1532
اگر نتوانستی به اهدافت برسی روشت را تغییر بده نه اصولت را. درخت برگهایش را عوض میکند نه ریشهاش را. دکتر علی العمری
۳۶۵ روز با پیامبرﷺ
روز ٢٣٥ آهویی که به پیامبرمان ﷺ قول داد
روزی پیامبر عزیزمان ﷺ در کوچههای مدینه قدم میزد و برای یاری رساندن به انسانها بیقراری میکرد.
پیامبر مهربانمان ﷺ لبریز از شور و اشتیاق برای ادای وظیفهای بود که پروردگارش به او سپرده. درحالیکه با چنین اندیشههایی پیش میرفت، ناگهان چادر یک کوچنشین توجهش را بـه خود جلب کرد. به تیرک چادر، آهویی را بسته بودند. آهو با چشمان زیبا و سرمه کشیدهاش او را نگاه میکرد. به محض دیدن پیامبر ﷺ او را شناخت. همان لحظه به زبان آمد و با صدایی پر از گریه او را خطاب قرار داد. پیامبر عزیزمان ﷺ با مهربانی به او نزدیک شد. آهـو، کـه توجه او را دید، به گفتن ادامه داد:
"صاحب این چادر مرا به دام انداخت، اینجا آورد و مرا به این چوب بست. من دو فرزند دارم. آن دو الان گرسنه شده اند، میخواهم بروم و به فرزندانم شیر بدهم؛ اما این آدم مرا رها نمیکند."
جداییِ آهوی مادر از فرزندانش پیامبر عزیزمان ﷺ را اندوهگین کرد. به فرزندان گرسنهاش فکر کرد که در کوه انتظارش را میکشیدند، از آهو پرسید:
"اگر تو را آزاد کنم، قول میدهی که برگردی؟"
آهو گفت:
"قول میدهم ای پیامبر خدا!" به محض شیر دادن به جگرگوشههایم فوراً همینجا بر میگردم."
پیامبر عزیزمان ﷺ وارد چادر شد. با کوچنشین حرف زد، و او را راضی کرد. سپس، بند را باز و آهو را آزاد نمود. آهوی مادر به سرعت بهسوی کوه دوید؛ تا خود را به فرزندانش برساند. عزیزانش را یافت، بویید و به آنها مهربانی کرد، و از شیر سیر کرد؛ اما او به پیامبر ﷺ قول داده بود، باید پس از شیر دادن به شهر برمیگشت. برای آخرین بار آنها را بویید و مهربانانه لیسید و به سوی پیامبر ﷺ دوید. پیامبرمان ﷺ که دید آهو به قولش عمل کرده است و نزد او برگشته، به فرد کوچنشین پیشنهادی داد:
"این آهو را به من میفروشی؟"
رفتار آهو، قلب آن آدم را هم نرم کرده بود، گفت:
"چه فروختنی ای پیامبر خدا؟! آن را به شما هدیه میدهم."
پیامبرمان ﷺ از هدیۀ مرد کوچنشین خوشحال شد و فوراً بند را از آهو باز کرد و او را آزاد نمود. آهوی مادر از خوشحالی بال در آورده بود، شادمان به سوی کوه دوان شد و نزد عزیزانش رفت. در حالی که بچهآهوها از چشیدن دوباره طعم آغوش مادر خوشحال بودند؛
اشک از چشمان مرد کوچنشین سرازیر بود. او خدا را شُکر میکرد که از امت چنین پیامبری است، که مهربانیاش نه تنها به انسانها که به حیوانات و گیاهان نیز میرسد.
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبرﷺ
روز ۲۳۳ لباسِ هديه
پیامبر ﷺ همچون خورشیدی در مدینه میدرخشید. مردم در هر رفتار او نوعی زیبایی و نیکی مییافتند. پیامبر عزیزمان ﷺ بسیار جوانمرد بود. هر چه داشت به فقرا میداد. قلبش چنان مملو از محبت بود که برای خوشحال کردن مردم، نیازهای خود را به تعویق میانداخت. روزی زنی نزد او آمد. پیراهنی در دست داشت، گفت:
"ای پیامبر خدا! این پیراهن را برای شما د دوختم. لطفاً آن را از من قبول کن."
این رفتارِ زیبای خانم، پیامبرمان ﷺ را متاثر کرد. هدیهاش را پذیرفت. زن با خوشحالی از آنجا رفت. پیامبرمان ﷺ به چنین لباسی واقعاً احتیاج داشت. بسم الله گفت و لباس را پوشید. سپس برای انجام کاری از خانه بیرون رفت. همان لحظه، شخصی نزد او آمد. اصحاب، هر چه را که پیامبرمان ﷺ استفاده میکرد؛ بسیار باارزش میدانستند.
داشتنِ لباسی که پیامبر ﷺ قبلاً آن را پوشیده موجب خوشحالی و افتخار بود. آن فرد، دستی به پیراهن جدید پیامبر ﷺ کشید و گفت: "ای پیامبر خدا! آیا این پیراهن را به من میدهید؟!"
او هرگز کسی را دست خالی برنمیگرداند. حتی اگر چیزی نداشت، به کسی نه نمیگفت.
زیبای زیبایان، پیامبرمان ﷺ، فوراً به خانهاش رفت. لباس را از تنش در آورد، آن را قشنگ تا کرد و برای آن شخص آورد. صحابی با خوشحالی لباس را گرفت و از آنجا رفت. یکی از اصحاب به آن شخص گفت:
"اصلاً کار خوبی نکردی. تو میدانستی که پیامبرمان ﷺ خواستهات را رد نمیکند، و با آنکه میدانستی خودش به آن پیراهن نیاز دارد، آن را از پیامبر ﷺ خواستی. "
آن فرد پاسخ داد:
"سوگند به خدا! من آن را برای پوشیدن از پیامبر ﷺ نگرفتم. بلکه میخواهم از آن به عنوان کفنم استفاده کنم."
این انسانها که تا حدِ خواستنِ لباسِ تنِ پیامبرمان ﷺ با او صمیمی بودند؛ برای او حاضر به هرگونه جان فشانی بودند.
پیامبر عزیزمان ﷺ با وجود آنکه خودش خیلی نیازمند بود؛ اما دیگران را بر خود ترجیح میداد. به خاطر همین کارهای زیباست که همه هستی شیفته اخلاق او هستند.
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبرﷺ
روز ۲۳۱ نیکی به بستگان
پیامبر عزیزمان ﷺ به بستگانش خیلی اهمیت میداد. همیشه به ایشان سر میزد و هر وقت مشکلی برایشان پیش میآمد؛ یاریشان میکرد.
همیشه به کسانی که سراغی از بستگانشان نمیگرفتند، چنین میفرمود:
"به بستگانتان سر بزنید؛ زیرا دیدار و احوال پرسی از بستگان باعث به وجود آمدن محبت میشود، روزی را زیاد کرده و عمر را افزایش میدهد."
روزی شخصی نزد پیامبر ﷺ آمد و گفت:
"ای پیامبر خدا! من به اقوام و نزدیکانم خیلی اهمیت میدهم، و به دیدار آنها میروم؛ اما آنها پیش من نمیآیند. من سراغشان را میگیرم، ولی آنها سراغی از من نمیگیرند. من به ایشان نیکی میکنم؛ اما آنها در حق من بدی میکنند. من با آنها با ادب و احترام رفتار میکنم؛ اما آنها رفتاری زشت و خشن با من دارند."
پیامبرمان ﷺ به او چنین گفت:
"تا وقتی که تو با خویشاوندانت چنین رفتار کنی، الله در همه کارهایت یاورت خواهد بود و تو را از بدیها حفظ خواهد کرد."
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبرﷺ
روز ۲۲۹
پیامبری که سربارِ کسی نمیشد
پیامبر مهربانمان ﷺ نمیخواست سربار کسی باشد. برای همین، مثل انسانی معمولی زندگی میکرد. او اگر میخواست، میتوانست خدمتکاران فراوانی برای خود به کار گیرد. صدها داوطلب مشتاق بودند به اشاره او هر کاری را انجام دهند، اما او زندگیِ ساده را ترجیح داده بود.
