7746
🌐 mentalskills.ir ارتباط با ادمین👇👇👇 @Majidkeramatimoghadam پیج اینستاگرام👇👇👇 Majid.keramatimoghadam سایت های مرتبط https://sportssciencejournal.ir https://cognitivesportsjournal.ir https://drmajidkeramati.ir
کمتر کسی به‌اندازهٔ کافی دربارهٔ
تغییر شخصیتی‌ای صحبت میکند
که با افزایش سن اتفاق می‌افتد؛
تغییری که در آن، دیگر هدف،
تحسین‌برانگیز بودن نیست،
بلکه آسودگی، تعادل هیجانی
و دور از دسترس بودن برای هر چیزی است
که انرژی‌تان را تحلیل می‌برد،
به خواستهٔ واقعی شما تبدیل میشود.
مدت‌ها ذهن شما در پی تحسین‌برانگیز بودن بوده است،
زیرا احساس می‌کرد این امن‌ترین راه
برای به دست آوردن جایگاهی در میان دیگران است.
موفقیت، تصویر اجتماعی، حفظ ظاهر
و همیشه در دسترس بودن برای همه،
مبادا روزی به شما نیاز پیدا کنند.
حفظ این وضعیت فرساینده است
و سرانجام، ذهن شما خواهان چیزی کاملاً متفاوت میشود.
این تغییر به این معناست که ذهن شما
سرانجام تنظیم هیجانی را بر عملکردگرایی در اولویت قرار می‌دهد.
@mentalskills☘️
گاهی آدمی از شدت ِدرد عبور نمیکند؛
آن‌قدر در آن می‌ماند که احساساتش کم‌کم خاموش می‌شوند.
بعضی افراد پس از دوره‌های طولانی فشار روانی،
دیگر اضطراب شدیدی احساس نمی‌کنند.
کمتر گریه می‌کنند.
کمتر خشمگین می‌شوند.
و حتی گاهی از چیزهایی که زمانی برایشان مهم بود،
کمتر تأثیر می‌پذیرند.
در نگاه اول ممکن است این وضعیت شبیه آرامش به نظر برسد.
اما آرامش و بی‌حسی یکسان نیستند.
آرامش حاصل پردازش تجربه است.
اما بی‌حسی گاهی نتیجه ناتوانی ِروان
در تحمل حجم بالای تجربه‌هاست.
ذهن انسان ظرفیت محدودی برای تحمل درد دارد.
گاهی برای ادامه دادن،
بخشی از احساسات را موقتاً خاموش میکند.
نه از سر انتخاب،
بلکه برای بقا.
مشکل از جایی آغاز میشود
که این خاموشی را با بهبودی اشتباه بگیرید.
زیرا بازگشت به زندگی فقط بازگشت ِتوانایی ِرنج کشیدن نیست؛
بازگشت ِتوانایی ِلذت بردن، دلبسته شدن، اندوهگین شدن
و تحت تأثیر قرار گرفتن نیز هست.
پس پرسش این نیست که «چرا کمتر احساس میکنید؟»
بلکه این است که روان شما برای محافظت از خود،
چه چیزهایی را ناچار شده خاموش کند؟
@mentalskills🍂🍁
خیلی از اتفاقات زندگی خارج از کنترل ما هستن؛ رفتار آدم‌ها، تصمیم‌هاشون، اتفاقات غیرمنتظره و چیزهایی که نمی‌تونیم تغییرشون بدیم. اما چیزی که می‌تونیم روش اثر بذاریم، واکنش خودمونه.
قرار نیست همیشه آروم باشیم یا احساساتمون رو نادیده بگیریم؛ مهم اینه که یاد بگیریم وقتی اتفاقی می‌افته، چطور واکنش نشون بدیم تا بیشتر از خودِ اتفاق آسیب نبینیم.
چون وقتی واکنش‌هامون از کنترل خارج می‌شن، ممکنه یک اتفاق کوتاه، ساعت‌ها یا حتی روزها آرامشمون رو با خودش ببره.
گاهی آرامش از جایی شروع میشه که دست از کنترل چیزی که در اختیارمون نیست می‌کشیم و روی چیزی تمرکز می‌کنیم که واقعاً می‌تونیم تغییرش بدیم.
@mentalskills✨
گاهی آدم‌ها اشتباه می‌کنن؛ نه لزوماً از
روی بی‌اهمیتی، بلکه گاهی از روی ناآگاهی،
عصبانیت یا بلد نبودنِ درست رفتار کردن…
اما شاید چیزی که بعد از یک اشتباه اهمیت
داره، اینه که چقدر برای جبرانش تلاش
می‌کنیم...
بخشیدن آسون نیست، مخصوصاً وقتی
چیزی واقعاً دلت رو شکسته باشه؛ ولی
بعضی رابطه‌ها اونقدر ارزشمند هستن که
شاید بد نباشه، کنار همه‌ی ناراحتی‌ها،
جایی هم برای یک فرصت دوباره باقی
بذاریم...
نه برای اینکه اتفاقی که افتاده رو نادیده
بگیریم؛ برای اینکه ببینیم آیا میشه اینبار،
بهتر از قبل ساختش…
گاهی یک فرصت دوباره، می‌تونه شروعِ
متفاوتی برای دو نفر باشه؛ اگر هر دو
قدرش رو بدونن....
@mentalskills🌿
☘️🌿☘️
-تصور کن سوار ماشینت شدی...
+می‌خوای یه آدرسی رو پیدا کنی، اما صدای موزیک خیلی زیاده. چیکار میکنی؟
_کمش می‌کنم.
