1351
ساقیا باده بیاور که برانیم همه که بجز عشق تو از خویش برانیم همه #مولانا https://t.me/goolfs
درد من تنهایی نیست؛
بلکه مرگ ملتی است که گدایی را قناعت؛
بی عرضگی را صبر و با تبسمی بر لب این حماقت را حکمت خداوند می نامند.
#گاندی
مجموعهٔ مواعظ و مجالس مولانا یعنی سخنانی است که به وجه اندرز و بهطریق تذکیر بر سر منبر بیان کردهاست.
مولانا در مجالس سبعه به شیوه خطیبان عمل کرده، در آغاز کلام، آیهای از قرآن را آورده و سپس ضمن شرح و تفسیر آن آیه، حدیثی از محمد ص را بیان کرده و آن را با شعر و قصه پروراندهاست. شباهت چشمگیری که بین اسلوب مثنوی با شیوه بیان مجالس سبعه هست.
در ادامه شرح مجالس سبعه مولانا را از بیان دکتر علی حاجی بلند، با هم میشنویم.
گاهی برای تغییر جدی و زیربنایی فقط یک تغییر کوچک لازم است .
از تغییر نترسیم و به کوچکی تحولات نگاه نکنیم
.
من نروم ز پیش تودست منست و دامنت
نوش منست نیش تودست منست و دامنت
خواه مرا به تیر زن خواه ببر سرم زتن
دست ندارم از تو من دست منست ودامنت
چون شوم از تو من جدا دامن توکنم رها
از بر تو روم کجا دست منست و دامنت
بندگی تو بس مرا ذکر تو هم نفس مرا
نیست بجز توکس مرادست منست ودامنت
عشق تو رهبر منست لطف تو یاور منست
دست تو بر سرمنست دست منست و دامنت
چشم منست و روی تو گوشم وگفتگوی تو
پای منست و کوی تو دست منست و دامنت
روی دل است سوی تو قوت دلست بوی تو
مستیم از سبوی تو دست منست و دامنت
قوت روان من توئی گنج نهان من توئی
جان جهان من توئی دست منست و دامنت
حسن تو بوستان من روی تو گلستان من
مهر تو مهر جان من دست منست و دامنت
مهر تواست جان من ذکر تو و زبان من
وصف تو و بیان من دست منست و دامنت
فیض بس است گفتگو برجه و دامنش بجو
چون بکف آوری بگو دست منست ودامنت
فیض کاشانی
زندگی اصیل
امروز جوانان ما به دنبال زندگی بیرودربایستیاند، زندگی بدون دو رویی…
استاد #مصطفی_ملکیان
.
جان به لب داریم و همچون صبح، خندانیم ما
دست و تیغ عشق را زخم نمایانیم ما
از شبیخون خمار صبحدم آسودهایم
مستی دنبالهدار چشم خوبانیم ما ...
#صائب_تبریزی
.
لکنت شعر و پریشانی و جنجال دلم
چه بگویم که کمی خوب شود حال دلم؟
#نجمه_زارع
کرده ام قطع نظر از گرم و سرد روزگار
گل به چشم روزنم از آفتاب و ماه نیست
#صائب_تبریزی
.
هرگزم نقشِ تو از لوحِ دل و جان نَرَوَد
هرگز از یادِ من آن سروِ خرامان نَرَوَد
از دِماغِ مَنِ سرگشته خیالِ دَهَنَت
به جفایِ فلک و غُصهٔ دوران نرود
در ازل بست دلم با سرِ زلفت پیوند
تا ابد سر نَکَشَد، وز سرِ پیمان نرود
هر چه جز بارِ غمت بر دلِ مسکینِ من است
برود از دلِ من وز دلِ من آن نرود
آن چُنان مِهر توام در دل و جان جای گرفت
که اگر سر برود، از دل و از جان نرود
گر رَوَد از پِی خوبان دلِ من معذور است
درد دارد چه کُنَد کز پِی درمان نرود
هر که خواهد که چو حافظ نشود سرگردان
دل به خوبان ندهد وز پِی ایشان نرود،،💞
#حافظ
#هو
نوایی عرفانی دلنشین
آهنگ( لولی شهرآشوب). کاری از هژیر مهرافروز
تا جام مرا بشکست آن لولی شهرآشوب
ماندست خمار دل در حسرت میخانه
با درد گران باری میگردم و میگردم
گرد حرم ساقی دیوانه چو پروانه
.