پیامبر ﷺ در نظافتِ خانه کمک میکرد. خودش پارگیِ لباسش را میدوخت. خودش کفشش را تعمیر میکرد. خرید خانه را خودش انجام میداد. در کارهای منزل به همسرانش کمک میکرد. به دامها علوفه میداد و شیرشان را میدوشید. او مرتب و منظم بودن را بسیار دوست داشت، و از بیکاری و تنبلی بیزار بود. همیشه از وقتش بهترین استفاده را میبرد و کارهای نیک میکرد. وسایلی را که میخرید، خودش به خانه میآورد. گاهی کسانی میخواستند به او کمک کنند؛ اما پیامبر عزیزمان ﷺ بیآنکه دل طرف مقابلش را بشکند، به آنان چنین میفرمود:
"بهتر آن است که هر کس بارش را خودش به دوش بگیرد؛ اما اگر توان بردن آنها را نداشته باشد باید یاریاش کرد."
مردم از رفتار او الگو برداری میکردند. در خانه به همسرانشان کمک میکردند. خانههاشان را تمیز و پاکیزه نگاه میداشتند. زیبا و تمیز و مرتب لباس میپوشیدند. سربار کسی نمیشدند. ما هم باید از پیامبر عزیزمان ﷺ الگو برداری کنیم. در کارهای خانه به مادر، خواهر و همسرمان کمک کرده، اتاق و لوازممان را خودمان تمیز و مرتب کنیم، و در حفظ نظافت و تمیزیِ لباسها و وسایلمان کوشا باشیم؛ تا پیامبر ﷺ هم از ما راضی و خشنود باشد.
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبر ﷺ
روز ۲۲۷ جوانی که لباسهای زیبا را دوست داشت
پیامبر عزیزمان ﷺ دوست داشت مردم زیباترین و تمیزترین لباسها را بپوشند. خودش هم همیشه لباسهای تمیز و مرتب میپوشید.
روزی جوانی خوشقیافه و خوشپوش نزد او آمد. به پیامبر عزیزمان ﷺ چنین گفت:
"ای پیامبر خدا! من به زیبایی خیلی اهمیت میدهم. دوست دارم از همه متفاوتتر و زیباتر باشم. حتی دوست ندارم کفشهایم شبیه کفش دیگران باشد. آیا این کار من نوعی غرور و تکبر است؟"
پیامبر عزیزمان ﷺ فرمود: "نخیر، اگر آدم مغروری بودی به زیبایی چنین اهمیت نمیدادی. تا زمانی که از جایگاه بالا به اطرافیانت نگاه نکنی و خودت را از آنها برتر ندانی، این کار تو هیچ مشکلی ندارد."
جوان از این سخنان پیامبرمان ﷺ بسیار خشنود شد. او شنیده بود که پیامبرمان ﷺ فرموده:
"چنان لباسهای زیبایی بپوشید، و سر و وضع و لباستان مرتب باشد، که میان مردم همچون سیاهی در میان سفیدی مشخص باشید."
آن جوان خوشقیافه و خوشپوش از فرمایشات پیامبرمان ﷺ چنین آموخت که ساده، مرتب و زیبا پوشیدن، رفتار زیبایی است. او از آن پس، به زیبا و خاص پوشیدن ادامه داد؛ اما هیچ گاه اجازه نداد غرور و تکبر او را فرا بگیرد.
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبر ﷺ
روز ٢٢٥ شادمانیِ پرنده مادر
روزی پیامبرمان ﷺ با یارانش بود که پرندهای را دیدند. پرنده در لانهاش جوجه زیبایی هم داشت. یکی از صحابه بالای درخت رفت و جوجه را از لانهاش بیرون آورد. پرنده مادر با دیدن این صحنه شروع به چرخیدن بالای سر صحابی و تلاش برای نجات فرزندش کرد. اصحاب با شگفتی به پرندۀ مادر نگاه میکردند. پیامبرمان ﷺ با دیدن این منظره فرمود: "چه کسی با گرفتن فرزندش این طور جگر این حیوان را سوزانده است؟ جوجه را سرجایش بگذارید."
و چنین به سخنانش ادامه داد: "آیا تعجب نمیکنید از این پرنده که چگونه برای نجات فرزندش خودش را به آب و آتش میزند؟ سوگند به خدا، محبتِ الله به شما از محبت این پرنده به جوجهاش بسیار بیشتر است."
پس از این فرمایشات پیامبرمان ﷺ اصحاب همدیگر را نگاه کردند. آنان از اینکه میدانستند که الله چقدر دوستشان دارد، خشنود و خوشحال بودند.
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبر ﷺ
روز ۲۲۳
خبری که فرشته آورد
در اطراف مدینه، قبایل یهودی سکونت داشتند. بنینظیر یکی از این قبایل بود. این قبیله در میان مردم به ثروتِ فراوان شهرت داشت. آنها که در قلعههایی استوار و محکم زندگی میکردند؛ با پیامبر عزیزمان ﷺ پیمان صلح امضا کرده و قول داده بودند که نظم و امنیت را بر هم نزنند. اما در این اواخر خلاف پیمانرفتار میکردند، و با دشمنانِ دینِ خدا همدست شده بودند. پیامبر عزیزمان ﷺ که از این قضیه باخبر شده بود؛ به همراه عدهای از یارانش به دیدار آنها رفت. او انسانهای پایبند به عهد و پیمان را دوست داشت، و به آنها که خلف وعده میکردند، به زیبایی هشدار میداد؛ زیرا او طرفدار آشتی و برادری بود.
یهودیها به ظاهر با لبخند و گشادهرویی از پیامبرمان ﷺ استقبال کردند، و گفتند که از این دیدار بسیار خشنود هستند؛ اما در اصل چنین فکر نمیکردند.
پیامبر عزیزمان ﷺ با یارانش پای دیوار خانهای نشسته بودند. چند نفر از خیانتکاران فرصت را مناسب یافتند و پنهانی در گوش هم گفتند:
"برای کُشتن محمّد فرصتی بهتر از این وجود ندارد. بالای دیوار میرویم و سنگی بر سرش میکوبیم. به این ترتیب از دستش خلاص میشویم."
سپس به آرامی از همدیگر پرسیدند: "چه کسی این کار را میکند؟"
کینهتوزی خیانت پیشه گفت: "من این کار را انجام میدهم."
عالمی یهودی به آنها هشدار داد:
"اگر چنین کاری بکنید. خدا به او خبر میدهد. شما با این کار، پیمان صلح را زیر پا میگذارید. بیایید و از این کار دست بردارید."
اما خیانتکاران به حرفهای او توجهی نکردند. سنگی بزرگ را برداشته و بالای دیوار خانه رفتند.
میخواستند سنگ را بر سر زیبای زیبایان، پیامبر عزیزمان ﷺ بکوبند. پیداست که الله اجازه نمیداد پیامبرش دچار چنین بلایی شود. از طریق جبرئیل به پیامبرمان ﷺ خبر رسید. پیامبرمان ﷺ بدون نگرانی از جایش برخاست و به آرامی آنجا را ترک کرد. الله این چنین پیامبر عزیزش را از خطر نجات داد.
پس از رفتن پیامبرمان ﷺ، یکی از حاضران در محل چنین گفت:
"میدانید چرا رفت؟ او از نقشه با خبر شده بود!"
آنها با حیرت به هم نگاه میکردند. از او پرسیدند: "تو این را از کجا میدانی؟"
او پاسخ داد: "او پیامبر است؛ همهٔ ویژگیهای او در تورات آمده است. کاملاً آشکار است که او خاتم پیامبران است. من آن روزی را میبینم که بار و بندیلتان را سوار شترهایتان کرده و اینجا را ترک میکنید."
پرسیدند: "بسیار خوب، چه باید بکنیم؟"
گفت: "مسلمان شوید. به یاران محمّد بپیوندید. به این ترتیب خود و فرزندانتان را نجات میدهید."