+چرا؟
-که بتونم تمرکز کنم!
+داری با گوش‌هات آدرس رو پیدا میکنی؟
-نه، با چشمام.
+پس چرا سکوت بهت کمک می‌کنه؟
-چون ذهنم چیزای کمتری رو پردازش می‌کنه.
+پس صدا می‌تونه بدون اینکه چیزی رو ازت بپوشونه، مخفیش کنه؟
_ گمونم می‌تونه.
+چه اتفاقی می‌افته وقتی تموم لحظه‌های زندگیت با صدا پر بشه؟
- با چی پر بشه؟
+ موزیک، نوتیفیکیشن، ویدیو، پادکست، افکار آدمای دیگه.
-ذهنم همیشه در حال پردازشه.
+و اگه یه موزیک می‌تونه یه خیابون رو ازت مخفی کنه اگه همه صداها رو کم کنی چه چیزایی رو پیدا میکنی؟
-زندگی ای که فکر می‌کردم از کنترلم خارج شده...
اونقدر حواسم پرت بوده که نتونم چیزی رو ببینم
شاید خیلی از چیزایی که فکر می‌کنیم از دست دادیم، هنوز سر جاشون باشن؛ فقط اونقدر ذهنمون رو با صداهای مختلف پر کردیم که دیگه نمی‌تونیم ببینیمشون.
گاهی برای پیدا کردن جواب، لازم نیست بیشتر بگردیم؛ فقط باید کمی از هیاهوی اطرافمون فاصله بگیریم.
شاید چیزی که دنبالش می‌گردیم، تمام این مدت درست جلوی چشممون بوده...
یه وقتایی در روز برای خودتون باشید در سکوت
بدون هیاهو
@mentalskills
بیکلام_آرامش بخش
🍁🍂🍃🍁🍂🍃🍁🍂🍃🍁🍂
وقتی ذهن آرام نمی گیرد
لازم نیست برای رسیدن به آرامش با هر فکر بجنگی. بگذار اندیشه ها بیایند و بروند و تو تنها متوجه حضورشان باش. هر فکری که در ذهن تو پدیدار می شود، فرمانی نیست که باید از آن پیروی کنی.
@mentalskills
🪴
تمام کردن تمرینی که دلتون می‌خواست ازش صرف‌نظر کنید، می‌تونه تأثیر بسیار قدرتمندی روی مغزتون داشته باشه.
اما وقتی برخلاف بی‌میلی‌تون ورزش رو ادامه می‌دید و تمرین رو به پایان می‌رسونید، واقعاً چه اتفاقی در مغز و بدن شما می‌افته؟
۱. ترکیب شیمیایی مغز
یک جلسه تمرینی سخت، یک رویداد شیمیایی واقعی در بدنه.
اندورفین‌ها به کاهش احساس درد کمک می‌کنن.
دوپامین احساس رضایت ناشی از به پایان رسوندن تمرین رو ایجاد می‌کنه.
ترکیب این دو می‌تونه به کاهش سطح کورتیزول، تثبیت خلق‌وخو برای چند ساعت و حفظ شفافیت ذهنی کمک کنه.
۲. تقویت قدرت ذهنی
وقتی کاری رو به پایان می‌رسونید که مغزتون مدام از شما می‌خواسته انجامش ندید، در واقع دارید «خودکارآمدی» رو در خودتون تقویت میکنید.
خودکارآمدی یعنی باور به اینکه واقعاً توانایی انجام موفقیت‌آمیز یک کار مشخص رو دارید.
هر حرکت ورزشی که با وجود بی‌میلی انجام می‌دید، مدرکیه که نشون می‌ده انضباط شخصی می‌تونه بر یک احساس گذرا غلبه کنه.
این باور به بخش‌های دیگه زندگی هم منتقل میشه:
• اعتمادبه‌نفس بیشتر هنگام مواجهه با چالش‌های سخت در محیط کار یا خانه
• کاهش قدرت اهمال‌کاری و به تعویق انداختن کارها
• ایجاد ارتباط قوی‌تر بین چیزهایی که برای انجامشون برنامه‌ریزی میکنید و کارهایی که واقعاً انجام می‌دید
۳. تغییر نگرش و طرز فکر
وقتی در شرایطی که تمام نشانه‌ها به شما می‌گن استراحت کنید، آگاهانه حرکت و فعالیت رو انتخاب میکنید، در واقع دارید نگاهتون به خودتون رو بازنویسی میکنید.
دیگه منتظر نمی‌مونید تا انگیزه پیدا کنید؛ بلکه حتی بدون انگیزه هم دست به عمل می‌زنید.
به‌مرور، خاطره احساس فوق‌العاده‌ای که بعد از ورزش تجربه میکنید، از ترس و بی‌میلی شروع تمرین قدرتمندتر میشه.
ورزش دیگه یک وظیفه خسته‌کننده نیست؛ بلکه به ابزاری تبدیل میشه که آگاهانه و با هدف مشخص سراغش می‌رید.
و با این حال، سخت‌ترین بخش ماجرا همچنان همونه: بلند شدن از روی مبل و شروع کردن!
@mentalskills
🍁🌺🍂
🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃
دو راهکار برای حل خجالتی بودن
تمرین و تقویت مهارتهای اجتماعی: خجالتی بودن ممکن است ناشی از عدم اعتماد به نفس و کم‌توانی در برقراری ارتباط با دیگران باشد. با تمرین و تقویت مهارتهای اجتماعی می‌توانید اعتماد به نفس خود را افزایش داده و به تدریج از خجالتی بودن خلاصه و کوتاه کنید. مثلاً می‌توانید با شرکت در گروه‌ها و فعالیتهای اجتماعی، مهارتهای مذاکره، ارتباط و گفت‌وگو را تمرین کنید و با تکرار آنها، خجالتی بودن خود را کاهش دهید.