گرچه دانم که به جایی نبرد راه غریب
من به بوی سر آن زلف پریشان بروم...
#حافظ
از نماز
جز ایستادگی ِ تن ندیدم
و از روزه
جز گرسنگی ِ تن؛
آنچه مراست از فضل _اوست
نه از فعل من.
بایزید_بسطامی
گفت:
«بنده ی من، بِنگر تا بایِستِ دِلت چیست؟»
بِنگرِستم، بایِست ِدلم _او بود.
هر که را جامه ز عشقی چاک شد
او ز حرص و عیب کلی پاک شد
جمله معشوقست و عاشق پردهای
زنده معشوقست و عاشق مردهای
حضرت مولانا
عشق با انسان و آن آمیخته
روح اندر خاک دان آویخته
گفتم ای آرام جان عاشقان
هم شوی درمان درون جسم و جان
ای جمالت عاشقان نشناخته
مرکب معنی درین ره تاخته
ای وصالت سالکان را رهروان
جمله در آیند از ره بی نشان
ای وصالت صادقان صادق شده
در طریق عشق خود لائق شده
ای وصالت عالمان درهای و هوی
در ره تقلید بشکافند موی
ای وصالت اولیا را داد حال
دأب ایشان ماورای قیل و قال
ای وصالت آسمان و هم زمین
هست در تسبیح رب العالمین
ای وصالت شمس را دریافته
نور او در جمله عالم یافته
ای وصالت ماه را هاله زده
گاه بدروگه هلالی بر زده
ای وصالت باد و آتش را به هم
داد وصلت از ره لطف و کرم
ای وصالت بحر را بگداخته
هر زمان درد دگر پرداخته
عطار(بی سرنامه 5)
🔅🔅🪐
҉ ✼ بانو در اوستا یعنی چراغ، فروغ، روشنایی- در اندرزنامه بزرگان زرتشتی
اینها نور خانه هستن آقایان حریم عزت شون رو حفظ کنیم....🌱❤️
اگر جامعهای اجازه دهد که یک بخش از شهروندان خود را نابود و یا تهدید نماید، پس خیلی زود هیچ کس در آن جامعه در امان نخواهد بود.
نیروهائی که به جان مردم افتادهاند را هرگز نمیتوان تحت کنترل قرار داد و آنها به سرعت مسیر بلعیدن بانیان خود، که فکر میشد نجات دادهاند را در پیش خواهند گرفت.
#جیمز_بالدوین
.
دریغا که خلق از حقیقت خود خبر ندارند، و قرآن را بایشان هیچ پیوندی نیست!
"اَم علی قُلوب اَقفالُها" ، "اذا جاءَ نَصرالله والفتح" میباید که در رسد و جز از خدا در نرسد که "نصرُ مِن الله و فَتح قریب".
فتح آن بوَد که قفل از دل بردارند.
#عین القضات همدانی
#نامه ها
حرف قرآن را بدان که ظاهریست
زیر ظاهر باطنی بس قاهریست
زیر آن باطن یکی بطن سوم
که درو گردد خردها جمله گم
بطن چارم از نبی خود کس ندید
جز خدای بی نظیر بیندید
تو ز قرآن ای پسر ظاهر مبین
دیو آدم را نبیند جز که طین
ظاهر قرآن چو شخص آدمیست
که نقوشش ظاهر و جانش خفیست
مرد را صد سال عم و خال او
یک سر مویی نبیند حال او
دفتر سوم، مثنوی معنوی
حضرت مولانا
انسانیت دین خاصی ندارد..
