اجتماعی پست‌ها و استوری‌های او را زنده نگه می‌دارند. در فضای دیجیتال، شخص از دست‌رفته هرگز ناپدید نمی‌شود، بلکه در عکس‌ها، پیام‌ها و الگوریتم‌ها باقی می‌ماند.
این امر لزوماً مانع سوگواری نمی‌شود، اما به آن ماهیت جدیدی می‌دهد. نظریه‌های جدیدتر سوگ می‌گویند هضم فقدان به‌معنی جداشدن کامل از فرد از دست‌رفته نیست؛ باید آثار آن ارتباط را به‌رسمیت بشناسیم و همزمان غیاب او را بپذیریم.
مشکل از جایی آغاز می‌شود که الگوریتم‌ها خاطرات را ناخواسته بازمی‌گردانند و مرز میان فقدان و حضور را مبهم می‌کنند.
برای پس‌گرفتن اختیار مواجهه با خاطرات می‌توانیم اعلان‌های یادآوری را خاموش کنیم؛ چت‌های واتس‌اپ یا تلگرام را آرشیو کنیم؛ نمایش خاطرات مربوط به چهره‌ها، تاریخ‌ها یا مکان‌های خاص را در گالری گوگل و اپل متوقف کنیم؛ و داده‌ها را در یک آرشیو آفلاین یا فضای ابری، دور از الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی، نگه داریم.
اگر پلتفرمی پیوندی با فرد از دست‌رفته دارد، شاید لازم باشد اعلان‌هایش را برای مدتی متوقف کنیم.
برای کنار آمدن با فقدان لازم نیست همه‌چیز را حذف کنیم؛ جلوگیری از یادآوری‌های «ناخواسته» کافی است. هضم فقدان نیازمند رجوع خودخواسته به گذشته است، اما نباید اجازه دهیم الگوریتم‌ها ابتکار عمل را در دست بگیرند.
⛓ نسخه‌ی کامل‌تر این مطلب را در سایت نوشدارو بخوانید
✍️ رضا زارع‌پور
#سواد_دیجیتال
#بحران_و_شرایط_اضطراری
برای محافظت از سلامت روان خود و عزیزانتان در جهان دیجیتال، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
یه عکس، زندگیمون رو نابود کرد!
💡 @NooshDaroo_web
💡 پولی که رفته برمی‌گردد؟ پاسخی صادقانه به مهم‌ترین پرسش بعد از کلاهبرداری
وقتی فریب می‌خوریم و پول از حساب‌مان می‌رود، اولین پرسش همیشه یکسان است: آیا یک روز به حساب برمی‌گردد یا دیگر قیدش را بزنیم؟ پاسخ صادقانه این است: گاهی بله، گاهی نه.
نتیجه تا حد زیادی به سرعت گزارش، مدارک و شرایط پرونده بستگی دارد. تا وقتی پول در حساب مقصد مانده، شانس بازگرداندن بیشتر است؛ انتقال به حساب‌های دیگر یا نقدشدن، پیگیری را سخت‌تر می‌کند.
▪️ در ساعت‌های اول چه کنیم؟
• سریع با شماره ۰۹۶۳۸۰ پلیس فتا تماس بگیرید؛ گزارش فوری ممکن است فرصتی برای مسدودکردن حساب مقصد ایجاد کند.
• شماره کارت یا حساب مقصد، ساعت دقیق و رسید تراکنش و اطلاعات آگهی را آماده کنید.
• سپس شکایت رسمی ثبت کنید و مدارک را منظم نگه دارید. مراجعه به شعبه برای دریافت مستندات مفید است، اما جای گزارش فوری را نمی‌گیرد.
• حتی مبالغ کم را گزارش دهید؛ کنار هم قرارگرفتن گزارش‌ها ممکن است به شناسایی شبکه کلاهبرداری کمک کند.
▪️ مسدودی حساب، برگشت پول نیست
مسدودی فقط جلوی خروج پول از حساب کلاهبردار را می‌گیرد؛ اما بازگرداندن وجه معمولاً به دستور قضایی نیاز دارد و ممکن است روزها یا هفته‌ها طول بکشد. اگر پول قبلاً خارج شده باشد، مسدودی به معنی بازگشت فوری نیست.
حساب مقصد هم ممکن است اجاره‌ای و صاحب حساب کاملاً از کلاهبرداری بی‌خبر باشد؛ پس شناسایی صاحب حساب لزوماً شناسایی کلاهبردار نیست.
از طرفی بانک نمی‌تواند صرفاً با ادعای شما پول را برگرداند. حتی حکم «رد مال» نیز وصول پول را تضمین نمی‌کند؛ اجرای آن به یافتن پول یا اموال قابل توقیف فرد کلاهبردار بستگی دارد.
▪️روش پرداخت هم مهم است!
در کارت‌به‌کارت، پول تقریباً بلافاصله قابل جابه‌جایی است؛ در درگاه پرداخت، فاصله تا تسویه ممکن است فرصت توقف پول بدهد و ردگیری پذیرنده معمولاً ساده‌تر است. بنابراین گاهی اصرار فروشنده به «فقط کارت به کارت» خودش یک زنگ خطر است!
⚡️ هشدار مهم:
به وعده «بازگشت صددرصدی پول»، به‌ویژه با درخواست پیش‌پرداخت، اعتماد نکنید؛ در این شرایط ممکن است گرفتار کلاهبرداری دوم شوید و به بهانه‌ی بازگشت پول قبلی، بازهم مبلغ دیگری از دست بدهید.
⛓ برای یادگیری جزئیات بیشتر، کلیک کنید و نسخه‌ی کامل مقاله را بخوانید
#راهنماهای_قانونی
#سواد_دیجیتال
در کانال تلگرام نوشدارو، دست کلاهبردارها را بخوانید و از وقوع اتفاقات ناگوار در معاملات، پیشگیری کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 فراموشی: «موهبت از دست رفته» در زمانه‌ی دیجیتال
بارها شده که در گالری موبایل و یا حساب‌های کاربری خود به جزئیاتی از گذشته برخورد کنیم که آن‌ها را کاملاً از یاد برده یا در ذهن خود جور دیگری به‌یاد سپرده بودیم.
این تجربه ما را وسوسه می‌کند تا همواره به حافظه‌های دیجیتال تکیه کنیم. در این صورت این خطر وجود دارد که فراموشی و کارکردهای مهم آن را در مغز از دست بدهیم.
ذهن ما همواره در یک چرخه‌ی دائمی فراموشی-یادآوری قرار دارد. ما وقتی چیزی را فراموش می‌کنیم، آن را از دست نمی‌دهیم، بلکه پیوندهای عصبی مربوط به آن خاطرات غیرفعال می‌شوند تا پیوندهای جدیدی با توجه به اطلاعات و تجربه‌های تازه شکل بگیرند.
بدون توانایی فراموشی، ذهن نمی‌تواند خاطرات را پردازش کند. کارکردهای فراموشی در ذهن به سه دسته‌ی کلی تقسیم می‌شوند:
• تنظیم احساسات
• صرفه‌جویی شناختی
• حساسیت نسبت به زمینه
مشکل حافظه‌های دیجیتال این است که مواجهه با آن‌ها دائمی است، حجم بی‌نهایتی دارند و در لحظه اطلاعات را در اختیار ما قرار می‌دهند (و این لزوما همیشه چیز خوبی نیست).
ما در این فضا درک خود را از طبیعت و کارکردهای فراموشی از دست می‌دهیم. ضمنا این خطر هم به‌وجود می‌آید که فرایند طبیعی حافظه و یادآوری را نیز تضعیف کنیم.
پژوهشگران دریافته‌اند که ما دیگر تمایلی به حفظ کردن اطلاعات نداریم، بلکه فقط به یاد می‌سپاریم که اطلاعات مختلف را در کجای اینترنت ذخیره کرده‌ایم یا چگونه می‌توانیم در اینترنت پیدایشان کنیم.
ما برای مقابله با این اثر می‌توانیم از روش‌های زیر کمک بگیریم:
• برای آرشیوهای دیجیتال خود محدودیت تعیین کنیم
• هیچ داده‌ای را با این دلیل که «شاید روزی لازم شود» ذخیره نکنیم (البته در ایران و با توجه به قطعی‌های اینترنت، شاید برای این یکی بتوان استثنا قایل شد!)
