این راه من است

06 October 2026 11:32

۱۰، ۲۰ و ۳۰ حسنه

از عمران بن حصین رضی‌الله‌عنه روایت است: مردی نزد پیامبر ﷺ آمد و گفت: «السلام علیکم».
پیامبر ﷺ جوابش را داد. آن مرد نشست. پیامبر ﷺ فرمود: «عشر» (ده [حسنه]).


سپس مرد دیگری آمد و گفت: «السلام علیکم ورحمة الله».
پیامبر ﷺ جوابش را داد. او هم نشست. پیامبر ﷺ فرمود: «عشرون» (بیست [حسنه]).


سپس مرد سومی آمد و گفت: «السلام علیکم ورحمة الله وبرکاته».
پیامبر ﷺ جوابش را داد. او نشست. پیامبر ﷺ فرمود: «ثلاثون» (سی [حسنه]).​

👋 شما جزو کدام دسته‌اید؟
✨من دوست دارم جزو گروه سوم باشم.

این راه من است

03 October 2026 15:54

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد
گمان مبر که مرا درد این جهان باشد
برای من مگری و مگو «دریغ دریغ»
به دوغ دیو درافتی دریغ آن باشد
جنازه‌ام چو ببینی مگو «فراق فراق»
مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد
مرا به گور سپاری مگو «وداع وداع»
که گور پردهٔ جمعیت جنان باشد
فُروشدن چو بدیدی برآمدن بنگر
غروب شمس و قمر را چرا زیان باشد؟!
تو را غروب نماید ولی شروق بود
لحد چو حبس نماید خلاص جان باشد
کدام دانه فرورفت در زمین که نَرُست؟!
چرا به دانهٔ انسانت این گمان باشد؟!
کدام دلو فرورفت و پر برون نامد
ز چاه یوسف جان را چرا فغان باشد؟!
دهان چو بستی از این سوی آن طرف بگشا
که های‌هوی تو در جوّ لامکان باشد

■ مولانا

✦✦✦✦✦✦✦✦✦
@InRaheManAst

این راه من است

01 October 2026 18:49

وقتی مادرم به جایگاه ابدیِ خویش رفت و ما از مراسم خاکسپاری بازگشتیم، تا وقتی چشممان به تنهاییِ پدرم نیفتاد، نفهمیدیم این مصیبت تا چه اندازه بزرگ است. سفرهٔ شام پهن شده بود؛ ما به خاطر پدرم دور آن نشستیم، اما مدام به یکدیگر نگاه می‌کردیم و لقمه‌ای از آن سفره از گلویمان پایین نرفت.

آن شب، پدری را دیدیم که تمام بدنش از شدت درد و اندوه می‌لرزید... لرزش دستان پدرم از بیماری نبود؛ از شکستن پشتِ مردی بود که دیگر تکیه‌گاهش را از دست داده بود. دیگر توان آن را نداشت که حتی قاشقی را بلند کند و مثل تمام شب‌های گذشته بگوید: «خدایا، ما را از دیدن چنین روزی محروم نکن.»

ما، سه خواهر و برادر، خاموش به انگشتانمان خیره شده بودیم. تنها سکوتی سنگین بر اتاق سایه انداخته بود؛ سکوتی که در آن، صدای شکستن قلب‌هایمان شنیده می‌شد. خواهرانم با چشمانی پر از اشک و دستانی لرزان به من نگاه می‌کردند و با اشارهٔ چشم از من می‌خواستند که کاری بکنم.

با قدم‌هایی سنگین جلو رفتم. با صدایی کاملاً شکسته، صدایی که انگار دیگر از خودم نبود، گفتم: «پدر... مادرم... دیگر درد نمی‌کشد... دیگر برنمی‌گردد.» همین را که گفتم، اتاق به یکباره از صدای گریه پر شد.

همه گریه می‌کردیم. آنجا فهمیدیم زندگی‌مان چگونه به بیابانی غم‌انگیز تبدیل شده است؛ به صحرایی خشک و بی‌پایان از درد. هر بار چشممان به پیکر لرزان پدرم می‌افتاد، دوباره گریه می‌کردیم و بر ویرانی و خالی شدن خانه‌مان ماتم می‌گرفتیم.

پدرم، در حالی که با گریه‌ای کشنده و جان‌سوز می‌گفت: «چه کار بدی کردید! او را بردید و از من دورش کردید... او اصلاً آن بیمارستان را نمی‌خواست. اگر سرش را روی سینه‌ام می‌گذاشت، خوب می‌شد! ده‌ها سال هر وقت بیمار می‌شد، با همین کار خوب می‌شد...» سخنانش همچون خنجر در جانمان فرو می‌رفت.

آن شب فهمیدیم شاید داروها در تمام سال‌های گذشته هیچ‌گاه درمان واقعیِ دردهای مادرم نبوده‌اند؛ شاید محبت و گرمای آغوش پدرم تنها مرهم سال‌های درد و رنج او بوده است.

ما جسم مادرم را به خاک سپرده بودیم، اما روحش در میان گریه‌های بی‌پایان پدرم، برای همیشه زنده ماند.

✍️ پیوند عمر

✦✦✦✦✦✦✦✦✦
@InRaheManAst

این راه من است

26 September 2026 13:58

داستان ابو نصر صیاد و دو فطیر

​مردی به نام ابونصر صیاد همراه با همسر و فرزندش در نهایت فقر و تنگدستی زندگی می‌کردند. روزی از شدت گرسنگی همسر و فرزند، ابونصر بسیار غمگین و نگران شد. او نزد یکی از بزرگان و زاهدان زمان خود، یعنی «احمد بن مسکین» رفت و از سختی روزگار به او شکایت کرد.
​
احمد بن مسکین به او گفت که به همراه او به کنار دریا برود. سپس به او توصیه کرد که دو رکعت نماز با نیت طلب خیر بخواند و از خدا رزق حلال بخواهد. ابونصر نماز خواند، نام خدا را بر زبان آورد و تور ماهیگیری را به آب انداخت. در کمال تعجب، ماهی بسیار بزرگی در تور افتاد.

