579
دکوپاژ یعنی بریدنِ جهان به قابهای کوچک معنا — گاهی در فیلم، گاهی در موسیقی، گاهی در رنگ
Beethoven - Piano Sonata No. 23 in F Minor, Op. 57 "Appassionata"
آپاسیوناتا برای من تجسمی از تناقضهاست
داستان اوبرمان
اوبرمان روزی بدون اینکه دلیل روشنی بدهد، شهر و زندگی عادی را ترک میکند و به سوی کوههای ژورا و سپس سوئیس میرود.
در اولین نامهها اعتراف میکند که احساس میکند با جامعه «ناهماهنگ» است.
«دیدم با جامعه هماهنگ نیستم؛ نیازهای من با آنچه دنیا ساخته، جور درنمیآید.»
وقتی به دریاچهها، درهها و کوههای سوئیس میرسد، تصور میکند طبیعت میتواند درمانش کند.
در نامههایش توصیفهای طولانی از مه، صخرهها، رودخانهها و سکوت کوهستان میآورد. اما این توصیفها فقط منظره نیستند؛ هر منظره آینهی حال درونی اوست.
اینجاست که مشهورترین پرسش کتاب را مینویسد؛ همان جملهای که لیست ابتدای Vallée d'Obermann نقل میکند:
«چه میخواهم؟ من کیستم؟ از طبیعت چه باید بخواهم؟»
کمکم اتفاق عجیبی میافتد.
طبیعت همانقدر زیباست، اما دیگر در او احساسی ایجاد نمیکند.
او متوجه میشود مشکل از شهر نبوده؛ مشکل را با خودش به کوه آورده است.
اگر از خودت فرار کنی، هر جا بروی خودت را با خودت میبری.
بعد از مدتی به نزدیکی پاریس، جنگل فونتنبلو، میرود.
آنجا خاطرهای از کودکی به سراغش میآید و برای اولین بار میفهمد چیزی که دنبالش بوده، شاید اصلاً مکان نبوده، بلکه گذشتهای بوده که دیگر قابل بازگشت نیست.
این کشف دردناک است:
نه شهر نجاتش داد،
نه طبیعت،
نه خاطره.
در واقع، بحران او بحران «هویت» است، نه فقط افسردگی یا تنهایی.
پایان کتاب با نوعی پذیرش است:
شاید زندگی پاسخ قطعی نداشته باشد
شاید انسان مجبور باشد با همین جستوجوی بیپایان زندگی کند.
Beethoven – Piano Sonata No. 7 in D Major, Op. 10, No. 3: II. Largo e mesto
Читать полностью…
خودآگاهی، از لحاظ رشد و تکامل فردی، پدیده ای فرعی و ثانوی است و وقت آن رسیده که سرانجام این واقعیت روشن را درک کنیم. سیستم روانی نیز درست مانند بدن، دارای یک ماقبل تاریخ تشریحی مربوط به میلیون ها سال است. و همان طور که امروز بدن انسان در هر عضو خود نتیجهی این تکامل را متجلی میسازد، و هنوز همه جا آثار مراحل پیشین را نشان میدهد، درمورد روان نیز میتوان همین مطلب را گفت. خودآگاهی تکامل خود را از حالتی حیوانگون که به نظر ما ناخودآگاه مینماید شروع کرد و همین فرایند تمایز یافتن، در هر کودکی تکرار میشود.
روان کودک در حالت ماقبل خودآگاهی، همه چیز هست جز لوحی سفید، و در این مرحله به صورت خاصی قابل تشخیص است پیشاپیش شکل گرفته و به علاوه با تمام غرائز مختص انسان و نیز شالوده های پیشینی کنش های عالیتر، سرشته شده است.
در دراز مدت، ارادهی آگاهانه هرگز نمیتواند جای غریزهی حیات را بگیرد.