• سعی کنیم از روش‌های زمان‌بر برای ذخیره‌ی داده‌ها استفاده کنیم
• عمل آرشیو کردن را به زمان‌های خاصی در پایان روز یا هفته محدود کنیم
استفاده از روش‌های قدیمی مانند حفظ شماره تلفن‌های دوستان و آدرس‌ها، و نوشتن خاطرات و مطالب مهم نیز حافظه‌ی ما را پویا نگه می‌دارد.
⛓ کلیک کنید و نسخه‌ی کامل این مقاله را در سایت نوشدارو بخوانید
✍️ رضا زارع‌پور
#سواد_دیجیتال
#راهنمای_والدین
برای محافظت از سلامت روان خود و عزیزانتان در جهان دیجیتال، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 هوش مصنوعی محتوای سایت شما را می‌خواند؛ مشتری نصیب چه کسی می‌شود؟
تصور کنید از یک چت‌بات می‌پرسید بهترین رستوران شهر کجاست. چند ثانیه بعد، جوابی خوب و مرتب جلوی چشمتان است؛ پاسخی که شاید از ترکیب منوها، سایت‌های محلی و نظر کاربران ساخته شده باشد، بی‌آنکه شما حتی یکی از آن سایت‌ها را باز کنید.
برای صاحب سایت، هزینه‌ی تولید و نگهداری محتوا سر جایش است؛ اما بازدیدکننده‌ای که تبلیغ ببیند یا مشتری شود، دیگر وجود ندارد.
همین مسئله محور گفت‌وگوی سایت The Verge با «متیو پرینس» (Matthew Prince)، مدیرعامل «کلادفلر»، است.
پرینس معتقد است گسترش هوش مصنوعی فقط شیوه‌ی جست‌وجوی ما را تغییر نمی‌دهد؛ بلکه مدل اقتصادی وب را هم زیر سؤال می‌برد.
▪️ وبی که مهمان‌هایش بیشتر ربات‌اند
شرکت کلادفلر جایی ایستاده که ترافیک بخش بزرگی از وب از آن می‌گذرد؛ چیزی شبیه چهارراه اصلی یک شهر شلوغ. پرینس می‌گوید طبق داده‌های این شرکت، ترافیک خودکار ناشی از ربات‌ها در ماه مه ۲۰۲۶ از ترافیک انسانی پیشی گرفته است.
البته این گزارش بر داده‌های کلادفلر تکیه دارد و نباید آن را سرشماری قطعی کل اینترنت دانست. بااین‌حال، مسئله روشن است: ربات‌های هوش مصنوعی برای آموزش مدل‌ها یا پاسخ‌دادن به کاربران، حجم زیادی از صفحات وب را می‌خوانند.
در مدل قدیمی، موتور جست‌وجو (مثلا گوگل) کاربر را به سایت می‌فرستاد و آن بازدید می‌توانست برای ناشر درآمد بیاورد.
حالا ممکن است ابزار هوش مصنوعی اطلاعات را از همان سایت بردارد و پاسخ را در محیط خودش نشان دهد. به گفته‌ی پرینس، ربات‌ها نه روی تبلیغ کلیک می‌کنند و نه هزینه‌ی پهنای باند و سروری که مصرف می‌کنند را می‌پردازند. مثل مهمانی که از سفره برمی‌دارد و می‌رود، بی‌آنکه حتی صاحب‌خانه را ببیند!
▪️ آیا می‌شود از ربات‌ها پول ورودی گرفت؟
پیشنهاد کلادفلر این است که صاحب سایت خودش تصمیم بگیرد: دسترسی ربات‌های هوش مصنوعی را ببندد، آزاد بگذارد یا در برابرش پول بگیرد. این شرکت روی سازوکاری کار می‌کند که به‌ازای هر بار دسترسی ربات، مبلغی بسیار کوچک دریافت شود.
پرینس می‌گوید این پول می‌تواند از هزینه‌ای تأمین شود که کاربران برای خدمات هوش مصنوعی می‌پردازند.
او همچنین از گوگل می‌خواهد تکلیف را روشن کند:
رباتش محتوای یک صفحه را برای نمایش در نتایج جست‌وجو می‌خواند یا برای کاربردهای هوش مصنوعی؟ چون صاحب سایت ممکن است با اولی موافق باشد و با دومی نه.
برای ناشر فارسی‌زبان، این پرسش کاملاً ملموس است: اگر یک راهنمای خرید، تحقیق یا نتایج گزارش اختصاصی شما سر از پاسخ چت‌بات درآورد، سهم سازنده‌اش چیست؟
▪️چیزی که فقط شما دارید، ارزشمند است
پرینس معتقد است ارزشمندترین محتوا برای شرکت‌های هوش مصنوعی، بازنویسی خبرهای تکراری نیست؛ اطلاعاتی است که هیچ‌جای دیگری پیدا نمی‌شود.
مثالش روزنامه‌ای محلی است که خودش در آن سهیم است. او پیش‌بینی می‌کند درآمد امسال این روزنامه از قراردادهای استفاده‌ی شرکت‌های هوش مصنوعی از محتوا، از درآمد تبلیغات دیجیتالش بیشتر شود.
این تجربه تضمینی برای دیگر ناشران نیست؛ اما برای تولیدکنندگان محتوای فارسی نکته‌ای دارد: گزارش دست‌اول و دانش بومی ممکن است از بازنویسی مطالب موجود ارزشمندتر شوند. چیزی شبیه فرق دست‌پخت خانگی با غذایی که همه‌جا پیدا می‌شود.
▪️روی دیگر سکه: شغل‌ها و قدرت کلادفلر
پرینس می‌گوید کلادفلر حدود ۱۱۰۰ نفر، نزدیک به ۲۰ درصد کارکنانش، را تعدیل کرده. به گفته‌ی او، هوش مصنوعی بخشی از کارهای سنجش و نظارت در شرکت را با نیروی کمتری انجام می‌دهد.
همزمان می‌گوید استخدام برای ساخت محصول و فروش ادامه دارد؛ تغییری که نشان می‌دهد گسترش هوش مصنوعی می‌تواند فرصت‌های تازه بسازد، اما شغل‌های فعلی را هم جابه‌جا کند.
مصاحبه‌کننده، پرسش دیگری را هم وسط می‌گذارد: اگر کلادفلر بتواند دسترسی ربات‌ها به بخش بزرگی از وب را کنترل کند، چه کسی بر قدرت خود کلادفلر نظارت می‌کند؟
پرینس پاسخ می‌دهد که مشتریان می‌توانند خدمات شرکت را ترک کنند. اما اینکه طرح پیشنهادی او واقعاً پول و اعتبار را به سازندگان دانش برساند، هنوز پرسشی باز است.
دفعه‌ی بعدی که چت‌بات جوابی سریع و مرتب جلوی شما گذاشت، یک لحظه هم به این فکر کنید: پشت آن جواب، کسی زحمت کشیده. اما اینکه سهمش چه می‌شود، هنوز پاسخ روشنی ندارد…
#کسب_و_کار_آنلاین
برای اطلاع از جدیدترین تحولات دنیای کسب‌وکار با ظهور هوش مصنوعی، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 وقتی دکمه‌ی ورود با گوگل را می‌زنیم، اجازه‌ی چه دسترسی‌هایی را می‌دهیم؟
💡 @NooshDaroo_web
💡 اضافه شدن ابزار محوکردن تصویر به گوگل فوتوز
قبلا در نوشدارو گفته‌ایم که قبل از انتشار تصویر، مراقب وجود اطلاعات مهم (مانند بارکد، پلاک، شماره کارت، چهره کودکان و هر چیز دیگری) باشید که حریم خصوصی شما را تحت تاثیر قرار می‌دهند.
برای این کار بهتر است بخش‌های حساس تصویر را محو کنید. حالا گوگل در آپدیت جدید اپلیکیشن فوتوز، یک ابزار ساده و کاربردی اضافه کرده است.
ابزار جدید به نام Redact به بخش Markup اپلیکیشن فوتوز اضافه شده.
▪️چطور کار می‌کند؟
• عکس را در گوگل فوتوز باز کنید و Edit (ویرایش) را بزنید؛
• وارد Markup شوید و Redact را انتخاب کنید؛
• روی چیزی که نباید دیده شود بکشید و عکس را ذخیره کنید.