این ڪه در میان مردم زندگی ڪنیم
ولی هیچگاه به ڪسی زخم زبان نزنیم
ودروغ نگوییم،
ڪلڪ نزنیم و دلی رانشڪنیم..
سوء استفاده نڪنیم،حقی راناحق نڪنیم
یعنی انسانیم
بیشتر خلاف در میان خلق چنین است که همه از وجهی راست گفته باشند، ولکن بعضی نبینند، پندارند که همه بدیدند و مثل ایشان چون گروهی نابینایان اند که شنیده باشند که به شهر ایشان پیل آمده است، خواهند که وی را بشناسند، پندارند که به دست وی را بتوان شناخت و دستها در وی بپرماسیدند یکی را دست بر گوش وی آمد و یکی را بر پای و یکی را بر ران و یکی را بر دندان، چون با دیگر نابینایان رسیدند و صف پیل از ایشان پرسیدند، آن که دست بر پای نهاده بود گفت، «ماننده ستونی است» و آن که دست بر دندان نهاده بود گفت، «ماننده عمودی است» و آن که بر گوش نهاده بود گفت، «ماننده گلیمی است» همه راست گفتند و همه خطا کردند که پنداشتد که جمله پیل را دریافته اند و نیافته بودند همچنین منجم و طبیب هر یکی را چشم به ریگی از چاکران درگاه حضرت الهی افتاد، از سلطنت و استیلای وی عجب داشتند، گفتند، «پادشاه خود این است: هذا ربی» تا کسی که وی را راه باز دادن، نقصان همه بدید و ورای آن دید و گفت، «این در زیر دیگری است، و آنچه در زیر بود، خدایی را نشاید. «لا احب الافلین»
کیمیای سعادت «غزالی»
🌻🌿
خود کرده بود غارت عشقش حوالی دل
بازم به یک شبیخون بر ملکِ اندرون زد
دیدار دلفروزش در پایم ارغوان ریخت
گفتار جان فزایش در گوشم ارغنون زد....
🌻🌿
#سعدی شیرازی
آمد آن سنگین دل و صد رخنه در جان کرد و رفت ...
#هلالی_جغتایی
دیدی که یار، جُز سَرِ جور و سِتَم نَداشت
بِشْکَسْت عَهْد، وَز غَمِ ما، هیچ غَم نَداشت
یا رَب مَگیرَش اَرْچِه دِلِ چون کَبوتَرَم
اَفْکَنْد و کُشْت و عِزَّتِ صِیْدِ حَرَم نَداشت
بَر مَن، جَفا زِ بَخْتِ مَن آمَد وَگَرنَه یار
حاشا که رَسْمِ لُطْف و طَریقِ کَرَم نَداشت
با این هَمِه، هَر آنکه نَه خواری کَشید اَز او
هَر جا که رَفْت، هیچ کَسَش مُحْتَرَم نَداشت
ساقی بیار بادِه و با مُحْتَسِب بِگو
اِنْکارِ ما مَکُن که چُنین جام، جَم نَداشت
هَر راهرو که رَه به حَریمِ دَرَش نَبُرْد
مِسْکین بُرید وادی و رَه دَر حَرَم نَداشت
«حافظ»! بِبَر تو گویِ فِصاحَت که مُدَّعی
هیچش هُنَر نَبود و خَبَر نیز هَم نَداشت
حافظ
یک چند میان خلق کردیم درنگ
ز ایشان به وفا نه بوی دیدیم نه رنگ
آن به که نهان شویم از دیدهٔ خلق
چون آب در آهن و چو آتش در سنگ
حضرت مولانا
جهان بی عشق سامانی ندارد
فلک بی میل دورانی ندارد
نه مردم شد کسی کز عشق پاکست
که مردم عشق و باقی آب و خاکست
چراغ جمله عالم عقل و دینست
تو عاشق شو که به ز آن جمله اینست
