💾 تصنیف دوش‌دوش

🎤باصدای: #هاله_سیفی_زاده
🎤نوازنده: علی قمصری

به‌مناسبت زادروز هاله سیفی‌زاده

🗓#روزنگار_تاریخ_زنان

هاله سیفی‌ زاده متولد ۱۴ مهر ۱۳۶۳ در کرمانشاه، هنرمند زن کرد اهل ایران است. وی از سن ۱۳ سالگی نزد معصومه مهرعلی فراگیری آواز ایرانی را آغاز کرد همچنین به‌ طور همزمان نزد عموی خود محمدحسین سیفی‌ زاده (از شاگردان محمدرضا شجریان) به فراگیری سه‌ تار و نیز نزد مهدی اصفهانی به فراگیری تنبک پرداخت. وی از سال ۱۳۸۰ با گروه سرمد به سرپرستی علی قمصری فعالیت حرفه‌ای خود را در عرصهٔ موسیقی آغاز کرد.

وی در شهریور ۱۳۸۶ موفق شد در جشنوارهٔ منطقه‌ای مقام نخست را به عنوان همخوان برتر کسب کند.

او همزمان به فراگیری سلفژ و صداسازی نزد لوریس هویان می‌پرداخت. سیفی‌زاده در سال ۱۳۸۷ وارد دانشگاه موسیقی شد و به صورت آکادمیک به تحصیل در رشتهٔ موسیقی پرداخت و در همین دوره کنسرت‌های مختلفی را با گروه‌های مختلف در داخل و خارج از کشور تجربه کرد.


#زنان_تاثیر_گذار
#معرفی_زنان_تاثیرگذار

〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️

#آهنگ_شب
#موسیقی_زنان
#صدای_زن

❤️ @Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

❤️ #روزنگار_تاریخ_زنان

🗓 ۵ اکتبر، سالروز درگذشت شانتال آکرمن؛ کارگردان، هنرپیشه، فیلمنامه‌نویس و سینماشناس لهستانی‌تبار اهل بلژیک

✅ #معرفی_زنان_تاثیر_گذار

〰️〰️〰️〰️〰️〰️

شانتال آکرمن (به فرانسوی: Chantal Anne Akerman)؛ زادهٔ ۶ ژوئن ۱۹۵۰ - درگذشته ۵ اکتبر ۲۰۱۵، یکی از برجسته‌ترین فیلمسازان تجربی و آوانگارد سینمای اروپا و جهان بود که تأثیر بسیاری بر سینماگران تجربی، آوانگارد، فمینیست و مینیمالیست جهان گذاشت.

او در گسترش فیلمسازی فمینیستی و سینمای آوانگارد نقش پررنگی داشته‌است.

آکرمن یکی از مهم‌ترین زنان سینماگر جهان است اگرچه او با همه اهمیت فیلم‌هایش، تنها در میان نظریه‌پردازان فیلم، فمینیست‌ها و «سینه‌فیل»‌ها، شهرت دارد و در میان تماشاگران عادی سینما چندان شناخته شده نیست. او بعد از برادران داردن، مشهور‌ترین فیلمساز بلژیکی است. جی هوبرمن، منتقد برجسته آمریکایی او را مهم‌ترین فیلمساز اروپایی از نسل‌اش دانسته و با گدار و فاسبیندر مقایسه کرده است.

✅آکرمن در خانواده‌ای یهودی و لهستانی‌تبار در بلژیک به دنیا آمد. مادرش از بازماندگان آشویتس بود. ابتدا می‌خواست نویسنده شود اما پس از دیدن فیلم «پیرو خله» ژان لوک گدار در سن ۱۵ سالگی، تغییر عقیده داد و تصمیم گرفت فیلمساز شود. آوانگاردیسم سینمایی گدار و رویکرد غیرمتعارف و ساختارشکنانه او، برای آکرمن هیجان‌انگیز بود و از نخستین فیلم کوتاهش تا امروز با او باقی مانده است.