البته Redact چیزی را خودش تشخیص نمی‌دهد. شما باید بدانید چه چیزی حساس است و کجاست؛ گوگل فقط پاک‌کردنش را آسان کرده است.
▪️ چه چیزی را پاک نمی‌کند؟
توجه کنید که این ابزار اطلاعات مخفی داخل خود فایل عکس (متادیتا) را حذف نمی‌کند.
چیزهایی مانند مختصات GPS و زمان گرفتن عکس همچنان سر جایش می‌ماند؛ برای بررسی و پاک‌کردن آن، راهنمای حذف متادیتای تصاویر نوشدارو را بخوانید.
#ابزارها_و_افزونه_ها
#خبر_و_تحلیل
برای آشنایی با جدیدترین ابزارهای حفاظت از حریم خصوصی، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 نقش هوش مصنوعی در برنامه‌نویسی: دستیار هوشمند یا قاتل خاموش مهارت‌ها؟
حتماً شما هم زیاد می‌شنوید که هوش مصنوعی دیر یا زود جای انسان‌ها و به‌خصوص برنامه‌نویسان را می‌گیرد.
شاید خودتان چند باری کدهای پیچیده و باگ‌های اعصاب‌خردکن را به چت‌جی‌پی‌تی یا کلود سپرده‌اید و از سرعت بالای آن‌ها شگفت‌زده شده‌اید.
اما کوشی جان (Koshy John)، مدیر ارشد مهندسی نرم‌افزار مایکروسافت، می‌گوید از گفت‌وگو با مدیران مهندسی در شرکت‌های بزرگ فناوری به این نتیجه رسیده که هوش مصنوعی، کم‌کم افراد را به دو گروه تقسیم می‌کند:
گروه اول، از این فناوری برای حذف کارهای وقت‌گیر و افزایش سرعت استفاده می‌کند؛ سپس زمانِ باقی‌مانده را به بخش‌های مهم‌ترِ کار اختصاص می‌دهد.
گروه دوم از هوش مصنوعی برای فرار از فکر کردن کمک می‌گیرد. آن‌ها یک پرامپت می‌نویسند، خروجیِ آماده را تحویل می‌گیرند و آن را طوری ارائه می‌دهند که انگار دستاورد خودشان است.
کاری که در نگاه اول شبیه به بهره‌وری و سرعت است، اما به یک بن‌بستِ شغلی بزرگ می‌رسد.
برنامه‌نویسان موفق آینده، کسانی هستند که به‌جای اینکه فرایند تفکر را کاملاً به هوش مصنوعی واگذار کنند، آن را ارتقا می‌دهند.
▪️ خطر بزرگ سپردن تفکر به هوش مصنوعی
هوش مصنوعی می‌تواند در عرض چند ثانیه کد بنویسد، خلاصه‌ی جلسات روزانه را آماده کند و مفاهیم بسیار پیچیده را توضیح دهد.
این قابلیت‌ها فوق‌العاده‌اند، اما خطر اصلی این نیست که هوش مصنوعی انسان‌ها را تنبل می‌کند؛ خطرِ واقعی این است که باعث تظاهر به تخصص داشتن می‌شود.
زیاد پیش می‌آید که مشکلی را در قالب پرامپت به یک مدل زبانی بدهیم، پاسخِ منطقی دریافت کنیم و سپس آن پاسخ را طوری برای دیگران تکرار کنیم که انگار خودمان کاملاً متوجه‌اش شده‌ایم.
وقتی دانش‌آموزی از روی دستِ شخص دیگری تقلب می‌کند، حداقل یک انسانِ واقعی با اندکی دانش، پاسخ ابتدایی را نوشته است؛ اما هنگام کار با هوش مصنوعی، استدلالی ارائه می‌شود که توسط ماشین تولید شده و برای کاربر قابل فهم و دفاع نیست و فرد در صورت بروز مشکل، نمی‌تواند خودش استدلال را از نو خلق کند.
هر بار که خروجیِ آماده‌ی سیستم را جایگزین درک ذهنی خود می‌کنیم، فرصتِ طلاییِ تمرین برای تصمیم‌گیری را از دست می‌دهیم و مهارت‌های بلندمدت را فدای پاسخ‌های کوتاه‌مدت می‌کنیم.
▪️ برنامه‌نویس حرفه‌ای چگونه رفتار می‌کند؟
بهترین برنامه‌نویسان فقط «برخی» از کارها را به AI می‌سپارند، مانند:
• نوشتن کدهای تکراری پایه (Boilerplate)
• ساختار اولیه‌ی تست‌ها (Unit Tests)
• پیشنهاد برای بازطراحیِ و تمیز کردن کدها (Refactoring)
• خلاصه‌سازی داکیومنت‌ها و مستندات
و در کنارش کارهای زیر را انجام می‌دهند:
• طرح پرسش‌های دقیق‌تر و عمیق‌تر از سیستم
• مهندسی پرامپت
• کشف مشکل اصلی به‌جای باگ‌های سطحی
• نوشتن کدهای ساده و تمیز (Clean Code)
در نهایت کارها را با اولویت‌بندی فکر‌شده‌ای پیش می‌برند که بیشترین ارزش افزوده را برای محصول نهایی خواهد داشت.
▪️ ارزشِ واقعیِ کار یک برنامه‌نویس چیست؟
سال‌هاست که «توسعه‌‌ی نرم‌افزار» با «تولیدِ کد» اشتباه گرفته می‌شود. اگر این شغل فقط درباره‌ی تولیدِ کدهای درست بود، هوش مصنوعی به راحتی و خیلی زودتر جایگزینِ بسیاری از برنامه‌نویسان می‌شد.
برنامه‌نویس واقعی کسی است که:
• توانایی قضاوت و درک عمیق داشته باشد
• محدودیت‌های پنهان را پیش از Downtime و قطعیِ سرورها ببیند
• یک نیاز مبهم را به مجموعه‌ای از تصمیماتِ شفاف تبدیل کند
• واقعیت را ایرادیابی (Debug) کند
• از هوش مصنوعی برای توانمندی بیشتر استفاده کند
▪️ هشدار مهم به برنامه‌نویسانِ تازه‌کار
مهارت‌های پایه در همین سال‌های اول شکل می‌گیرند. توانمندی‌های ارزشمندی مانند پیدا کردن خطا، سلیقه در معماریِ نرم‌افزار، تفکرِ انتقادی و قابلیت تجزیه و تحلیل، همگی نیازمند زمان و تجربه‌اند.
این مهارت‌ها فقط از طریق درگیریِ ذهنی با «لاگِ ارورها» (Error Logs) ساخته می‌شوند. پیدا کردن پاسخ باگ‌ها با هوش مصنوعی، شاید سریع باشد، اما به آینده‌ی شغلی شما ضربه می‌زند.
▪️ نقش مدیران کسب‌وکارها در عبور از بحران
اگر کسب‌وکاری اجازه دهد کدهای کپی‌شده از هوش مصنوعی رواج پیدا کنند، فضای علمیِ آن سازمان نابود، جلسات Code Review بی‌معنی، نیروهای متخصص بی‌انگیزه و مستندات پروژه‌ها، به متون طولانی و غیرکاربردی تبدیل می‌شود.
پس مدیران و سازمان‌ها باید:
• پاسخ ماشین را از استدلال انسان تشخیص دهند
• به ارزش‌های تخصصی واقعی بها بدهند، نه ظاهر کدها و سرعت بالا
• قدرت استدلال افراد را در مصاحبه بسنجند
⛓ لینک نسخه‌ی کامل مقاله در سایت نوشدارو
✍️ آزاده رمضانی
#کسب_و_کار_آنلاین
#سواد_دیجیتال
برای افزایش سواد دیجیتال، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 چطور دست گوگل را از حریم خصوصی‌مان کوتاه کنیم؟
هر بار که موضوعی را جست‌وجو می‌کنید، مقصدی را روی نقشه انتخاب می‌کنید یا ویدیوئی در یوتیوب می‌بینید، تکه‌ای به پازل هویتی شما در سرورهای گوگل اضافه می‌شود. اگر می‌خواهید دست گوگل را از حریم خصوصی‌تان کوتاه کنید، کافی است مراحل زیر را دنبال کنید.