تغییر نگرش و افکار منفی: خجالتی بودن ممکن است ناشی از افکار و نگرش‌های منفی درباره خود و ترس از قضاوت دیگران باشد. با تغییر نگرش و افکار منفی به مثبت و سازنده، می‌توانید از خجالتی بودن خلاصه و کوتاه کنید. به جای انداختن خود در مواقع نامطلوب، از خوبی‌ها و مهارتهای خود آگاهی پیدا کنید و به خودتان اعتماد کنید. همچنین می‌توانید با تمرین‌های آرامش و افزایش اعتماد به نفس، افکار و احساسات منفی را کاهش داده و خجالتی بودن خود را کاهش دهید.
@mentalskills
🍀🌺🌿🌱🌺☘️
🌿🌹☘️🍃🌺🌱
تاثیر استرس بر بدن
. سر: مشکلاتی مانند خشم، افسردگی، زودرنجی، عدم داشتن انرژی و تمرکز، حمله هراس و اضطراب.
. قلب: افزایش فشار خون، ضربان قلب و کلسترول، افزایش خطر حملات قلبی.
. پوست: اکنه، پسوریازیس، اگزما، جوش و خارش پوستی.
. معده: زخم معده،ترشح انسولین و افزایش خطر دیابت، چاقی و آسیب به عروق.
. ماهیچه ها: درد، التهاب، تنش، کاهش تراکم استخوان ها، گرفتگی در شانه و کمر.
. سیستم ایمنی: کاهش عملکرد سیستم ایمنی در مقابله با بیماری و افزایش قابل توجه التهاب در بدن که منجر به بیماری های مزمن میشود.
سعی کنید نگرانی و استرس را با استفاده از روشهایی همانند مدیتیشن ، مراقبه ،ورزش کردن ، باغبانی ، تغذیه سالم و داشتن خواب کافی از خود دور کنید.
@mentalskills
🌞
🍂🌻🍁🌻🍂🍁
پانزده نوع ثروت که داشتن آنها ما را ثروتمند میکند
ثروت واقعی فراتر از پول است:
١. نگرش مثبت
٢.ارتباط مؤثر
٣.ادب
۴. یادگیری مادام‌العمر
۵.انضباط شخصی
۶.کوشش برای تندرستی
٧.تقویت آستانه تحمل
٨.خلاقیت
٩.عشق ورزیدن به کار
١٠.داشتن برنامه و هدف
١١.انضباط اجتماعی
١٢.احساس مسئولیت در مقابل محیط زندگی
١٣.مقابله با مصرف‌گرایی
١۴. بخشندگی
١۵.اعتماد به نفس
@mentalskills
« تو دوای همه‌ی درد های منی »
اما دواها نیاز به تکرار دارن
تکرار برای اثر کردن، تکرار برای مداوا شدن!
بی نیاز شدن
بعضی داروها هر هفته لازمن
بعضی ها هرروز، هر 8 ساعت یا هر وعده
« اما تو، هرثانیه برای من لازمی »
از اون دسته قرص و دواها که تا آخر عمر با آدمن
روزی هم که مصرفشون رو قطع یا نامنظم کنی
قبرت رو با دست های خودت کندی !!!
تو دوای دردهای منی
و من بیماری ام که
قرار نیست هیچوقت مداوا بشه.
@mentalskills
🍃☘️🍂🍁🍃☘️🍂🍁🍃☘️
همان‌طور که همه می‌دانیم، افکار ما چه عصبی و چه شاد، دیر یا زود خسته‌کننده و تکراری می‌شوند و این ماجرایی است که باید اجازه بدهیم سیر زمان، کارش را انجام بدهد. باید افکارمان را رها کنیم تا به خیالبافی‌های پوچ و کندی که به‌طور طبیعی به‌سراغ‌شان می‌روند، ملحق شوند. نباید هیزم آتش را با تفکرات رنج‌آور و مجادله‌آمیز، بیشتر کنیم. از همه مهم‌تر، باید بسیار مراقب بود تا وقتی افکارمان به مسیرهای جالبی هدایت می‌شوند، مداخله نکنیم و مسیرشان را تغییر ندهیم. یا اگر هم مداخله می‌کنیم آنها را با حالتی بسیار ملایم از خودمان دور کنیم؛ به‌ویژه وقتی که افکارمان از نوع مشکل‌زا باشند.
همه‌ی نام‌ها - ژوزه ساراماگو
🌻 @mentalskills
انتقاد مخرب
چند دسته انتقاد وجود دارد که نه تنها کمکی به اصلاح ایراد نمیکند بلکه شدیدترین تاثیرات منفی را در روحیه فرد ایجاد میکند.
١. شرمنده کردن
به آن دسته از انتقاداتی گفته میشود که هیچ هدف سازنده ای ندارد افراد موفق در روابط از این نوع انتقاد ها استفاده نمی کنند.
◽️تو خیلی قد کوتاهی، صدایت خیلی خش دارد.
٢. انتقاد نا مشخص
به آن دسته از انتقادها گفته میشود که فرد انتقاد کننده دلیل دقیق انتقاد را بیان نمیکند. انتقاد خیلی کلی که فرد مقابل نمى تواند بفهمد که کجای کارش واقعا ایراد دارد.
◽️شام امشب خوشمزه نبود .