​استاد به او گفت که ماهی را به بازار ببرد و بفروشد و با پول آن برای خانواده‌اش غذا تهیه کند. ابونصر ماهی را فروخت و با پول آن دو عدد «فطیر» (نان روغنی یا کلوچه) خرید؛ یکی با گوشت و دیگری با حلوا. سپس تصمیم گرفت برای تشکر، یکی از آن‌ها را نزد استاد ببرد. اما احمد بن مسکین فطیر را نپذیرفت و آن را به خودش پس داد و گفت: «این را برای خود و خانوادت ببر؛ اگر قرار بود ما این را بخوریم، ماهی هم نصیب تو نمی‌شد.»

ابونصر در راه بازگشت به خانه، زنی فقیر را دید که همراه کودک خردسالش از شدت گرسنگی گریه می‌کنند. زن و فرزند به فطیرهایی که در دست ابونصر  بود، نگاه می‌کردند. ابونصر با دیدن اشک در چشمان آن زن، طاقت نیاورد و هر دو فطیر را به آن‌ها بخشید. زن و کودک بسیار خوشحال شدند و لبخند به لب آوردند، اما ابونصر با دست خالی و دلی نگران برای زن و فرزند چشم‌انتظار خود به خانه بازگشت.

​در همین حین که او با غصه راه می‌رفت، مردی را صداکنان دید که سراغ ابونصر صیاد را می‌گرفت. آن مرد به او گفت: «پدرت بیست سال پیش مقداری پول به من قرض داده بود و از دنیا رفت. این ۳۰ هزار درهم متعلق به پدرت است، آن را بگیر.» به این ترتیب، ابونصر صیاد به اذن الله ثروتمند شد، خانه‌ها خرید، تجارتش رونق گرفت و همواره صدقات فراوانی به فقرا می‌داد تا شکرگزار نعمت‌های الهی باشد.

​سال‌ها گذشت تا اینکه یک شب ابونصر در خواب دید که روز قیامت است و میزان اعمال (ترازو) برپا شده. او را صدا زدند تا اعمالش را وزن کنند. کفه گناهانش سنگینی کرد و حسناتش کم آمد. او تعجب کرد و گفت: «پس آن همه اموال و صدقاتی که در راه خدا دادم چه شد؟» وقتی کیسه‌های پول را روی ترازو گذاشتند، زیر هر هزار درهم، اثری از عجب و غرور نفس دیده شد که مثل تکه‌ای پنبه بی‌ارزش بود و کفه گناهان همچنان سنگین‌تر ماند. ابونصر از شدت ترس به گریه افتاد.

​ندایی آمد که آیا چیز دیگری برای او باقی مانده است؟ فرشته‌ای پاسخ داد: «بله، دو عدد فطیر مانده است.» آن دو فطیر را در کفه حسنات گذاشتند و کفه حسنات با کفه گناهان برابر شد. دوباره ندا آمد: «آیا چیز دیگری باقی مانده؟» پاسخ دادند: «بله، دموع (اشک‌های) آن زنی که فطیرها را به او داد." اشک‌های آن زن را روی ترازو گذاشتند و دیدند که چون سنگ محکمی وزن دارد و کفه حسنات سنگین‌تر شد. باز هم ندا آمد: «آیا چیز دیگری مانده؟» پاسخ دادند: «بله، لبخند آن کودک کوچکی که مادرش فطیرها را دریافت کرد.» با گذاشتن آن لبخند، کفه حسنات بسیار سنگین‌تر شد و ندایی به گوش رسید که: «او نجات یافت! او نجات یافت!» ​ابونصر با ترس و اضطراب از خواب پرید و در حالی که این جمله احمد بن مسکین در گوشش زنگ می‌زد، با خود تکرار کرد: «اگر قرار بود ما آن را بخوریم، دیگر ماهی نصیب تو نمی‌شد.»

🎙دروس ماموستا شَمال مفتی رحمه‌الله

✦✦✦✦✦✦✦✦✦
@InRaheManAst

این راه من است

22 September 2026 13:03

شبی مالک بن دینار از مسجد بازمی‌گشت. در راه، مردی سرمست را با جامی شراب دید که آن‌قدر نوشیده بود که عنان اختیار از دست داده بود؛ بر زمین می‌افتاد و به‌سختی برمی‌خاست..!! و با هر بار زمین خوردنش می‌گفت: یا الله، یا رب..!!

مالک چون این صحنه را دید، گفت: دهانی که آلوده به شراب است، شایسته نیست نام والای پروردگار از آن بیرون آید، در حالی که آکنده از ناپاکی است..!! سپس به مسجد بازگشت، کوزه‌ای آب آورد و بر سر، صورت و درون دهان آن مرد شراب‌خوار ریخت، تا دهان و زبانش را شست و به‌طور کامل از [آلودگی] شراب پاک گردانید..!! آن‌گاه دستانش را به سوی آسمان بلند کرد و گفت: پروردگارا! او را هدایت فرما و از باده‌نوشی دورش بدار..پس از آن به خانه برگشت و خوابید.

در خواب، صدایی از آسمان او را ندا داد و گفت: ای مالک! ای پسر دینار..!!
او به آسمان نگریست و دید آن کس که ندایش می‌دهد، مرد شراب‌خوار نیز همراه اوست..!! سپس صاحب آن صدا فرمود: ای مالک، ای پسر دینار! تو به خاطر ما دهان او را پاک کردی، و ما نیز به خاطر تو دل او را پاک ساختیم..!!هنگامی که مالک از خواب بیدار شد، از این رؤیا در شگفت ماند. پس پیش از اذان صبح به مسجد رفت تا خود را برای نماز آماده سازد. در آنجا مردی را دید که رو به قبله ایستاده، نماز می‌خواند و با گریه و زاری از خداوند طلب آمرزش می‌کند..!!