گفتند: "نخیر، ما هرگز از راه خود برنمیگردیم."
در روزهای آتی، پیامبر ﷺ برای تمدید پیمان صلح ده روز به بنینظیر فرصت داد؛ اما بنینظیر به پیمان توجه نکردند. به دنبال آن پیامبرمان ﷺ با سربازانش به سمت قلعههای آنها رفت. یهودیها به ناچار تسلیم شدند. پیامبر عزیزمان ﷺ با هیچ یک از آنها کاری نداشت و به کسی کمترین آسیبی نرساند، فقط از آنها خواست که برای حفظ امنیت مدینه باید آنجا را ترک کنند.
یهودیان مال و اموالشان را بار شترها کرده و به سمت محل زندگیِ یهودیان در قلعه خیبر حرکت کردند.
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبر
روز ۲۲۱ خوشحالىِ كودكِ بيمار
پیامبر عزیزمان ﷺ با همه به نیکی و مهربانی رفتار میکرد. برای همین، همه، مخصوصاً کودکان او را خیلی دوست داشتند.
کودکی یهودی در مدینه زندگی میکرد. او هم مثل همه بچهها، پیامبرمان ﷺ را خیلی دوست داشت. هر وقت فرصت مییافت نزد پیامبر ﷺ رفته و در کارهایش به او کمک میکرد. برای خودش کاری دست و پا کرده بود؛ جاهایی را که پیامبرمان ﷺ نماز میخواند برای او تمیز میکرد. برای همین او همیشه در مسجد بود.
پسر بچه یهودی چند روزی بود که به مسجد نمیآمد. پیامبرمان ﷺ نگران شد که چرا کودک پیدایش نیست. سراغش را از یارانش گرفت. گفتند: "مریض شده و در بستر است."
پیامبر عزیزمان ﷺ خیلی ناراحت شد. فوراً اَنَس را صدا زد، و با هم به عیادت کودک رفتند. پیامبرمان ﷺ همواره به اصحاب یادآور میشدند که عیادت از بیمار کار خیلی خوبی است و ثواب زیادی دارد.
پیامبر مهربانمان ﷺ هرگاه به عیادت مریض میرفت، حتماً هدیهای برایش میبرد. هرگز حرفهای بیهوده و ناخوشایند به بیمار نمیگفت؛ بلکه او را با سخنان زیبا خشنود مینمود و برایش آرزوی سلامتی میکرد.
وقتی با اَنَس به عیادت کودک یهودی رفتند، دیدند که رنگ و رویش زرد و پژمرده شده است. پسر کوچولو با دیدن پیامبرمان ﷺ چشمهای بیفروغش درخشید. پیامبرمان ﷺ او را در آغوش گرفت و برایش سخنان شیرین گفت. پیامبر ﷺ که حرف میزد، کودک لبخند میزد، بیماریاش را فراموش کرده بود. پیامبر عزیزمان ﷺ در پایان سخنانش او را به امری بیمانند دعوت کرد. او را به اسلام و مسلمان شدن فرا خواند. کودک برای گرفتن تاییدیه نگاهی به پدرش انداخت. پدرش اگرچه یهودی بود؛ اما خوب میدانست که حضرت محمد ﷺ آخرین پیامبر خداست. به فرزندش گفت:
"به حرف پیامبر ﷺ عمل کن. هرچه بابای قاسم میگوید انجام بده."
کودک بسیار خشنود شد بیدرنگ کلمه شهادتین را بر زبان آورده و مسلمان شد. پسر کوچولوی یهودی، گویی تازه به دنیا آمده بود. پیامبر عزیزمان ﷺ هم به اندازۀ او خوشحال بود. برای او دعا فرمود و رفت.
پیامبر مهربانمان ﷺ، هنگام رفتن این جملات بر زبانش بود:
"پروردگارا! تو را سپاس میگویم که به وسیلهٔ من انسان دیگری را هم از جهنم نجات دادی."
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبرﷺ
روز ۲۱۹
دندانهای نابغه شاعر
نابغه شاعری مشهور و پرآوازه بود. روزی در محضر پیامبرمان ﷺ شعر میخواند که پیامبرمان ﷺ از او پرسید: "بابای لیلا! در شعر میگویی که می خواهی به آن سو بروی. کجاست آنجا که میخواهی بروی؟"
نابغه پاسخ داد: "آنجا که میخواهم بروم بهشت است." سپس شعر دیگری هم برای پیامبرمان ﷺ خواند.
پیامبر عزیزمان ﷺ شعر دیگر او را هم بسیار پسندید و برایش چنین دعا کرد:
"خداوند دهان تو را سلامت دارد!"
نابغه شاعر همواره افتخار میکرد که فردی از امت پیامبر ﷺ است و دعای شخصی چون او را با خود دارد. زیرا آسمانیان و زمینیان محبت پیامبرمان ﷺ را در دل داشتند. یک مشت خاک که بر چهرهٔ دشمنان پاشید، آنها را تار و مار کرد. با نوازش و تماس او، بیماران شفا مییافتند.به خواست الله به آسمانها سفر کرده، مهمان خدا شده، پیامبران را در آغوش گرفته و با ملائک سخن گفته بود.
خدایی که همه این معجزهها را به او هدیه داده، حتماً نه تنها او را خیلی دوست دارد؛ بلکه دوستداران و رهپویان راه او را هم بسیار دوست میدارد.
نابغه پس از گذشت صد و بیست سال از عمرش هنوز همۀ سی و دو دندانش سالم بود. اگر دندانی میافتاد فوراً دندان تازه ای جایش در میآمد. کسانی که او را میشناختند، میدانستند این امر در اثر دعای پیامبرمان ﷺ بوده است.
نابغه که از محبت و دعای پیامبرمان ﷺ برخوردار شده بود؛ در دوران سالمندی هم هنوز سرپا و شاد بود. هنگام خندیدن دندانهای همچون مرواریدش میدرخشید.
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبر ﷺ
روز ۲۱۷زینب؛ زیبای زیبایان
پیامبر عزیزمان ﷺ کودکان را بسیار دوست میداشت. با آنها بازی و شوخی میکرد. برای همین کودکان با دیدن پیامبر ﷺ، سریع و دوان دوان به سمت ایشان میآمدند.
پیامبر خدا ﷺ، روزی داشت وضو میگرفت که دختربچهای به او نزدیک شد. محو تماشای پیامبر عزیزمان ﷺ بود. آن دختر، زینب نام داشت. زینب همه کارهای پیامبر ﷺ را به دقت دنبال میکرد.
پیامبرمان ﷺ وضویش را که گرفت؛ با مهربانی به زینب لبخند زد. کمی آب برداشت و به صورت زینب پاشید. زینب با خوشحالی میخندید. شوخی پیامبرمان ﷺ او را خوشحال کرده بود.
از آن روز به بعد مردم زیبایی و شادابیِ متفاوتی را در چهره زینب میدیدند. گویی آن مشت آب که پیامبر عزیزمان ﷺ به چهرهاش پاشیده بود؛ بر زیباییاش افزوده. از آن روز به بعد، به زینب لقب زیبای زیبایان را دادند.
بچههای دیگر با غبطه تماشایش میکردند و از دیدن چهرهاش سیر نمیشدند. همه وجود زینب کوچولو، لبریز شده بود از شُکر برای الله و تشکر از پیامبرِ خوبیهاﷺ.
ادامه دارد ان شاءالله...
#زمان_اجابت_دعا_در_روز_جمعه
💎 پیامبر ﷺ فرمودهاند:
«#روز_جمعه، دوازده بخش زمانی دارد؛ هر بنده مسلمانی که در آن چیزی از #الله بخواهد، #الله خواستهاش را #برآورده میسازد. #زمان_اجابت_دعا را در واپسین ساعت یا بخش پایانی #جمعه، بعد از #عصر جستجو کنید».
