💠 پیرامون یسن ۵۳ اوستا؛ نخستین منشور آزادی زنان

هات ۵۳ را به حق می‌توان نخستین منشور آزادی زن به شمار آورد. یسنا ۵۳ تصویری است از زندگی خانوادگی زرتشت. در اینجا زرتشت به دختر خود پوروچیستا سفارش می‌کند که در گزینش همسر، با اندیشه نیک و پارسایی رفتار کند. او به دختر خود و دیگر نوعروسان و نودامادان می‌گوید که به پندش با اندیشه گوش دهند و آن را به یاد بسپارند و با باور درون، گام به میدان زندگی و خانواده خوب بگذارند و در این راه از دروغ بگسلند و از گستردن آن بپرهیزند. در زندگی زناشویی خویش، در تنگنا و فراخی، با همسر خود بجوشند و مهربان باشند و بدانند که اگر دروغ بر آنان چیره شود، پیامد آن آه و افسوس است. بدانند که سرانجام بدکاران فریب می‌خورند و سرزنش می‌بینند. تنها در پرتو شهریاری نیک است که مردان و زنان در خانه‌ها و شهرها به آشتی و رامش می‌رسند و از تبهکاری‌ها و فریب‌ها برمی‌افتند. باید که با کژاندیشان بدکار، که بنده هوس خوداند و از راستی در هراس‌اند، هرچند که خود نیز در کشمکش و ستیزاند، برخورد شود. باشد که دوستی و برادری که آرزوی همه ماست، به ما روی کند و دل‌های زنان و مردان به شادمانی رسند و هرکس در پرتو اندیشه و باور خود از پاداشی شایسته برخوردار شود.

📚 هزاره‌های گمشده؛ پرویز رجبی - جلد ۱ ص ۱۲۶

🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

گفتگوی پرسش و پاسخ دینی

Читать полностью…

✔️⭕️دین زردشت در زمان هخامنشیان

پرسشی را که غالبا در طول این سده، مورخین تاریخ دینی ایرانیان مطرح می‌کنند و یکی از داغترین موضوعات مورد بحث است، اینکه آیا هخامنشیان زردشتی بوده اند یا خیر.
البته هر کس برای پاسخ دادن به چنین پرسشی، باید آگاهانه هم مذهب #هخامنشیان و هم دین #زردشتی را تشخیص و شناسایی کند. ما مذهب هخامنشیان را بر پایه منابع اولیه و ثانويه‌ی در دسترس‌مان و دین زردشتی را بر پایه اوستا، کتاب مقدس زردشتیان تعریف خواهیم کرد. خواهیم دید که همگونی های بسیاری بین مذهب هخامنشی و دین زردشتی وجود دارد و از این رو، آشکار می‌گردد که دشوار است، چنین نتیجه بگیریم دین زردشت، دست‌کم از زمان داریوش به بعد ، مذهب شاهان هخامنشی نبوده است.
دست کم از زمان داریوش به بعد، اوستا در پارس تحکیم یافته بود.

📚شروو، پرودس اکتور، ۱۴۰۱، پژوهشی در آیین پارسیان، ترجمه‌ی بهزاد معینی سام، تهران: نیک خرد.

@Institute_vohman

Читать полностью…

🌏 گاهنبار چَهره پِیتَه‌شَهِم‌گاه فرخنده باد

این زمین را می‌ستاییم؛ زمینی که ما را در بر گرفته است...

• اوستا، یسنه ۳۸:۱

● گاهنبارها جشن‌های سالیانه و با کشاورزی ارتباط دارند؛ کشاورزی در باور زرتشتی از بهترین کارهاست. گاهنبار چهره پیته‌شهم گاه برداشت محصولات است و به روایات سنتی، آفرینش زمین نیکو در این گاه می‌باشد. زرتشتیان با اجرای آیین گاهنبار به نیایش‌خوانی و جشن می‌پردازند. گاهنبار پیته‌شهم از روز اَشتاد تا روز اَنارام (۲۱ تا ۲۵) ماه شهریور، به مدت ۵ روز ادامه دارد.
🔥 پِیتَه‌شَهِم‌گاه بر هم‌کیشان و هم‌میهنان ارجمند، شاد و فرخنده باد.


#پیتَشَهِم #گاهنبار #پیته‌شهم‌گاه

✍ پارسا


🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

🪴 مراسم پیر نارستانه

سپندارمَذ تا روز آذر در ماه تیر، برابر با ۲ تا ۶ تیرماه

نارستانه، نام نیایشگاهی در حدود ۳۰ کیلومتری شرق یزد است که زرتشتیان از روز سپندارمَذ در ماه تیر تا روز آذرایزد از ماه تیر، برای نیایش کردن، با هم بودن و شادی کردن به آن محل میروند.
این نیایشگاه در داخل درّه‌ای کم عمق جای دارد که سه طرف آن را کوه‌هایی کم ارتفاع در برگرفته است. تا مدتی پیش برای رسیدن به نیایشگاه، پس از پارک کردن اتومبیل‌ها، باید قسمتی از راه را، در دل کوهها پیاده بالا میرفتند. ولی اکنون این مسیر بهسازی شده است.
در کنار جایگاه اصلی پیر نارستانه، چشمه‌ای وجود دارد که آب آن از ذخیره شدن بارندگی ارتفاعات پیرامون در استخری آن سوی پیر تأمین میشود. در محل اصلی نیایشگاه، درختی از مورد رشد کرده که شاخه‌های آن از ساختمان خارج شده و منظره دل‌انگیزی را پدید آورده است. بعضی از زرتشتیان سنت‌گرا باور دارند که این زیارتگاه، محل درگذشت و جانباختن شاهزاده اردشیر ساسانی است.
زرتشتیان از شهر یزد و روستاهای پیرامون آن و از استانهای دیگر، به مدت ۵ روز در این نیایشگاه حضور می‌یابند و با نیایش خود، اهورامزدا را ستایش و به روان و فروهر جانباختگان راه میهن و ارزش‌های نیک انسانی درود میفرستند. سرپرستی این نیایشگاه نیز بر عهدهٔ انجمن زرتشتیان مریم آباد است.