٣. انتقاد بدون ارائه پیشنهاد
به انتقاد هایی گفته میشود که هیچ راهنمایی برای اصلاح رفتار داده نمیشود.
◽️حرف زدنت به دلم نمیشیند.
۴. سرزنش
فرد انتقاد کننده بدون اینکه به شرایط طرف مقابل واقف باشد از او انتقاد می کند و دلایلی مثل تنگی وقت، اوضاع مالی و ... در نظر نگرفته شده باشد.
◽️لباست خیلی چروک است.
۵. تاکید روی نقاط منفی
فرد انتقاد کننده نقاط مثبت کار را در نظر نگرفته و فقط به جنبه های منفی قضیه تکیه میکند.
◽️سالاد شام ترش بود.
۶. تهدید کردن
انتقاد هایی که با "وگر نه" مطرح میشود. وقتی در اصلاح رفتار، متوسل به تهدید شدید بدانید که یا انتقاد شما اثر نخواهد داشت یا به روابط متقابلتان صدمه خواهد زد.
◽️این کار را نکن وگر نه برایت فلان چیز را نمیخرم.
🌞 @mentalskills
ذهن مثبت یعنی قرار نیست همیشه همه‌چیز رو خوب ببینی؛
یعنی حتی وقتی شرایط خوب نیست، بتونی دنبال یک راه بهتر برای مواجهه باهاش بگردی.
یکی از راه‌های ساده برای تمرینش اینه:
هر وقت ذهنت رفت سمتِ
«من نمی‌تونم»
«همیشه خراب می‌کنم»
«هیچ‌چیز درست نمیشه»
از خودت بپرس:
«آیا می‌تونم این فکر رو واقع‌بینانه‌تر ببینم؟»
مثلاً به جای «من همیشه شکست می‌خورم» بگو:
«این بار موفق نشدم، اما می‌تونم ببینم کجای مسیر نیاز به تغییر داره.»
مثبت‌اندیشی یعنی انکارِ مشکل نه؛ پیدا کردنِ راهی سالم‌تر برای فکر کردن به مشکل.
همین تغییرهای کوچک در گفت‌وگوی درونی، کم‌کم روی احساس و رفتار ما هم اثر می‌ذاره.
🍀 @mentalskills
راهی پيدا كردم كه از دوباره صدمه خوردن مصون بمانم:
اگر نگذارم كسی برايم اهميت پيدا كند، ديگر چنين فقدانی را تحمل نخواهم كرد.
📕 مامان_و_معنای_زندگی
✍🏻 اروین_د_یالوم
🌞 @mentalskills
خیلی وقت‌ها آدم‌ها دیگران را نه از روی بدذاتی، بلکه از دلِ زخم‌هایی که هرگز التیام پیدا نکرده‌اند، آزار می‌دهند. این موضوع رفتار آسیب‌زننده را توجیه نمیکند، اما کمک میکند آن را بهتر بفهمیم.
تجربه‌های دردناکِ حل‌نشده می‌توانند بر شیوه‌ی فکر کردن، احساس کردن و رابطه برقرار کردن ما اثر بگذارند. اگر این زخم‌ها دیده و پردازش نشوند، ممکن است در قالب خشم، کنترل‌گری، بی‌اعتمادی، فاصله گرفتن یا تکرار الگوهای ناسالم در روابط ظاهر شوند. گاهی فرد، ناخواسته همان رنجی را به دیگران منتقل میکند که روزی خودش تجربه کرده است.
اما گذشته، سرنوشت ما نیست. آگاهی از این الگوها، پذیرش مسئولیت رفتارهای خود و کمک گرفتن در صورت نیاز، می‌تواند این چرخه را متوقف کند. اینکه زخمی شده‌ایم، انتخاب ما نبوده؛ اما اینکه با آن زخم چگونه زندگی کنیم، مسئولیت امروز ماست.
شناخت ریشه‌های درد، برای توجیه آسیب زدن به دیگران نیست؛ برای این است که زخم‌ها، از نسلی به نسل دیگر منتقل نشوند.
@mentalskills🌞
هنرِ زمین خوردن
(چرا کودکان باید با مشقت بزرگ شوند، نه با درد و رنج؟)
✍️ مصطفی_سلیمانی
بعضی پدر و مادرها دلشان می‌خواهد فرزندشان هیچوقت سختی نکشد. پیش از آنکه زمین بخورد، دستش را می‌گیرند؛ پیش از آنکه اشتباه کند، راه درست را نشانش می‌دهند و پیش از آنکه با مشکلی روبه‌رو شود، خودشان آن را حل می‌کنند. در مقابل، والدینی هم هستند که می‌گویند: «بگذار سختی بکشد تا قوی شود.» انگار میان این دو راه، انتخاب دیگری وجود ندارد. اما کودکان نه با آسایشِ بی‌وقفه رشد می‌کنند و نه با رنج کشیدن. آنچه به رشدشان کمک میکند، تجربه دشواری در فضایی امن و حمایتگر است.
▪️ میان «مشقت» و «درد و رنج» تفاوتی اساسی وجود دارد. مشقت یعنی کودک برای رسیدن به خواسته‌اش تلاش کند، گاهی ناکام بماند، مسئولیت بپذیرد و راه تازه‌ای پیدا کند. اما رنج زمانی شکل می‌گیرد که این دشواری با تحقیر، تهدید، خشونت یا احساس تنهایی همراه شود. کودکی که در مسابقه شکست می‌خورد، فرصتی برای شناختن ناکامی پیدا کرده است؛ اما اگر پس از شکست بشنود «تو هیچوقت به جایی نمی‌رسی»، دیگر فقط با ناکامی مواجه نیست. او ممکن است شکست در یک کار را با بی‌ارزشیِ خودش اشتباه بگیرد.