اگر چه عاشقی خود بت پرستیست
همه مستی شمر چون ترک هستیست
به عشق ار بت پرستی دینت پاکست
وگر طاعت کنی بی عشق خاکست
نئی کم زان زن هندو در نیکوی
که خود را زنده سوزد بر سر شوی
تو کز عشق حقیقی لافی ای دوست
خراش سوزنی بنمای در پوست
#امیرخسرو_دهلوی
عشق است اصل بندگی، من بنده و مولای عشق
عشق است آب زندگی، من بنده و مولای عشق
برتر ز جان دان عشق را، مشمار آسان عشق را
مفروش ارزان عشق را، من بنده و مولای عشق
عشق است جان جان جان، از عشق شد پیدا جهان
عشق است پیدا و نهان، من بنده و مولای عشق
جنت سرای عشق دان، دوزخ بلای عشق دان
جان را فدای عشق دان، من بنده و مولای عشق
عالم برای عشق دان، آدم قبای عشق دان
خاتم لقای عشق دان، من بنده و مولای عشق
عشق است چون شیر ژیان، عشق است چون ببردمان
عشق است نادر پهلوان، من بنده و مولای عشق
مشمار منکر عشق را، هشیار بنگر عشق را
بازیچه مشمر عشق را، من بنده و مولای عشق
نزدیکش آیی گم شوی، چون قطره در قلزم شوی
در آتشش هیزم شوی، من بنده و مولای عشق
جان موجه دریای عشق، دل گوهر یکتای عشق
سر کاسه صهبای عشق، من بنده و مولای عشق
سر مطبخ سودای عشق، جان محفل غوغای عشق
دل جای هایهای عشق، من بنده و مولای عشق
کار من و تدبیر عشق، سعی من و تقدیر عشق
حلق من و زنجیر عشق، من بنده و مولای عشق
فخر من از بالای عشق، از همت والای عشق
وز کبر و استغنای عشق، من بنده و مولای عشق
من عاشق سیمای عشق، من واله و شیدای عشق
من چاکر و لالای عشق، من بنده و مولای عشق
دست من است و پای عشق کرد من است ورای عشق
فیض است و استیلای عشق، من بنده و مولای عشق
- فیض کاشانی
گفتم: چشمم ...
گفت: به راهش می دار!
گفتم: جگرم ...
گفت: پُر آهش می دار!
گفتم: دلِ من ...
گفت: چه داری در دل؟
گفتم: غمِ تو ...
گفت: نگاهش می دار!
#ابوسعيد_ابوالخير
📒سخن ناب
با افراد قدرتمند مالی و سیاسی هیچگاه 👇
۱صمیمی نشوید
۲اعتماد نکنید
۳راز زندگیتان را با آنان درمیان نگذارید
زیرا 👇
آنان از دید دیگری به شما نگاه میکنند 👇
با شما صمیمی میشوند برای منفعت های خودشان
از شما به عنوان طعمه های لذیذ قدرتی خود استفاده میکنند
از ضعف شما برای بالا بردن قدرت خود نهایت استفاده را میکنند
و در آخر شما را از آنچه که در فکر دارید باز میدارند و در برهوتی از سرگردانی رها میکنند ..
پس خودتان را دست کم نگیرید و به آنچه که خود میاندیشید راه را انتخاب و درست قدم بردارید تا از یوق برده بودن رها شوید ..
#بهروز_عزیزی
و گفت :
علامت آنکه حق او را دوست دارد
آن است که سه خصلت بدو دهد.
سخاوتی چون سخاوت دریا،
شفقتی چون شفقت آفتاب ،
تواضعی چون تواضع زمین...
#بایزید_بسطامی