Telegram-канал akhtar_ir - کانال خبری اختر: Unsorted

کانال خبری اختر

09 August 2025 00:06

*
خاموشی‌های برنامه‌دار؛ انفجار خاموش خشم و استیصال مردم ایران*

هادی سامع

در هفته‌های اخیر، قطعی‌های مکرر برق در ایران به بحرانی ملی و عمیقاً اجتماعی تبدیل شده است. دولت تلاش کرده با انتشار جدول خاموشی‌ها تصویر «مدیریت کنترل‌شده» را ارائه دهد، اما واقعیت آن است که قطع‌ها نه فقط طبق برنامه نیستند، بلکه بی‌ثباتی و نوسانات بی‌خبر مردم را از حد تحمل خارج کرده است.

این بحران نه تنها یک مشکل فنی و زیرساختی است، بلکه مسیر روانی و اجتماعی جامعه را به سمت فروپاشی تدریجی روحیه و اعتماد عمومی سوق داده است. روندی که کارشناسان از آن به عنوان فرسایش آرام اما مخرب اعتماد و امید جمعی یاد می‌کنند.

در ابتدا، خاموشی‌ها به شوخی‌های تلخ و طنزهای تلخ در شبکه‌های اجتماعی بدل شد؛ واکنشی ساده و موقت به بحرانی که مردم هنوز باور نداشتند. اما این شوخی سریع جای خود را به کلافگی و سازگاری اجباری داد. مردم برای حفظ زندگی روزمره، برنامه‌های کاری، تحصیلی و خانوادگی‌شان را بر اساس خاموشی‌ها تنظیم کردند، اما این سازگاری تنها زخم‌های عمیق‌تر را پنهان می‌کرد.

با گذشت زمان، این زخم‌ها عمیق‌تر شدند و خشم جایگزین امید شد. خشم از ناکارآمدی، از وعده‌های بی‌عمل، از حس نادیده گرفته شدن. خشم از حکومتی که به جای حل ریشه‌ای بحران، تنها به مدیریت مقطعی و پوششی اکتفا می‌کند.

پیامد این خشم، بی‌اعتمادی عمیق و گسترده به نهادهای حاکمیت است. هر بار که برق قطع می‌شود، این بی‌اعتمادی تازه‌تر و ریشه‌دارتر می‌شود، و در نهایت به استیصال مطلق مردم می‌رسد؛ جایی که امید به بهبود شرایط از بین رفته و تنها راه‌حل‌های فردی و موقتی به فکر مردم می‌رسد: از خرید ژنراتور گرفته تا برنامه‌ریزی برای مهاجرت.

اما این استیصال، تنها یک مسئله فردی نیست؛ بلکه تهدیدی جدی برای ثبات سیاسی و اجتماعی کشور است. خاموشی‌های برق، چراغ امید و اعتماد مردم به حاکمیت را خاموش کرده‌اند و جای آن را خشم خاموشی گرفته که می‌تواند به انفجاری ناگهانی و غیرقابل کنترل تبدیل شود.

در برخی شهرها، گزارش‌ها از تجمعات اعتراضی در برابر دفاتر شرکت برق و ادارات محلی حکایت دارد؛ تجمعاتی که با برخوردهای امنیتی مواجه شده‌اند. این روند نشان‌دهنده عمق بحران اجتماعی است که خاموشی‌ها باعث آن شده‌اند؛ بحرانی که دیگر به سادگی نمی‌توان آن را با وعده و جدول خاموشی مدیریت کرد.

کارشناسان هشدار می‌دهند که اگر دولت به جای اقدام عاجل و برنامه‌ریزی بلندمدت، تنها به سیاست‌های موقتی ادامه دهد، احتمال گسترش اعتراضات و بی‌ثباتی اجتماعی بسیار بالا خواهد رفت. آنها معتقدند که بحران برق، آینه‌ای است از مشکلات عمیق‌تر مدیریتی و زیرساختی که نیازمند تغییرات ساختاری است.

سؤال بزرگ این است: آیا این بحران نتیجه واقعی کمبود منابع است، یا سال‌ها سوءمدیریت، بی‌توجهی و تعلل در اصلاح زیرساخت‌ها؟ اگر پاسخ شفاف و اقدام قاطع نباشد، این خشم خاموش به بحران‌های عمیق‌تر و گسترده‌تر سیاسی، اجتماعی و اقتصادی منجر خواهد شد که هزینه‌های آن برای کشور جبران‌ناپذیر خواهد بود.