▪️ کودکی را تصور کنید که می‌خواهد بند کفشش را ببندد. چند بار تلاش میکند و موفق نمیشود. مادری که فوراً بند کفش را می‌بندد، ناخواسته فرصت تمرین را از او می‌گیرد. مادری که با بی‌حوصلگی سرزنشش میکند، تلاش را به تجربه‌ای تلخ تبدیل میکند. اما مادری که کنارش می‌نشیند و می‌گوید «می‌دانم سخت است، یک بار دیگر امتحان کن؛ اگر لازم شد کمکت می‌کنم؛ من همین‌جا هستم»، به او درس مهم‌تری می‌دهد: می‌توان با دشواری روبه‌رو شد، بی‌آنکه در آن تنها ماند.
▪️ تاب‌آوری از همین تجربه‌های کوچک آغاز میشود. از منتظر ماندن برای نوبت بازی، پذیرفتن نتیجه یک امتحان، حل اختلاف با دوست یا جمع کردن وسایل شخصی. هیچ‌کدام از این موقعیت‌ها قرار نیست کودک را خرد کنند؛ قرار است توانایی‌هایش را کمی گسترش دهند. دشواریِ سازنده، متناسب با سن و توان کودک است. مسئولیت مرتب کردن اتاق برای یک دانش‌آموز می‌تواند تمرین استقلال باشد، اما سپردن نگرانی‌های مالی خانواده یا مسئولیت آرام کردن والدین به او، بارِ سنگینی است که به رشد تعلق ندارد.
▪️ گاهی بزرگ‌ترها گمان می‌کنند اگر کودک گریه کند یا ناراحت شود، حتماً تربیتشان اشتباه بوده است. در حالی که ناراحتی همیشه نشانه آسیب نیست. کودک حق دارد از باختن دلگیر شود، از شنیدن «نه» ناامید شود یا از تلاش دوباره خسته باشد. وظیفه والدین حذف همه این احساسات نیست؛ کمک به شناختن و گذر کردن از آنهاست. تفاوت بزرگی وجود دارد میان اینکه بگوییم «گریه نکن، چیزی نشده» و اینکه بگوییم «می‌فهمم ناراحتی؛ وقتی آماده شدی، با هم فکر می‌کنیم چه کار میشود کرد.»
▪️ در سوی دیگر، نباید سخت‌گیری را با تربیت اشتباه گرفت. جمله‌هایی مانند «ما هم سختی کشیدیم و آدم شدیم» به‌تنهایی توجیه مناسبی برای محروم کردن کودک از امنیت و محبت نیستند. بعضی تجربه‌ها انسان را پخته‌تر می‌کنند و بعضی تجربه‌ها زخمی بر جا می‌گذارند که سال‌ها بعد هم در روابط و تصمیم‌های او دیده میشود. قرار نیست کودک برای یاد گرفتن مسئولیت، از محبت محروم شود یا برای مستقل شدن، احساس کند هیچ‌کس پشتیبان او نیست.
▪️ هنر والدگری شاید همین باشد: بدانیم چه وقت باید دست کودک را بگیریم و چه وقت تنها یک قدم عقب بایستیم. اجازه بدهیم اشتباه کند، اما تحقیر نشود؛ شکست بخورد، اما ارزشمندی‌اش زیر سؤال نرود؛ تلاش کند، اما بارِ بیش از توانش را به دوش نکشد. قرار نیست فرزندانمان هرگز زمین نخورند. قرار است وقتی زمین می‌خورند، برخاستن را یاد بگیرند و مطمئن باشند زمین خوردن، قرار نیست زخمی عمیق بر جانشان بنشاند.
@mentalskills🪴
یکی از مهارتهای روانشناختی مهم جرأت‌مندی (Assertiveness) است؛ یعنی بتوانیم بدون پرخاشگری و بدون آسیب زدن به دیگران، درباره‌ی احساسات، نیازها و مرزهای خودمان صحبت کنیم.
جرأت‌مندی یعنی بتوانیم بگوییم:
«من با این موضوع راحت نیستم.»
«این رفتار برای من قابل قبول نیست.»
«من به کمی زمان و فاصله نیاز دارم.»
«می‌خواهم درباره‌ی چیزی که ناراحتم کرده صحبت کنم.»
این جملات الزاماً نشانه‌ی لجبازی یا خودخواهی نیستند؛ گاهی نشانه‌ی این هستند که فرد برای خودش و نیازهای روانی‌اش ارزش قائل است.
گاهی بهترین شکلِ مراقبت از خود، یک «نه» آرام، یک مرز مشخص، یا یک گفت‌وگوی صادقانه است.
پس سلامت روان فقط این نیست که بتوانیم با شرایط کنار بیاییم؛
بلکه این است که بدانیم چه زمانی باید سازگار شویم و چه زمانی باید از خودمان دفاع و مراقبت کنیم.
سازگاری سالم یعنی خودت را با شرایط هماهنگ کنی، بدون اینکه برای حفظ شرایط، خودت را از دست بدهی.