آکرمن بعد از انصراف از تحصیل در مدرسه سینمایی، در سن ۲۱ سالگی به نیویورک مهاجرت کرد. در آنجا با آثار سینمای تجربی و زیرزمینی نیویورک از جمله کارهای جوناس مکاس و مایکل اسنو آشنا شد و تحت تأثیر آن‌ها قرار گرفت.

🌸فیلم‌های آکرمن انباشته از شخصیت‌های عادی و زندگی‌های معمولی و روزمره است. او تصویرگر دنیای یکنواخت و کسل‌کننده زنان خانه‌دار و تنهاست. در فیلم «ژان دیلمن»، آکرمن، از زندگی عادی، یکنواخت و بی‌حادثه زنی خانه‌دار در بروکسل که برای گذران زندگی‌اش، خودفروشی می‌کند، درامی بزرگ و تأثیرگذار ساخته است.

بیشتر فیلم‌های آکرمن به نوعی اتوبیوگرافی او به حساب می‌آیند و بر اساس تجربه‌های شخصی زندگی او و افراد خانواده‌اش به ویژه مادرش شکل گرفته‌اند. بازی او در برخی از فیلم‌هایش نیز این برداشت را تقویت می‌کند. در مورد فیلم «ژان دیلمن» گفته است که آن را بر اساس آنچه که در کودکی دیده و از روی ژست‌های مادرش ساخته است.

🌸در نظرخواهی سال ۲۰۱۲ نشریه سایت اند ساوند از منتقدان سینمایی، تنها نام دو فیلمساز زن در لیست ۱۰۰ فیلم برتر منتقدان قرار گرفت که یکی از آن‌ها کلر دنی بود و دیگری شانتال آکرمن که با فیلم «ژان دیلمن» در جایگاه سی و پنجم قرار گرفت.
✅✅✅✅✅

🎥 به مناسبت سالروز درگذشت #شانتال_آکرمن، شاید بد نباشد که این ویدئو را با هم ببینیم.

آکرمن و «دلفین سریگ»، بازیگر سال‌های دور سینمای فرانسه و ستاره فیلم «ژان دیلمان-۱۹۷۵»، نخستین ساخته شانتال آکرمن، در یک برنامه حضور یافته‌اند تا درباره همین فیلم صحبت کنند. البته آکرمن در این تکه از گفتگو صحبتی نمی‌کند.

او در گوشه‌ای نشسته و نگاه می‌کند. سیگار می‌کشد و با لبخندی توام با اعتماد به نفسی خلل ناپذیر به حرف‌های سریگ گوش می‌دهد.

او به زمانه خود ثابت کرده از جنس همان زنان قدرتمندی است که سریگ از آنها حرف می‌زند. زنی که در ۲۴ سالگی توانسته اثری ماندگار را خلق کند و نام خود را در عرصه سینما جاودان کند.

#زنان_تاثیر_گذار


✈️ @Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

❤️ خونه موندن و بچه‌داری سخت‌تر از سر کار رفتنه؛ محقق‌ها بالاخره فهمیدن چرا!

🖍دکتر سارا حسنی

سر کار یه ساختار مشخص داری؛ یه شروع، یه پایان، یه وقت برای دستشویی رفتن که
کسی وسطش مزاحمت نمی‌شه و یه کاری که وقتی حلش می‌کنی، دیگه حل شده باقی می‌مونه. ولی بچه‌داری این طوری نیست.

بچه‌داری یعنی مدام از یه خواسته بری سراغ یه خواسته دیگه. یکی صدات می‌کنه، یکی چیزی می‌خواد، یه اتفاق جدید می‌افته... مغزت دائم باید بین کارهای مختلف جابه‌جا بشه؛ با سرعتی که تقریباً هیچ محیط کاری‌ای
نمی‌تونه باهاش رقابت کنه.

✅کار نامرئی

محقق‌ها چیزی به اسم «بار ذهنی» رو هم بررسی کردن. یعنی برنامه‌ریزی کردن، از قبل فکر کردن، هماهنگ کردن و در خاطر نگه داشتن همه چیز. یه چیزی که مثل یه برنامه توی پس‌زمینه، مدام توی ذهنت روشنه. سر شام…وسط حرف زدن…حتی موقع خواب، ذهنت هنوز داره کار می‌کنه.