📚 [صحيح أبي داود: ١٠٤٨] 📚
🔴 علّامـة آلبانی رحمه الله میگوید:
به روایت صحیح، صحابه رضی الله عنهم اتفاق نظر داشتند که #وقت_اجابت_دعا_در_روز_جمعه، آخرین ساعت یا بخش پایانی #جمعه، - بعد از #عصر- میباشد.
📚 [صحيـح الترغيـب٤٤١/١ ] .📚
۳۶۵ روز با پیامبر ﷺ
روز ۲۱۴ مژدهای که بُجَیر دریافت کرد
پس از جنگ اُحُد، بسیاری از زنان مدینه بیوه شدند و کودکان بسیاری یتیم. آنان برای تسلّی یافتن نزد پیامبر عزیزمان ﷺ رفتند. با دیدن او غم را فراموش کرده و با شنیدن سخنانش تسلّی مییافتند. پیامبر محبوبمان ﷺ با همه تک تک دیدار میکرد و به همه توجه میفرمود.
روزی پیامبرمان ﷺ در خیابان قدم میزد، در گوشهای از خیابان کودکی را دید که گریه میکرد. به او نزدیک شد و فرمود:
"ای کودک شیرین! چرا گریه میکنی؟ گریه نکن. دوست داری من پدرت و عایشه مادرت باشد؟"
کودک بیدرنگ پاسخ داد:
"بله، البته که میخواهم."
پیامبرمان ﷺ با مهربانی و محبت سر کودک را نوازش کرد و پرسید:
"اسمت چیست؟"
گفت: "بُجَیر"
پیامبر ﷺ فرمود: "از این به بعد اسمت بشیر باشد."
«بشیر» یعنی مژده. کودک آن روز مژدۀ بسیار زیبایی دریافت کرده بود.
آیا مژدهای بالاتر از پسر پیامبر ﷺ و همواره کنار او بودن وجود داشت؟ با این خشنودی، غمِ از دست دادنِ پدر را از یاد برده بود. دوباره بلند شد و پیش دوستانش رفت. او حالا کودکی بسیار خوشحال بود.
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبر ﷺ
روز ۲۱۲
حمزه؛ جوانمردترین جوانمردان
مشرکان چشمشان به حمزه قهرمان بود. خیال میکردند با از میان برداشتن او، میتوانند به پیامبرمان ﷺ دست یابند. اما از ترس جرأتِ نزدیک شدن به او را نداشتند. میدانستند که حمزه جنگجویی توانا و ماهر است و به آسانی نخواهند توانست او را بکشند.
بردهای سیاه به نام وحشی، که در نیزه انداختن بسیار استاد بود؛ برای کشتن حمزه دنبال فرصت مناسب میگشت. هند همسر ابوسفیان، به او گفته بود اگر حمزه را بکشد، آزادش خواهد کرد و نیز وعده پاداشی گرانبها را به او داده بود. وحشی، حمزه را نشانه گرفت و نیزه را به سمت حمزه پرتاب کرد. حمزه با نیزه اصابت کرده به سینهاش بر زمین افتاد، و همان دم به شهادت رسید.
مشرکان غرق در خوشحالی بودند. با انرژی بیشتری به مسلمانان حمله ور شدند. در همین حین، یکی از جنگجویان مشرک بالای تپه رفت و فریاد زد:
"محمد کشته شد. محمد کشته شد."
مسلمانان با شنیدن این شایعه، آشفته و پریشان شدند. حضرت علی (رض) خیلی نگران و پریشان شده بود. آیا این شایعه درست بود؟ آیا پیامبر عزیزمان ﷺ فوت کرده؟ همه جا دنبال او میگشت. بزرگترین آرزویش در آن لحظه دیدنِ دوباره پیامبر ﷺ بود. در حالی که حضرت على (رض) با این افکار به سمت میدان جنگ میدوید، فریاد زدند که: "مژده! پیامبرمان ﷺ نمرده است، او زنده است. اینجاست." مسلمانان با دیدن پیامبرمان ﷺ اطراف او حلقه زدند. دیگر هدف نهایی، نه پیروزی در جنگ، که محافظت از پیامبرمان ﷺ بود.
مشرکان هم که از زنده بودن پیامبرمان ﷺ مطمئن شدند، ترسیدند که مسلمانان دوباره روحیه و نیرو بگیرند. برای همین، از ادامه حمله منصرف شده و آرامآرام میدان جنگ را ترک کردند. به این ترتیب جنگی که در آستانه پیروزی بود، به دلیل عدم رعایت هشدار و دستور پیامبرمان ﷺ از سوی کمانداران، از دست رفت. مسلمانان با تاریک شدن هوا راه بازگشت به مدینه را در پیش گرفتند. پیامبرمان ﷺ زخمی، خسته و غمگین بود. عمو، بسیاری از بستگان و سربازانش را در جنگ از دست داده بود. مسلمانان در راه بازگشت، به درسهایی که از این جنگ گرفته بودند فکر میکردند. به اینکه همواره و در همه حال باید مطیع و فرمانبردار پیامبرمان ﷺ باشند و دستورات او را کاملاً رعایت کنند؛ تا دوباره چنین شکستی را متحمل نشوند.
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبر ﷺ
روز ۲۱۱ پیروزیِ از دست رفته
خالد بن ولید نام داشت. فرماندهای نیرومند و جنگاوری توانمند بود. به خاطر همین ویژگیها او را فرمانده جنگ جبهه مشرکان کرده بودند. تا آن روز اصلاً شکست نخورده بود. شکست در این جنگ برایش خیلی سنگین تمام میشد. حتی اگر سربازانش پریشان میشدند، او حاضر به عقب نشینی نبود. دنبال فرصتی میگشت که بتواند دوباره بر مسلمانان غلبه کند. چشمش به تپه بود. چند بار تلاش کرد از آنجا بگذرد؛ اما تیراندازنی که پیامبرمان ﷺ آنجا گماشته بود، به او اجازه عبور ندادند. خالد بن ولید، در گوشهای از میدان نبرد به این نقشه میاندیشید.
کمانداران بر بالای تپه بیخبر از این نقشه شوم خالد بن ولید خوشحال از پیروزی در جنگ بودند. سربازانِ دشمن همه چیز را رها کرده و آماده فرار بودند. مسلمانان اشیای به جا مانده از آنها را جمع میکردند. تیراندازان هیجانزده، در جایشان بند نمیشدند. برای پیوستن هرچه زودتر به دوستانشان سر از پا نمیشناختند. ظاهراً جنگ خیلی وقت بود خاتمه یافته و مسلمانان پیروز شده بودند. دیگر انتظار کشیدن بر بالای این تپه چه معنایی داشت؟! حتی هشدار پیامبر عزیزمان ﷺ که «تا وقتی خبر ندادیم، از جایگاهِ خود تکان نخورید.» به ذهنشان خطور نکرد.
یکییکی و دوتادوتا پیستهای نگهبانیِ خود را ترک کردند، و به سمت میدان جنگ رفتند. فرمانده ایشان از پشت سر صدا میزد که: "بایستید، نروید، نکند فرمان پیامبرمان ﷺ را فراموش کردید؟"
چند نفر پس از این یادآوری برگشتند؛ اما بسیاری از قبل رفته بودند. این همان لحظهای بود که فرمانده دشمن، خالد بن ولید، انتظارش را میکشید.
به محض ترک کردن پُست نگهبانی از سوی کمانداران، خالد با سربازان باقی مانده به سمت تپه حرکت کردند.
چند کماندار حاضر در تپه با همه توانشان مقاومت کرده اما موفق به توقف آنها نشدند. خالد بن ولید و سربازانش تپه را به تصرف خود درآوردند. در لحظهای دور از انتظار مسلمانان، از پشت به ایشان حمله کردند. بسیاری از مسلمانان که فکر کرده بودند سپاهیان دشمن میدان جنگ را ترک کردهاند، سلاحهای خود را زمین گذاشته بودند. هیچ کدام انتظار حمله تازهای را نداشتند.