📚 از نوروز تا نوروز
🖌 روانشاد کوروش نیکنام

🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

🪴 مراسم پُرسه همگانی

روز اورمزد از ماه تیر، برابر با ۲۹ خرداد

زرتشتیان، پرسه همگانی را به یاد روان و فروَهْرِ درگذشتگان برپا می‌دارند. در باور سنتی آن‌ها، در چنین روزی گروه زیادی از ایرانیان باستان در راه پاسداری از ارزش‌های دینی و میهنی خود، جان خویش را فدا کرده‌اند. از این روی در نخستین روز هر سال از ماه تیر، یکی از روزهای پُرسه همگانی با مراسم ویژه برگزار می‌شود.
در شهرهای بزرگ، در بامداد روز پُرسۀ همگانی، زرتشتیان به تالار آدریانِ محل زندگی خود می‌روند که در آن از سوی انجمن زرتشتیان یا نهاد دینی آن شهر، مراسمی انجام می‌گیرد. در این مراسم خانواده‌هایی حضور دارند که از یک سال پیش تا کنون فردی از اعضای آن‌ها درگذشته است. بقیه زرتشتیان نیز برای گرامی داشتن یاد و خاطرۀ نیکان و نیکوکاری درگذشتگان در جهان مادی، در مراسم پُرسه شرکت می‌جویند.
بعضی از آنان به ویژه بانوان زرتشتی، شاخه‌هایی از برگ سبز مورد یا شمشاد، مقداری عود، کُندُر یا چوب سندل را با خود می‌آورند و در کنار سفرۀ پُرسه بر روی میز می‌گذارند.
بر روی میز، سفره‌ای گسترده شده که روی آن بشقاب میوه، سینی لُرْک و ظرفی از مخلوط قهوه و ظرف دیگری از بلورهای نبات می‌گذارند. مخلوط قهوه شامل پودر قهوه، مقداری آرد نخود، و کمی پودر قند و اندکی پودر هل است. آتشدانی از آتش نیز در کنار آن‌ها می‌گذارند و پیوسته در زمان برگزاری این آیین، کُندُر و چوب سندل بر آتش می‌نهند تا بوی عطرآگین آن‌ها هوا را خوشبو سازد.
زرتشتیان از نخستین ساعت بامداد در مراسم پُرسه همگانی شرکت می‌جویند. هر نفر کمی قهوه و یا بلوری از نبات را برمی‌دارد. مُوبَدان در این مراسم بخشی از گاتاها را می‌سرایند و سخنرانان دینی با یادآوری گوشه‌هایی از پیام اَشو زَرتُشت، مردم را به پیروی از آن‌ها سفارش می‌دهند. در پیش از روز پُرسۀ همگانی، مردم به آرامگاه می‌روند و با نیایش خود به روان و فروهر همه درگذشتگان درود می‌فرستند.
در شهرهای استان یزد، مراسم پرسه در خانه‌هایی برگزار می‌شود که درگذشته‌ای (فوت‌شده‌ای) از یک سال پیش تاکنون داشته‌اند. در این خانه‌ها، نان خانگی، سیرُگ و بقیه‌ی خوراکی‌های سنتی تهیه می‌شود و آنها را نیز بر سر سفره قرار می‌دهند. مخلوط قهوه، نخود و میوه را نیز روی میز، در کنار آتشدان و گلدان مورد و گل قرار می‌دهند.
در بامداد روز پرسه‌ی همگانی، آشنایان و خویشان با در دست داشتن شاخه‌هایی از مورد و یا عود، به تمام خانه‌هایی که در آن مراسم پرسه وجود دارد، می‌روند. مورد و عود را در ظرف مسی و در کنار سفره قرار می‌دهند. آنان برای چند دقیقه در مجلس پرسه می‌مانند، یاد درگذشته را گرامی می‌دارند و با خوردن چای یا شربت، شادی را برای روان آن درگذشته آرزو می‌کنند. آنگاه از خانه خارج شده و به پرسه‌های بعدی در محل می‌روند.
یکی از نوشیدنی‌هایی که در برخی از خانواده‌ها به هنگام برگزاری پرسه‌ی همگانی ماه نیز در خانه تهیه و به میهمانان داده می‌شود، شربت خرفه است. برای تهیه‌ی این نوشیدنی، دانه‌های کوچک گیاه خرفه را کاملاً نرم می‌کنند، سپس آن را در آب ریخته و به هم می‌زنند. شیره سفیدرنگ به‌دست‌آمده را از پارچه‌ی نازکی عبور می‌دهند تا پوست دانه‌ها از مخلوط جدا شود. سپس مقداری شکر، کمی گلاب و چند بلور یخ به آن می‌افزایند و برای آشامیدن به همه تعارف می‌کنند.

📚 از نوروز تا نوروز
🖌 روانشاد کوروش نیکنام

🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

☘ مراسم نیایش‌گاه سِتی‌پیر

روز اَشتاد از ماه خرداد برابر با ۲۴ خرداد

ستی‌پیر، نام زیارتگاهی است که در نزدیکی مریم‌آباد، یکی از محل‌های زرتشتی‌نشین پیرامون یزد واقع شده و سرپرستی آن نیز به عهده انجمن این محل است.
بنای قدیمی ستی‌پیر به صورت قلعه‌ای است که آثار چهار برج در چهارسوی آن هنوز پابرجاست. در زمانی نه‌چندان دور این بنا در ریگزار کناره کویر، یکه و تنها قرار داشت ولی اکنون گسترش شهرسازی در یزد، ستی‌پیر را در محدوده‌ی این شهر جای داده است.
در روز اشتاد از ماه خورداد، گروه کثیری از زرتشتیان استان یزد و دیگر شهرهای ایران در این نیایشگاه حضور می‌یابند تا ضمن آشنایی، تجدید دیدار و باخبر شدن از حال یکدیگر در فرصتی مناسب نیایش بجای آورند و اهورامزدا را سپاس گویند.
ساختمان ستی‌پیر را اتاق‌ها و تالارهای تو در تو به وجود آورده است. در یک سوی این ساختمان جای اصلی نیایشگاه واقع شده است. این محل اتاقی است که دو اتاق کوچک‌تر در دو سوی آن قرار دارد. در یک سوی جایگاه اصلی سکوهایی وجود دارد. روی این سکو و در کنار آتشدان، چراغ‌هایی که با روغن مایع می‌سوزد روشن است.
نیایش‌کنندگان در این محل و در حالتی که کلاه یا روسری سفید بر سر دارند، عود می‌سوزانند، چوب صندل و کندر بر آتش می‌نهند تا بوی خوش پراکنده شود و در پای آن اهورامزدا را نیایش و ستایش کنند.
سیرُگ (نوعی نان) با پشمک یزدی و آش رشته از غذاهایی است که برخی از خانواده‌ها در این نیایشگاه تهیه و با آنها از خویشان، دوستان و حاضران پذیرایی می‌کنند. زرتشتیان این روز را در نیایشگاه ستی‌پیر با شادی به پایان می‌رسانند.

📚 از نوروز تا نوروز
🖌 روانشاد کوروش نیکنام

🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

🔹 قوانین دین درمورد انواع خوراک و پوشاک همسو با اوستای سپند

در دین زرتشتی، بنابر چهارچوب‌های عقیدتی، قوانین تعیین شده است و این قوانین در راستای تکامل دین در حوزه اجتماعی و فرهنگ جامعه می‌باشد؛ هر فرد زرتشتی نیک است که بداند و بکار بندد تا نمود بیرونی دین در جامعه پدیدار باشد.
در گاهان اوستا، هات ۴۸ بند ۵ اشو زرتشت اسپنتمان فرموده است:

... پاکی از هنگام زادن، مردمان را بهترین کار است.

حال نیک است بنگریم به قوانین پاکی مادی و معنوی در دین، و درمورد خوراک و پوشاک؛ در دینکرد پنجم قواعدی ذکر شده است که چنین است:

● درمورد پوشاک
جامه‌هایی که واجب هستند، آنهایی هستند که مطابق آیین دین پوشیده می‌شوند و اینهایی هستند، پیراهن سدره که تنها یک لایه آن با بدن تماس دارد و کشتی که روی همین سدره بسته می‌شود. در صورت امکان برهنه نبودن و گشاده (بدون سدره و کشتی) راه نرفتن و شرمگاه را نهفتن، سرما و گرما را از تن بازداشتن و غیره. [ منبع ]

در دین سدره و کشتی به عنوان نماد بیرونی دین تجویز شده است و بایسته است؛ کسی برهنه نباید باشد در جامعه و پوشاک مناسب و درخور باید پوشید، سرما و گرما را نیز از تن باید بازداشت.