✒️این فقط یه حس نیست؛ یه مطالعه‌ست.
محقق‌ها به شرکت‌کننده‌ها دستگاهی دادن که کورتیزول، ضربان قلب و فشار شناختی‌شون رو در روزهای کاری و روزهایی که تمام‌وقت بچه‌داری می‌کردن، اندازه بگیره. روزهای بچه‌داری، طبق تمام معیارهای زیستی که اندازه‌گیری شده بود، سخت‌تر بودن.

✅۳۳ دقیقه برای ریکاوری؛ هر بار که وسط یه کار حواست پرت می‌شه، مغز تقریباً ۲۳ دقیقه زمان لازم داره تا دوباره کاملاً برگرده به کاری که قبلاً انجام می‌داده. حالا یه پدر یا مادرِ بچه‌ی کوچیک رو تصور کن که مدام حواسش پرت می‌شه.

وقتی وقفه‌ها پشت سر هم اتفاق می‌افتن، مغز عملاً هیچ‌وقت فرصت نمی‌کنه کامل ریکاوری کنه. مغز همیشه وسط ریکاوریه.

سر کار می‌گی: «خسته‌ام، یه تعطیلات لازم دارم.» ولی خونه می‌گی: «خسته‌ام و حتی بابت اینکه دارم اینو می‌گم احساس گناه می‌کنم، چون مگه امروز کار خاصی انجام دادم؟»

تحقیقات می‌گه: اون خیلی بیشتر از چیزی که اطرافیانش می‌بینن، کار کرده.

⏺️بچه‌داری فقط کاری نیست که انجام می‌دی؛ بخش بزرگی ازش چیزیه که مدام توی ذهنت می‌گذره. همون بخش نامرئی‌ای که معمولاً کسی نمی‌بینه، ولی می‌تونه آدم رو تا آخر روز خسته کنه.

#مادری
#بچه_داری
#کار_خانگی

✈️@Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

❤️ #روزنگار_تاریخ_زنان

🗓 ۱۲ مهر؛ سالروز درگذشت پوران؛ خواننده و بازیگر

✅#معرفی_زنان_تأثیر_گذار

➖➖➖➖➖➖➖➖

#پوران (زاده ۱۵ بهمن ۱۳۱۲ تهران – درگذشته ۱۲ مهر ۱۳۶۹ تهران) فعالیت خوانندگی‌اش را تا اواسط دهه ۵۰  با نام «بانوی ناشناس» و سپس «بانو شاپوری» نام خانوادگی همسر اولش و بعد از آن با نام مستعار «پوران» ادامه داد.

پوران در هنرستان عالی موسیقی از شاگردان عباس شاپوری آهنگساز بود. او درسال ۱۳۳۰ کار خوانندگی را آغاز کرد و در سال ۱۳۳۱ وارد رادیو ایران شد و با نام بانوی "ناشناس" در صفحه گرامافون می‌خواند.

✒️وی پس از مدتی وارد برنامه گلها شد و فعالیت‌های او بیشتر ترانه‌خوانی بود و در سال ۱۳۳۹ وارد کار سینما شد و در چندین فیلم بازی کرد.

او در دهه ۱۳۳۰ از نامی‌ترین خوانندگان ایران و برای یک دهه و شاید هم بیشتر، یکی از بی‌رقیب‌ترین آوازخوانان ایران به شیوه خود بود و توانست شهرتش را تا اواسط دهه ۵۰ همچنان حفظ کند.

وی با برخی از خوانندگان از جمله ویگن، ایرج، عارف و منوچهر، ترانه‌های دوصدایی اجرا کرده‌ است.

او پس از انقلاب به‌همراه فرزندانش به آمریکا رفت و ساکن لس‌آنجلس شد و در آنجا فعالیت کمی داشت. در اوایل سال‌های دهه ۶۰ بیمار شد و در سال ۱۳۶۹ به ایران آمد. آرامگاه وی در امامزاده طاهر است.