در جبهه دیگر، سربازان دشمن با دیدن این استادیِ خالد بن ولید دوباره صفوف خود را مرتب کردند، با پیوستن به فرماندهشان، از نو به سپاه اسلام هجوم آوردند. مسلمانان درحالیکه در جنگ پیروز شده بودند؛ ناگهان گرفتار بازیِ دشمن شدند. کمانداران از ترک پُستشان بسیار پشیمان بودند.
حالا هرج و مرج در میدان جنگ حاکم بود. مسلمانان داشتند شکست میخوردند.
عده خیلی کمی کنار پیامبرمان ﷺ بودند. این چند مؤمن شیردل هرچه از دستشان میآمد، میکردند تا آسیبی به پیامبر عزیزمان ﷺ نرسد. دشمن هم با همۀ توانش حمله میکرد.
پیامبر عزیزمان ﷺ زخمی شده بود. حضرت ابوبکر (رض)، علی (رض) و حمزه برای مراقبت و محافظت از او خود را پیشمرگ کرده بودند. انبوهی از جنازه اطراف پیامبرمان ﷺ افتاده بود. اصحابِ با وفای پیامبر ﷺ اجازه نمیدادند آسیبی به پیامبر عزیزمان ﷺ برسد.
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبرﷺ
روز ٢٣٤ پهلوان کسی است که بتواند بر خشمش غلبه کند
در خیابانهای مدینه دو نفر دعوا میکردند. یکی از آن دو از شدت عصبانیت نزدیک بود رگهای گردنش پاره شود. چشمهایش از حدقه بیرون آمده و رنگ چهرهاش سیاه شده بود. همان هنگام، پیامبر عزیزمان ﷺ از آنجا میگذشت. با دیدن چهره برافروخته فرد عصبانی، به حاضران فرمود:
من جملهای میدانم که اگر این فرد آن را بگوید؛ خشم و عصبانیتش از بین خواهد رفت. آن جمله «أعوذ بالله من الشيطان الرجيم» است. یعنی از شر شیطان به خدا پناه میبرم.
آنان که این عبارت را از پیامبرمان ﷺ شنیدند، نزد فرد خشمگین رفتند و به او گفتند: "باید بگویی، أعوذ بالله من الشيطان الرجیم." این را از پیامبر عزیزمان ﷺ شنیدیم. آن شخص همچنان عصبانی بود و گفت:
"مگر دیوانهام که از شیطان به خدا پناه ببرم، راحتم بگذارید."
پیدا بود که نمیخواهد بر خشمش پیروز شود. پیامبرمان ﷺ به یارانش فرمود:
"میدانید پهلوان کیست؟"
گفتند:
"کسی که نتوانسته باشند پشتش را به خاک بمالند."
پیامبرمان ﷺ فرمود:
"نخیر، پهلوانِ واقعی آن کسی است که هنگام خشم، بر خشمش پیروز شود، و بر خودش مسلط باشد."
پیامبرمان ﷺ با این سخنانش داد و فریاد از سر خشم و ناسزاگویی را نکوهش میکرد، و توصیه میفرمود که فردِ عصبانی، هنگام عصبانیت تصمیمی نگیرد که بعداً از آن پشیمان شود؛ بلکه باید پس از آرام شدن و با فکر و عقل تصمیم درست را بگیرد.
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبرﷺ
روز ۲۳۲
او حتی دروغِ شوخی را هم دوست نداشت
پیامبر عزیزمان ﷺ حتی دروغِ شوخی را هم خوشایند نمیدید. روزی مهمان خانهای شده بود. خانمِ صاحبخانه بچهاش را صدا زد:
"عزیزم! زود باش بیا اینجا. ببین یه چیزی به تو میدهم که خیلی دوستش داری. "
پیامبر عزیزمان ﷺ از مادر پرسید:
میخواهی چه به او بدهی؟
زن پاسخ داد: "به او خرما میدهم."
پیامبرمان ﷺ پس از شنیدنِ پاسخِ آن خانم، فرمود:
"اگر او را صدا میزدی و چیزی به او نمیدادی، برایت یک گناهِ دروغ نوشته میشد."
ما هم باید خیلی مراقب صحبتها و شوخیهای خود باشیم، و حتی موقع شوخی کردن با دوستانمان از گفتنِ سخنان دروغ پرهیز کنیم؛ زیرا این نوع شوخی هم دروغ به حساب میآید، و خدا و پیامبرمان ﷺ دوست ندارند ما حتی در شوخی هایمان دروغ بگوییم.
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبرﷺ
روز ۲۳۰
غذای بدونِ بسم الله
پیامبر عزیزمان ﷺ هیچ کاری را بدون بسم الله انجام نمیداد. پیش از آغاز هر کاری حتماً «بسم الله» میگفت. پیش از آغاز به خوردن غذا نیز «بسم الله» گفته، از سمت خودش و از یک طرف شروع به خوردن میکرد.
دوست داشت دیگران هم چنین رفتار کنند. روزی گروهی از یاران نزد او آمدند و گفتند:
"ای پیامبر خدا! ما خیلی غذا میخوریم؛ اما سیر نمیشویم."
پیامبرمان ﷺ فرمود:
"احتمالاً به تنهایی غذا میخورید."
گفتند:
"بله."
پیامبرمان ﷺ چنین نصیحت فرمود:
"از این به بعد دسته جمعی سر سفره بنشینید، و غذا خوردن را با بسم الله آغاز کنید. خواهید دید که پروردگار به غذایتان برکت خواهد بخشید."
سپس ادامه داد:
"وقتی سفره پهن شد، کسی تا موقع جمع شدن سفره از جای خود بلند نشود؛ حتی اگر سیر شده باشد، و برای آنکه دیگران شرمنده نشوند همچنان وانمود به خوردن کنند."
یک بار هم در حالی که مشغول غذا خوردن بود، به کودکی که نزدش آمده بود، چنین فرمود:
"عزیزم! بفرما سر سفره. بسم الله بگو. همیشه با دست راست و از جلو خودت غذا بخور."
در این توصیه هم فواید بسیاری هست. اصحاب به سخنان پیامبرمان ﷺ عمل کردند و در طول زندگیشان به آداب غذا خوردن پایبند بودند.
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبر ﷺ
روز ۲۲۸
دعای بهشت برای مادرِ دوم
پیامبر عزیزمان ﷺ در کودکی، پدر و مادرش را از دست داد. در آن سالها عمو و زن عمویش مراقبت از او را بر عهده گرفتند. پیامبرمان ﷺ خوبیهای زن عمویش، فاطمه، را در حق خودش هیچگاه فراموش نمیکرد. او با پیامبرمان ﷺ بهتر از فرزندان خودش رفتار میکرد. برای همین پیامبرمان ﷺ به او میگفت: "فاطمه مادرِ دوم من پس از مادرم است." پیامبر ﷺ همواره به دیدارش رفته و در احترام گذاشتن به او هرگز کوتاهی نمیکرد. زن عمویش پیر شده بود و سرانجام فوت کرد. پیامبرمان ﷺ که از مرگش با خبر شد، محزون شده و فرمود: "امروز مادرم مُرد." برای انجام آخرین وظیفهاش نسبت به زن عمویش، خود را برای نماز جنازه حاضر کرد. با دستهای خودش او را به گور سپرد. دعا کرد از عذاب قبر در امان باشد. برای او اشک میریخت. حاضران تعجب کرده بودند و میگفتند: "ای پیامبرخدا! هرگز شما را این گونه ندیده بودیم."
او هرگز نیکی و خوبی را فراموش نمیکرد. برای همین فرمود: "پس از عمویم ابوطالب، او بیش از همه به من نیکی کرد." و افزود: "برای اینکه لباس بهشت را بر او بپوشانند، به درگاه خدا دعا کردم." سپس دستهایش را به دعا برداشت:
"مادر جان! خداوند همواره به تو نیکیها و زیباییها عطا فرماید! تو بعد از مادرم، مادرم شدی. خودت گرسنه ماندی؛ اما مرا سیر کردی. خودت نپوشیدی؛ اما
مرا پوشاندی. خودت نخوردی اما به من خوراندی...