▪️ پاک‌سازی ردپای وب و اپلیکیشن‌ها
• در مرورگر آدرس myactivity.google.com را باز کنید (مطمئن شوید وارد حساب کاربری گوگل شده‌اید)؛
• به پایین اسکرول کنید تا به بخش Web & App Activity برسید؛
• در این صفحه، روی دکمه Turn off (خاموش کردن) بزنید؛
• گزینه Turn off and delete activity را انتخاب کنید.
نکته: اگر ترجیح می‌دهید تاریخچه فعالیت‌هایتان فعال بماند، اما پس از مدتی خودبه‌خود پاک شود، در همان صفحه گزینه Choose an auto-delete option را انتخاب کنید و زمان را روی ۳، ۱۸ یا ۳۶ ماه بگذارید. همچنین می‌توانید فقط داده‌های یک سرویس خاص (مثل نقشه یا پلی‌استور) را پاک کنید.
▪️ پاک‌سازی تاریخچه‌ی جست‌وجوها
• در صفحه‌ی myactivity.google.com روی My Activity کلیک کنید؛
• روی گزینه‌ی اول یعنی Search Services History بزنید؛
• برای توقف کامل ذخیره‌سازی، روی دکمه آبی‌رنگ On کلیک کرده و آن را خاموش کنید؛
• اگر مایلید تصاویر، فایل‌ها و صداهای مرتبط با جست‌وجوهایتان ذخیره نشوند، تیک گزینه‌ی Save media را بردارید؛
• برای حذف خودکار اطلاعات روی Choose an auto-delete option بزنید تا داده‌ها پس از مدتی مشخص برای همیشه پاک شوند.
▪️ قفل کردن ردیابی موقعیت مکانی و تاریخچه سفرها
• به صفحه‌ی myactivity.google.com برگردید؛
• در بالای صفحه روی گزینه‌ی My Activity بزنید؛
• برای توقف ردیابی گزینه Timeline را روی حالت Off بگذارید و تیک Help businesses را بردارید؛
• مطمئن شوید گزینه‌ی بکاپ ابری (Cloud backup) خاموش است تا اطلاعات مکانی شما بین دستگاه‌های مختلف همگام‌سازی نشود؛
• برای پاک کردن تمام ردپاهای قبلی، گزینه حذف خودکار اطلاعات پس از ۳ ماه را انتخاب کنید.
▪️ پاک‌سازی تاریخچه گوگل پلی (Play History)
برای مدیریت این داده‌ها باید در صفحه My Activity روی گزینه Play History کلیک کنید. اینجا می‌توانید ذخیره فعالیت‌ها را متوقف کنید یا با انتخاب گزینه Choose an auto-delete option، زمان‌بندی مشخصی برای حذف خودکار داده‌ها در نظر بگیرید.
▪️مدیریت تاریخچه یوتیوب (YouTube History)
با انتخاب گزینه YouTube History در صفحه My Activity می‌توانید این روند را کنترل کنید. کافی است این ویژگی را کاملاً خاموش (Off) کنید یا برای پاک‌سازی خودکار، روی Choose an auto-delete option بزنید.
اگر می‌خواهید کنترل دقیق‌تری داشته باشید، در بخش تنظیمات فرعی (Subsettings) موارد زیر را فعال یا غیرفعال کنید:
• ذخیره‌ی ویدیوهای تماشا شده (Include the YouTube videos you watch)
• ذخیره‌ی جست‌وجوها (Include your searches on YouTube)
• ذخیره‌ی فعالیت‌های صوتی (Include YouTube voice and audio activity)
▪️ غیرفعال‌سازی تبلیغات شخصی‌سازی‌شده
• به صفحه myactivity.google.com برگردید؛
• در کادر Personalized ads روی My Ad Center کلیک کنید؛
• در منوی کشویی Personalized ads روی On بزنید؛
• در کادری که باز می‌شود گزینه Turn off personalized ads را انتخاب کنید.
▪️ حذف فعالیت‌ها بر اساس زمان
در منوی سمت چپ، گزینه Delete activity by را انتخاب کنید و داده‌ها را بر اساس زمان یا نوع سرویس حذف کنید. مثلاً ساعت یا روز اخیر، تمام زمان‌ها یا بازه‌ی دلخواه.
▪️مدیریت سابقه گفت‌وگوهای جمنای
• با حساب گوگل موردنظر وارد صفحه Gemini Apps Activity شوید؛
• برای توقف ذخیره گفت‌وگوهای آینده، گزینه Turn off را انتخاب کنید؛
• اگر می‌خواهید سوابق قبلی نیز حذف شوند، روی Turn off and delete activity بزنید؛
• اگر می‌خواهید سابقه روشن بماند، اما گفت‌وگوهای قدیمی برای همیشه انباشته نشوند، گزینه Auto-delete را انتخاب و یک زمان مشخص تعیین کنید.
▪️سایر فعالیت‌ها
در منوی سمت چپ گزینه‌ی Other activity را بزنید و اگر اطلاعاتی (مانند کامنت یوتیوب یا داده‌های برنامه‌ها) در این بخش بود، در صورت نیاز آن‌ها را پاک کنید.
⛓ لینک مشاهده‌ی نسخه‌ی کامل مقاله با راهنمای تصویری
✍️ یونس مرادی
#حریم_خصوصی
برای محافظت بیشتر از حریم خصوصی خود، در تلگرام پیگیر نوشدارو باشید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 ۵ دسترسی حساس در اندروید که نباید به هر اپلیکیشنی بدهید
هر برنامه‌ای که روی گوشی اندرویدی نصب می‌کنید، برای انجام وظایفش به دسترسی‌های خاصی نیاز دارد.
اگر مثل خیلی از افراد دیگر، چشم‌بسته و با بی‌حوصلگی این دسترسی‌ها را تایید می‌کنید، باید بدانید که ممکن است گوشی شما در برابر برنامه‌های مخرب بی‌دفاع شود.
البته قرار نیست به هیچ برنامه‌ای مجوز ندهیم؛ در ادامه ۵ مورد از حساس‌ترین دسترسی‌هایی را بررسی می‌کنیم که باید با احتیاط بیشتری آن‌ها را کنترل کنید.
⚡️ نکته: نام و محل گزینه‌ها ممکن است در گوشی‌های سامسونگ، شیائومی و برندهای دیگر کمی متفاوت باشد. اگر مسیری را پیدا نکردید، نام فارسی یا انگلیسی آن را در تنظیمات جست‌وجو کنید.
۱- خدمات دسترسی‌پذیری (Accessibility)
برای بررسی این مورد در تنظیمات گوشی:
• به بخش دسترسی‌پذیری (Accessibility) بروید؛
• وارد قسمت برنامه‌های نصب شده (Installed services) شوید؛
• اگر در این لیست برنامه ناشناسی دیدید که به آن نیازی ندارید، فوراً دسترسی‌اش را قطع کنید.
۲- نمایش روی باقی برنامه‌ها (Appear on top)
برای کنترل این مورد در تنظیمات گوشی:
• به بخش برنامه‌ها (Apps) بروید؛
• از منوی سه‌نقطه یا بخش «دسترسی‌های ویژه» (Special access)، گزینه «نمایش روی سایر برنامه‌ها» (Appear on top) را پیدا کنید؛
• دسترسی برنامه‌های ناشناس یا مشکوک را غیرفعال کنید.
۳- نصب برنامه از منابع ناشناس (Install Unknown Apps)
برای جلوگیری از این دسترسی:
• در منوی «برنامه‌ها» (Apps)، گزینه‌ی «دسترسی ویژه» (Special Access) را بیابید؛
• وارد بخش «نصب از منابع ناشناس» (Install unknown apps) شوید؛
• این مجوز را از برنامه‌های غیرضروری بگیرید.
۴- دسترسی به داده‌های مصرفی (Usage data access)
برای محدود کردن این دسترسی:
• مسیر قبلی را در تنظیمات طی کنید و این بار وارد بخش «دسترسی به داده‌های مصرفی» (Usage data access) شوید؛
• مطمئن شوید هیچ برنامه ناشناسی این مجوز را نداشته باشد.