@mentalskills🌻
🌻🍃🌻🍃🌻🍃🌻🍃🌻🍃🌻
زندگی، بیش از هر چیز، هنرِ شناخت مرز میان اختیار و ناتوانی است؛ فهم این حقیقت که نه همه‌ی گره‌ها به مدد عقل و اراده گشوده می‌شوند، نه همه‌ی زخم‌ها التیام می‌یابند و نه جهان همواره با خواست ما سازگار میشود. بااین‌حال، پذیرفتن محدودیت‌ها دشوار است؛ زیرا گاهی اعتراف به ناتوانی، بیش از هر شکستی، غرور و تصویر ما از خویشتن را به چالش می‌کشد.بلوغ، شاید نه در تواناییِ تغییر همه‌چیز، بلکه در شهامتِ تشخیص مرز میان تلاش و پذیرش باشد؛ اینکه بدانیم کجا باید ایستادگی کنیم، کجا رها کنیم و کجا اجازه دهیم زندگی، بیرون از اراده‌ی ما، مسیر خود را طی کند. پذیرش، تسلیم نیست؛ رهایی از نبردی فرساینده با واقعیت است، بی‌آنکه مسئولیت تغییر آنچه هنوز در اختیار ماست، فراموش شود.رشد حقیقی از جایی آغاز میشود که بیاموزیم با ابهام، فقدان و پرسش‌های بی‌پاسخ زندگی کنیم؛ رنج را نه انکار کنیم و نه تقدیس، بلکه چنان در وسعت وجود خویش جای دهیم که به‌جای رسوب کردن و فرسودن ما، نگاه‌مان را عمیق‌تر کند.زیستنِ آگاهانه، هنرِ جمع میان اراده و پذیرش، تلاش و رهایی، قدرت و ناتوانی است. ما همیشه نمی‌توانیم مسیر زندگی را تغییر دهیم، اما می‌توانیم شیوه‌ی مواجهه‌ی خود با آن را دگرگون کنیم. شاید شجاعتِ حقیقی، نه در واداشتن جهان به تغییر، بلکه در بازساختن خویشتن در برابر جهانِ تغییرناپذیر باشد.
محمد حسین مظفریان
@mentalskills
🌞🌻
با شروع پاییز، هوا خنک‌تر و روزها کوتاه‌تر می‌شن و بدن هم کم‌کم باید خودش رو با شرایط جدید هماهنگ کنه. چند تغییر ساده توی عادت‌های روزانه می‌تونه کمک کنه پاییز سالم‌تر و سرحال‌تری داشته باشیم.
۱. صبح‌ها نور طبیعی رو از دست نده
صبح پرده‌ها رو کنار بزن و اگه می‌تونی کمی بیرون برو. کمتر شدن نور روز در پاییز می‌تونه روی ساعت بدن، خواب و حتی حال‌وهوای ما تأثیر بذاره.
۲. ساعت خوابت رو منظم نگه دار
کوتاه شدن روزها ممکنه باعث بشه بیشتر احساس خواب‌آلودگی کنی. سعی کن ساعت خواب و بیدار شدنت خیلی تغییر نکنه تا ریتم بدن به‌هم نریزه.
۳. خونه رو هر روز کمی هوا بده
با سرد شدن هوا معمولاً در و پنجره‌ها بیشتر بسته می‌مونن. چند دقیقه تهویه و ورود هوای تازه، مخصوصاً وقتی چند نفر در خونه هستن، کار ساده اما مهمیه.
۴. آب خوردن رو فراموش نکن
هوای خنک باعث میشه کمتر احساس تشنگی کنیم، اما بدن همچنان به مایعات نیاز داره. یه بطری آب دم دستت بذار تا یادت نره.
۵. پیاده‌روی رو با تابستون خداحافظی نکن
پاییز اتفاقاً یکی از بهترین فصل‌ها برای پیاده‌رویه. فعالیت بدنی منظم هم برای سلامت جسم مفیده و هم می‌تونه به بهتر شدن خلق‌وخو کمک کنه.
۶. خشکی پوست رو قبل از شروعش جدی بگیر
با خنک و خشک شدن هوا، پوست و لب‌ها زودتر خشک می‌شن. استفاده منظم از مرطوب‌کننده رو از همون اوایل پاییز شروع کن، نه وقتی پوست کاملاً خشک شده.
۷. هر عطسه‌ای سرماخوردگی نیست
آبریزش بینی، عطسه و خارش چشم در پاییز می‌تونه به‌خاطر آلرژی فصلی باشه. اگر آلرژی داری، بعد از مدت طولانی بیرون بودن، عوض کردن لباس و دوش گرفتن می‌تونه ورود گرده‌ها به فضای خواب رو کمتر کنه.
۸. هوای سرد به‌تنهایی باعث سرماخوردگی نمیشه
سرماخوردگی رو ویروس‌ها ایجاد می‌کنن، نه سرد شدن هوا. شستن دست‌ها، دست نزدن به چشم و بینی و تهویه محیط‌های بسته همچنان از مهم‌ترین کارهاست.
۹. کم شدن نور روز رو دست‌کم نگیر
اگه هر سال با شروع پاییز به‌طور محسوسی بی‌حوصله، کم‌انرژی یا خواب‌آلود می‌شی، موضوع رو فقط به «حال‌وهوای پاییز» نسبت نده. در بعضی افراد کاهش نور روز می‌تونه با اختلال عاطفی فصلی مرتبط باشه.
۱۰. پاییز رو تبدیل به فصل خونه‌نشینی نکن
هوای سرد ممکنه آدم رو وسوسه کنه بیشتر توی خونه بمونه، اما بیرون رفتن در روشنایی روز، تحرک و داشتن برنامه منظم روزانه می‌تونه هم برای جسم و هم برای روحیه مفید باشه.
@mentalskills
🌞
ذهن آشفته و شلوغ محصول
طفره رفتن و سرکوب احساسات
و نیازهای درونی ماست که مانند
ارباب رجوع های منتظر در سالن انتظار
ازدحام کرده اند و به کار آنها نرسیده ایم.