پروردگارا! مادرم فاطمه را عفو کن! او را به بهشت بفرست. دعای مرا قبول بفرما."
حاضران از این همه وفای پیامبرمان ﷺ بسیار متأثر شدند و با دیدن این همه مهربانی، احترام و علاقه ایشان به پیامبر ﷺ دو چندان شد.
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبر ﷺ
روز ٢٢٦ سیلی که در کوچه و خیابان جاری شد
آن روزها فرمان جدیدی رسیده بود. الله آن را با آیاتی از قرآن کریم بر پیامبر عزیزمان ﷺ نازل فرمود:
"ای مومنان! شراب و قمار و بتها و تیرهای قرعه، چیزی جز پلیدیهایی از کردار شیطان نیستند، پس از آنها دوری گزینید، باشد که رستگار شوید. جز این نیست که شیطان میخواهد به وسیله شراب و قمار میان شما دشمنی و کینه بیفکند، و شما را از یاد الله و نماز باز دارد، پس آیا از این اعمال دست میکشید؟" (المائده_۹۱-۹۰)
با نازل شدن این آیات، شراب که تا آن روز خیلی وابستهاش بودند، بر همه مسلمانان حرام شده بود. پیامبر عزیزمان ﷺ با مأموریت دادن به منادیان، این خبر را به گوش همه رساند. منادیان در کوچهها و خیابانها اعلام میکردند: "باخبر باشید که شراب حرام شده است."
با اعلام این خبر، تکاپویی در مردم پدید آمد. کسانی که آیات قرآن را شنیده بودند؛ حتی نمیخواستند قطرهای از این پلیدی و آلودگی و حرام در خانهشان باشد. برای همین، هرچه شراب در خمرهها داشتند در خیابانها ریختند. در کوچهها و خیابانهای مدینه، سیلی از شراب راه افتاده بود. مسلمانان به خاطر جلب رضایت الله و رسولش به آسانی از عزیزترین چیزهای خود میگذشتند.
ممنوعیت شراب، انسانها را از بدی و آلودگی حفظ میکرد. زیرا امکان آلوده شدن آدم مست به هر نوع زشتیِ دیگری هم وجود دارد.
مردم وقتی شراب مینوشیدند عقلشان از کار میافتاد و نمیدانستند چه میکنند.
بعدتر که به هوش میآمدند نمیدانستند در حالت مستی چه کرده اند. مسلمانان شُکرِ الله را به جای آوردند که ایشان را از چنین اعتیاد زشتی نجات داده است.
پیامبر عزیزمان ﷺ در مورد بدیهای شراب چنین میفرمود:
"از شراب دوری کنید؛ زیرا کلید همه بدیهاست."
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبر ﷺ
روز ٢٢٤ آخرین نشانهها
زيد بن سونه خاخام؛ بسیار باسواد بود. او ویژگیهای آخرین پیامبر را در کتابها خوانده، و بسیاری از این نشانهها را به چشم خود در پیامبرمان ﷺ دیده بود. دو ویژگیِ دیگر مانده بود تا با دیدن آنها به پیامبریِ محمد ﷺ یقین یابد. آن دو نشانه عبارت بودند از:
نرمخویی و غالب آمدن بر عصبانیت، و پاسخ پخته و سنجیده دادن در مقابل رفتار جاهلانه دیگران.
برای همین، پیامبرمان ﷺ را از دور تعقیب میکرد. روزی پیامبرمان ﷺ با حضرت علی (رض) در راه که شخصی جلویشان را گرفت و با چشمانی پر از التماس چنین گفت:
"ای پیامبر خدا! در روستای ما قحطی و خشکسالی آمده است. مردم تشنه و گرسنه هستند. آیا به ما کمک میکنید؟"
پیامبر عزیزمان ﷺ رو کرد به حضرت علی (رض) و فرمود: "علی! چه داریم که بتوانیم به او بدهیم؟" خاخام زید که فرصت مناسبی یافته بود خودش را به پیامبر ﷺ رساند، و گفت که میتواند به عنوان قرض مقداری خوراکی به ایشان بدهد؛ به شرطی که در تاریخ مشخص آنها را باز پس گیرد. پیامبر عزیزمان ﷺ شرطِ زید را پذیرفت، و به تفاهم رسیدند. زید فوراً رفت و چیزهایی را که وعده داده بود با خود آورد.
پیامبر عزیزمان ﷺ همه را برای روستای قحطی زده فرستاد.
مدت کوتاهی از آن ماجرا میگذشت. روزی پیامبر عزیزمان ﷺ به همراه حضرت عمر (رض) و عدهای دیگر از یارانش از جایی باز میگشتند که زید جلویشان را گرفت. هدفش این بود که با رفتار زشت و ناپسند او را عصبانی کند؛ تا پیامبریِ ایشان را بیازماید. یقه پیامبرمان ﷺ را گرفت و فریاد زد:
"ای محمد! بدهیات را بده. شما مردمی هستید که از دیگران وام میگیرید؛ اما آن را پس نمیدهید. من شما را میشناسم!" حال آنکه تاریخ بازپرداخت بدهی هنوز فرا نرسیده بود. حضرت عمر (رض) با دیدن این رفتار او، عصبانی شد و فریاد زد: "این حرفهای زشت را به پیامبر ﷺ زدی؟ به خدا سوگند اگر از او شرم نمیکردم حسابت را کف دستت میگذاشتم."
زید با دیدن خشم حضرت عمر (رض) ترسید و چند گام عقب رفت، پیامبر عزیزمان ﷺ بسیار آرام بود. رو کرد به حضرت عمر (رض) و گفت:
"عمر! تو باید به من توصیه میکردی که به زیبایی بدهیام را بپردازم، و به او هم توصیه میکردی که به زیبایی طلبش را بخواهد. حالا با او برو و طلبش را بده و چون او را ترساندی کمی بیشتر خرما به او بده."
پس از فرمایشات پیامبرمان ﷺ، حضرت عمر (رض) طلب زید را داده و چنان که پیامبرمان ﷺ فرموده بود خرمای بیشتری هم به او داد.
خاخام زید با دیدن رفتار پخته و مهربانانه پیامبرمان ﷺ در مقابل رفتار زشت و ناپسندش با خود اندیشید که هرگز انسانی نیکاندیشتر از او در جهان پیدا نخواهد شد.
حالا، آخرین نشانههای مورد انتظار را هم دیده بود. چنین شخصی قطعاً میبایست پیامبر خدا باشد. زید از هیجان میلرزید، از خوشحالی داشت پرواز میکرد. همان جا کلمه شهادتین را بر زبان آورد و مسلمان شد.
* یقه - یخن
* خاخام - علما و پیشوایان دین یهود
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبر ﷺ
روز ۲۲۲ شکایتِ شتر نزد پیامبر ﷺ
شتری در نخلستانی زندگی میکرد. روزی از روزها، شتر خیلی ناراحت بود. داد و فریادش به آسمانها میرسید. از این طرفِ باغ به آن طرف میدوید. هر کس به او نزدیک میشد به او حمله میکرد. سرانجام، افسار برید و از باغ بیرون پرید و با همه توانش شروع به دویدن کرد. کسی جرأت نداشت جلویش را بگیرد.
با خشم و فریاد تا دمِ درِ مسجدالنبی آمد. کسانی که این صحنه را دیدند، نگران و پریشان شدند. فوراً رفتند و به پیامبرمان ﷺ خبر دادند. پیامبر مهربانمان ﷺ با همه مخلوقات دلسوزانه رفتار میکرد. ایشان در آن لحظه، مشغول صحبت با اطرافیانش بود. به محض دریافت این خبر، صحبت را رها کرده، از مسجد بیرون آمد و پیش شتر رفت. همه نفسها را در سینه حبس کرده و تماشا میکردند.