خاطرات، رویاها، اندیشه ها📚
کارل گوستاو یونگ✒️
کیشلوفسکی، دربارهی Talking Heads :
«وقتی میپرسی دو ضربدر دو چند میشود و معلوم میشود چهار است، شاید این بهعنوان یک واقعیت جالب باشد؛ اما پرسشهایی که واقعاً هیجانانگیزند، آنهایی هستند که پاسخی ندارند.»
در طول این مستند از آدم های مختلف پرسیده میشه:
تو کی هستی؟
چی میخوای از زندگی؟
-The boy and the heron (2023)
Hayao Miyazaki📽️
انیمهای دربارهی مواجهه با سوگ، پذیرفتن فقدان و ادامه دادن زندگی؛ نه به معنای عبور کامل از اندوه، بلکه یاد گرفتن زندگی کردن در کنار اون.
وای بر ما، زیرا که روز رو به زوال نهاده است و سایه های عصر دراز می شوند
و هستی ما چون قفسی که پر از پرندگان باشد
از ناله های اسارت لبریز است
و در میان ما کسی نیست که بداند
که تا به کی خواهد بود
موسم حصاد گذشت و تابستان تمام شد
و ما نجات نیافتیم
مانند فاخته برای انصاف می نالیم و نیست
انتظار نور میکشیم و اینک، ظلمت است
و تو ای نهر سرشار که نفس مهر تو را می راند
به سوی ما بیا
به سوی ما بیا
فروغ فرخزاد
Liszt — Les Préludes
آیا زندگی چیزی جز مجموعهای از پیشدرآمدها برای آن نغمهٔ ناشناخته است؛ نغمهای که مرگ نخستین و باشکوهترین نت آن را مینوازد؟
— آلفونس دو لامارتین، Les Prélude
@DecoupageLayers
Chopin – Nocturne Op 27: No 1 In C Sharp Minor
@DecoupageLayers
-Shame (1968)
Ingmar Bergman📽️
بعضی وقت ها همه چیز مثل یک رویا به نظر میرسه
دیگه رویای من نیست، مال آدم دیگهایه
که من هم به زور در اون نقش دارم
فکر میکنی چی میشه وقتی کسی که خواب مارو دیده از خواب بپره و از اونچه دیده شرمگین باشه؟
@DecoupageLayers
Gabriel Faure - Cello Sonata No. 1 in D Minor, Op.109: II. Andante
@DecoupageLayers
Bernart de Ventadorn —
Can vei la lauzeta mover «وقتی چکاوک را میبینم که بال میگشاید»
حدود ۸۰۰ سال پیش
چکاوک را که دیدم در آسمان بال گشود،
فهمیدم بعضی شادیها فقط برای تماشا کردناند.
@DecoupageLayers
Dmitri Shostakovich — Preludes, Op. 34
@DecoupageLayers
سمفونى پنجم، كه آن را در همان تابستان نوشت، در نوامبر ١٩٣٧ براى نخستين بار در سالن اركستر فيلارمونيک لنينگراد اجرا شد. فيلولوگی سالخورده گفته بود بيش از اين فقط يک بار به عمرش شاهد چنین استقبال و تحسين گسترده و مصرانه اى بوده است: چهل و چهار سال پيش، وقتی چایكوفسكى شخصاً اولين اجراى سمفونى ششمش را رهبرى كرد.
خبرنگاری - خل وچل؟ اميدوار؟ همدل؟ - سمفونى پنجم را «پاسخ اخلاقی يک هنرمند شوروى به انتقادات بجا» توصيف كرد. او هم هرگز اين گفته را تكذيب نكرد؛ و خيلى ها خيال كردند اين عبارت به دست خود او بالاى پارتيتور نوشته شده. اين چند كلمه مشهور ترين كلماتى از آب درآمدندكه او در عمرش نوشت، كلماتى كه در واقع هرگز آن ها را ننوشته بود. او مقاومتی نكرد، چون اين كلمات موسيقى اش را حفظ مى كردند.