✅#زنان_تأثیر_گذار


✈️@Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

❤️ بهره‌کشی جنسی یا «انتخاب آزادانه»؟
استثمار زنان دارای اعتیاد در پورنوگرافی

🖍 سبا معمار

⚠️ هشدار محتوا: متن حاوی توصیفاتی از بهره‌کشی جنسی، خشونت و تحقیر است.

در خبرهای جنایی ایالات متحده، ناپدیدشدن دست‌کم هفت زن باعث شده انبوهی از تصاویر و ویدئوهای پورنوگرافیک در اختیار پلیس قرار گیرد و بررسی شود. این تصاویر، خشونت و تحقیر علیه زنانِ دارای اعتیاد را نشان می‌دهند؛ زنانی که به گفته تولیدکننده تصاویر، «نحیف بودند» و «حاضر می‌شدند برای هروئین هر کاری بکنند.» به این زنان دستمزد پرداخت نمی‌شد و از اعتیادشان سوءاستفاده می‌شد تا جلوی دوربین مورد تحقیر قرار بگیرند، آسیب ببینند، احتمالاً خفه شوند و بمیرند، بی‌آن‌که درباره سرنوشتشان پیگیری دقیقی انجام شود.

✅دیدگاه سهل‌انگارانه غالب، بازیگران پورنوگرافی را «کارگر جنسی» تلقی می‌کند، اما زنان تصویرشده در میلیون‌ها عکس و ویدئو که یک نفر مستقیما در بهره‌کشی از آنان نقش داشته است، نه مدل بوده‌اند و نه بازیگر و نه هیچ‌گونه دستمزدی دریافت کرده‌اند. آنها «آزادی انتخاب» نداشته‌اند. همین مسئله می‌تواند سرنخ خوبی از عمق بهره‌کشی در تولیدات پورنوگرافیک، چه در صنعت پورنوگرافی جریان‌اصلی و چه در تولیدات مستقل‌ به دست دهد.

وقتی دسترسی به ماده مخدر به بهای تن‌دادن به تحقیر و سوءاستفاده تمام می‌شود، سخن‌گفتن از رضایت معنایی ندارد.

در مصرف غالب تولیدات پورنوگرافی، نه با هنر یا پورن، که با کاتالوگی از قربانیان مواجه‌ایم. به‌خصوص که درباره آسیب‌پذیری زنان دارای اعتیاد یا زنان کارگر جنسی، بهره‌کشی باید ملاحظه‌ای بزرگ‌تر و مهم‌تر باشد.

🔴مصرف پورنوگرافی که به طور آنلاین و به راحتی در دسترس قرار دارد، خشونت و تحقیر زنان را تحت عنوان «کار جنسی» و «انتخاب آزادانه» توجیه و عادی‌سازی می‌‌کند.

پیش‌تر در یک گزارش از ایران، نسیم سلطان‌بیگی در گفت‌وگویی با زنان کارتن‌خواب از زنی به نام نیاز نقل کرده بود:

✒️«هیچ زنی در دوران کارتن‌خوابی و مصرف مواد مخدر از سر تمایل با هیچ مردی نمی‌خوابد. این را به جرات می‌گویم، زیرا هیچ لذتی نمی‌برد و این مسئله از سر نیاز یا اجبار اتفاق می‌افتد. آن‌ها به پول یا مواد نیاز دارند و از سر تمایل این کار را نمی‌کنند، زیرا لذتی ندارد. کسی که خمار است، با فشار یک انگشت درد را ده برابر بیش‌تر احساس می‌کند، اما خود من در زمان خماری بارها مجبور شدم تن به تن‌فروشی بدهم و تحمل‌کردن آن جسم بیگانه و نفس‌هایی که حالم را به هم می‌زد، دردآورترین لحظه‌های زندگی‌ام بوده و فقط آرزو می‌کردم که زودتر تمام شود.»

