5883
«هیچ دیدگاهی را بدونِ تأمل و تعمق نپذیرید حتی آنچه که اینجا بیان میشود. »در انتشار مطالب امانتدار باشیم https://t.me/Parvanehbiprva1 لینکِ گروه
══ ❤️ ══ ❥
🛑 سڪــوت ذهن
◉ SiLence•of•mind2
🛑 یـوگــا مـراقـبــه پاڪــســازی
◉ ManM Hastam
▪️▪️
از خانه بیرون میروم و دوباره همسایهمان را میبینم که در حال برق انداختن اتومبیلش است، جلو میروم و علتش را میپرسم. در پاسخ میگوید: "دیروز عالی نشده بود."
مسیر گفتگو را عوض میکنم و از او میپرسم، به نظر شما مردم در زندگیشان دنبال چه چیزی هستند؟
-- آه!، خیلی ساده است. اینکه بتوانند صورت حسابهاشان را بپردازند، خانهای شبیه مال شما یا مال من بخرند، باغی پر از درخت داشته باشند، بچه و نوه داشته باشند که روزهای یکشنبه دورشان شلوغ باشد و وقتی بازنشسته شدند بتوانند به چند جای دنیا سفر کنند.
از خودم میپرسم یعنی واقعاً مردم از زندگی همینها را میخواهند؟ اگر همهاش اینهاست، پس چه مشکلی در دنیا پیش آمده که اینقدر در آسیا و خاورمیانه جنگ است؟
کتاب: خیانت
#پائولو_کوئلیو
مترجم: اعظم خرام
از ویژگیهای روانِ سالم در دنیای امروز به معنای این نیست که او به هیچوجه تجربهی غم و اندوه، اضطراب، خشم و استیصال ندارد، از نشانههای بارزِ روانِ سالم در دنیای امروز شاملِ دارا بودنِ خودآگاهیِ بالا، پذیرشِ تمامیتِ خود، پذیرشِ رنجها، نه انکارِ آنها ، همچنین تابآوری در برابرِ اتفاقاتِ ناخوشایند و ناگوار زندگیست، آن فراگیری هنرِ گفتگو و توانایی بیانِ عواطف و احساسات به شیوهای درست و انسانی است، همچنین خودتنظیمیِ هیجانی بالا یا مدیریتِ آگاهانهی هیجانات را نیز شامل میشود، انسانِ خودآگاه از داشتنِ ارتباطاتِ سالم در جهت رشد و توسعه فردی بهره میبرد و از توانایی لذت بردن زندگی برخوردار است. برخلافِ گذشته که سرکوبِ عواطف و احساسات و تحملِ بیش از حدِ مشکلات نشانهای از "قوی بودنِ" انسان تلقی میشد اما امروزه درخواستِ کمک از دیگران و یا افرادِ متخصص، استراحتِ ذهنی و همچنین مراقبت از سلامتِ عاطفی، از نشانههای روانِ سالم محسوب میشود، کسیکه به هیچ عنوان تجربهی عواطف و احساسات سالم را ندارد و دچار نوعی سِرّ شدگی_بیتفاوتیِ روانی شده باشد او بیشتر انسان خطرناکی است تا سالم...!
#معصومه_عابدینی🦋
@MasomehAbedini
در دنیایی که پر از دروغها، نیرنگها ، فریبها و نقابها است
گفتنِ حقیقت، آسان نیست اما آن یک عملی کاملا انقلابی است و گاهی نیز عملکردی ساختارشکنانه و غیراخلاقی به نظر میرسد .
اما این حقیقتگویی است و حقیقتگویی همواره از وجدانِ فردی انسانها آغاز میشود.
@MasomehAbedini🦋
آنها هر روز خود را در نیروی شگرفِ عشقی که از اشکِ چشمهایشان زاده میشد تعمید میدادند، تا جانشان برای روزهای سختتر آبدیدهتر گردد .
#معصومه_عابدینی🦋
@MasomehAbedini
این کلاغِ سياه
چرا چشم دوخته است
بر همان راه که من؟
در این غروبِ زمستانی
به حتم که او هم گمشدهای دارد.!