۵- دسترسی به «مخاطبین» و «پیامک‌ها» (Contacts & SMS)
برای مدیریت این بخش:
• در تنظیمات به قسمت برنامه‌ها بروید؛
• گزینه مدیر مجوزها (Permission manager) را باز کنید؛
• دسترسی به مخاطبان و پیامک‌ها را برای هر برنامه‌ای که به آن‌ها نیاز ندارد، قطع کنید.
▪️ برای بررسی دسترسی‌ها به صورت یک‌جا...
• وارد تنظیمات شوید؛
• بخش امنیت و حریم خصوصی یا حریم خصوصی را باز کنید؛
• وارد داشبورد حریم خصوصی شوید؛
• در بخش مجوزها، یکی از دسترسی‌ها را انتخاب کنید تا برنامه‌هایی را ببینید که از آن استفاده کرده‌اند؛
• در بخش برنامه‌ها می‌توانید نام هر برنامه را انتخاب کنید و ببینید اخیراً به کدام امکانات گوشی دسترسی داشته است.
• اگر برنامه‌ای بدون دلیل مشخص از مجوزی استفاده کرده است، روی نام آن بزنید و دسترسی‌اش را تغییر دهید.
و در آخر، همه‌ی دسترسی‌ها خطرناک نیستند؛ فقط قبل از تایید هر مجوز، یک سوال از خود بپرسید:«آیا این برنامه واقعاً به این دسترسی نیاز دارد؟»
⛓ کلیک کنید و نسخه‌ی کامل مقاله را در سایت نوشدارو بخوانید
✍️ یونس مرادی
#امنیت_در_تلفن_هوشمند
#سواد_دیجیتال
برای یادگیری تکنیک‌های امنیتی در گوشی‌های اندرویدی، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید.
💡 @NooshDaroo_web
💡 نسل زد چی می‌گه؟
شما از اصطلاحات این نسل سر در میارید؟
💡 @NooshDaroo_web
💡 چگونه گوشی بلااستفاده را نگهداری کنیم تا باتری آن خراب نشود؟
شاید گوشی قبلی‌تان را برای روز مبادا نگه داشته‌اید، گوشی فرزندتان را تا بعد از کنکور کنار گذاشته‌اید یا می‌خواهید دستگاهی را چند ماه بعد بفروشید.
در هرکدام از این شرایط، خاموش‌کردن گوشی و انداختن آن در کشو کافی نیست؛ به‌خصوص اگر باتری آن خالی یا نزدیک صفر باشد.
باتری گوشی حتی وقتی دستگاه خاموش است، به‌آرامی شارژ از دست می‌دهد.
اگر گوشی را با باتری خالی برای مدتی طولانی رها کنید، ممکن است وارد وضعیت «تخلیه‌ی عمیق» (Deep-discharge) شود و در زمان نیاز دیگر شارژ نگیرد یا بخش قابل‌توجهی از ظرفیتش را برای همیشه از دست بدهد.
قاعده ساده این است: گوشی را با حدود ۵۰ درصد شارژ، کاملاً خاموش و در محیطی خنک و خشک نگهداری کنید.
▪️ چرا باتری خاموش هم انرژی مصرف می‌کند؟
دو دلیل اصلی برای کاهش شارژ در حالت خاموش وجود دارد.
• دلیل اول، فعالیت «مدار ساعت و بیدارسازی» (Clock-and-wake circuit) است. این مدار به جریان بسیار ضعیفی نیاز دارد تا گوشی بتواند زمان و تاریخ را حفظ کند و به محض فشردن دکمه‌ی روشن/خاموش، واکنش نشان دهد.
• دلیل دوم و مهم‌تر، پدیده‌ای شیمیایی به نام «تخلیه‌ی خودبه‌خودی» (Self-discharge) است. باتری‌های لیتیوم‌یونی، حتی در حالت خاموش نیز ماهانه حدود یک تا دو درصد از شارژ خود را به دلیل واکنش‌های شیمیاییِ باتری از دست می‌دهند.
اگر گوشی در محیطی گرم‌تر از دمای اتاق نگهداری شود، این تخلیه سریع‌تر هم می‌شود.
با این حال، اگر گوشی را روشن رها کنید و استفاده نکنید، شارژ بسیار سریع‌تر خالی می‌شود:
نمایشگر برای اعلان‌ها روشن می‌شود، گوشی مدام به شبکه وصل می‌ماند و برنامه‌های پس‌زمینه انرژی مصرف می‌کنند. به همین دلیل، برای کنار گذاشتن گوشی، خاموش‌کردن کامل آن همچنان بهترین گزینه است.
▪️ چگونه گوشی را برای خواب طولانی آماده کنیم؟
اگر قصد دارید گوشی یا تبلت را برای مدتی طولانی کنار بگذارید، برای جلوگیری از آسیب دائمی به باتری، این کارها را انجام دهید:
▪️ باتری را به حدود ۵۰ درصد برسانید
لازم نیست عدد دقیقاً روی ۵۰ باشد؛ هدف این است که گوشی نه کاملاً خالی و نه کاملاً پر باشد. اپل برای نگهداری طولانی‌مدت دستگاه‌هایش حدود ۵۰ درصد شارژ را توصیه می‌کند و گوگل نیز می‌گوید اگر قرار است گوشی پیکسل بیش از ۳۰ روز کنار گذاشته شود، دست‌کم ۵۰ درصد شارژ داشته باشد.
نگهداری گوشی با شارژ صفر می‌تواند باتری را به تخلیه‌ی عمیق برساند. شارژ کامل نیز برای نگهداری طولانی‌مدت مناسب نیست و ممکن است افت ظرفیت باتری را سرعت دهد؛ پس گوشی بلااستفاده را ماه‌ها به شارژر متصل نگذارید.
▪️ جای خنک و خشک انتخاب کنید
گوشی را داخل خودرو، کنار بخاری، پشت پنجره یا زیر تابش مستقیم آفتاب نگذارید. اپل برای نگهداری طولانی‌مدت، محیطی خشک و خنک با دمای کمتر از ۳۲ درجه سانتی‌گراد را توصیه می‌کند. کشوی اتاق یا کمدی که رطوبت و گرمای زیادی ندارد، انتخاب مناسب‌تری است.
▪️ برای شش ماه بعد یادآور بگذارید
اگر قرار است گوشی بیش از شش ماه کنار بماند، یک یادآور در تقویم خود ثبت کنید. هر شش ماه دستگاه را روشن کنید، شارژ آن را دوباره به حدود ۵۰ درصد برسانید و سپس خاموشش کنید.
این کار برای «بیدار نگه‌داشتن» باتری نیست؛ فقط مانع از آن می‌شود که کاهش تدریجی شارژ، باتری را به محدوده خطرناک نزدیک صفر برساند.
گوشی بلااستفاده را برای ماه‌ها به شارژر متصل نگذارید. برای نگهداری طولانی، رساندن باتری به حدود ۵۰ درصد، خاموش‌کردن دستگاه و بررسی دوباره آن هر شش ماه کافی است.
▪️ اگر گوشی بعد از چند ماه روشن نشد
خالی‌بودن صفحه لزوماً به معنی خراب‌شدن گوشی نیست. پس از نگهداری طولانی، ممکن است دستگاه برای نمایش نماد شارژ به چند دقیقه زمان نیاز داشته باشد.
گوشی را با کابل و شارژر سالم به برق وصل کنید و چند دقیقه منتظر بمانید. دستگاهی که مدت طولانی کنار گذاشته شده، ممکن است پیش از روشن‌شدن به حدود ۲۰ دقیقه شارژ نیاز داشته باشد.
اگر گوشی باد کرده، بوی غیرعادی می‌دهد یا هنگام اتصال به شارژر به‌سرعت داغ می‌شود، شارژ را متوقف کنید. اگر پس از مدتی شارژ همچنان هیچ واکنشی نشان نداد، بهتر است باتری یا درگاه شارژ بررسی شود.
▪️ در نهایت
چند دقیقه زمان برای رساندن شارژ به حدود ۵۰ درصد، خاموش‌کردن دستگاه و ثبت یادآور شش‌ماهه، خطر تخلیه‌ی عمیق و افت ظرفیت باتری را کاهش می‌دهد.
گوشی‌ای که ماه‌ها خاموش مانده معمولاً باز هم کار می‌کند؛ فقط ممکن است ظرفیت باتری‌اش مثل قبل نباشد.