✒️او ادامه می‌دهد: «بدتر از همه‌ این‌ها تحمل دردی بود که در جسمم داشتم. من باید استخوان‌درد ناشی از خماری را تحمل می‌کردم. عرق سردی که می‌ریختم و نفس‌های فردی را هم که حتی نامش را نمی‌دانستم، تحمل می‌کردم. این‌ها هیچ لذتی ندارد و دردآورترین لحظات زندگی یک زن کارتن‌خواب است.»

#بدن_زن
#تن_فروشی
#پورنوگرافی
#زنان_معتاد
#زنان_کارتن_خواب

📎 ادامه مطلب

▫️harasswatch
✈️@Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

📹The Help

📹خدمتکار

🎭#تحلیل_فیلم

فیلم به کارگردانی تیت تیلور، در جکسونِ ایالت می‌سی‌سی‌پی و اوایل دههٔ ۱۹۶۰ می‌گذرد؛ دوره‌ای که جداسازی نژادی و سرکوب حقوق مدنی بخشی از نظم روزمره بود. فیلم داستان زنان سیاه‌پوستی را روایت می‌کند که در خانه‌های سفیدپوستان به‌عنوان خدمتکار و مراقب کار می‌کنند، و اسکیتر—زن سفیدپوست جوانی که می‌خواهد نویسنده شود—زندگی و تجربه‌های آنان را ثبت می‌کند.

برای خوانش فیلم از منظر فمینیستی، کافی نیست بپرسیم «آیا زنان در آن دیده می‌شوند؟» باید پرسید: کدام زنان، از چه جایگاهی، با چه میزان اختیار و به بهای چه کسی دیده می‌شوند؟

🎞 فیلم زنان را در مرکز قرار می‌دهد، اما تجربهٔ آنان را نمی‌توان صرفاً با مفهوم کلی «ستم بر زنان» توضیح داد. نژاد، طبقه و نوع کار تعیین می‌کنند هر زن چه امکانات و خطرهایی دارد.

زنان سفیدپوست طبقهٔ متوسط معمولاً در فضای خانه، مهمانی‌ها و شبکه‌های اجتماعیِ شهر دیده می‌شوند؛ آن‌ها صاحب‌خانه‌اند و بر قواعد خانه نظارت می‌کنند. زنان سیاه‌پوست در همان خانه‌ها کار می‌کنند: غذا می‌پزند، نظافت می‌کنند و از کودکان مراقبت می‌کنند؛ اما اغلب از تصمیم‌گیری و منزلت متناسب با این کار محروم‌اند.

بنابراین «زنانگی» در فیلم تجربه‌ای واحد نیست؛ سلسله‌مراتب نژادی و طبقاتی آن را شکل می‌دهد. این همان نکته‌ای است که تحلیل تقاطع‌گرا برجسته می‌کند: ستم جنسیتی را باید در پیوند با نژاد، طبقه و کار دید، نه جدا از آن‌ها.

اصرار هیلی بر داشتن سرویس بهداشتی جداگانه برای خدمتکاران سیاه‌پوست، یکی از روشن‌ترین صحنه‌های فیلم دربارهٔ نژادپرستی روزمره است. مسئله فقط یک سرویس بهداشتی نیست؛ مسئله این است که چه کسی حق دارد از امکانات خانه استفاده کند و بدنِ چه کسی به‌عنوان «آلوده» یا تهدیدکننده بازنمایی می‌شود.

🎬فیلم زنان سفیدپوست را در نظمی پدرسالارانه نشان می‌دهد که ازدواج، ظاهر، محبوبیت و منزلت اجتماعی برایشان اهمیت دارد. اما محدودشدن آنان به این نقش‌ها به این معنا نیست که جایگاهشان با زنان سیاه‌پوست برابر است.

هیلـی از یک‌سو در چارچوب انتظارات جنسیتی جامعهٔ خود زندگی می‌کند؛ از سوی دیگر، می‌تواند در خانه و اجتماع بر زنان سیاه‌پوست قدرت اعمال کند. پس موقعیت‌ها را نباید به دوگانهٔ «زن قربانی» در برابر «مرد ستمگر» فروکاست. زنان نیز ممکن است در یک رابطه فرودست باشند و در رابطه‌ای دیگر نقش مجری نظم نژادی و طبقاتی را ایفا کنند.