#معصومه_عابديني🦋
#شعرتانکا
@MasomehAbedini
📗 فلسفهی خوشبختی
👤آرتور شوپنهاور
🔁علی عبدالهی
@MasomehAbedini🦋
روشنبيني؛ چيزي نيست كه در موقعيتِ نيلوفر آبي یا که در غاری و بر فراز قلهي هيماليا يافت شود و يا آن را از يك مرشد و یا يك كتاب و يا يك دورهي آموزشي، كسب كنيد؛ بلكه صرفاً نگرشي است نسبت به هر كاري كه ميكنيد.
@MasomehAbedini🦋
ترس، استاد چیرهدستِ ساختن سناریوهای هولناک در ذهن ماست. ما اغلب در “اکنون” زندگی میکنیم، اما ذهنمان فرسنگها دورتر، در فردایی که هنوز وجود خارجی ندارد، پرسه میزند. این اضطرابِ مداوم که “اگر فلان اتفاق بیفتد چه؟” مانند یک پرده ضخیم، مانع دیدن زیباییهای همین لحظه میشود.
حقیقت این است که هیچ مدرکی برای رخ دادن فجایع ذهنی ما وجود ندارد، همانطور که تضمینی برای رخ ندادنشان نیست. اما نکته کلیدی اینجاست: ما قدرت کنترل آینده را نداریم، اما قدرت این را داریم که اجازه ندهیم سایهی ترسناکِ آینده، نورِ امروزمان را ببلعد. وقتی مدام نگرانِ تصادفی هستید که شاید فردا رخ دهد، لذتِ قدم زدنِ امروز را از دست میدهید.
زندگی موسیقیای است که همین حالا و در همین لحظه در حال نواخته شدن است. اگر گوشهایمان را با صدای بلندِ “ایکاشها” و “اگرها” پر کنیم، ملودی زیبای هستی را نخواهیم شنید. رهایی از این زندان ذهنی، با درک این واقعیت شروع میشود که تنها دارایی واقعی ما، همین لحظه است.
#روانشناسی
#ذهن_آگاهی
@MasomehAbedini🦋
این سوگِ عمیق پاکشدنی نیست.
چون حافظه است، حافظهی جمعی،
و نه هیجان زودگذر.
مسئوولیت ما حذفِ آن نیست؛
بلکه حملِ آگاهانهی نیرو و شعور آن است...🤍🖤🕯️
«انسان بسیار وسیع و طبیعتش بسیار وصفناپذیر است. استعدادهایش بسیار متنوع و قدرتش بسیار پایانناپذیر است. از کسانی که سعی میکنند برای او حد و مرز تعیین کنند، برحذر باش. طوری زندگی کن که گویی خود خدای تو برای زیستن به تو نیاز دارد. و در حقیقت، او چنین میکند.»
#میخائیل_نعیمی
#کتاب_میرداد
@MasomehAbedini🦋
══ 💜 ══ ❥
🟣 خودشنـاســی/معـمـاری درون
◉ Gognus•Kimiagar
🟣 ڪتابخـانـه مـاورایـیها
◉ Mavarai • Book
▪️▪️
.
« انفعالِ جمعی در قالبِ معنوی سازیِ آن » یکی از خطرناکترین ایدهها و انکارِ سایههامان در مسیرِ پیچیده و پُررمز و رازِ معنویت است، اگر مدام نطق بخوانیم که «همهچیز درس است؛ که بیشک نیز چنین است» و «ظلم هم بخشی از این آگاهی است» و یا «نباید هیچگاه قضاوت کرد» میباید سکوت کرد و بیقضاوت به تمامِ ماجرا نگریست، اما سکوتِ ریاکارانه دلها را اندوهگین میکند و از همدلی و پیوند شفقت اندود با دیگران میکاهد. تمامی این ایدههای ظاهراً عالی در باطن اما توجیهاتِ ناآگاهانهای بیش نیستند؛ همهی آنها میتوانند به تقدیسِ ظلم به نامِ آگاهیِ معنوی دامن زنند. دیدنِ سایهها ، رنجهای جمعی، خودفریبی و توجیه آنها نیست، آگاهی نیز تسلیمِ نمایشی و تن در دادن به هر خفت و خاری ای هم نیست؛ آگاهی دیدنِ جهان در تمامیتِ آن است، نه دروغِ به خود، نه نفاق_ریا با مردم، نه واژههای به ظاهر زیبا و شعارهای مهرطلبانه در قالبِ معنویت هیچکدام راهحل نیستند؛ راه در هر صورت صداقتِ بیپرده با خویش است؛ درست از همانجایی که نور از میانِ زخمهای یکایک مان میگذرد، نه از پشتِ نقابهایِ معنوی یا واژههای کادو پیچ شده، توهمِ نورانی بودن مانعِ رویتِ نورِ راستین است، توهمِ معنوی بودن نیز دامِ دیگری در مسیرِ سالکانِ رهرور است، آری... راه بازگشتِ آگاهانه به رویارویی با حقیقتِ جهان و مسئوولیت پذیری در قبالِ جانِ همنوعان است؛ جایی که انسان میپذیرد آگاهیِ راستین نه در تسلیم و انفعالِ به هر پدیدهای بلکه در توانِ نشان دادنِ کنشی آگاهانه است. انسان همواره بر لبهی تیغ گام بر میدارد و در میانِ دو بینهایت لغزان است !