بگذار كلام از آن قدرت باشد، زيرا كلام نمى تواند موسيقى را لكه دار كند. موسيقى از كلام مى گريزد؛ هدفش همين است و ابهتش نيز به همين.
هیاهوی زمان📚
جولین بارنز✒️
@DecoupageLayers
2046 (2004)
Wong Kar-wai
قدیما، وقتی کسی رازی داشت که نمیخواست هیچکس ازش باخبر بشه، میرفت بالای یه کوه بلند و توی تنهی یه درخت سوراخی درست میکرد. بعد آرومآروم رازش رو توی اون سوراخ زمزمه میکرد و بعد سوراخ رو با گل میپوشوند. اینطوری، راز برای همیشه همونجا میموند و هیچکس ازش باخبر نمیشد.
Franz Liszt – Vallée d’Obermann, Années de pèlerinage
الهام اصلی این قطعه از لیست، مربوط به رمان Obermann نوشتهٔ اتین پیور دو سنانکور، نویسندهٔ فرانسوی، هست.
لیست درموردش گفته : «این کتاب همیشه رنج مرا آرام میکرد.»
قطره قطره سلامت روان جمع میکنم، کیلو کیلو از دست میدم.
Читать полностью…
Moonlit Landscape with a Bridge 1648/1650
Aert van der Neer
Schumann - Kinderszenen, Op. 15: No. 7, Träumerei
@DecoupageLayers
به سبب بیماریام، چیز دیگری نیز فراراهم رسید که شاید بتوانم آن را به عنوان تصدیق چیز ها بدانگونه که هستند، تعریف کنم و آن یعنی «آری» گفتن غیرمشروط به چیزی که هست بی اعتراض ذهنی، یعنی پذیرش شرایط هستی به صورتی که آن را میبینم و میفهمم؛ پذیرش سرشت خویش به گونهای که هستم.
در آغاز بیماری خود احساس میکردم که چیزی در نگرش من غلط است و من تا حدی از این بابت مقصرم، لیکن وقتی انسان راه تفرد را دنبال میکند وقتی زندگی خودش را زندگی میکند، باید خطاها را بپذیر، زیرا زندگی بدون این اشتباهات کامل نمیشود و حتی برای یک لحظه تضمینی وجود ندارد که گرفتار خطا نشویم و با در پرتگاه خطرات مرگبار درنغلتیم.
شاید بیندیشیم که راه امنی نیز وجود دارد، اما آن راه، راه مرگ خواهد بود. آن گاه دیگر چیزی رخ نخواهد داد، یعنی دستکم چیزهای درست. آن کس که راه مطمئن در پیش میگیرد با مرده فرقی ندارد.
فقط پس از بیماریام بود که فهمیدم گردن نهادن آدم به تقدیر خودش تا چه حد اهمیت دارد. بدین طریق ما آن من یا ایگو را پرورش میدهیم که وقتی وقایع ادراک ناپذیر رخ میدهد، درهم نخواهد شکست. آن
“من” را که تاب میآورد، تاب تحمل حقیقت را و میتواند با دنیا و سرنوشت کنار آید.
خاطرات، رویاها، اندیشه ها📚
کارل گوستاو یونگ🖋️
-La Jetée (1962)
Chris Marker📽️
هیچ چیز خاطرات را از لحظات عادی متمایز نمیکند.
بعدهاست که آنها با نشان دادن زخم هایشان مدعی یادآوری میشوند.
@DecoupageLayers
-Autumn Sonata (1978)
Ingmar Bergman📽️
فیلم «سونات پاییزی» برگمان دربارهی ارتباط یک مادر و دختر هست. مادر، یک ویرتئوز پیانوست و سالهاست احساساتش رو نسبت به دخترش سرکوب کرده؛ و همین، خلأ عاطفی عمیقی بینشون به وجود آورده.