برای آرامش راهی نیست ،
باید تن به جراحی خود شناسی سپرد.
@mentalskills
🌻🍂🌻
پذیرش حقیقت در مورد سختی‌ها برای آدم امنیت خاطر ایجاد میکند. از نظر روانشناسی آرامش خاطر، موجب آزادسازی انرژی میشود.
هر زمان که ناخوشایندترین و نامطلوب‌ترین وقایع و اتفاقات ممکنه را بپذیریم، دیگر چیزی برای از دست دادن نداریم ...!!
دیل_کارنگی
@mentalskills
سلام دوستان بنده این کلیپ زیبا رو به صورت اتفاقی در پیج آقای شهریار مظاهری دیدم و گویا هماهنگی نمایشگاه هم به عهده آقای بابک بهداد بوده؛ پیشنهاد دادم که اگر بشه در نگارخانه دانش آموزی کانون هنر نمایشگاهی رو برای این بچه ها دایر کنیم و بتونیم به نوعی از طریق بازدید؛ تبلیغات؛ فروش و... بهشون کمک کنیم تا انگیزه ای برای دیگر دانش آموزان کشور باشد. اگر تمایل به همکاری دارید در صفحه شخصی بنده اعلام آمادگی بفرمایید.
با تشکر کرامتی
تاثیر فضای مجازی در روابط خانوادگی
🌼🌺🏵️🍃🌼🌺🏵️🍃🌼🌺🏵️
🌞🍂🌻🍁
پیاده‌روی برای مغز معجزه می‌کنه!
حافظه و قدرت یادگیری رو تقویت می‌کنه.
استرس و اضطراب رو کاهش می‌ده.
تمرکز و قدرت تصمیم‌گیری رو بهتر می‌کنه.
باعث ترشح اندورفین و بهبود خلق‌وخو میشه.
به خلاقیت و شکل‌گیری ایده‌های تازه کمک می‌کنه.
کیفیت خواب رو بالا می‌بره.
در بلندمدت به حفظ سلامت مغز و کاهش خطر زوال شناختی کمک می‌کنه.
حتی روزی ۲۰ تا ۳۰ دقیقه پیاده‌روی می‌تونه برای سلامت مغزت مفید باشه.
@mentalskills
قانون طلایی :
هرچی بیشتر بترسی بیشتر از مغزت استفاده میکنی.
هرچی کمتر بترسی بیشتر از قلبت استفاده میکنی.
✨ @mentalskills
۸ ساعت خوابیدی، ولی هنوز خسته‌ای؟
شاید مشکل اینه که داری خستگیِ اشتباهی رو با خواب درمان میکنی.
همه‌ی خستگی‌ها با خواب خوب نمی‌شن.
گاهی بدنت خسته نیست؛ ذهنت خسته‌ست.
گاهی از فکر کردن خسته‌ای، گاهی از آدم‌ها، گاهی از سر و صدا و گوشی، و گاهی حتی از اینکه مدام باید خودتو خوب و سرحال نشون بدی.
برای همین ممکنه یک شب کامل بخوابی و صبح باز هم حس کنی باتریت نصفه‌ست.
ما فقط به یک مدل استراحت نیاز نداریم؛ ۷ نوع استراحت مختلف وجود داره:
۱. استراحت جسمی
وقتی بدنت واقعاً کم آورده؛ خواب، چرت کوتاه، کشش، ماساژ یا حتی چند ساعت کمتر دویدن دنبال کارها می‌تونه کمکت کنه.
۲. استراحت ذهنی
وقتی مغزت حتی موقع مسواک زدن هم داره جلسه برگزار می‌کنه!
فکر، برنامه، نگرانی، تصمیم، مرور اتفاقات… گاهی مغز فقط چند دقیقه سکوت می‌خواد.
۳. استراحت عاطفی
وقتی از «من خوبم» گفتن در حالی که خوب نیستی خسته شدی.
گاهی استراحت یعنی احساس واقعی‌تو بگی، نه بگی، مرز بذاری و مجبور نباشی همیشه بقیه رو راضی نگه داری.
۴. استراحت اجتماعی
بعضی آدم‌ها بعد از دیدن‌شون حالت بهتر میشه، بعضی‌ها انگار شارژتو می‌کشن.
گاهی لازم داری کمی از رابطه‌ها و جمع‌هایی که فرسوده‌ات می‌کنن فاصله بگیری.
۵. استراحت حسی
نور صفحه، پیام، نوتیفیکیشن، موسیقی، تلویزیون، ترافیک، صدای آدم‌ها…
مغزت گاهی فقط می‌خواد هیچ‌چیزی دریافت نکنه.
۶. استراحت خلاقانه
وقتی زندگی تبدیل شده به کارهای تکراری و وظیفه پشت وظیفه.
طبیعت، موسیقی، نقاشی، کتاب، دیدن یک جای تازه یا ساختن چیزی فقط برای دل خودت می‌تونه دوباره ذهنت رو زنده کنه.
۷. استراحت معنوی
اون خستگی عمیقی که با یک آخر هفته خوابیدن هم برطرف نمیشه.
گاهی آدم نیاز داره دوباره احساس کنه زندگی‌اش معنا، ارتباط و جهت داره.
پس دفعه‌ی بعد که گفتی «نمی‌دونم چرا این‌قدر خسته‌ام»، مستقیم نرو سراغ خواب.
اول از خودت بپرس:
دقیقاً کجای من خسته‌ست؟
بدنم؟ ذهنم؟ احساساتم؟ یا روحم؟
شاید چیزی که لازم داری چند ساعت خواب بیشتر نباشه؛
شاید لازم داری برای مدتی، از چیزی که داره خسته‌ات می‌کنه فاصله بگیری.