#معصومه_عابديني🦋
@MasomehAbedini
انسان صلحطلب، کسی نیست که هیچگاه خشم نمیورزد، کینه نمیورزد، نفرت نمیورزد. بلکه او بودشی است حقیقی با لمس احساسات حقیقی، او میتواند خشمگین شود، نفرت بورزد و میتواند کارهای نابههنجار، ظلم و ستیز انجام دهد، اما انتخابش انجام ندادن چنین اعمالیست. زیرا بهخوبی از تاریکیهای درون خود آگاه است، اما اسیر آنها نمیشود. صلحطلبی برای او نه یک ناتوانی، بلکه نوعی نیرو است؛ قدرتی برای مهار خویش، برای دیدن انسانیت در دیگری، حتی زمانی که آسان نیست. او میداند که پاسخ دادن به خشونت با خشونت، تنها زنجیرهای بیپایان از رنج میسازد، و از همینرو آگاهانه راهی دیگر را برمیگزیند. این انتخاب، انتخابی ساده یا بیهزینه نیست. گاه مستلزم صبر، گذشت، و حتی تحمل آلام است. اما انسان صلحطلب باور دارد که ارزش این رنج، کمتر از رنجی نیست که از ادامهی خشونت زاده میشود. او بجای آنکه جهان را میدان جنگ ببیند، آن را فرصتی برای فهم، همدلی و تغییر میداند. در نهایت، صلحطلبی نه به معنای انکار خشم، بلکه به معنای هدایت آن است؛ نه خاموش کردن احساسات، بلکه تبدیل آنها به نیرویی برای ساختن، و نه ویران کردن.
#معصومه_عابدينی🦋
@MasomehAbedini
وقتی انسان سعی میکند بیش از حد کامل، صبور و بیتفاوت باشد در واقع تلاش میکند که نقشِ «خدا» را بازی کند، توهمِ خودخداپنداری تنها به تقویتِ اختلال شخصیت خودشیفته دامن زده و منجر به بزرگ شدن سوپرایگوی ناهشیار میشود...
اما انسان ِ حقیقی درک نموده است که اساسا او «ناقص و ناکامل » است.
بدین معنی میتوان گفت که انسانِ رستگار کسی نیست که به یکباره مثلِ بودا زیر درخت بیدار شده است و دیگر به هیچ چیزی کنش و واکنش نشان نمی دهد بلکه کسی است که در عینِ رنج بُردن، آگاهی اش را به تمامی حفظ میکند...
@MasomehAbedini
تنها دارایی من
اعمالِ من است،
از پیامدِ اعمال گریزی نیست،
آنها همچون زمینی هستند
که روی آن ایستادهام !
#تیچ_نات_هان🌱
@MasomehAbedini
.
«آزادی به مثابهی انسان دوستی است
و انسان دوستی رهآوردِ انسانی زیستن میباشد .»