مالک گفت: ماشاءالله..!! منتظر می‌مانم تا این بنده‌ی پرهیزگار نماز و دعایش را به پایان برساند، تا برای من نیز دعا کند.. وقتی مرد نمازش تمام شد و رو برگرداند، مالک یکباره جا خورد؛ چرا که دید او همان شراب‌خوار دیشب است..!! سپس نزد او رفت و گفت: سلام علیکم، حال و روزتان چگونه است..؟؟ او در پاسخ گفت: ای پسر دینار! احوال مرا از آن کسی بپرس که برایش دعا و نماز می‌خواندم؛ او مرا هدایت کرد و راه راست را نشانم داد..!! (مقصودش خداوند بود که راه راستی را به او نمایانده بود).

در نیکی کردن کوتاهی مکن، حتی اگر کاری کوچک باشد! زیرا چه بسا نیکیِ کوچکی، خیری بزرگ در پی داشته باشد..!! شستن دهانی با آب، مایه‌ی بازگشت انسانی از زندگیِ تاریک و تلخ، به راه راست و حیاتی روشن گردید..!!بنابراین نسبت به گناهکاران دلسوز و مهربان باش، چرا که آنان سزاوار ترحمند..!!

هنگامی که می‌بینی فردی گناهی مرتکب می‌شود، به او توهین و بی‌احترامی مکن؛ بلکه یاری‌اش بده و از خداوند برایش طلب هدایت کن تا او را در مسیر درست قرار دهد..!!

◆منبع: صفة الصفوة (ابن جوزی)
◆از صفحه ڪلتوور و مێژووی ئیسلامی

✦✦✦✦✦✦✦✦✦
@InRaheManAst

این راه من است

17 September 2026 20:56

پاسخ معما:

راننده، «پدر» همسر آن مرد است (زن، دختر راننده است).

توضیح:
برادرِ زن راننده، دایی همسر مرد است؛ بنابراین زن راننده خواهر دایی او، یعنی مادرش است. وقتی زن راننده مادر او باشد، پس راننده پدر اوست و نشستن دختر در کنار پدرش کاملاً طبیعی است.

✦✦✦✦✦✦✦✦✦
@InRaheManAst

این راه من است

15 September 2026 13:46

ای مروارید درخشان، به الله سوگند غبار عبایهٔ تو (چادرت) از آرایش آنان گران‌بهاتر و باارزش‌تر است.

کدام‌یک پاک‌تر و زیباتر است؟
اینکه رهرو (نوادهٔ معنوی) عایشه رضی‌الله‌عنها باشی یا یکی از نشانه‌های قیامت؟

الله به دادمان برسد..

✦✦✦✦✦✦✦✦✦
@InRaheManAst

این راه من است

12 September 2026 18:30

همسر صالح، شوهر خود را از تابش نور آفتاب حفظ می‌کند، بی‌آنکه او بفهمد! 👻

✦✦✦✦✦✦✦✦✦
@InRaheManAst

این راه من است

08 September 2026 20:57

✅ پاسخ صحیح «خیر» است.

شرط صحابه بودن دیدن با چشم سر نیست، چراکه عبدالله بن مکتوم نابینا بود. او نمی‌توانست پیامبر ﷺ را ببیند، اما صحابهٔ ایشان بود.

بنابراین تعریف دقیق «صحابه» به این صورت است:👇

«صحابه کسی است که با پیامبر ﷺ ملاقات داشته و به ایشان ایمان آورده و بر اسلام وفات یافته است.»

✦✦✦✦✦✦✦✦✦
@InRaheManAst

این راه من است

05 September 2026 14:05

شخصی تعریف می‌کرد:«هزینه چند صندلی‌ چرخ‌دار را برای کودکان معلول اهدا کردم. مدیر انجمن اصرار کرد که همراه او بروم و هدیه‌ام را خودم به آنان تقدیم کنم..

از این‌رو رفتم و شادی وصف‌ناپذیری را در چهره‌‌یشان دیدم و هنگامی که قصد رفتن داشتم، یکی از آن کودکان پایم را گرفت و با دقت به چهره‌ام خیره شده بود. خم شدم و از او پرسیدم: آیا چیز دیگری پیش از رفتنم می‌خواهی؟

پاسخی که داد تمام بدنم را به لرزه انداخت، او گفت: می‌خواهم جزئیات چهره‌ات را به خاطر بسپارم تا وقتی در بهشت تو را دیدم، بشناسمت و یک بار دیگر در پیشگاه الله از تو تشکر کنم.»

در دلجویی کردن و شاد کردن دل درماندگان تردید نکنید.

این راه من است

02 September 2026 15:32

به همسرم گفتم: «چرا پیام‌هام رو سین نمی‌کنی؟ قبلنا زود جواب می‌دادی، الان دیگه بی‌وفا شدی!»

در پاسخ گفتند: «نه، نگو؛ پیام‌ها رو سین نمی‌کنم که همچنان اعلانش روی گوشیم باشه و هر بار پیامتو ببینم.»

 

متهم گریخت. 🫥

این راه من است

31 August 2026 16:36

✦✦✦✦✦✦✦✦✦
@InRaheManAst

این راه من است

27 August 2026 19:13

امروز پیش‌ازظهر برای انجام کار خیری به بازار رفتم. وقتی کارم تمام شد، در راه با پروردگار درباره‌ی آن کار خیر به مناجات و رازونیاز پرداختم. برای اطمینانِ قلبم، دو مژده (بشارت) دریافت کردم که مژده‌ی دوم را برایتان بازگو می‌کنم.

با یک تاکسی از بازار به سمت خانه برگشتم. با راننده هم‌کلام شدیم و او شروع کرد به تعریف کردن داستان زندگی‌اش. گفت: «من هرچه شکر خدا را به‌جا آورم، باز هم کم است. از کودکی با من بوده و من همیشه حضور و پشتیبانی (معیت) خدا را در زندگی‌ام حس کرده‌ام.» این را که گفت، چشمانش پر از اشک شد و شروع کرد به گریه کردن.