● درمورد خوراک و آشامیدنی
خوراکی و آشامیدنی‌هایی که آدمی خود مستحق آن است و آنها شایسته بهره‌گیری هستند، پاک و به اندازه هستند و کار و سود جهان از آنها حاصل می‌شود و تن به آن میل دارد، اینها هستند : آب، گیاه، میوه، خوراکی، که آن را طبق قانون دین، از گوشت پنج نوع جانور از انواع گوسفندان هستند بجز سه نوع پرنده که عبارتند از سار کوهی، کلاغ سیاه و کرکس، هنگامی که کشتن مطابق قانون باشد. شیر گوسفندان و مایعات پاکی که مستی نیاورد و دیگر مایعات که در غذا جای دارند.

و آنچه نباید خورد: گوشت انسان و سگ و روباه و غیره ، نسا ، خرفستران و همه کثافات و زهرها، خلاصه هرچه پلید و زیانکار باشد. [ منبع ]

در دین آمده است که از خوراکی و آشامیدنی، آنچه لازمه تن است از میوه و سبزیجات و گوشت های پاک (گوسفند و مرغ و خوک غیره) و از مایعات پاک آنچه مست نکند فرد زرتشتی می‌تواند استفاده کند. و گوشت‌های ناپاک و مایعات ناپاک نباید خورد و آنچه زیانبار باشد.

✍ بهدین پارسا

🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

📄 پوشاک در دین زرتشتی


📚 منبع: دینکرد پنجم؛ برگردان ژاله آموزگار و احمد تفضلی


📠 شماره سند: 4

Читать полностью…

🪴 آیین سدره‌پوشی

سدره‌پوشی مراسمی است ملی که گروهی از ایرانیان پیشین در نقاط مختلف به انجام آن می‌پرداختند و نوجوانان خود را در سنین بلوغ مُزَیَّن به لباس و کمریندی ویژه می‌کردند و آن را نماد پاکی و شجاعت می‌دانستند. این اعتقاد و آیین، بعدها در بین زرتشتیان نیز رواج یافت و جنبه‌ی دینی به خود گرفت و در حقیقت به لباس هوشیاری و خردمندی تبدیل شد. سدره پیراهنی سفید و گشاد، از جنس پنبه است، دارای آستین‌های کوتاه و بدون یقه که آن را در زیر لباس، بر تن می‌کنند، تا همواره پاکی و فروتنی را به یاد داشته باشند.
کُشتی، بندی سفیدرنگ از جنس پشم گوسفند است. آن را سه دور به روی سدره، بر کمر می‌بندند. بستن کُشتی بر کمر، نشان داشتن کمریندی است در جهت گسترش راستی و مبارزه با دروغ و کژاندیشی. البته. مراسم سدره‌پوشی، جشنی است که خانواده‌های زرتشتی برای فرزندان خود به هنگام رسیدن به سن هوشیاری و مسئولیت‌پذیری برگزار می‌کنند. هر دختر و پسر در خانواده زرتشتی، هنگامی که به سن هوشیاری می‌رسد و خرد او اجازه می‌دهد تا آموزش‌های پیامبرش را درک کند و در زندگی به کار گیرد، جشن سدره‌پوشی برایش برپا می‌شود. او در این مراسم سدره‌پوش می‌گردد و به طور رسمی کیش و آیین نیاکان خود را می‌پذیرد و با خود پیمان می‌بندد تا سفارش‌های آیین راستی و خرد را به کار گیرد. این جشن در خانه یا در تالار آیین یا در یک نیایشگاه برگزار می‌شود.
مراسم سدره‌پوشی گاهی به صورت همگانی برگزار می‌شود، بدین‌گونه که چند جوان زرتشتی با هم در یک مجلس سدره‌پوشی می‌شوند. در این جشن بسیاری از خویشان و آشنایان پسر یا دختر در روز سدره‌پوشی حضور دارند تا گواه و شاهد برگزاری جشن سدره‌پوشی آنان باشند.
در برگزاری آیین سدره‌پوشی، سفره‌ای سپید همانند سفره جَشَن‌خوانی در جایی مناسب می‌گسترانند و آنچه که لازم است یعنی گلدان گل و سرو، شمعدان یا شمع یا چراغ روشن، آتشدان یا چوب سندل و کُندر، میوه و شیرینی، قند سبز و بشقابی کوچک که مخلوطی از برنج، گلاب و برگ‌های خشک آویشن در آن ریخته و شاخه‌ای سرو نیز بر روی آن نهاده شده بر آن می‌چینند.
در این مراسم، نخست به آئینه و گلاب از میهمانان که با دعوت قبلی به محل برگزاری جشن آمده‌اند، استقبال می‌شود یعنی از گلابدان به آنان گلاب داده می‌شود و آیینه‌ای را مقابل آنان می‌گیرند تا چهره خود را در آن مشاهده کنند، سپس با کیک، شربت و شیرینی پذیرایی می‌گردند و به انتظار شروع مراسم می‌نشینند.
نوجوان در حالی که سر و تن خود را شسته است، سدره و لباس سرتاسر سفید می‌پوشد. پسران کلاه و دختران روسری سفید بر سر می‌گذارند و همراه با موبد که او نیز لباس سفید ویژه مراسم بر تن دارد، در کنار سفره سدره‌پوشی حاضر می‌شوند. کسی که قرار است سدره‌پوش شود، در کنار سفره و در برابر روشنایی می‌نشیند و موبد روبروی او قرار می‌گیرد.
موبد، اوستای اورمزدیَشت یا آتش نیایش را می‌سراید و کشتی را از هم باز می‌کند.
پس از آن به طرف دیگر سفره می‌رود و در پشت سر نوجوان می‌ایستد. موبد انگشت میانی دست چپ خود را به وسط بند کشتی می‌برد و دو سوی دیگر کشتی را که گره دارد، با انگشت میانی دست راست خود می‌گیرد. نوجوان، انگشت کوچک دست‌های موبد را می‌گیرد تا با وی در اوستاخوانی هم‌پیوند شود. به بیان دیگر، آنان اوستای کشتی را با هم می‌خوانند. در قسمتی از سرایش اوستا، کشتی توسط موبد به کمر نوجوان بسته می‌شود. کشتی سه بار به دور کمر می‌چرخد، دو گره در جلو و دو گره در پشت به آن زده می‌شود و پس از آن سرود مزدیسنو اَهمی خوانده می‌شود.
در این سرود، نوجوان، آیین نیاکان خود را می‌پذیرد و به پایبندی خود بر آیین مزدیسنا، گواهی می‌دهد. ترجمۀ این بخش کوتاه از اوستا، چنین است:

برمی‌گزینم دین مزدیسنا را که آورده زرتشت است و استوارم بر این کیش. می‌ستایم اندیشه نیک را، می‌ستایم گفتار نیک را و می‌ستایم کردار نیک را. می‌ستایم دین نیک مزدیسنا را که نکوهندۀ جنگ و خون‌ریزی، ستایشگر آشتی، از خود گذشتی و پارسایی است. این کیش زرتشتی و اهورایی، اهورامزدا را آفرینندۀ همۀ نیکی‌ها می‌داند.