🎬 این نکته برای تحلیل فمینیستی اساسی است: همبستگی زنانه خودبه‌خود به وجود نمی‌آید. باید پرسید آیا زنان حاضرند امتیازهای نژادی و طبقاتی خود را نیز به چالش بکشند، یا فقط خواهان رهایی درون همان سلسله‌مراتب‌اند؟

قدرت فمینیستی فیلم در آن است که کار خانگی، مراقبت، بدن، احساسات و نژادپرستیِ روزمره را به هم پیوند می‌دهد. فیلم نشان می‌دهد خانه فضایی بیرون از سیاست نیست و محبت نیز لزوماً نابرابری را از بین نمی‌برد.

#معرفی_فیلم
#فیلم_فمینیستی


📹‌ فیلم The help را اینجا تماشا کنید.


✈️@Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

❤️ مدرسه فمینیستی زن روز برگزار می‌کند:


📣 دوره آنلاین: «بدن زنان در سینما»

📌 با تحلیل‌گری: طاهره جورکش

«بازنمایی بدن زنانه در سینما: تقاطع تجربه‌های زیستی از قاعدگی تا نژاد، مادری و پیری»

🗒تحلیلی فمینیستی و اجتماعی از بازنمایی بدن زن در سینما

✔️ درباره‌ی دوره:

در این دوره‌ی شش‌جلسه‌ای، به بازنمایی «بدن زن» در سینما از زاویه‌ی دید نظریه‌های فمینیستی، جامعه‌شناسی جنسیت و مطالعات بدن می‌پردازیم. با مرور فیلم‌های شاخص و تحلیل آن‌ها، درک عمیق‌تری از مفاهیمی چون میل، عاملیت، زیبایی، بارداری، پیری و تقاطع‌های نژادی و جنسیتی به‌دست خواهیم آورد.

🗯 ساختار دوره:

• تعداد جلسات: ۶
• مدت هر جلسه: ۱.۵ تا ۲ ساعت
• رویکرد تحلیلی: نظریه‌های فمینیستی، مطالعات بدن، جامعه‌شناسی جنسیت

📘 اهداف دوره:

• شناخت بازنمایی بدن زن در تاریخ سینما
• آشنایی با مفاهیم نظری کلیدی
• تحلیل انتقادی فیلم‌ها از منظر میل، قدرت، سرکوب و مقاومت

📌 سرفصل جلسات:

جلسه ۱: کشف بدن و عاملیت، قدرت زنان در سکسوالیته
جلسه ۲: بدن، نژاد و تقاطع‌ها
جلسه ۳: انتظارات از بدن
جلسه ۴: بدن و قاعدگی
جلسه ۵: بدن زن در بارداری و مادری
جلسه ۶: بیماری، پیری و بدن زن

🕒 زمان برگزاری:

• آغاز دوره: ۹ مهرماه
• پنجشنبه‌ها ساعت ۱۶
• محل برگزاری: پلتفرم آنلاین اسکای‌روم


📞جهت ثبت‌نام به آیدی زیر در تلگرام پیام دهید:

▶️ @Zaneruz_admin

▶️ @Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

❤️ زن خشونت‌دیده لزوما ضعیف نیست


✍ تو تایملاین پر از خاطرات وحشتناک زنهاییه که ویار بارداری داشتن و پارتنرشون نادیده گرفته. بعد هنوز خیلیها می‌پرسن چرا موندی؟ چرا بچه‌دار شدی؟

چند وقت پیش یه دختره تو یه ویدئو حرفهای جالبی می‌زد. میگفت: من هم قبلاً از اون زن‌هایی بودم که وقتی می‌دیدم زنی توی یه رابطه آزاردهنده مونده، با خودم می‌گفتم: «من هیچ‌وقت اجازه نمی‌دم همچین چیزی سرم بیاد. همون بار اول می‌ذارم می‌رم. من این‌قدر عزت‌نفس دارم که نذارم یه مرد باهام این‌طوری رفتار کنه.»