به او گفتم: «داستان زندگی‌ات را برایم تعریف کن.»

گفت: «پدر و مادرم از هم جدا شدند. پدرم زن دیگری گرفت که با ما خوش‌رفتار نبود. طولی نکشید که پدرم فوت کرد و نامادری‌مان هم ما را ترک کرد. من و چند خواهرم تنها ماندیم. چون کودک بودیم، خویشاوندان ما را بین خودشان تقسیم کردند. من در روستا و در خانه‌ی یکی از عموهایم بودم. روزی مهمانی از سلیمانیه به خانه‌ی آن‌ها آمد. عمویم گوسفندی برایشان سربرید. زن‌عمویم برای اینکه بچه‌های روستا به ماشین مهمان‌ها آسیب نزنند، مرا بیرون فرستاد تا نگهبانی بدهم. خیلی گرسنه بودم و چیزی نخورده بودم. صاحب ماشین که مهمان بود، بیرون آمد و مرا دید که کنار ماشین نشسته‌ام. پرسید: اسمت چیست؟ گفتم: (...). پرسید: پسرِ کی هستی؟ گفتم: پسر فلانی‌ام.

او مرا محکم در آغوش گرفت؛ معلوم بود که پدرم را می‌شناخت. مرا به داخل برد و گفت: بروید برایش غذا بیاورید. بعد به عمویم گفت: فلانی، این پسر تا پایان تابستان پیش تو بماند، اما وقتی مدرسه‌ها باز شد، باید او را به سلیمانیه پیش من بیاوری.

من هیچ‌وقت خوبی و جوانمردی آن مرد را فراموش نمی‌کنم. در ماه نهم، عمویم مرا به سلیمانیه برد و تحویل آن مرد داد. آن مرد مدیر پرورشگاه سلیمانیه -بخش پسران- بود. با رفتن به آنجا، زندگی‌ام کاملاً تغییر کرد؛ از نظر خوراک، پوشاک، جای خواب، آرامش و تحصیل.

کلاس نهم را که تمام کردم، خیلی دوست داشتم به دانش‌سرای تربیت معلم (دارالمعلمین) بروم، اما چون عضو حزب بعث نبودم، مرا نپذیرفتند. خیلی غصه خوردم. شب در خواب مردی را دیدم که درجات نظامی بسیار بلندپایه‌ای داشت. از من پرسید: پسرم، چرا این‌قدر دلتنگی؟ گفتم: دلم می‌خواهد به تربیت معلم بروم اما مرا قبول نمی‌کنند. گفت: پسرم، ان‌شاءالله آسان می‌شود.

صبح روز بعد، خانم مسئول اداره‌ی تغذیه‌ی پرورشگاه از من پرسید: پسرم، چرا دلتنگی؟ ماجرا را برایش گفتم. او هم گفت: ان‌شاءالله آسان می‌شود. روز بعد آن خانم گفت: همراه من بیا. من هم گفتم: یکی از دوستانم هم با من است که او هم می‌خواهد به تربیت معلم برود. گفت: او هم بیاید.

او ما را پیش یکی از مسئولان شهر برد. آن مسئول احترام زیادی برای آن خانم قائل بود. خانم به او گفت: ما این دو دانش‌آموز را بزرگ کرده‌ایم، این‌ها بی‌سرپرست هستند و دوست دارند درس معلمی بخوانند اما کسی آن‌ها را نمی‌پذیرد. آن مسئول هم نامه‌ای برای مدیر وقتِ تربیت معلم (عمر مصطفی) نوشت و ما در آنجا پذیرفته شدیم.

سال ۱۹۸۶ درسم تمام شد. اولین چیزی که به ذهنم رسید، جمع کردن خواهرهایم دور هم بود. با کارگری و شاگردی در رستوران شروع کردم. در سال ۱۹۹۲ به عنوان معلم استخدام شدم. ازدواج کردم و صاحب خانه و زندگی شدم. اکنون فرزندانم دکتر و مهندس هستند. خداوند تمام نعمت‌هایش را به من بخشیده است و نمی‌دانم چگونه شکر این همه نعمت را به‌جا آورم.»

وقتی می‌خواستم از تاکسی پیاده شوم و خداحافظی کنیم، مرا صدا زد و گفت: «یک راز را به تو می‌گویم که به کمتر کسی گفته‌ام؛ کلید تمام این درهایی که خداوند به رویم گشوده، "فرستادن صلوات بر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌سلم)" است.» این را گفت و رفت. این جمله‌ی آخر، همان مژده‌ای بود که من منتظرش بودم.


✍️ عبدالکریم فتاح

✦✦✦✦✦✦✦✦✦
@InRaheManAst

این راه من است

26 August 2026 11:48

بلایی که باعث شود سوره بقره را بخوانی و زبانت پیوسته به ذکر بچرخد و بر اذکار صبحگاهی و شامگاهی مداومت داشته باشی؛ در واقع این بلا نیست، بلکه سوگند به پروردگار تو در سلامت و عافیت کامل هستی، حتی اگر در اوج بیماری باشی.

مصیبت‌زدهٔ واقعی کسی است که بدنش سالم است، اما دینش بیمار است!

ابن‌القیم رحمه‌الله می‌گوید: «اهل طاعت همان صاحبان نعمت مطلق* هستند هرچند هم‌بالینِ خاک باشند.»

✦✦✦✦✦✦✦✦✦
@InRaheManAst

این راه من است

21 August 2026 14:01

فکر می‌کنی به طور اتفاقی صلوات می‌فرستی؟

نه، بلکه الله متعال تو را برای این پاداش برگزیده است.

حال که چنین است بر ایشان ﷺ صلوات بفرستید.

💬 اللهم صل و سلم علی محمد

این راه من است

05 October 2026 15:05

نیکی به پدر و مادر شیفت کاری میان تو و دیگر خواهر و برادرانت نیست، بلکه رقابت و ازدحام بر سر درهای بهشت است.