انسان شریف کیست؟ چه ویژگی هایی دارد؟ حقیقتا چه کسی میتواند بگوید که شریف کیست و معنای شرافتِ راستین چیست؟ اما یک انسانِ شریف، به معنای راستینش آزاده است؛ و آزاده زیستن گاهی رمزِ جاودانگی است اما این آزادی و آزادیخواهی به معنای بیبندوباری انسان نیست حال چه در اندیشه و تفکر و چه در بستر زیست انسانی اش، زیرا که پیامِ آزادی، به معنای آگاهی و انسان دوستی است، بنابراین میتوان گفت: آنی که حتی در خلوتِ خاموشِ خویش، آنگاه که نامرادیها بر دلش سایه میافکنند و جهانِ پیرامونش به بیمهری و تباهی و تاریکی چهره مینمایاند، همچنان «انسان»_«شریف» باقی میماند. شرافتِ او وابسته به دیده شدن یا ستوده شدنِ از سمتِ دیگران نیست، بلکه از ژرفایِ آگاهی و صداقتِ درونیاش میجوشد. انسانِ شریف پیش از هر چیز با خودش صادق است؛ او تاریکترین زوایایِ وجودش را میکاود، با ضعفها و کاستیهایش روبهرو میشود و در این صداقت درونی است که به بصیرتی عمیقتر از خویش و جهانِ پیرامونش دست مییابد. کسی که خویشتنِ خویش را به تمامی نکاویده باشد، تواناییِ آن را هم ندارد که به مکاشفهی ابعادِ وسیعترِ هستی بپردازد، چراکه فهمِ کل از شناختِ جزء آغاز میشود — و نخستین جزءِ این جهانِ بیکران، خودِ همان انسان است.
#معصومه_عابدینی 🦋
@MasomehAbedini
اگرچه ما مالکِ جهان هستی نیستیم؛ اما این جهان را در وجودمان حمل میکنیم بواقع ما در همه حال حاملِ تمامِ این جهان با همهی آنچه که در آن موجودیت و تجلی یافتهاست هستیم، همچنین هستی نیز در زُهدانِ خویش ما را حمل میکند. این واقعیت میتواند به معنایِ قانون برهمکُنشی نیز باشد اثرِ (کنش و واکنش) این قانون میگوید هرگاه جسمی به جسمِ دیگر نیرویی وارد سازد، جسمِ دوم نیز نیرویی برابر و در جهتِ موافق_مخالف و یا همراستا به جسم اول وارد میکند. این تعریف سادهی قانون برهمکُنش است؛ وقتی که دو جسمی که بر هم اثر میگذارند؛ همزمان به یکدیگر نیرو هم وارد میکنند؛ این دو نیرو معمولاً اندازهای مساوی و گاهی جهتِ مخالف دارند اما در هر وضعیتی بر هم اثرگذار هستند. این جفتنیروها معمولاً «نیروی کنش» و «نیروی واکنش (اثرِ برهمکنش) خوانده میشوند، بدینسان پیوسته ارتباطِ تنگانگی میانِ آنها برقرار میباشد. بنابراین میتوان گفت که جهان در ما، و ما در جهان، در یک پیوستاری عظیم در حالِ چرخش و پیچش هستند، این مصداق بارزِ حرکتِ همیشگی در نیروی وحدتِ کامل نیز میباشد .
#معصومه_عابديني🦋
@MasomehAbedini
معنویت نه در بازیهای ایگوئیستیک که ایگو را میپرورانند و نه در قدرتِ شفا دادن دیگران، همچنین ادعای قدرت و تواناییِ انجام دادن معجزههای ماوراییِ توهمی و یا مبهوت کردن جهان با، بازگوکردنِ حکمتهایِ اساطیری و آموزههای کهنِ باستانی خلاصه نمیشود
بلکه آن آگاهی یافتن و توانایی تاب آوردن و رویاییِ ما با هر آنچه که در زندگیِ روزمره با آن سروکار داریم و به نحوی با آنها مواجه میشویم، بخصوص هر آنچه که نمیتوانیم بپذیرمشان را دربرمیگیرد .
همهی آن چیزهایی که با وجودشان و حضورشان گویی ما را سردرگم میسازند هر لحظه وجودِمان را در تنگناهای بسیاری قرار میدهند،
معنویت و معنادرمانی، درمانِ خوددرماندگیِ دیده نشده، استیصالِ پذیرفته نشده، همچنین رنجهای درمان نشدهاست، بدینسان میتوان گفت که مسیرِ معنویت به خودشکوفایی فردی و یافتن راهحلهای بدیع منتج میشود، سپس از دلِ همان ( منجلابِ آلام، غمها و دغدغهها) مسیرِِ بلوغ و رشد و شفا را نشان میدهد آنکه از خرمنِ زخمهایش خواه از رنجی تحمیلی، خواه از جبرِ روزگار شفا یافته باشد، خود نیز التیامبخش است و نیرویِ قلبش هم شفابخش خواهد بود.