نوجوان برابر سفره می‌نشیند و در پایان مراسم، موبد همراه با خواندن اوستای تندرستی، مخلوطی از دانه‌های برنج، جو و برگ‌های خشک آویشن را به آرامی بر سر و دوش نوجوان سدره‌پوش شده می‌ریزد و با این کار تندرستی، دیرزیوی و پایدار ماندن او را در آیین راستی آرزو می‌کند.

📚 از نوروز تا نوروز
🖌 روانشاد کوروش نیکنام

🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

🪴 مراسم نیایش‌گاه شاه‌وَرَهرام‌ایزد¹

بیستمین روز از ماه ۳۰ روزه زرتشتیان «ورهرام» (Varahrām) نامیده می‌شود. ورهرام یعنی «پیروزی» و ورهرام ایزد یعنی پیروزی قابل ستایش. در باور ایرانیان پیروزی همواره با ارزش و قابل ستایش بوده است. به همین دلیل در اوستا سرودهای زیبایی در ستایش پیروزی آمده است. ایرانیان باستان پیش از آغاز هر کار مهمی، در نیایش‌گاه ویژه‌ای گرد می‌آمدند و سرودهای ستایش پیروزی را با هم می‌خواندند و با روانی نیرومند و اراده‌ای استوار، برای کسب پیروزی، پای به میدان مبارزه‌ی زندگی می‌گذاشتند. این مکان‌ها به تدریج به نیایش‌گاه «ورهرام‌ایزد» معروف گشت. اکنون زرتشتیان دستکم ماهی یک بار، در روز ورهرام، در نیایش‌گاه شاه‌ورهرام‌ایزد گرد هم می‌آیند و اهورامزدا را نیایش می‌کنند و از او می‌خواهند که پیروزی را در زندگی، بهره‌ی آنان گرداند و نیز همه‌کسانی را که به پیروی از پیام اشو زرتشت در «نو گردانیدن زندگانی»، «پیش بردن جهان هستی» و «گسترش آیین راستی» می‌کوشند، پیروز و سرافراز گرداند. اغلب زرتشتیان برای حضور در زیارتگاه‌ها، آدریان و نیایش کردن، همواره، سِدره بر تن و کُشتی بر میان دارند.

1 • نیایش‌گاه‌های شاه ورهرام ایزد در خرمشاه یزد، زین‌آباد یزد، شریف‌آباد اردکان، امیریه تهران، تهران‌پارس، کرج، کرمان و اهواز وجود دارند.

📚 از نوروز تا نوروز
🖌 زنده یاد کوروش نیکنام

🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

🌹جشن شهریورگان روز پدر بر تمام ایرانیان همایون باد

@zntv1

Читать полностью…

🎓 آیین نوزودی موبدان

واژه نوزود از دو قسمت نو یعنی جدید و زود یا زوت تشکیل تشکیل شده است. زوت نام موبدی است که در مراسم دینی و یزش‌خوانی مدیر و هماهنگ کننده مراسم است. پس نوزود یعنی موبدی که به تازگی به درجه روحانی رسیده و این هنگامی است که مراحل یادگیری اوستا را گذرانده، چگونگی اجرای مراسم دینی را نیز به خوبی آموخته و از آزمون پایان هر دوره پیروز شده باشد. همچنین او باید خوشفکر، راستگو، درستکار، فروتن، و از سلامت جسم و روان برخوردار باشد. در زمان گذشته موبدی که تصمیم داشت مرحله نوزودی را سپری کند، نخست به مدت ۹ شبانه روز بَرِشنوم (غسل دینی مخصوص) می‌شد و پس از آن روزی را برای نوزودی وی مشخص می‌کردند.
یک روز پیش از نوزودی، چند تن از موبدان، کلاه ویژه‌ای از پارچه سفید و تزئین شده با زنجیر و سکه زر و نقره، برای نوزود تهیه و یک عدد وَرس نیز درست می‌کنند.
وَرس را از شاخه‌های تازه درخت انار یا بید فراهم می‌آورند. شش عدد از این شاخه‌ها را انتخاب کرده، یکی از آنها را به صورت دایره خم می‌کنند و بقیه را به فاصله مساوی به دایره می‌بندند و یک سوی آنها را با نخ در بالا به هم متصل می‌کنند که چهارچوبی مخروطی شکل درمی‌آید. روی این شاخه‌ها را از نخ‌های ابریشمی با رنگ‌های گوناگون می‌پیچند. نوار نازک پارچه‌ای به رنگ سبز را به دور وُرس می‌پیچند و آن را به طور ایستاده در یک سینی گرد مسی قرار می‌دهند. چهار عدد آینه کوچک چهارگوش، با مقداری لُرک و نقل و یک عدد انار شیرین نیز در داخل سینی، زیر وَرس می‌گذارند.
مراسم نوزودی اغلب در بامداد انجام می‌گیرد. موبدان و گروه زیادی از زرتشتیان به محل برگزاری مراسم می‌آیند. این مراسم در یک محل بزرگ و اغلب در کنار آتشکده انجام می‌گیرد. شرکت‌کنندگان در اطراف می‌ایستند و موبدان همه با لباس سپید در اتاق مجاور آتشکده، در کنار نوزود می‌نشینند. آنها نمازهای ویژه می‌خوانند و اندرزهایی به تازه موبد می‌دهند. سپس وَرسال آخرین موبدی که نوزود شده است، سینی وَرس را بر سر می‌گذارد و دست نوزود را می‌گیرد. نوزود هم لباس موبدی بر تن و کلاه سفید مخصوصی بر سر دارد که نشان می‌دهد مراسم نوزودی به افتخار او بر پا شده است. او قطعه‌ای فلز به شکل کلید در دست دارد و آن را تکان می‌دهد. بقیه موبدان نیز به همراه آن‌ها حرکت می‌کنند و به جمع شرکت‌کنندگان می‌آیند، آنان در حالی که هم آوا و هم به سرایش بخشی از اوستا مشغولند، سه بار به دور آتش‌دان آتش می‌چرخند.
در این زمان، گاه برگ‌های خشک آویشن به همراه برنج و دانه‌های سنجد بر سر و دوش موبدان ریخته می‌شود و همه شاباش می‌گویند. آن گاه وَرس‌دار و نوزود به یزشن‌گاه می‌روند و یزشن می‌خوانند و نوزود با این مراسم به درجه موبدی می‌رسد.