#امنیت_در_تلفن_هوشمند
#سواد_دیجیتال
⛓ لینک مشاهده‌ی این مطلب در سایت نوشدارو
برای یادگیری تکنیک‌های نگهداری از تلفن‌های هوشمند، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 چگونه یک کامنت ناشناس می‌تواند سایت وردپرسی شما را هک کند؟
اگر سایت وردپرسی دارید، احتمالاً هر روز به صفحه‌های سایت و نظرهای زیر آن‌ها سر می‌زنید. یک نقص امنیتی تازه در هسته وردپرس نشان داده که همین کار ساده می‌تواند راه مهاجم را به سرور سایت باز کند.
ماجرا از این قرار است که یک بازدیدکننده ناشناس می‌تواند نظری ثبت کند که یک اسکریپت پنهان را در صفحه جا می‌دهد. کد مخرب برای هرکسی که صفحه را باز کند اجرا می‌شود؛ اما خطر زمانی بیشتر است که بازدیدکننده مدیر واردشده سایت باشد.
در این حالت، اسکریپت ممکن است از نشست و اختیارات مدیر برای انجام اقداماتی به نام او استفاده کند.
▪️ این نقص روی چه سایت‌هایی کار می‌کند؟
براساس بررسی Patchstack، این آسیب‌پذیری نسخه‌های وردپرس تا ۷.۱ را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. اجرای موفقیت‌آمیز این حمله نیازمند تکمیل یک زنجیره است: فعال‌بودن قابلیت ثبت نظر، انتشار نظر مخرب در سایت و در نهایت، بازدید مدیر سایت (با حساب کاربری واردشده) از آن صفحه.
نکته خطرناک اینجاست که تنظیمات پیش‌فرض وردپرس مانع قطعی برای این حمله نیست. گزینه «نویسنده باید یک نظر تأییدشده داشته باشد» تنها اولین نظر کاربر را مسدود می‌کند و مهاجم می‌تواند پس از جلب اعتماد اولیه، نظرات مخرب بعدی را به‌صورت خودکار منتشر کند.
هرچند گزارش‌ها نشان می‌دهد سایت‌هایی با «پوسته‌های بلوکی» طعمه‌های اصلی این حمله‌اند، اما وردپرس رسماً اعلام نکرده که پوسته‌های کلاسیک کاملاً ایمن هستند.
از این رو، توصیه می‌کنیم که مدیران سایت‌ها فارغ از نوع پوسته و تنظیمات دیدگاه‌ها، در سریع‌ترین زمان ممکن هسته وردپرس خود را به‌روزرسانی کنند.
▪️ چگونه راه ورود مهاجمان را ببندیم؟
خوشبختانه توسعه‌دهندگان وردپرس این مشکل را همراه با ۱۰ نقص امنیتی دیگر در نسخه ۷.۱.۱ برطرف کرده‌اند.
پژوهشگر گزارش‌دهنده می‌گوید از سوءاستفاده از آن در حملات خبر ندارد و این نقص در فهرست دولت آمریکا از آسیب‌پذیری‌های در حال سوءاستفاده هم قرار ندارد؛ اما مدیران سایت‌ها باید هرچه سریع‌تر سیستم خود را به‌روزرسانی کنند.
• وردپرس ۷.۱ ← نسخه ۷.۱.۲
• وردپرس ۷.۰ ← نسخه ۷.۰.۵
• وردپرس ۶.۹ ← نسخه ۶.۹.۸
• شاخه‌های قدیمی‌تر تا ۴.۷ ← نسخه اصلاح‌شده همان شاخه (تا ۴.۷.۳۶) که در مستندات انتشار وردپرس فهرست شده است.
نه وردپرس و نه پژوهشگران، راهکار جایگزین جداگانه‌ای منتشر نکرده‌اند؛ اما اگر به‌روزرسانی فوری ممکن نیست، می‌توانید موقتاً انتشار نظرهای جدید را متوقف کنید، نمایش نظرها را محدود کنید و نظرهای اخیراً تأییدشده را بررسی کنید.
این اتفاق یادآوری می‌کند که خطر همیشه از طریق فایل ناشناس یا لینک عجیب نمی‌آید. گاهی یک نظر با ظاهری کاملاً عادی، اگر مدیر سایت آن را با حساب واردشده ببیند، می‌تواند راه مهاجم را به سرور باز کند؛ و تنها راه مطمئن بستن این راه، به‌روزرسانی است.
✍️ دانیال طبایی
#خبر_و_تحلیل
برای آگاهی از جدیدترین خطراتی که سایت‌های وردپرسی را تهدید می‌کنند، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 شنود هدفون‌ها از فاصله ۳۰ متری؛ وقتی رمزنگاری هم حریف هکرها نمی‌شود
محققان دانشگاه‌های «علم و صنعت» و «پلی‌تکنیک» هنگ‌کنگ از روشی به نام «اینجکت‌ایو» (InjectEave) رونمایی کرده‌اند که امکان بازسازی و شنود واضح صدای هدفون‌ها را از فاصله ۳۰ متری و حتی از پشت دیوار فراهم می‌سازد.
برخلاف روش‌های سنتی که صرفاً تشعشعات ضعیف رادیویی دستگاه را ثبت می‌کردند، در این حمله یک سیگنال الکترومغناطیسی فعال (بین بازه ۰ تا ۹ مگاهرتز) به سوی دستگاه ارسال می‌شود. این سیگنال با قطعات آنالوگ سخت‌افزار (مانند تقویت‌کننده‌ها و مبدل‌ها) ترکیب شده و سپس سیگنال بازگشتی که حامل صدای در حال پخش است، توسط گیرنده‌های مهاجم دریافت و بازسازی می‌شود.
طبق مستندات پژوهش، برد مؤثر برای هر دستگاه در آزمایش‌های عادی بین ۱ تا ۶ متر بوده است. عبور از دیوار هم آزمایش شده، اما از فاصله‌ی ۱ متر و از پشت یک دیوار بتنی ۳۰ سانتی‌متری.
رقم ۳۰ متر فقط برای هدفون‌ها و با استفاده از یک تقویت‌کننده‌ی توان رادیویی به دست آمده است.
این حمله روی ۱۱ محصول با موفقیت آزمایش شده؛ از جمله:
• ایرپاد اپل
• هدفون‌های سونی (Sony ZX110AP)
• اچ‌پی (HP H231R)
• فیلیپس (Philips TAH2020)
• یوگرین (UGreen MAX2)
• گجت‌های هوشمند شیائومی
▪️ چرا رمزنگاری جلوی این حمله را نمی‌گیرد؟
نکته مهم اینجاست که چون نشت داده در لایه سخت‌افزار و قطعات آنالوگ رخ می‌دهد، راهکارهای نرم‌افزاری و رمزنگاری داده‌ها قادر به متوقف کردن آن نیستند.
روش‌هایی مانند عایق‌بندی فیزیکی و فیلترهای سخت‌افزاری می‌تواند سیگنال‌های نشتی را کاهش دهد، اما به گفته‌ی محققان، امنیت کامل را تضمین نخواهند کرد.
تا زمان نگارش این مقاله، هیچ گزارشی از استفاده‌ی عملی از این روش علیه کاربران منتشر نشده و پژوهشگران هم چنین ادعایی نکرده‌اند. با این حال، سازوکار آن نشان می‌دهد که رمزنگاری صدا یک «سپر غیرقابل نفوذ» در برابر هکرها نیست.
✍️ یونس مرادی
#خبر_و_تحلیل
برای آگاهی از روش‌های تازه شنود و تهدیدهای حریم خصوصی، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید.
💡 @NooshDaroo_web
💡 شامیر؛ وقتی یک راز را بین چند نفر تقسیم می‌کنید
«تسهیم راز شامیر» برای زمانی است که نمی‌خواهید یک کلید حساس فقط در اختیار یک نفر یا یک محل باشد. این الگوریتم راز را به چند سهم مستقل تبدیل می‌کند و مشخص می‌شود حداقل چند سهم برای بازیابی لازم است.
مثلاً در الگوی «۳ از ۵»، پنج سهم ساخته می‌شود؛ هر سه سهم معتبر راز را بازسازی می‌کنند، اما یک یا دو سهم به‌تنهایی اطلاعات مفیدی از راز اصلی نمی‌دهند.