یعنی خدمت به والدین مثل وظایف خشک اداری نیست که بگوییم: «امروز نوبت من بود و فردا نوبت توست.» بلکه باید با شوق و علاقه بر یکدیگر پیش‌دستی کنیم، چرا‌که این خدمت، کلید دروازه‌های بهشت است.

این راه من است

02 October 2026 08:56

می‌دانی تلخ‌ترین جای ماجرا کجاست؟

اینکه ما آدم‌ها همیشه «دیر» بیدار می‌شویم.
زندگی ما پر از روزهایی است که فکر می‌کنیم همه‌چیز تکرار می‌شود:
✧ فردا هم صدای پای پدر در راهرو می‌پیچد،
✧ فردا هم مادر بوی چای دم‌کشیده را در خانه راه می‌اندازد،
✧ فردا هم فرصت هست که بگوییم «دوستت دارم»،
✧ فردا هم وقت هست که سرمان را روی سینه‌شان بگذاریم.

اما یک روز — درست در یک لحظه‌ی بسیار معمولی که هیچ شباهتی به یک فاجعه ندارد — خطِ تداوم پاره می‌شود. سنگینیِ اشیاء بعد از رفتن آدم‌ها و بعد از رفتن یک عزیز، وسایل خانه دردناک‌ترین زبان دنیا را پیدا می‌کنند:
♢ عینکِ مطالعه‌اش که هنوز روی میز است...
♢ داروها یا قرص‌هایی که هنوز نصفشان در جعبه مانده...
♢ لباسی که هنوز بوی تن او را می‌دهد...

صرفه‌جویی در دوست داشتن!
ما در ابراز محبت خسیسیم.
گمان می‌کنیم محبت کردن را باید برای روزهای مبادا، برای سالگردها یا روزهای خاص نگه داریم. با خودمان فکر می‌کنیم اگر امروز دستش را نبوسم، فردا می‌‌بوسم. اما داغِ اصلی آن شبی سراغ انسان می‌آید که سفره پهن است، اما صاحب اصلی سفره دیگر نیست؛ و آن‌گاه می‌فهمی چقدر حرفِ نگفته، چقدر آغوشِ نرفته و چقدر نگاهِ نکرده بر دلت مانده است.

دوست داشتن نانی است که باید وقتی هنوز گرم است، بر سر سفره‌ی همین امروز تقسیم شود.

این راه من است

28 September 2026 15:04

​در شبکه‌های اجتماعی، هر بار شاهد مدلی جدید از مدیتیشن، سابلیمینال، انواع تراپی‌های پرهزینه و تورهای مدیتیشن و دوره‌ها و کارگاه‌های خودساخته‌ایم.

▲پاره‌ای برای فعال کردن کودک درونشان، پستانک به دهان می‌گذارند.

▲ دسته‌ای درخت‌ها را در آغوش می‌کشند؛

▲ عده‌ای با لباس‌های سفید روی زمین دراز کشیده و زاری می‌کنند؛

▲و گروهی دیگر، چون مرغکان، بال‌بال زده و فریاد می‌زنند: "ما با همیم!"

​تصور کنید برای پستانک دهن گذاشتن و بغل کردن درخت، چند ده میلیون هزینه کنی و به این ترتیب خیلی شیک و مجلسی عقلت را به سخره بگیرند و با حالِ بـــــدِ تو تجارت کنند و تو آن را نشانه‌ی مدرن بودن هم بپنداری و انتظار رسیدن به آرامش را هم داشته باشی!

روح مردمان، ناآرام و خسته است و به هر جریان کاذبی چنگ می‌زنند تا گمشده‌‌شان را بازیابند؛ به هر سرابی متوسل می‌شوند، الا پنج نوبت نمازی که آفریدگار از ایشان خواسته‌ است؛ غافل از این‌که تنها با یاد خداست که دل‌ها آرام می‌گیرد.

آنگاه که آدمی از دین راستین فاصله گرفت، اعمالش به همین اندازه مضحک و سفیهانه شد.

این راه من است

23 September 2026 19:51

سودمند باش، حتی اگر با داشتن نیّتی صالح باشد؛ چراکه اگر خداوند در تو خیری ببیند، تو را برای انجام کار خیر توفیق داده و مسیرش را برایت آسان می‌گرداند.

✦✦✦✦✦✦✦✦✦
@InRaheManAst

این راه من است

18 September 2026 14:58

روزی مردی به نام «ضِمام بن ثَعلَبه» از قبیله‌ی «بنی‌سعد» راهی مدینه شد. او از سوی قومش فرستاده شده بود تا تنها پاسخ یک پرسش را بیابد: ❞ آیا محمد ﷺ واقعاً فرستاده و پیامبر خداست..؟! ❝

هنگامی که ضمام به مسجد پیامبر ﷺ رسید، شترش را جلوی درِ مسجد خواباند و مهار کرد، سپس وارد شد. در آنجا هیچ محافظ، تشریفات، یا جایگاه و تخت ویژه‌ای ندید تا پیامبر ﷺ را از دیگران بازشناسد؛ چرا که پیامبر ﷺ بی‌تکلف در میان یارانش نشسته بود!

ضمام نگاهی به جمع انداخت و گفت: کدام‌یک از شما فرزند «عبدالمطلب» هستید؟! ... اصحاب با اشاره‌ی دست به پیامبر ﷺ گفتند: آن مردِ سپیدچهره‌ای که تکیه داده است. ضمام جلو آمد و گفت: ای فرزند عبدالمطلب! من می‌خواهم از تو سؤالاتی بپرسم و در پرسشم سخت‌گیر و صریح خواهم بود؛ مبادا از من دلگیر شوی!  ... پیامبر ﷺ نیز با کمال سعه‌ی صدر و گشاده‌رویی فرمودند: هر چه در دل داری بپرس!