📚 از نوروز تا نوروز
🖌 روانشاد کوروش نیکنام

🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

🎊 آئین جَشَن خوانی دینی

جَشَن از واژه اوستایی یسنا به معنی ستایش کردن گرفته شده است. چند روز قبل از اجرای این آئین، لُرک (Lork) را که آجیل ویژه جشن‌ها و مراسم دینی است، آماده می‌کنند. لُرک جشن‌ها مخلوطی از پسته، مغز بادام، گردو، فندق، کشمش سبز، آب نبات، قیسی، خلال نارگیل، خرما و چند نمونه خشکبار دیگر است که هر یک از آنها را از پیش پاک کرده و با هم در سینی می‌ریزند و روی آن را تزئین می‌کنند و بر سفره سفید مراسم قرار می‌دهند. گاهی این لُرک تنها دو یا سه نمونه از این مخلوط است. گلدان‌های گل و برگ‌های مورد، شمشاد و سرو را در دو سوی سفره قرار می‌دهند. در دو گوشه دیگر، دو عدد شمعدان با شمع روشن قرار می‌دهند. آتشدان پر از آتش را هم در سینی مخصوص خود می‌گذارند و در قسمت جلو سفره می‌نهند. در سینی کوچکی، لیوان‌هایی از شربت و شیر می‌گذارند و کَلَچه مورد و سینی میوه را هم بر سفره قرار می‌دهند.
دو نفر موبد مراسم جشن خوانی را اجرا می‌کنند که زوت (zūt) و راسپی (rāspi) نامیده می‌شوند؛ آنان لباس سفید مخصوص به تن دارند و کلاه سفید بر سر می‌نهند و دستمال سفیدی که پنام (pənām) نامیده می‌شود، در جلوی بینی و دهان بسته‌اند و روبه‌روی هم در دو سوی سفره می‌ایستند و مراسم را با سُرایش بخش‌هایی از اوستا شروع می‌کنند و پس از آن در حالی که روبه‌روی هم می‌نشینند، سُرایش اوستا را ادامه می‌دهند.
در هنگام سُرایش قسمتی از آفرینگان دَهمان و کَرده سروش، راسپی از جای خود برمی‌خیزد، زوت در حالی که شاخه مورد را در دست می‌گیرد، سرود آفرینامه (āfrināmeh) را آغاز می‌کند؛ راسپی این واژه را با صدای بلندتر تکرار می‌کند و حاضران نیز با بالا بردن یک انگشت دست، همراهی خود را با کلام موبد اعلام می‌دارند. در این سرود موبد از خداوند برای فرمانروای دانا و دادگستر، بالاترین توانایی‌ها و پیروزی‌ها را خواستار است. آرزو می‌کند که او تندرستی و عمر دراز داشته باشد و همواره با سلاح اندیشه نیک، در نبرد با کژاندیشی پیروز گردد.
پس از آن، زوت با اعلام ویسپوخاترم (vispū-xātrəm) شاخه‌ای دیگر از مورد را در دست می‌گیرد و شرکت کنندگان هم پس از اعلام راسپی، دو انگشت یک دست خود را بالا می‌گیرند؛ موبد در این قسمت از اهورامزدا درخواست می‌کند که او را یاری دهد تا با پیروی از اندیشه، گفتار و کردار نیک از زمره نیکوکاران روزگار باشد. حاضران نیز که نیایش آفرینامی و آرزوهای موبد در ویسپوخاترم را با علامت دست پذیرفته‌اند، پس از پایان این سرود، سرود اَشِم وُهو می‌خوانند و با حرکت انگشتان خود، آنچه را که با موبد هم عقیده شده بودند، می‌بوسند و بر دیده می‌گذارند.
سپس قسمت دیگری از اوستا بنام هَمازور دَهمان توسط موبد خوانده می‌شود که در سراسر این بخش از اوستا، موبد آرزو می‌کند تا همبستگی، هم‌فکری و هماهنگی بین انسان‌ها پایدار بماند و همواره بتوانند راستی را گسترش دهند و بر علیه کژاندیشی و نابرابری مبارزه کنند. در پایان سرایش اوستای همازور دهمان، دِهموبد (مسئول هماهنگی آئین‌ها) آتشدان را از سفره برمی‌دارد و مقداری کُندُر، اسفند و چوب سندل بر آتش می‌نهد و در حالی که بوی خوش از آتش برمی‌خیزد، برای همازوری به موبد دست می‌دهد و آن گاه آتشدان را به میان حاضران می‌برد و آن را در کنار و روبه‌روی همه می‌چرخاند و هَمازوربیم می‌گوید و هر نفر نیز این واژه را بازگو می‌کند. دهموبد، سپس سینی لُرک را برمی‌دارد و با دادن یک مشت خشکبار به هر یک از باشندگان، آن را به نسبت مساوی بین همه تقسیم می‌کند. آن گاه خوراکی‌های آماده شده را نیز با هم صرف می‌کنند.
موبدان که پیشوایان دینی زرتشتیان‌اند، در برگزاری تمام مراسم دینی شرکت دارند. آنها همراه با حاضران، نیایش همگانی می‌خوانند و با سرایش بخش‌هایی از اوستا، شادی روان را برای درگذشتگان و بهروزی و شادزیوی را برای باشندگان آرزو می‌کنند.

📚 از نوروز تا نوروز
🖌 روانشاد کوروش نیکنام

🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

Dādīg Šāhān Šāh bē ō stāyišnīg Mōbedān Mōbed guft kū: pad Ērīh pid hē ud amā tō pad tan pānag hēm ud tū amā pad ruvān pānag bavē.
(Dādestān ī dēnīg)

ترجمه‌ی متن کهن #پارسیگ (پهلوی) به فارسی:

شاهان‌ شاهِ دادگر به موبدان موبد که سزاوار ستایش است گفت: تو پدرِ ایرانیّتی (Ērīh). ما محافظِ جسمِ تو ایم و تو حافظِ روحِ مایی.
(دادِستانِ دینی)

#Ērīh
#Pārsīg
#Pārsīg_anjīvašn

Читать полностью…

🎙 نشست گفتگوی دینی زرتشتی

👤 مهمان گفتگو: بهدین فریدون راستی، پژوهشگر دین بهی زرتشتی

گفتگو پیرامون اخلاقیات دین بهی زرتشتی نسبت به طبیعت و هستی در مقایسه با مذاهب دیگر و بررسی چند شبهه پیرامون دین زرتشتی

↩️ در یوتیوب انجمن:
https://youtu.be/_uxUWN7x8hg?feature=shared


🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

رابطه دین و پادشاهی؛ از منظر دین زرتشتی

کتاب تجارب‌الاُمَم از ابوعلی مسکوَیه رازی¹ به نقل از اندرزنامه شاه اردشیر بابکان نوشته است:
بدانید که دین و پادشاهی دو برادر همزادند که پایداری هر یک جز به دیگری نباشد، زیرا دین شالوده پادشاهی است و تاکنون پادشاهی پاسدار دین بوده؛ پادشاهی را از شالوده و دین را از پاسدار، گزیری نباشد. زیرا آنچه را نه پاسدار است، تباه شود و آنچه را نه پایه، ویران گردد.
این نوشته با دینکرد مطابقت دارد.² در کتاب دینکرد، با اشاره به مفهوم دینی خشثره‌وئیریه استدلال شده که ۶ اساس به صورت هم‌قدرت و میزان در سامانه پادشاهی، جهت درستی و استواری این نهاد باید باشند؛ پادشاه، دین، بخشندگی، زین‌ابزار، خزانه و سپاه. گاهی برای مخالفت با این استدلال، به بخشی از کتاب عهد اردشیر³ استناد می‌شود که تاکید بر استقلال نهاد شاهی داشته؛ این گزاره نادرست است. چون دین پایه و شاهی ستون خوانده شده. و این استدلال نیز نه تنها خواستار جدایی دین و سیاست نیست بلکه نشان از هم‌قدرتی این دو است که باز با دینکرد مطابق است آنگونه که گفته به میزان باید باشند.