خلاصهی بینظیر فیلم برای من در این سکانس رقم میخوره؛ جایی که دختر، پرلودیاز شوپن رو مینوازه. نگاهِ ذوقزده و متعجبِ مادر دنبالش میکنه و کمکم به حسرت تبدیل میشه؛ انگار که برای اولین بار داره دخترش رو میبینه و میشنوه.
اما بعد از تمام شدن قطعه، باز هم احساسی بروز نمیده و این بار خودش قطعه رو با تفسیر خودش مینوازه.
پرلود از درد میگه نه از خیالو نگاه غمبار لیو اولمان… تمام فاصله و دردی رو که این جدایی میان مادر و دختر به وجود آورده، میشه در همین نگاه خواند.
باید آرام، واضح و خشن بنوازی
حالا اولین ضرب هارو در نظر بگیر
آزارش میده اما اینو نشون نمیده
حالا یه آرامش کوتاه
که تقریبا بلافاصله از بین میره
دردش سرجاشه
♡
Schubert, Piano Trio No. 2 in E-flat major, D. 929, Op. 100
@veronicagoesboating
Purcell: Dido and Aeneas, Z.626 / Act 3: "When I Am Laid In Earth"
دیدو، ملکهٔ کارتاژ، عاشق آئنیاس، شاهزادهٔ تروایی، میشه. آئنیاس هم عاشق دیدوست، اما سرنوشتش اینه که کارتاژ رو ترک کنه و به ایتالیا بره تا مأموریتش رو انجام بده. جادوگر داستان با فرستادن پیامی جعلی از طرف خدایان، آئنیاس رو مجبور میکنه که دیدو رو ترک کنه.
وقتی دیدو متوجه میشه آئنیاس قصد رفتن داره، از شدت خشم و ناراحتی او رو پس میزنه؛ حتی وقتی آئنیاس میگه حاضر شده برخلاف فرمان خدایان بمونه، دیدو نمیپذیره و میگه همین که یکبار به ترک کردنش فکر کرده، کافی بوده.
آئنیاس میره و دیدو که میدونه دیگه نمیتونه زندگی رو ادامه بده، آخرین آریای خودش رو میخونه: When I am laid in earth یا همان Dido's Lament
در این صحنه، دیدو در آغوش بلینْدا، خواهر و همراهش، آخرین لحظات زندگیاش رو میگذرونه. میگه:
“When I am laid in earth…”
«وقتی مرا در خاک میگذارند...»
و از بلینْدا میخواد او را به یاد داشته باشد، اما سرنوشتش را فراموش کند:
“Remember me, but ah! forget my fate.”
«مرا به یاد بیاور، اما آه، سرنوشت مرا فراموش کن.»
@DecoupageLayers
Josquin des Prez — Miserere mei, Deus
ژوسکن دپره این قطعه رو بر اساس داستان واقعیِ یک واعظ ساخت؛ مردی که در زندان زیر شکنجه مجبور شده بود به چیزهایی که حقیقت نداشت اعتراف کنه. بعد از شکنجه، در زندان متنی نوشت و از خدا طلب بخشش کرد؛ نه فقط برای گناه، بلکه برای اینکه زیر فشار شکنجه نتونسته بود در برابر اعتراف دروغ مقاومت کنه.
Miserere mei, Deus یعنی:
«خدایا، بر من رحم کن.»
این جمله در طول قطعه بارها و بارها
تکرار میشه.
@DecoupageLayers
بن بست ۱۳۵۶
پرویز صیاد
این فیلم بر اساس داستان کوتاهی از چخوف به نام «نقل از دفتر خاطرات یک دوشیزه» است.
@veronicagoesboating
Dmitri Shostakovich — Symphony No. 5 in D minor
@DecoupageLayers
Bach❤️ - Matthäus-Passion, BWV 244 / Zweiter Teil: 39. "Erbarme dich"
@DecoupageLayers