شتر خشمگین به محضِ دیدنِ پیامبرمان ﷺ زانو زد. گویی او همان شتری نبود که کمی پیشتر همهجا را به هم ریخته بود. یک باره آرام شد. به حالت سجده، سرش را به زمین میسایید. پیامبر عزیزمان ﷺ با دستان خوشبویش گردن شتر را نوازش کرد. شتر انگار میخواست چیزی به پیامبرمان ﷺ بگوید. پیامبرمان ﷺ کمی بیشتر به او نزدیک شده و به او گوش سپرد. سپس به حاضران فرمود که شتر از صاحبش شکایت دارد. صاحب شتر را فراخواند، و به او نصیحت فرمود که با شترش به نیکی رفتار کند. سپس از او قول گرفت که شتر را به کارهای سخت وادار نکند.
شتر که دید پیامبرمان ﷺ در مورد او با صاحبش صحبت کرده تا دیگر او را اذیت نکند، و کار اضافی از او نکشد؛ با نگاهی پر از مِهر به پیامبرمان ﷺ نگاه کرد.
پیامبر عزیزمان ﷺ گفتوگو با یارانش را رها کرده، نزد شتر رفته و به درد و شکایت او گوش داده بود.
پیامبر عزیزمان ﷺ مانع پایمال شدن حقِ حیوان شده بود؛ زیرا ایشان احقاق حق را بالاتر و مهمتر از هر چیزی میدانست.
برای همین، حیوانات، انسانها، و همه مخلوقات شیفته عدالت او بودند.
* احقاق - مطالبه نمودن حق
ادامه دارد ان شاءالله...
#زمان_اجابت_دعا_در_روز_جمعه
💎 پیامبر ﷺ فرمودهاند:
«#روز_جمعه، دوازده بخش زمانی دارد؛ هر بنده مسلمانی که در آن چیزی از #الله بخواهد، #الله خواستهاش را #برآورده میسازد. #زمان_اجابت_دعا را در واپسین ساعت یا بخش پایانی #جمعه، بعد از #عصر جستجو کنید».
📚 [صحيح أبي داود: ١٠٤٨] 📚
🔴 علّامـة آلبانی رحمه الله میگوید:
به روایت صحیح، صحابه رضی الله عنهم اتفاق نظر داشتند که #وقت_اجابت_دعا_در_روز_جمعه، آخرین ساعت یا بخش پایانی #جمعه، - بعد از #عصر- میباشد.
📚 [صحيـح الترغيـب٤٤١/١ ] .📚
۳۶۵ روز با پیامبر ﷺ
روز ۲۲۰
رفتار احترام آميز «داجين كبوتر»
پیامبر عزیزمان ﷺ حیوانات را بسیار دوست داشت. اصلاً نمیخواست با آنها بدرفتاری شود. همواره به صاحبان حیوانات هشدار میداد. به آنها اذیت و آزار نرسانید.
پیامبر مهربان ﷺ اسامی زیبایی بر حیوانات میگذاشت و گاهی آنها را نوازش میکرد. خودش یک شتر و یک پرنده داشت. اسم شترش قصوه و نام کبوترش داجین بود. ایشان در رعایت حقوق حیواناتش خیلی دقت میفرمود. رفتار پرمهرِ او همچنان که در همه مخلوقات اثر میکرد، این دو را هم متأثر کرده بود. آنها هم علاقه و احترام خود را به پیامبرمان ﷺ نشان میدادند.
قصوه، خیلی نرم و آرام به پیامبر ﷺ سواری میداد. او هرگز با انسانی به اندازه پیامبرمان ﷺ دلسوز و مهربان روبرو نشده بود، برای همین دوست نداشت از او جدا شود.
داجین هم پرندهای خانگی بود. او در خانه پیامبر عزیزمان ﷺ زندگی میکرد. اوج خوشحالیِ داجین زمانی بود که پیامبر ﷺ منزل بود. تا پیامبر ﷺ منزل میآمد به گوشهای میرفت و با چشمان ریزش پیامبر ﷺ را تماشا میکرد. به رفتارها و گفتار او دقت میکرد. گویی به پیامبرمان ﷺ احترام میگذاشت. بی سر و صدا و حرکت میماند. تا پیامبرمان ﷺ از خانه بیرون میرفت، داجین به تکاپو افتاده، از گوشهای به گوشه ای پرواز کرده و چهار گوشه خانه را میگشت. عایشه (رض) متوجه این حال کبوتر شده بود.
رفتارِ آرام در حضور پیامبر ﷺ و بیقراریِ داجین در نبود او را به احترام و علاقهاش به پیامبرمان ﷺ نسبت میداد.
عایشه (رض) رفتار عجیب این پرنده شگفتانگیز را برای مهمانان تعریف میکرد.
هر وقت عایشه (رض) از داجین تعریف میکرد، داجین مثل بچههای خجالتی سرش را پایین میانداخت.
احتمالاً داجین میدانست که چه پرنده خوشبختی است، و از زندگی در خانه و کنار پیامبرمان ﷺ خیلی لذت میبرد.
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبرﷺ
روز ۲۱۸
کودکی که اذان را مسخره میکرد
اَبومحذوره بچه شوخی بود. به محض خواندن اذان، بچهها را جمع کرده و کارهای مؤذن را تقلید میکرد و صداهای عجیب و غریب در می آورد، و بچهها را میخنداند. او با خندیدن آنها تلاش میکرد صدایش را خندهدارتر هم بکند.
یک روز بعد از نماز عصر، پیامبرمان ﷺ به سمت خانهاش میرفت که در راه اَبومحذوره را دیـد که به تقلید مؤذن میپردازد. آرام به او نزدیک شد. دستی به شانهاش زد و گفت:
"چه صدای خوبی داری! بیا و در مسجد ما هم یک اذان بخوان."
پس از این سخنان پیامبرمان ﷺ، اَبومحذوره خیلی خجالت کشید. نمیدانست چه بگوید. درحالیکه سرش را پایین انداخته بود، به همراه پیامبر عزیزمان ﷺ به مسجد رفت. قلبش از هیجان تندتند میزد. همه جسارتش را جمع کرد و یک اذان نصفه نیمه خواند. او میخواند و پیامبر عزیزمان ﷺ کاستیها و اشتباهاتش را اصلاح میفرمود. پیامبر ﷺ پس از تمام شدن اذان، موهای اَبومحذوره را نوازش کرد، کمی پول به او داد و فرمود: "مبارک باشد!" و رفت.
اَبومحذوره از این رفتار زیبا و پر از عفو و رحمت پیامبر ﷺ در شگفت بود. با شرمندگی و ناراحتی رفتن پیامبرمان ﷺ را تماشا میکرد. آن روز اَبومحذوره تصمیم مهمی گرفت. او میخواست برای مؤذن شدن در مسجد پیامبر ﷺ تلاش کند. شاید این گونه میتوانست به جبران خطایش بپردازد. مدتی به تمرین اذان پرداخت. وقتی احساس کرد دیگر به خوبی اذان میخواند. نزد پیامبرمان ﷺ رفت و اجازه خواست که در مسجد اذان بگوید. ابومحذوره که قبلاً اذان را مسخره میکرد؛ حالا با شوق و علاقه اذان میخواند. رسولالله ﷺ او را مؤذن مسجد النبی کرد.
اَبومحذوره کارش را با اشتیاق انجام داده و مؤذن موفقی شد. او که صدای خیلی بلندی داشت؛ سالها وظیفه مؤذنی را با دقت انجام داد. اَبومحذوره به کسانی که میپرسیدند چرا موهایت را کوتاه نمیکنی؛ چنین پاسخ میداد: "من چگونه میتوانم موهایی را کوتاه کنم که پیامبرمان ﷺ آنها را نوازش فرموده است؟!"