⚡️ اشتباه مهم
سهم شامیر، تکه‌ای از رمز نیست. عبارت بازیابی ۱۲ یا ۲۴ کلمه‌ای کیف‌پول را با بریدن فهرست کلمات تقسیم نکنید؛ هر تکه بخشی از راز را فاش می‌کند و گم‌شدن یکی ممکن است بازیابی را ناممکن کند.
✅ روش استفادهٔ امن‌تر
• فقط از ابزار رسمی، معتبر و مستند استفاده کنید.
• سازگاری ابزار و استاندارد آن، مانند SLIP-0039، را بررسی کنید.
• آستانه را طوری انتخاب کنید که گم‌شدن یک سهم فاجعه‌ساز نباشد.
• سهم‌ها را در مکان‌های جدا نگه دارید و همه را به یک نفر نسپارید.
• پیش از انتقال دارایی یا حذف نسخه قبلی، بازیابی را آزمایش کنید.
• نام ابزار، نسخه و دستور بازیابی را آفلاین ثبت کنید.
• کلید واقعی را در ابزارهای آنلاین ناشناس وارد نکنید.
برای بیشتر کاربران، قابلیت بازیابی رسمی سرویس‌ها یا «دسترسی اضطراری» مدیر رمز عبور ساده‌تر است. شامیر بیشتر برای کلیدهای بسیار حساس مناسب است؛ زیرا هرکس به تعداد کافی سهم برسد، می‌تواند راز را بازسازی کند.
⛓ نسخه کامل این مطلب را در سایت نوشدارو بخوانید.
✍️ هوشیار ذوالفقارنسب
#مبانی_امنیت
#ارزهای_دیجیتال
برای یادگیری تکنیک‌های افزایش امنیت در فضای دیجیتال، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید.
💡 @NooshDaroo_web
💡 گزارش جعلی هوش مصنوعی، آمریکا را تا آستانه جنگ با چین برد!
شبکه خبری «سی‌ان‌ان» (CNN) فاش کرده که یک گزارش جعلی تولیدشده توسط هوش مصنوعی، ارتش آمریکا را تا آستانه یک جنگ تمام‌عیار با چین پیش برده است.
این اتفاق، زنگ خطری جدی برای اعتماد بی‌چون‌وچرا به خروجی‌های هوش مصنوعی است.
به گفته منابع آگاه این گزارش دروغین ادعا می‌کرد که یک کشتی چینی در خاورمیانه در حال حمل قطعات سلاح هسته‌ای است.
بر اساس همین اطلاعات غلط، ارتش آمریکا برنامه‌ریزی کرده بود تا وارد این کشتی شود و حتی هواپیماهای نظامی نیز به پرواز درآمده بودند. اما پیش از انجام هرگونه اقدام عملی، مقامات متوجه ساختگی بودن گزارش شدند.
بررسی‌ها نشان داد که یک تحلیل‌گر، این گزارش را با استفاده از هوش مصنوعی تهیه کرده!
هنوز مشخص نیست تحلیل‌گر مذکور از مدل‌های زبانی عمومی و تجاری استفاده کرده یا از ابزارهای داخلی ارتش؛ اما یکی از مقامات پیشین آشنا با این سامانه‌ها به سی‌ان‌ان گفته ابزارهای هوش مصنوعی مورد استفاده در بخش‌های دولتی و نظامی، تفاوت زیادی با مدل‌های تجاری ندارند و تنها ظاهری متفاوت به آن‌ها داده شده است.
این ماجرا در حالی رخ داده که دولت آمریکا با اجرای «راهبرد شتاب‌بخشی هوش مصنوعی» در ژانویه ۲۰۲۶ و با شعار تبدیل شدن به یک نیروی جنگی «مبتنی بر هوش مصنوعی» (AI-First)، در حال گسترش این فناوری در ارتش است.
علاوه بر این دونالد ترامپ با انتقاد از هشدارهای کارشناسان در مورد خطرات هوش مصنوعی، ایده تاسیس نهادی جدید تحت عنوان «نیروی هوش مصنوعی» (AI Force) را مطرح کرده است.
✍️ یونس مرادی
#خبر_و_تحلیل
برای اطلاع از اخبار داغ دنیای هوش مصنوعی، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 وقتی کسی در فضای مجازی از تمام کردن زندگی حرف می‌زند: چه بگوییم، چه نگوییم، به کجا وصل کنیم؟
«دوستم استوری گذاشت که: خسته‌ام از همه چیز، دیگر نمی‌کشم. لایک کردم و رد شدم. حالا دو روز است عذاب وجدان دارم.» ممکن است شما هم تجربه‌ی مشابهی داشته باشید. فشار اقتصادی و روانی چند ماه اخیر باعث شده پست‌ها و استوری‌های ناامیدانه بیشتر از همیشه در فید همه ما دیده شود.
بیشتر ما نمی‌دانیم با آن چه کنیم. یا رد می‌شویم چون می‌ترسیم چیزی بگوییم که بدتر شود، یا با جمله‌هایی جواب می‌دهیم که با نیت خوب گفته می‌شوند ولی عملا کمک نمی‌کنند و حتی گاهی کار را بدتر می‌کنند…
این مطلب یک راهنمای ساده است برای چنین لحظاتی: چه نشانه‌هایی را جدی بگیریم، چه بگوییم و چه نگوییم، چطور خصوصی وارد گفت‌وگو شویم، به کجا وصل کنیم، و اگر ادمین کانال یا تولیدکننده محتوا هستیم، چه چیزهایی را هرگز منتشر نکنیم.
اصول آن از راهنمای سازمان جهانی بهداشت برای انتشار مسئولانه در این موضوع (نسخه ۲۰۲۳) و توصیه‌های دفتر سلامت روان وزارت بهداشت گرفته شده است.
▪️ چرا «لایک کردم و رد شدم» این‌قدر رایج است
ترس اصلی بیشتر ما این است که با حرف زدن، فکر بدی در ذهن طرف بکاریم یا اوضاع را بدتر کنیم. اما شواهد چیز دیگری می‌گویند. این موضوع قابل پیشگیری است و «باید درباره آن صحبت شود»؛ و اینکه به کسی بگوییم «حرف نزن و با کسی صحبت نکن» نه‌تنها کمکی نمی‌کند، بلکه می‌تواند احتمال آسیب را بیشتر کند.
پرسیدن مستقیم و با آرامش از حال کسی، خطر را بالا نمی‌برد؛ برعکس، این اغلب اولین باری است که آن شخص احساس می‌کند دیده شده.
دلیل دوم ساده‌تر است: در فضای مجازی همه فکر می‌کنند «حتماً شخص دیگری قبلا به او پیام داده». نتیجه این می‌شود که یک استوری با صد بازدید، بدون حتی یک پیام خصوصی می‌ماند. اگر شما آن را دیده‌اید، فرض کنید تنها کسی هستید که دیده‌اید.