برای دیدن رفرنس‌ها کلیک کنید.

Читать полностью…

💯 حجاب در دین زرتشتی

👤 موبد پدرام سروش‌پور

🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

🪴 مراسم پیربانو (پارس بانو)

از روز مهر تا روز ورهرام در ماه تیر، برابر با ۱۳ تا ۱۷ تیرماه

نیایشگاه بانوی پارس، به باور برخی از زرتشتیان که باور سنتی دارند، محل جان‌باختن و ناپدید شدن شهبانوی پارس به نام «خاتون بانو» بوده است.
این نیایشگاه در فاصله‌ی ۱۲۰ کیلومتری شمال غربی یزد، در جنوب عقدا و در درون دره‌ای از کوهستان‌های این خطه به نام «زَرجو» واقع شده است. چند روستای کوچک نیز در نزدیکی نیایشگاه بانوی پارس وجود دارد. ساکنان این آبادی‌ها با آب چشمه‌ای که از کوهستان‌های آنجا می‌تراود، به کشاورزی می‌پردازند.
زرتشتیان از روز مهر تا ورهرام در ماه تیر، همانند استقبال از دیگر نیایشگاه‌ها، در این مکان نیز حضور می‌یابند. بنای اصلی نیایشگاه که در کنار مسیر رودخانه‌ی فصلی ساخته شده است، به صورت گنبدی از کاشی‌کاری به رنگ سبز و با نماد سرو شکل گرفته است. در دامنه‌ی کوه مجاور نیایشگاه، خیله‌هایی ساخته شده تا خانواده‌ها در زمان ویژه‌ی پیر پارس‌بانو، برای سکونت موقت از آن‌ها استفاده کنند. مراسمی که زرتشتیان در پیر پارس‌بانو برگزار می‌کنند، همانند آیینی است که در نیایشگاه‌های دیگر برپا می‌دارند و در گزارش‌های مربوط به پیرهای یادشده‌ی پیشین به آن اشاره شده است. سرپرستی این نیایشگاه نیز بر عهده‌ی انجمن زرتشتیان شریف‌آباد است.

📚 از نوروز تا نوروز
🖌 روانشاد کوروش نیکنام

🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

📌 پاسخ به یک مسئله مهم

⁉️ چرا اهورامزدا با وجود نیکی مطلق، گناهکاران را پاداَفره (مجازات) نیز برنهاده است؟

✔️ پاسخ: در دین زرتشتی تعیین شده است که پاداش نیکو برای اهلایان (کسانی که به راه اَشا پیوسته‌اند) می‌باشد و نیز پاداَفره برای دروندان (پیروان دروج). اما درمورد اینکه چرا خداوند اهورامزدا برای گناهکاران، که با اختیار خویش به بدی روی آوردند، جزای گیتیایی و مینوی برنهاده است بایستی به مولفه‌های دین بنگریم؛
مسئله اول آنچه روشن است، اهورامزدا آفریننده هیچ محرّک بدی نبوده است که عذری بر دوش او باشد. یعنی اینکه چیزی مانند نفس امّاره (در اسلام و یهودیت و مسیحیت) را نیافریده که خودش مسئول تحرّک انسانها به سمت بدی باشد؛ و دوم، با اینکه مسئول تحرّک انسان آگاه به سمت بدی و شرارت بُن شرور (اهریمن) است، باز هم خداوند ابزار شناسایی و تمیز دادن نیک و بد که همانا خرد غریزی و دین هستند را به انسان بخشیده تا به وسیله ایشان بتواند خود را دور از بدی نگه دارد. در گاهان اوستا، هات ۵۱ بند ۶ چنین آمده است:

• مزدا‌اهورا با شهریاری مینوی خویش آنچه را از بِه، بهتر است، به کسی می‌بخشد که خواست وی را برآورد و در پایان گردش گیتی، آنچه را از بد، بدتر است، به کسی دهد که به آبادانی جهان نکوشیده باشد.

و این مسئله در دینکرد سوم کرده ۹۰ نیز به خوبی شفاف‌سازی و روشن شده است که به آن نیز می‌پردازیم؛

• پاداش و پادافره مردمان از سوی جهان‌آفرین است؛ هم پرهیز از گناه و هم تمایل به گناهکاری و دوری از ثواب، هر دو بر بنیاد گزینش شخص¹ میان راه ثوابکاری و پرهیز‌کردن یا نکردن از گناه است؛ این قوّه گزینش همان بخشایشگری‌ای است که آفریدگار، آفریده خود را شایسته آن می‌داند و متناسب است با آنچه که از سوی جهان‌آفرین به مردمان می‌رسد. و از بنیاد بخاطر دوستی با آفریدگان و ساخته‌های خودش است که خرد و دین و همه چیزهای نیکو را به آنان ارزانی داشته؛ آن دلیل بنیادین که پاداش ویژه‌ی او (خداوند) است، از آنست که او جهان‌آفرینی فرآراسته است. به گونه‌ای که خود، به خویشتن خویش مردمان را از راه دانش زورآور کرده است.² و او خود سرچشمه ثواب‌ها در مردمان است. خداوند به رسایی، مردمان را برای پرهیز از بزهکاری و روی‌کردن به ثوابکاری راه نموده است. و از این راه آنان را به فرساخته‌ترین شیوه یاری داده است. از همین روست که پادافره بزهکار بسی دادورانه است. بخشاینده است آن که بخاطر رستگاری، بهانه گرایش مردمان خردمند به گناه، و یا انگیزه‌ای که آنان را از ثوابکاری بازدارد، نیافریده! و اینکه او راه شناختن ثواب از گناه را تا آنجا که اندر جهان آمیخته به تازش اهریمن، شدنی و ممکن است، به رسایی و بسندگی بر مردم آشکار و روشن گردانیده است.

1 مقایسه کنید با گاهان اوستا، هات ۳۰ بند ۲ و ۳ که مبنای گزینش افراد میان راه درست و نادرست را تشریح می‌کند و هیربد نیز به آن اشاره می‌دارد.
2 بنگرید به گاهان اوستا، هات ۳۱ بند ۱۱ مبنی بر اعطای خرد و دین در نهاد انسان‌ها توسط خداوند که همه انسان‌ها به نوعی مسلح شده‌اند در برابر راه دروج به وسیله دین و خرد غریزی.