🌿 @mentalskills
آیا ما واقعاً داریم کمتر با یکدیگر صحبت می‌کنیم؟
یک پژوهش منتشرشده در مجله Perspectives on Psychological Science به روند کاهش گفت‌وگوهای روزمره پرداخته است.
بر اساس داده‌های بررسی‌شده در این پژوهش، میزان کلمات گفتاری روزانه در فاصله سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۹ کاهش قابل‌توجهی داشته و این کاهش در افراد جوان‌تر، به‌ویژه افراد زیر ۲۵ سال، بیشتر دیده شده است.
اما اهمیت موضوع فقط در «تعداد کلماتی که می‌گوییم» نیست.
مکالمه حضوری یکی از فعالیتهای پیچیده مغز است. هنگام گفت‌وگو، مغز هم‌زمان باید گفتار را پردازش کند، لحن و حالت چهره طرف مقابل را درک کند، منظور او را پیش‌بینی کند، کلمات مناسب را پیدا کند، پاسخ خود را برنامه‌ریزی کند و در همان لحظه به اطلاعاتی که از قبل درباره فرد مقابل می‌داند توجه داشته باشد.
به همین دلیل، ارتباط اجتماعی فقط یک فعالیت عاطفی نیست؛ یک فعالیت شناختی نیز محسوب میشود.
البته این پژوهش نشان نمی‌دهد که کاهش مکالمات علت مستقیم افزایش مشکلات شناختی یا دمانس است. همچنین نمی‌توان صرفاً بر اساس هم‌زمانی این روندها نتیجه گرفت که تلفن همراه، پیام‌رسان‌ها یا شبکه‌های اجتماعی علت این تغییر هستند.
با این حال، پژوهش‌های مختلف نشان داده‌اند که انزوای اجتماعی و فقدان ارتباط اجتماعی با پیامدهای نامطلوب برای سلامت مغز در ارتباط هستند.
پیامک و چت می‌توانند ارتباط ما را حفظ کنند، اما بخشی از اطلاعاتی را که در یک گفت‌وگوی واقعی وجود دارد حذف می‌کنند؛ از جمله لحن صدا، مکث‌ها، حالت چهره، زبان بدن و نیاز به پاسخ‌گویی لحظه‌ای.
شاید بنابراین یکی از ساده‌ترین راه‌های درگیر نگه داشتن مغز، چیزی باشد که بسیار معمولی به نظر می‌رسد: گفت‌وگوی واقعی با یک انسان دیگر.
یک تماس تلفنی به جای پیام.
چند دقیقه صحبت با یک دوست.
پرسیدن یک سؤال بیشتر هنگام گفت‌وگو.
یا حتی چند جمله صحبت کردن با فردی که هر روز می‌بینیم.
مغز برای ارتباط با دیگران ساخته شده است؛ و گفت‌وگو یکی از پیچیده‌ترین شکل‌های استفاده از این توانایی است.
🍁🍃 @mentalskills
نشانه هایی که میگه روحتون خسته شده :
۱_ احساس تنهایی میکنید حتی وقتی دورتون شلوغه.
۲_ چیزهایی که قبلا بهشون علاقه داشتید براتون بی اهمیت شدن.
۳_ هیچ انگیزه ای برای هیچ کاری ندارید.
۴_ پس از استراحتهای زیاد هم نیاز به استراحت دارید.
۵_ بدون هیچ دلیل خاصی استرس دارید.
۶_ خیلی سریع عصبی میشید.
۷_همه کارها براتون کسل کننده و اجباریه.
۸_ ارتباط اجتماعی خیلی کمی دارید و دوس داری تنها باشید.
۹_ دنبال یک تغییر بزرگ هستید ولی
فقط در حد خیال پردازی دنبالش هستید.
۱۰_ بی علاقگی به فعالیتهای روزمره
۱۱_احساسات غیر قابل کنترل
۱۲_مشکل در تمرکز
۱۳_تغییر اشتها و وزن
۱۴_مشکلات خواب
۱۵ احساس درماندگی و ناامیدی
۱۶_دردهای فیزیکی بی دلیل
۱۷_خشم و زودرنجی
۱۸_رفتارهای بی پروا
۱۹_نداشتن انرژی
۲۰_احساس نفرت به خود
-- خب اگه این علامتها رو دیدیم چکار کنیم؟ :
۱- تغییر روال زندگی و روزمرگی
۲- پیاده روی و نرمش و ورزش
۳- تغییر دکوراسیون منزل یا اتاق
۴- نور دهی بیشتر به فضا
۵- یادداشت کردن روزانه احساسات
۶- انجام یوگا و مدیتیشن ( کم هم باشه خوبه )
🍀 @mentalskills
هنرِ مراقبت از خویشتن
مراقبت از خود (Self-Care)، فقط ماسک زدن یا رفتن به ماساژ نیست؛ مراقبت از خود یعنی داشتنِ «مرزهای روانی» محکم.
/ مدیریت هیجان: کمتر حرص خوردن و نظم دادن به زندگی از طریق روتین.
/ صداقت با خود: ننشستن در نقشِ «آدمِ همیشه موافق» برای رضایت دیگران.
/ انتخابِ آگاهانه: حذفِ روابطی که عزت‌نفس ما را می‌خورند.
مراقبت از خود، یعنی یاد بگیریم که اولویتِ اولِ زندگی‌مان، خودمان باشیم.
🕊️ @mentalskills