▪️ نشانه‌هایی که در متن و رفتار آنلاین باید جدی گرفت
هیچ فهرستی کامل نیست و لازم نیست برای جدی گرفتن یک پست، همه اینها را ببینید. یک مورد هم کافی است تا به‌جای لایک، پیام بدهید:
• جمله‌هایی درباره بار بودن، بی‌فایده بودن یا اینکه «بدون من بهتر است»
• حرف از تمام شدن، رفتن، خداحافظی یا «دیگر تحمل ندارم»، حتی به شوخی یا در قالب شعر و آهنگ
• تغییر ناگهانی لحن: کسی که همیشه شوخ بود و حالا فقط پست‌های تاریک می‌گذارد، یا برعکس، بعد از مدتی ناامیدی ناگهان آرام و «تمام‌شده» به نظر می‌رسد
• خداحافظی با آدم‌ها، بخشیدن چیزهای باارزش یا نوشتن پیام‌هایی که شبیه جمع‌بندی زندگی است
• پست‌های نیمه‌شب همراه با نشانه‌های انزوا، بی‌خوابی، از دست دادن کار یا رابطه، یا یک ضربه مالی بزرگ
• پاک کردن ناگهانی حساب یا حذف همه پست‌ها بعد از یک دوره پیام‌های ناامیدانه
▪️ چه بگوییم، چه نگوییم
کلمه‌ها در این لحظه مهم‌اند، ولی نه آن‌قدر که از ترس اشتباه، سکوت کنید. یک پیام ساده و صادقانه از یک پیام کامل و حرفه‌ای بهتر است. این جمله‌ها معمولاً کمک می‌کنند:
• «این استوری‌ات را دیدم و نگرانت شدم. حالت چطور است؟»
• «لازم نیست الان چیزی را توضیح بدهی. من اینجا هستم و می‌شنوم»
• «می‌خواهم مستقیم بپرسم: به این فکر می‌کنی که به زندگی‌ات پایان بدهی؟»
• «با هم یک راه پیدا می‌کنیم. اجازه می‌دهی امشب زنگ بزنم یا بیایم پیشت؟»
• «می‌شود با هم به ۱۹۰ زنگ بزنیم؟ من کنارت می‌مانم»
اما گفتن اینها اوضاع را بدتر می‌کند:
• «قوی باش» یا «تو از اینها قوی‌تری»
• «خیلی‌ها وضع‌شان از تو بدتر است» یا «ناشکری نکن»
• «اینها را برای جلب توجه می‌گویی»
• «چرا این‌طوری فکر می‌کنی؟ به خانواده‌ات فکر کن»
• نصیحت، سرزنش، نقل خاطره‌های خودتان، یا وعده‌ای که نمی‌توانید نگه دارید
جمله‌های بخش دوم همه با نیت خوب گفته می‌شوند، ولی پیام مشترک‌شان این است که «احساس تو اشتباه است». آدمی که ناامید است، از این جمله‌ها نتیجه می‌گیرد که حتی حرف زدن هم فایده ندارد. جمله‌های بخش اول برعکس، اول می‌شنوند و بعد راه نشان می‌دهند.
▪️چطور خصوصی و مستقیم وارد گفت‌وگو شویم
کامنت عمومی زیر پست، حتی با مهربان‌ترین کلمه‌ها، جای این گفت‌وگو نیست؛ هم طرف را در معرض دید بقیه می‌گذارد و هم معمولاً به جواب‌های کلیشه‌ای ختم می‌شود. مسیر درست پنج گام دارد:
• پیام خصوصی بدهید، نه کامنت؛ اگر شماره‌اش را دارید، تماس صوتی از پیام بهتر است و دیدار حضوری از هر دو بهتر؛
• مستقیم و بدون طفره بپرسید که آیا به پایان دادن به زندگی‌اش فکر می‌کند؛ این سوال «خطر را زیاد نمی‌کند» و به او اجازه می‌دهد بدون شرم جواب بدهد؛
• گوش بدهید و حرفش را قطع نکنید؛ لازم نیست مشکلش را حل کنید، لازم است بفهمد تنها نیست؛
• با هم یک قدم بعدی مشخص کنید: تماس با یکی از خطوط کمک، رفتن نزد یک تراپیست، یا خبر دادن به یک نفر از خانواده که او خودش انتخاب می‌کند؛
• فردا و پس‌فردا دوباره پیام بدهید؛ «حالت چطوره؟». همین عبارت ساده در روزهای بعد، گاهی مهم‌تر از گفت‌وگوی اول است.
اگر از پیام یا تماس متوجه شدید که فرد همین حالا در خطر است یا اقدامی کرده، منتظر نمانید: با ۱۱۵ (اورژانس) یا ۱۲۳ (اورژانس اجتماعی) تماس بگیرید و اگر می‌توانید، تا رسیدن کمک خودتان یا کسی از نزدیکانش کنار او بماند.
▪️ به کجا وصل کنیم
بخشی از کمک، دانستن همین چند شماره است تا در لحظه لازم دنبال‌شان نگردید. خط ۱۹۰ وزارت بهداشت از ۸ صبح تا ۱۲ شب شما را به یک روان‌شناس وصل می‌کند؛ تماس بی‌نام است، حدود ۲۰ دقیقه طول می‌کشد و اگر لازم باشد به خدمات رایگان حضوری ارجاع می‌دهد.
خط ۱۴۸۰ صدای مشاور بهزیستی و خط ۱۲۳ اورژانس اجتماعی هم مسیرهای شناخته‌شده‌اند. برای خدمات حضوری، هم «مراکز جامع سلامت محله» و ۱۴۸ مرکز «سراج» در سراسر کشور، خدمات روان‌شناسی و مددکاری رایگان ارائه می‌کنند.
کجا کمک بگیریم: ۱۹۰ (مشاوره روان‌شناختی وزارت بهداشت، ۸ صبح تا ۱۲ شب، بی‌نام و رایگان) · ۱۴۸۰ (صدای مشاور بهزیستی) · ۱۲۳ (اورژانس اجتماعی، شبانه‌روزی) · ۱۱۵ (اورژانس، شبانه‌روزی). این شماره‌ها را همین حالا در گوشی ذخیره کنید؛ در لحظه نگرانی، وقت جست‌وجو ندارید.
▪️ اگر ادمین کانال یا تولیدکننده محتوا هستید
پژوهش‌های چند دهه اخیر نشان داده نحوه حرف زدن رسانه‌ها درباره این موضوع، روی افراد در معرض خطر اثر واقعی دارد؛ هم می‌تواند آسیب را بیشتر کند و هم، اگر مسئولانه باشد، محافظت کند.
سازمان جهانی بهداشت در راهنمای ۲۰۲۳ خود و وزارت بهداشت ایران در «راهنمای بازنمایی مسئولانه اخبار خودکشی در رسانه‌ها» (پاییز ۱۴۰۳) اصول مشترکی را تکرار کرده‌اند. اینها برای ادمین یک کانال هزار نفره هم به همان اندازه‌ی یک رسانه‌ی بزرگ معتبر و مهم است:
• هرگز روش، ابزار یا مکان را توصیف نکنید و از عکس و ویدئوی صحنه، نامه یا پیام آخر استفاده نکنید
• خبر را با تیتر هیجانی، جزئیات دراماتیک یا در جایگاه اول کانال منتشر نکنید و آن را تکرار نکنید
• علت را به یک عامل ساده تقلیل ندهید («به خاطر بدهی»، «به خاطر شکست عشقی»)؛ این موضوع همیشه چندعاملی است
• آن را راه‌حل، رهایی یا عملی شجاعانه و رمانتیک تصویر نکنید؛ از تعبیرهایی مثل «موفق» یا «ناموفق» هم استفاده نکنید
• درباره چهره‌های مشهور با احتیاط دوچندان بنویسید، چون اثر سرایت در این موارد قوی‌تر است
• همیشه شماره‌های کمک را کنار مطلب بگذارید و اگر می‌شود، روایت کسی را بیاورید که از بحران عبور کرده است
این قاعده‌ها فقط برای خبر نیستند. یک استوری بازنشرشده، یک فوروارد در گروه خانوادگی یا یک ویدئوی «هشداردهنده» با جزئیات، همان اثر را دارد. پیش از انتشار، یک سوال کافی است: این محتوا به کسی که همین حالا در بدترین حال خودش است، چه می‌گوید؟
▪️ و اگر خودتان آن کسی هستید که این استوری را نوشته
شاید این مقاله را نه برای دوست‌تان، که برای خودتان باز کرده‌اید. اگر این روزها به پایان دادن به همه‌چیز فکر می‌کنید، بدانید این فکر نشانه ضعف یا دیوانگی نیست؛ نشانه دردی است که از ظرفیت فعلی شما بزرگ‌تر شده و درد، برخلاف آن‌چه الان به نظر می‌رسد، قابل کم شدن است.
لازم نیست همه‌چیز را برای کسی توضیح بدهید. همین امشب می‌توانید با شماره ۱۹۰ یا ۱۴۸۰ تماس بگیرید و فقط بگویید «حالم خوب نیست». اگر ساعت از ۱۲ شب گذشته، ۱۲۳ (اورژانس اجتماعی) شبانه‌روزی پاسخ می‌دهد. آن سوی خط کسی است که کارش شنیدن همین جمله است.
#بحران_و_شرایط_اضطراری
#سواد_دیجیتال
⛓ لینک مطالعه‌ی این مطلب در سایت نوشدارو
برای محافظت از سلامت روان خود و عزیزانتان در شرایط سخت و بحرانی، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡@NooshDaroo_web