#پاسخ_به_شبهه

✍ بهدین پارسا

🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

🪴 مراسم نیایش‌گاه پیر سبز (چَک چَک)

روز اَشتاد تا اَنارام از ماه خرداد، برابر ۲۴ تا ۲۸ خرداد

نیایشگاه پیرسبز که به آن چَک‌چَک هم می‌گویند، در فاصله حدود ۶۵ کیلومتری شمال غرب یزد و در دامنه کوه آهکی چک چک واقع شده است. سرپرستی و اداره این نیایشگاه بر عهده انجمن زرتشتیان شریف آباد اردکان است.
گردهایی زرتشتیان در پیر سبز از روز اشتاد در ماه خورداد شروع می‌شود و تا روز انارام به مدت پنج شبانه روز ادامه می‌یابد. بسیاری از زرتشتیان از سراسر ایران و گروهی نیز از کشورهای دیگر در این زمان به نیایشگاه پیر سبز می‌آیند. پیرسبز در دامنه کوهی با شیب تند قرار دارد و برای رسیدن به نیایشگاه باید مسافتی از سراشیبی کوه را بدون وسیله و یا پای پیاده طی کرد.
خیراندیشان زرتشتی، ساختمان‌هایی را برای اقامت همکیشان خود در پیر سبز ساخته‌اند که خیله نام دارند. بیشتر شهرها و روستاهایی که زرتشتیان در آن‌ها ساکن‌اند، برای اقامت خود خیله‌هایی در پیر سبز دارند. هر خیله به شکلی بنا شده است که چند خانواده را می‌تواند در خود جای دهد. کسانی که قصد دارند بیش از یک روز در پیر سبز بمانند وسایل و خوردنی‌های مورد نیاز را با خود می‌آورند.
جایگاه اصلی نیایشگاه، کمی بالاتر از خیله‌ها قرار گرفته است. پیرانگاه یا محل اصلی پیر را به صورت فرو رفتگی تراشیده شده در سنگ کوه به وجود آورده‌اند. بر دیواره سنگی یک سوی نیایشگاه- که در واقع بخشی از دیواره کوه است- روییدنی‌هایی چون پر سیاوشان، موثره و انجیر کوهی سبز شده و رشد کرده است. آب، قطره قطره (در گویش زرتشتی، چک چک) از شکاف سنگ‌ها بیرون می‌آید و همانند دانه‌های باران به داخل حوض سنگی زیر فرو می‌ریزد و در انباری ذخیره می‌شود. آب آشامیدنی مورد نیاز مسافران، نیایش‌کنندگان و درختان پیرسبز از این منبع تأمین می‌گردد.
در میان جایگاه اصلی نیایشگاه، آتشدانی برای افروختن آتش قرار دارد تا نیایش‌کنندگان عود بسوزانند و کُندر و چوب سندل بر آتش بگذارند و فضای نیایشگاه را از بوی خوش عطرآگین سازند. زن و مرد، پیر و جوان، به هنگام نماز خواندن در گرداگرد نیایشگاه می‌ایستند. کلاه یا روسری سفید بر سر دارند و بخش‌هایی از اوستا را زمزمه می‌کنند و خداوند جان و خرد را سپاس می‌گویند.
فزون بر نیایش و ستایش اهورامزدا که در نیایشگاه اصلی انجام می‌گیرد، دید و بازدید و احوالپرسی خانواده‌ها به ویژه کسانی که پس از سال‌ها با یکدیگر آشنا شده و تجدید دیدار می‌کنند، از امتیازهای حضور زرتشتیان در این گونه گردهمایی‌ها است. در برخی از خیله‌ها، بزرگترها خاطرات افتخارآفرین گذشتگان را بیان می‌دارند و به کوچکترها پند و اندرز می‌دهند. همچنین در خیله‌هایی دیگر از پیرسبز، اندیشمندان نیز حضور دارند که در موضوع‌های گوناگون فرهنگی، اجتماعی و علمی سخنرانی و به کارگیری آموزش‌های پیامبر ایرانی، اشو زرتشت را در زندگی سفارش می‌کنند.
در برخی دیگر از خیله‌ها، اَربونه زدن (نوعی ساز کوبه‌ای کوچکتر از دف) و شادی کردن حاضران تا پاسی از شب ادامه می‌یابد. پسرها و دخترانی که به تازگی با یکدیگر نامزد شده‌اند و برای نخستین بار همراه با خانواده‌های خود در مراسم ویژه پیر سبز شرکت می‌کنند، جعبه‌ای از نقل و شیرینی که روی آن را با زرورق سبز رنگ پوشانده‌اند با خود آورند تا با شیرین‌کامی، آغاز پیوند زناشویی خود را اعلام کنند. در یکی از روزهای نیایش پیر سبز، خویشان و آشنایان در خیله‌ای که نامزدها در آن حضور دارند، جمع می‌شوند و نو عروس و تازه‌داماد را با نواختن اربونه، کف زدن و شادباش گفتن تا پای نیایشگاه همراهی می‌کنند. در محل نیایشگاه، زروَرق را از روی جمعه کنار می‌زنند و برای شادکامی عروس و داماد، نقل و شیرینی را به همه تعارف می‌کنند. مراسم نامزدی و سدره‌پوشی هم‌گاهی در پیر سبز برگزار می‌شود.

📚 از نوروز تا نوروز
🖌 روانشاد کوروش نیکنام

🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

🔹 پاسخ به برخی شبهات دینی


⁉️ آیا دین مزدیسنا محدود به زرتشتیان ایرانی است؟
✔️/channel/EchoesofGATAHA/266

⁉️ آیا زرتشت مانند انبیای ابراهیمی برای اثبات خودش، معجزه کرده؟
✔️/channel/EchoesofGATAHA/307

⁉️ موبدان و هیربدان چه کسانی‌اند؟ آیا آنها باعث سقوط ساسانیان شدند؟
✔️/channel/EchoesofGATAHA/395

⁉️ جایگاه دعا و نیایش و نیرنگ در دین زرتشتی چیست؟
✔️/channel/EchoesofGATAHA/402

⁉️ ماموریت و آرمان زرتشت سپیتمان چه بود و آیا او فرستاده آفریدگار بود؟
✔️/channel/EchoesofGATAHA/412

⁉️ از کجا بدانیم که ماهیت اهورامزدا نیک است، و تشخیص نیکی از بدی چگونه است، چرا انگره‌مینو بر حق نیست؟
✔️/channel/EchoesofGATAHA/516

⁉️ آیا زرتشتیان دوگانه‌پرست هستند؟ دین زرتشتی هم چندین شاخه و فرقه شده؟
✔️/channel/EchoesofGATAHA/528

⁉️ آیا دوشیزه زیبا در ادبیات زرتشتی، همان حوری اسلام است؟
✔️/channel/EchoesofGATAHA/614

⁉️ همکاری و یاری انسان و آفرینش به اهورامزدا، به معنای ضعف خداست؟
✔️/channel/EchoesofGATAHA/708

⁉️ آیا دین زرتشتی چندخدایی است؟
✔️/channel/EchoesofGATAHA/739

⁉️ آیا در منابع زرتشتی، زن موجودی اهریمنی دانسته شده؟
✔️/channel/EchoesofGATAHA/765

⁉️ آیا موبد ارداویراف با هفت خواهر خود ازدواج کرده؟
✔️/channel/EchoesofGATAHA/698

⁉️ آیا "نوشتن" یک کار اهریمنی است؟
✔️/channel/EchoesofGATAHA/736

⁉️ آیا فضیلت دانستن «خویدوده» در متون پارسیگ دلیلی بر حقانیت یا عدم حقانیت دین بهی مزدیسنی زرتشتی است؟
✔️ /channel/EchoesofGATAHA/870

⁉️ علت استفاده از گمیز چه بوده و آیا این کار ننگ است؟
✔️ /channel/EchoesofGATAHA/828



● با پاسخ به شبهات دیگر، این لیست بروزرسانی می‌شود.


🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

📄 شرح مختصر از چگونگی خوردنی‌ها و آشامیدنی‌ها در دین


📚 منبع: دینکرد پنجم؛ برگردان ژاله آموزگار و احمد تفضلی


📠 شماره سند: 5

Читать полностью…

ویدیویی از آیین سدره‌پوشی
مشاهده کنید...

Читать полностью…

📜 اصالت و سلامت گاهان پنج‌گانه اوستا به قلم بهدین پارسا، در هفته‌نامه شماره 504 امرداد به چاپ رسید.

لینک خرید و مطالعه در هفته‌نامه امرداد:

📎 خرید نسخه PDF الکترونیکی

📎 خرید نسخه چاپی


🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

🔥 فرخنده جشن شهریورگان و روز پدر خجسته و شاد 🔥

● شهریورگان، روز شهریور از ماه شهریور به سال دینی مزدیسنی است. شهریور (خِشَثرَه‌وَئیریَه) در باورهای دینی زرتشتی به معنای شهریاری خواسته شده می‌باشد؛ شهریور نماد فرّ و نیروی پادشاهی خداوند اهورامزدا بر آفرینش است، شهریور از امشاسپندان بوده و در جنبه مادی در آفرینش نگاهبان فلزات است. به روایتی، شهریورگان از جشن های آتش نیز به شمار می‌رود. بنابر ویچار (فتوای) انجمن موبدان ایران، شهریورگان "روز پدر ایرانی" نامگذاری شده است.

🔥 شهریورگان بر همه بهدینان و ایرانیان نژاده و به ویژه بر همه پدران نیکو سرشت سرزمین ایران، خجسته و شاد باد


#روز_پدر #شهریورگان


✍ پارسا


🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

🪴 پیر هِریشت

از روز امرداد تا خور، ماه فروردین برابر ۷ام تا ۱۱ام فروردین ماه

این نیایش‌گاه در ۱۴ کیلومتری شهر اردکان و در فاصله ۸۰ کیلومتری شمال شهر یزد واقع شده است. پیر هریشت در باور سنتی گروهی از زرتشتیان، جایگاه ابدی یکی از ندیمگان دختر یزدگرد سوم به نام «گوهربانو» بوده است که در پی تعقیب تازیان پس از حمله به ایران، از کاروان همراهان جدا شده و پس از سرگردانی، در این محل به نیایش خداوند می‌پردازد و ناگهان ناپدید می‌شود. نیایش‌گاه پیر هریشت بر بالای کوهی از سنگ‌های آهکی سیاه واقع شده و در پایین کوه ساختمان‌هایی توسط خیراندیشان ساخته شده است که خیله نام دارد و نیایش‌کنندگان که از راه دور و نزدیک به این مکان می‌آیند برای چند روزی در این خیله‌ها به سر می‌برند.

سرپرستی و نگهداری پیر هریشت به عهده انجمن زرتشتیان شریف آباد اردکان است.

📚 از نوروز تا نوروز
🖌 روانشاد کوروش نیکنام

🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

👑Welcome to:

👑{ اتحادیه دولت جاویدان | DOLAT JAVIDAN UNION }👑


👑به گرد آوران میهن گرایانه اتحادیه دولت جاویدان خوش آمدید.👑

👑بر روی لینک کلیک کنید و به راحتی پوشه کانال های اتحادیه دولت جاویدان را به حساب خود بی‌افزایید و از مطالب مفید آنها بهره مند شوید.👑

👑ای خطه ایران مهین، ای وطنم
👑ای گشته به مهر تو عجین جان و تن من
👑آبی قلب تو خلیج فارس و هرمز
🤴سینه به سینه ات سلسله کوه البرز
👤وسعت نام تو، وسعت نام خورشید
👤جلوه ی خاک تو، قرمز و سبز و سپید


👑با عضو شدن به اتحادیه دولت جاویدان پیشرفت کانال های خود را دو چندان کرده و با پیوستن به ما سنگری مستحکم در برابر ایرانستیزان ایجاد کنید.👑


👑گفتار نیک، کردار نیک، پندار نیک👑

ارتباط با موسس تبادلات جهت عضو شدن کانال شما در اتحادیه: @caspian_Karlsefni

👑گروه اتحادیه: @espandgan_gr👑

Читать полностью…

🍱 سفره‌ی مراسم دینی زرتشتیان

زرتشتیان برای هر جشن یا مراسم، سفره‌ای را در جای مناسبی از خانه یا مکانی مانند تالار آتشکده یا آدریان، بر زمین می‌گسترانند. در بیشتر سفره‌ها نمادهایی از امشاسپندان وجود دارد. سفره از پارچه سفید و نشانه و سمبل امشاسپند سپندارمذ (آرمئیتی) است؛ این امشاسپند در نقش گیتیایی خود، نگهبان زمین است. آتش فروزان را که نماد اردیبهشت امشاسپند است، در آتشدانی کنار سفره می‌گذارند و روی آن کُندُر و چوب سندل و افروختنی‌های خوشبوی دیگری می‌ریزند. یک تاس‌روزین (ظرف فلزی) پر از آب را نیز در بخشی از سفره قرار می‌دهند؛ تاس روزین بر سفره، نماد شهریور امشاسپند، و آب داخل آن، نشان خرداد امشاسپند است. جامی از شیر یا ظرفی از فرآورده‌های آن را هم به یاد وَهمن امشاسپند بر سر سفره می‌نهند، سبزه را نیز که نماد امرداد امشاسپند است بر سر سفره می‌گذارند. در سفره مراسم، میوه‌ها و خوراکی‌های دیگر را به این سبب قرار می‌دهند که خوردن گونه‌ای خوراکی از سفره به عنوان تبرّک، یکی از رسوم کهن آریایی است. اینگونه خوراکی‌ها را میَزد ¹ (meyazd) می‌نامند و کسی که پس از پایان مراسم دینی، خوراکی‌ها را بین شرکت‌کنندگان پخش می‌کند، میَزدپان (meyazd-pān) می‌گویند. این واژه در زبان فارسی امروزی به میزبان تبدیل شده است. در آئینی چون برگزاری گهنبارها، خوراکی‌های فراهم آمده و نان‌های پخته شده، با نظم خوش‌آیندی بر سفره چیده می‌شوند. موبد که با آگاهی قبلی در مراسم حضور یافته است، رو به سوی خاور (مشرق) در کنار سفره مراسم می‌نشیند و نیایش اوستایی آفرینگان گاهنبار را می‌سُراید، باشندگان و اهل خانه نیز به طور جمعی و همنوا با موبد، به نیایش و ستایش پروردگار می‌پردازند.

1 • میَزد یعنی فدیه و هدیه خوراکی غیرآبکی مانند نان و میوه و... که بر سفره می‌گذارند و در پایان هم بین اعضا پخش می‌کنند.

📚 از نوروز تا نوروز
🖌 زنده یاد کوروش نیکنام

🌐 @EchoesofGATAHA

Читать полностью…

♾ گروه آیین مزدیسنا | زرتشتیان : 👇

/channel/Zoroastrianschat

Читать полностью…