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبر ﷺ
روز ٢١٦ خرماهایی که با دعا برکت یافتند
حضرت عبدالله در جنگ اُحُد به شهادت رسید. مقدار زیادی بدهی و شش کودک یتیم از او به جا مانده بود. با رسیدنِ فصلِ خرما، طلبکاران برای دریافت طلبشان به خانواده عبدالله مراجعه کردند. خانواده فقط دو باغ خرما داشتند. ثمرِ آنها خیلی کم بود و کفاف بدهی ها را نمیداد. این وضعیت خانواده عبدالله را دچار سختی کرده بود. عبداللهِ شهید، فرزندی به نام جابر داشت. طلبکاران میآمدند و یقه او را میگرفتند و میگفتند:
"ما طلبمان را میخواهیم. تا آن را نگیریم دست از سرت بر نمیداریم."
جابر مانده بود که چه بکند. چون فرزند ارشد خانواده بود؛ همه مسئولیت بر دوش او بود. بدهیها زیاد و داراییِ موجود خیلی اندک بود. چنان که اگر همه دار و ندارشان را هم میفروخت، کفاف بدهیها را نمیداد.
حضرت جابر تحتِ فشار قرار داشت. از سویی غم از دست دادن پدر او را آزار میداد، و از سوی دیگر انبوه طلبکاران، برای همین نزد پیامبر عزیزمان ﷺ رفت و گفت:
"ای پیامبر خدا! میدانید که پدرم عبدالله در جنگ اُحُد شهید شد. بدهکاری زیادی وجود دارد. طلبکاران به من فشار میآورند. من هم توان پرداخت آن همه بدهیها را ندارم."
پیامبر عزیزمان ﷺ با شنیدن حرفهای جابر غمگین شد. دلش میخواست او را از این تنگنا نجات دهد. برای همین فرمود: "همه محصول را جمع آوری کنید و به من خبر بدهید."
جابر فوراً به باغ رفت. دستور پیامبر ﷺ را اجرا کرد. سپس پیامبر عزیزمان ﷺ به باغ آمد. میان خرماهای جمع آوری شده چرخی زد، دست به دعا برداشت. سپس به جابر گفت: "طلبکاران را دعوت کن."
طلبکاران آمدند. خرماها را وزن کرده و به هرکس طلبش را دادند. در مدت کوتاهی طلب همه آنها از خرماهایی که با دعای پیامبر ﷺ برکت یافته بود تأمین شد.
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبر ﷺ
روز ۲۱۵ روغنِ تمام نشدنی
در مدینه زنی خوشقلب به نام اُم مالک زندگی میکرد. اُم مالک فرزندان زیادی داشت. او هر چند فقیر بود؛ اما دلی بسیار ثروتمند داشت، و هدیه دادن به دیگران را خیلی دوست داشت.
دلبسته پیامبر عزیزمان ﷺ بود. خواست با هدیهای این دلبستگی را نشان دهد. اما در خانه چیزی جز کمی روغن نداشت. ناچار همان را برداشت و نزد پیامبرمان ﷺ رفت. ظرف روغن را به پیامبر ﷺ تقدیم کرد. پیامبرمان ﷺ فهمیده بود که آن خانم چیزی جز همان ظرف برای هدیه دادن نداشته است. هدیهاش را پذیرفت که دلش نشکند. کمی پس از رفتن آن خانم، همان خیک روغن را آورد و به او هدیه داد و گفت: "این خیک را اصلاً فشار ندهید."
زن به محضِ در دست گرفتن خیک بسیار تعجب کرد. زیرا خیکی را که تقریباً خالی داده بود، حالا پُر دریافت میکرد.
از آن روز به بعد، این زن سخاوتمند هرگز بدون روغن نماند. هرگز از آن روغن کم نمیشد. هر وقت فرزندانش گرسنه میشدند. اُم مالک کمی از آن روغن را به نان میمالید و فرزندانش با خوردن آن سیر میشدند. این یکی از معجزات برکت پیامبرمان ﷺ بود. پیامبر عزیزمان ﷺ سخاوت و فداکاریِ آن بانو را چنین پاسخ دادند.
* خیک - ظرف چرمی که از پوست بز و گوسفند ساخته میشود.
ادامه دارد ان شاءالله...
۳۶۵ روز با پیامبر ﷺ
روز ۲۱۳ پیامبر ﷺ، سرچشمه امید
مسلمانان زیادی در اُحُد شهید شدند. پس از آنکه مشرکان میدان جنگ را ترک کردند،
پیامبرمان ﷺ و سپاهیانش به سوی مدینه به راه افتادند. زنان و کودکان در مدینه به استقبالشان آمدند. برادر، فرزند و پدرانشان در جنگ شرکت کرده بودند. همه کنجکاو و نگران بودند.
وقتی پیامبرمان ﷺ را سالم و استوار سوار بر اسبش دیدند، خیلی خوشحال شدند. یکی از زنان نزد پیامبرمان ﷺ دوید، افسار اسبش را گرفت. فرزند عزیزش سعد، در جنگ شهید شده بود. آن بانو چنین میگفت:
"پدر و مادرم به فدایت ای پیامبر خدا! همین که تو را سالم دیدم؛ دیگر هیچ مصیبتی برایم دشوار نیست."
پیامبر عزیزمان ﷺ از این حالِ او بسیار متأثر شد. به او چنین گفت:
"ای مادر سعد! مژده باد به تو و دیگران! شهدا همه در بهشت گرد آمدند. دوستِ هم شدند. ایشان برای ورود خانوادههایشان به بهشت از پروردگارشان تقاضا میکنند."
اُمسعد، گرچه پیامبر عزیزمان ﷺ را بسیار دوست داشت، اما غمِ از دست دادن فرزند، جگر زن بیچاره را آتش میزد. برای بردباری در مقابل این مصیبت از پیامبرمان ﷺ تقاضای دعا کرد. پیامبر محبوبمان ﷺ چنین دعا فرمود:
"پروردگارا! اندوه قلبی او و خانوادهاش را محو کن. بازماندگان ایشان را از بهترین بازماندگان قرار ده."
مسلمانانی که از اُحُد بازگشته بودند، آرام و بیصدا و اندوهگین به خانههایشان رفتند. پیامبرمان ﷺ هم اگرچه غمگین، اما امیدوار به آینده بود؛ زیرا یقین داشت که حق قطعاً پیروز خواهد بود.
پیامبر عزیزمان ﷺ وقتی به خانه رسید، دید که دخترش فاطمه، برای عمویش حمزه، و دیگر شهدا گریه میکند.
او را با محبت در آغوش گرفت و به او مژده داد که تا فتح مکه دیگر چنین واقعهای را تجربه نخواهند کرد.
پیامبر ﷺ و مسلمانان با دعا و صبر در انتظار روزهای آینده خواهند بود.
ادامه دارد ان شاءالله...
#استغفار_موجب_رحمت_الهی_است.
🔸قالاللهﷻ: ﴿لَوْلَا تَسْتَغْفِرُونَ اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ﴾ [سوره نمل ۴۶]: چرا نباید از خدا طلب آمرزش(استغفار) کنید تا مورد مرحمت قرار گیرید؟
✔️ نزدیکترین بندگان به رحمت خداوند متعال کسانی هستند که بیشتر #استغفار میکنند.
🍂 وقتی برای قرآن وقت نمیماند...
یعنی دلمان را برای چیزهایی خرج کردهایم که هیچوقت سیرمان نمیکند.
🍂 وقتی برای قرآن وقت نمیماند...
یعنی وقتها را به دنیا دادهایم و برای خدا فقط خستگیمان مانده است.
🍂 وقتی برای قرآن وقت نمیماند...
یادمان میرود که آرامش، نه در شلوغی، که در همین چند آیه است.
🍂 وقتی برای قرآن وقت نمیماند...
یعنی دلمان جای دیگری مشغول شده؛ وگرنه دلِ مشتاق، همیشه وقت پیدا میکند.
🍂 وقتی برای قرآن وقت نمیماند...
شاید وقت کم نیست؛ اولویتها جابهجا شدهاند.
﴿وَاذْكُرْ رَبَّكَ إِذَا نَسِيتَ﴾
«و پروردگارت را هرگاه فراموش کردی، یاد کن.»