او گفت: تو را به خداوند سوگند می‌دهم؛ خدای تو و خدای پیشینیان، و خدای هر آنچه پس از تو به وجود خواهد آمد؛ آیا «الله» تو را به عنوان پیامبر به سوی ما فرستاده است؟! 
پیامبر ﷺ فرمودند: سوگند به الله، آری.

گفت: تو را به خدا سوگند، آیا پروردگارت فرمانت داده که تنها او را بپرستیم و هیچ شریکی برایش قائل نشویم؟!
پیامبر ﷺ فرمودند: سوگند به الله، آری.

گفت: تو را سوگند می‌دهم، آیا پروردگارت فرمانت داده که به ما ابلاغ کنی در هر شبانه‌روز پنج نماز بگزاریم؟! 
پیامبر ﷺ فرمودند: سوگند به الله، آری.

گفت: تو را سوگند می‌دهم، آیا پروردگارت فرمانت داده به ما برسانی که در هر سال، یک ماه روزه بداریم؟! 
پیامبر ﷺ فرمودند: سوگند به الله، آری.

گفت: تو را سوگند می‌دهم، آیا خدا فرمانت داده که بخشی از اموال توانگران ما را بگیری و آن را میان فقرا و نیازمندانمان تقسیم کنی؟! 
پیامبر ﷺ فرمودند: سوگند به الله، آری.

چون پرسش‌های ضمام به پایان رسید، گفت: ایمان آوردم به آنچه از سوی پروردگار برایت نازل شده است. من از جانب قومم برای این سؤال‌ها آمده بودم؛ من «ضِمام بن ثَعلَبه» از قبیله‌ی «بنی‌سعد» هستم. 

سپس آنجا را ترک کرد و با قلبی آکنده از نور ایمان به سوی قومش بازگشت. وقتی به دیار خود رسید، همه‌ی اهل قبیله را گرد آورد و فریاد زد: نفرین بر بت‌های «لات» و «عُزّی»! آنان غرق در حیرت شدند و گروهی گفتند: دست نگه‌دار ای ضمام! بترس از اینکه این بت‌ها تو را به بیماری پیسی، جذام یا جنون مبتلا سازند! اما او با اوج ثبات و یقین گفت: سوگند به الله، این بت‌ها نه سودی می‌رسانند و نه زیانی! همانا خداوند پیامبری فرستاده و کتابی بر او نازل کرده تا شما را از این گمراهی که در آن گرفتارید برهاند؛ و من گواهی می‌دهم که هیچ معبودی جز «الله» نیست و «محمد» پیامبر و فرستاده‌ی خداوند است.

سپس با اخلاص به دعوت آنان به دین اسلام پرداخت و هر آنچه را از پیامبر ﷺ شنیده بود، بی‌کم‌وکاست، صادقانه و روشن برایشان بازگو کرد. و نتیجه، معجزه‌آسا و شگفت‌انگیز بود! هنوز آفتاب آن روز غروب نکرده بود که تمامی قبیله، از مرد و زن، مسلمان شدند و در قبیله‌ی بنی‌سعد هیچ خانه‌ای نماند مگر اینکه ندای توحید و اسلام در آن طنین‌انداز شد! این ثمره‌ی بزرگ با توفیق الهی، به برکت اخلاص و صداقت مردی رقم خورد که برای دستیابی به حقیقت به مدینه شتافت و نور هدایت را برای تمام قومش به ارمغان آورد.

صحابی بزرگوار، عبدالله بن عباس رضی‌الله‌عنه در این باره می‌فرماید: «هرگز نشنیده‌ایم نماینده و فرستاده‌ای برای یک قوم، برتر و بافضیلت‌تر از «ضِمام بن ثَعلَبه» بوده باشد!» زیرا حقیقت را همان‌گونه که بود رساند و سبب مسلمان شدن تمام قومش گشت.

از این داستان می‌آموزیم:
✺ هرگاه دل با اخلاص در پی کشف حقیقت باشد، خداوند راه‌ها را پیش رویش هموار می‌سازد. 
✺ هرگاه انسان پیام حق را با راستی، دلسوزی و بدون دخل و تصرف برساند، چه بسا سبب هدایت تمامی یک قوم و امت گردد.

صلوات بر پیامبر رحمت را فراموش نکنید: اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلَى مُحَمَّد

منابع: 
📖 صحیح البخاری _ کتاب العلم _ باب ما جاء فی العلم 
📖 صحیح مسلم _ کتاب الإیمان 
📖 السیرة النبویة _ (ابن هشام) 
📖 الطبقات الکبری _ (ابن سعد) 
📖 فتح الباری _ (ابن حجر العسقلانی) 

این راه من است

17 September 2026 14:08

زنگ تفریح

مردی همراه با همسرش سوار تاکسی شد؛ اما همسرش را روی صندلی جلو کنار راننده نشاند و خودش به همراه مسافران دیگر در صندلی عقب نشست.

مسافران به او ایراد گرفتند که چرا گذاشته همسرش کنار راننده بنشیند.
مرد به آن‌ها گفت: «برادرِ زنِ راننده، داییِ همسر من است!».... مسافران قانع شدند و سکوت کردند.

سؤال: نسبت همسر این مرد با راننده چیست؟

متوجه پاسخ شدید؟
بله 💯
خیر 🤔

این راه من است

13 September 2026 08:12

قبل از اینکه ختم بعدی قرآن را شروع کنی، این را بخوان!

📖 ۲۲ صفحه | ⏱ حدود ۱۵ دقیقه

📥 دانلود فایل: لــیــنـــک

🤲 یا الله! قرآن را بهارِ دل‌هایمان بگردان.

این راه من است

10 September 2026 12:42

لطفاً همه، خودشان را مخاطب این نوشته بدانند!

خواهران و برادران مسلمانم، بیایید کمی با خودمان صادق باشیم...