#معصومه_عابدینی🦋
@MasomehAbedini
وقتی پنج حس آرام شدند
وقتی که ذهن آرام شد
وقتی که شعور آرام شد
آن حالت والاترین حالت فرد است
@MasomehAbedini🦋
.
آلبر کامو بر این باور بود که بیتفاوتی در برابر رنج دیگران، نوعی مرگ تدریجی است:
«تنها راه برای تحملِ این زندگی، شریک شدن در دردهای کسانی است که حتی نامشان را نمیدانیم. نادیده گرفتن رنج، خودش نوعی طاعون است.»
@MasomehAbedini🦋
زنی گمنام به معشوقِ خود نوشت: سالهاست که برای هیچ چیز، جز عطرِ یادِ تو و اندوهِ این وطن اشک نمیریزم. گویی هر قطرهی اشکی که از کاسهی چشمهایم جاریست پلی است میانِ دلی که وفادارانه به تو بستهام و خاکِ غریبِ وطن که ریشههایم را در خود جای دادهاست، محبوبم من هر روز در سکوت، در کوچه باغهای غبارگرفته ی کوچههای شهر، ردّ نگاهت را از میان پنجرههای پُر از غبار میجویم، و در هر نسیم، بویِ خاک وطن را با نفسِ تو و خونِ برادران و خواهرانم درمیآمیزم. آه... چه دشوار است دوست داشتن و عاشق ماندن، آنگاه که میان عشق و وطن، مرزی از خونِ جوانانِ بیگناه کشیدهاند. محبوبم اگر روزی بازگردی، بدان هنوز همان زنی هستم که در غربتِ دل خویش، شمعی از امید روشن نگه داشته است؛ شمعی که نه تهاجمِ طوفانِ زمانه خاموشش کرد و نه فاصلههای میان مرگ و زندگی آن را از بین برده است و تا آن زمان که نامِ وطن و نامِ تو در دل من جاودان است ، چه یک روز ، چه چهل روز و چه چهل هزار سال هم بگذرد عشقِ به وطن و شقایق هایِ گلگونِ پَرپَر در دلهایمان زنده خواهد ماند...
#معصومه_عابدینی 🦋
ندانستگیِ خاموش ، همان بازگشتِ بیپیرایه به معصومیتِ ساده و از دست رفتهی ما است، که در هیاهوها و قای و مقالِ ذهن و زمان گم شده است و معصومیت هماهنگیِ با جریانهای رونده در تمامی امکانهاست. آن هر دم ، شناور ماندن با جریانها و آن به آن بودن است. شاید بیراه نباشد که بگوییم معصومیت روی دیگرِ بیشخصی _ بیهویتی و رهایی از زندانِ هویتهایِ ناهشیارِ ما است. با ساکن ماندن در معصومیت، همدلی ، درک، تعالی و رشد نیز راهشان را به سمتِ ما متمایل خواهند ساخت. چراکه فضای بسیط و پذیرندهی آن اجازه دادن به آسیبپذیریِ ما توأمانِ با هوشمندیِ تمام عیار است.
#معصومه_عابدینی🦋
@MasomehAbedini
گرچه تا چشم مینگریست تاریک بود و سیاهیِ شب سایه افکنده بود،
اما مردمانی را میدیدم...
با تنِ زخمی و رنجور، و وجودهایی پاره پاره کاسههایِ نور با خودشان حمل میکردند، بدینسان گیاه جاودانگی در دلهایِ ملول میکاشتند گُلِ حیرت مینواختند، بیآنکه مدعیِ هیچ «طریقتی» باشند.
#معصومه_عابديني🦋
@MasomehAbedini
اِی حقیقتِ پنهانِ هستی...
دستهایِ اهریمن و نیروی تاریکی را
از ماندن در دامانِ خویش دور نگه دار، زیراکه ضرورتِ هستی ایجاب میکند هر آنچه دروغین باشد و بر پایهی بیخردی بنیان نهاده شده باشد سرانجام _ دیر یا زود _ توسطِ خودش محکوم به فنا شود...!
@MasomehAbedini🦋