▲ در این پیوی‌ها و دایرکت‌ها چه می‌گذرد؟
▲ چه حرف‌هایی ردوبدل می‌شود؟
▲ چه رابطه‌هایی شکل گرفته که شاید از چشم خانواده‌ها پنهان مانده، اما از الله متعال پنهان نیست؟

مجردیم یا متأهل، زنیم یا مرد، جوانیم یا میانسال؛ هیچ‌کدام از ما از فتنه و لغزش در امان نیستیم. اگر متأهل هستیم، بیایید به امانتی که الله متعال بر عهده‌مان گذاشته، فکر کنیم. همسرمان به ما اعتماد کرده است. بیایید با خودمان تعارف نکنیم. بعضی رابطه‌ها با یک پیام شروع می‌شوند:
سلام...
بعد یک احوالپرسی...
بعد کمی صمیمیت...
بعد شوخی...
و بعد وابستگی...

اگر متأهلی، یک لحظه فقط به فرزندت فکر کن. همان کودکی که با اعتماد به تو می‌گوید:
«بابا...»
یا
«مامان...»
او هنوز تو را پاک‌ترین و امن‌ترین آدم زندگی‌اش می‌داند.

و اگر مجردی، گمان نکن چون هنوز همسر نداری، این مسئله به تو مربوط نیست. هیچ‌کس تضمین نکرده که پرده‌ای که امروز الله متعال بر گناهت کشیده، همیشه کشیده بماند! لازم نیست کسی ما را رسوا کند تا بفهمیم کارمان اشتباه بوده است. بیایید منتظر نمانیم تا رسوایی، از جایی که هرگز تصورش را نمی‌کردیم، سراغمان بیاید. تا وقتی پرده‌ای کشیده شده، فرصت بازگشت داریم. پس قبل از اینکه کسی بفهمد، خودت بفهم. قبل از اینکه رسوا شوی، برگرد.

▼ اگر رابطه‌ای حرام است، دنبال توجیهش نگرد.
▼اگر گفت‌وگویی ناپاک است، اسمش را «دوستی» نگذار.
▼ اگر خیانت است، آن را «فقط چند پیام» صدا نزن.

گناه با عوض کردن اسمش حلال نمی‌شود و اگر تا امروز لغزیده‌ای، این پایان کار نیست. درِ توبه هنوز باز است.
لازم نیست شیطان به تو بگوید: «دیگر فایده‌ای ندارد.» اتفاقاً همین حالا که فهمیده‌ای اشتباه کرده‌ای، همین حالا بهترین زمان برای برگشتن است.

♢گوشی را بردار.
♢پیام‌ها را ببند.
♢راه ارتباط را قطع کن.
♢و به الله متعال پناه ببر.
نه فردا.... بلکه همین امروز.

و من این را قبل از همه، به خودم می‌گویم. هیچ‌کداممان آن‌قدر پاک و قوی نیستیم که خودمان را از فتنه‌ها بی‌نیاز بدانیم. پس بیایید به‌جای اینکه منتظر رسوایی بمانیم، قبل از رسوایی خودمان را نجات دهیم.

● یا الله! گناهان پنهان و آشکار ما را ببخش.
● یا ستّیر! در دنیا و آخرت ما را بپوشان و آبروی ما را حفظ بفرما.
● یا الله! یاریمان ده تا بازیچه شیطان نشویم.
● یا الله! مجردهای ما را با همسرانی صالح و صالحه سر و سامان بده و همه ما را از روابط حرام، خیانت و فتنه‌های آشکار و پنهان حفظ بفرما.


این راه من است

07 September 2026 14:44

پس از آنکه از اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی رهایی یافتی، درمی‌یابی که بسیاری از مردم گوی سبقت را از تو ربوده‌اند:

● برخی قرآن کریم را حفظ کرده‌اند،

● بعضی به تجوید مسلط شده‌اند،

● برخی احادیث را حفظ نموده‌اند، 

● برخی دیگر متون [دینی] را حفظ کرده‌اند،

● و دسته‌ای دیگر به یادگیری علوم شرعی پرداخته‌اند؛

در حالی که تو در مقابل گوشی‌ات یک‌بند نشسته‌ای و عمرت سپری می‌شود، بی‌آنکه احساسش کنی!

پس به خودت بیا، پیش از آنکه پشیمان شوی؛ زمانی که دیگر پشیمانی سودی ندارد.

✦✦✦✦✦✦✦✦✦
@InRaheManAst

این راه من است

03 September 2026 18:57

ممکن است همه عمرت را سپری کنی، بدون آنکه دلیل (اتفاقات) را بدانی..

ما (امروز) می‌دانیم که چرا آن کشتی سوراخ شد و چرا آن نوجوان کشته شد و چرا آن دیوار بنا گشت.

اما صاحبان کشتی و پدر و مادر آن نوجوان و آن دو یتیم چیزی از آن نمی‌دانستند. آن‌ها زندگی‌شان را کردند و از دنیا رفتند بدون آنکه بدانند چرا این حوادث برایشان رخ داد، در حالی که در حقیقت (وقوع آن رویدادها) برای آنان خیر بود.

حالِ ما نیز این‌چنین است؛ با چیزهایی رو‌به‌رو می‌شویم که آن‌ها را شر می‌پنداریم، در حالی که خیر هستند و تمام عمرمان را سپری می‌کنیم بدون آنکه بدانیم چرا این حوادث بر ما گذشتند.

✦✦✦✦✦✦✦✦✦
@InRaheManAst

این راه من است

31 August 2026 16:37

عنوان: اگر خدا بخواهد عطا کند، هیچ‌کس نمی‌تواند جلوی او را بگیرد

آن تپه‌ای که در عکس می‌بینید و دکل‌های شرکت‌های مخابراتی (آسیاسل، کورک، زین و...) روی آن نصب شده و بابت آن اجاره پرداخت می‌کنند، داستانی واقعی و بسیار شنیدنی دارد؛ داستانی که حتی در فیلم‌ها هم مشابه آن را ندیده‌اید. در منطقه‌ای (که نمی‌خواهم نامش را ببرم) خانواده‌ای بودند که بعد از فوت پدرشان، ارث و میراث (زمین‌ها) را بین خود تقسیم کردند.

برادرانی که خودشان را خیلی زرنگ و عاقل می‌دانستند، زمین‌های صاف و مرغوب که برای کشاورزی عالی بود را برای خودشان برداشتند. اما تپه‌ای را که پر از مین‌های خنثی‌نشده (باقیمانده از زمان رژیم گذشته) بود، به برادر دیگرشان که بسیار ساده‌دل و بی‌آزار بود، دادند. آن برادر بیچاره هم گفت: «باشد، من با این تپه پر از مین چه کنم؟! این هم قسمت من است...»

بعد از مدتی، بدون اینکه آن برادر ساده‌دل درخواستی بدهد، کمیته‌ای برای پاکسازی مین‌ها به آن منطقه آمد و تمام مین‌های آن تپه را خنثی و تپه را پاکسازی کردند. مدتی بعد، شرکت «آسیاسل» خواست در آن منطقه دکل نصب کند تا آنجا را تحت پوشش شبکه قرار دهد. پس از بررسی، متوجه شدند که تنها آن تپه برای نصب دکل مناسب و از نظر فنی استاندارد است. بنابراین سراغ صاحب تپه (همان برادر ساده‌دل) رفتند تا به آن‌ها اجازه دهد دکل نصب کنند. آن‌ها در مقابل، برای او یک خانه صد متری ساختند و قرارداد اجاره ماهیانه با او بستند.

سرتان را به درد نیاورم؛ بعد از آسیاسل، شرکت‌های کورک، زین و یک شرکت
دیگر هم به همین ترتیب آمدند و با التماس و به صورت ماهیانه، مبالغ هنگفتی بابت اجاره دکل‌هایشان روی آن تپه به او پرداخت کردند. حالا آن برادر ساده‌دل و بیچاره، به بهترین سطح زندگی (های‌لایف) رسیده است؛ از چهار شرکت بزرگ حقوق و اجاره دریافت می‌کند و صاحب خانه هم شده است. در حالی که آن برادرانِ (مثلاً زرنگ) اکنون بسیار پشیمان هستند.

نتیجه: برای این زندگی، این‌قدر دویدن و کلک زدن و فریب دادنِ دیگران نیاز نیست؛ اگر خداوند بخواهد به تو بدهد، هیچ‌کس نمی‌تواند مانعش شود.

این راه من است

30 August 2026 07:57

داستان: تله‌ی آزادی
(داستان چوپان، گوسفندان و گرگ‌ها)

در روستایی دورافتاده، چوپانی بود که خیلی خوب از گوسفندانش مراقبت
می‌کرد. عصرها وقتی گوسفندان را از چرا برمی‌گرداند، آن‌ها را به داخل اتاقی محکم می‌برد و در را قفل می‌کرد تا از حمله درندگان در امان باشند. یک شب، گله‌ای از گرگ‌های گرسنه دور اتاق جمع شدند. هرچه تلاش کردند نتوانستند وارد شوند، چون چوپان در را خیلی محکم بسته بود.

گرگ‌ها وقتی فهمیدند با زور نمی‌توانند به گوسفندان برسند، تصمیم گرفتند حیله‌ای تازه به کار ببرند. گرگ‌ها جلوی در ایستادند و شروع کردند به فریاد زدن و شعار دادن. با صدای بلند می‌گفتند: «آزادی برای گوسفندان! نه به ظلم و استبداد چوپان! ای گوسفندان ساکت، چرا در این اتاق تاریک زندانی شده‌اید؟ بیایید بیرون به دل دشت و صحرا، آزادی حق شماست!»

گوسفندان وقتی این شعارهای فریبنده را شنیدند، احساس کردند که چوپان حق آن‌ها را خورده و زندانی‌شان کرده است. پس شروع به شورش کردند و با شاخ‌هایشان آنقدر به در کوبیدند تا آن را شکستند. سپس با خوشحالی و دوان‌دوان به سوی دشت رفتند.

در آن هنگام، گرگ‌ها نیز پشت سر آن‌ها می‌دویدند و تشویقشان می‌کردند: «بروید... قیام کنید... خودتان را از زیر سلطه این چوپان نجات دهید!» وقتی گوسفندان کاملاً از خانه و حفاظتِ چوپان دور شدند و به مکانی خلوت رسیدند، گرگ‌ها شروع به زوزه کشیدن کردند و گوسفندان را محاصره کردند. در آنجا شعارها به پایان رسید و گوسفندان به یک وعده غذایی گرم و لذیذ برای گرگ‌ها تبدیل شدند.

پند داستان: هر فریادِ «آزادی» که از دهان دشمنت خارج می‌شود، تنها برای این است که تو را از آن قلعه‌ای (حفاظی) که از تو محافظت می‌کند بیرون بکشد، تا به راحتی بتوانی شکار او شوی!

این راه من است

26 August 2026 13:01

۱. نعمت مقیّد: نعمت‌های دنیوی است که هم به مؤمن داده می‌شود و هم به کافر؛ مانند ثروت، سلامتی و مقام. این‌ها «مقیّد» هستند چون لزوماً باعث خوشبختی نمی‌شوند و اگر در راه نافرمانی خداوند استفاده شوند، عملاً تبدیل به بلا می‌شوند.

۲. نعمت مطلق: نعمتی است که خیرِ محض است و مستقیماً به سعادت ابدی ختم می‌شود؛ مانند ایمان، هدایت و توفیقِ بندگی. به این خاطر «مطلق» است که هیچ شرّی در آن نیست و همیشه برای صاحبش خیر است.
✦✦✦✦✦✦✦✦✦
@InRaheManAst

این راه من است

25 August 2026 14:13

📷🪭🏖☀️🌊🐚

✦✦✦✦✦✦✦✦✦
@InRaheManAst

این راه من است

20 August 2026 20:06

قال مالك بن دينار -رحمه الله-: «إنَّ الصدّيقين إذا قُرئ عليهمُ القرآن، طربت قلوبُهم إلى الآخرة.»