فکر می‌کردم زن‌هایی که می‌مونن حتماً ضعیفن، ناامیدن یا نمی‌فهمن چه بلایی داره سرشون میاد. فکر می‌کردم من زیادی باهوشم، زیادی قوی‌ام، زیادی تحصیل‌کرده‌ام که یکی از اون‌ها بشم.

تا وقتی که خودم یکی از اون‌ها شدم.
زندگی بعضی وقت‌ها خیلی بی‌رحمانه آدم رو متوجه اشتباهش می‌کنه. برای همین قبل از اینکه زنی رو که توی یه رابطه آزاردهنده مونده قضاوت کنی، یادت باشه تو لزوماً از اون باهوش‌تر، قوی‌تر یا بهتر نیستی. شاید فقط خوش‌شانس‌تر بودی.

این اتفاق می‌تونه برای هر زنی بیفته.

زن باهوش، موفق، تحصیل‌کرده، پولدار، مستقل یا بااعتمادبه‌نفس. هیچ تیپ خاصی از زن‌ها نیست که قربانی رابطه آزاردهنده بشه.

✅و ترسناک‌ترین قسمت ماجرا برای من این بود که حتی خودم نمی‌فهمیدم توی چنین رابطه‌ای هستم. سه تا مدرک دانشگاهی داشتم و باز هم نمی‌فهمیدم چیزی که دارم تجربه می‌کنم آزار و سوءرفتاره.

چون آدم‌های آزارگر از روز اول خودشون رو معرفی نمی‌کنن و نمی‌گن: سلام، قراره کم‌کم کنترلت کنم، اعتمادبه‌نفست رو ازت بگیرم، کاری کنم ازم بترسی، به حافظه و قضاوت خودت شک کنی و اون‌قدر خردت کنم که دیگه حتی نتونی ازم جدا بشی.

اگر از اول همه‌چیز این‌قدر واضح بود، خیلی از زن‌ها خیلی زودتر می‌رفتن.
این اتفاق معمولاً آروم‌آروم می‌افته. انگار یکی هر روز نور خونه‌ات رو فقط یه ذره کمتر کنه. تغییر اون‌قدر کمه که چشم‌هات هر روز به تاریکی جدید عادت می‌کنن. فکر می‌کنی هنوز همه‌چیز رو واضح می‌بینی. تا یه روز سرت رو بلند می‌کنی و می‌فهمی سال‌هاست توی تاریکی نشستی.

کسی که تجربه‌اش کرده دقیقاً می‌فهمه منظورم چیه.

آزار معمولاً همین‌طوری شروع می‌شه. نه با یک اتفاق بزرگ، بلکه با صدها زخم کوچیک. یه حرف تحقیرآمیز که می‌گه شوخی کردم. حسادت شدیدی که اسمش رو می‌ذاره عشق. کنترل کردنت که می‌گه نگرانتم. بدرفتاری می‌کنه و بعد جوری حرف می‌زنه که انگار خودت باعثش شدی. چیزی رو که می‌دونی اتفاق افتاده انکار می‌کنه، تا جایی که کم‌کم به حافظه و حتی عقل خودت شک می‌کنی.

بعد عذرخواهی می‌کنه، قول می‌ده عوض بشه و دوباره همون کارها رو تکرار می‌کنه.

هر بار مرزها فقط یه ذره جابه‌جا می‌شن. کم‌کم به چیزهایی عادت می‌کنی که یه زمانی مطمئن بودی غیرقابل قبولن. و وقتی بالاخره همه‌چیز کاملاً واضح می‌شه، ممکنه اون‌قدر اعتماد به خودت رو از دست داده باشی که حتی نتونی به تصمیم خودت برای رفتن اعتماد کنی.

پس هیچ‌وقت با اطمینان نگو: برای من اتفاق نمی‌افته. تو لزوماً قوی‌تر، باهوش‌تر یا بهتر از زنی که گرفتار چنین رابطه‌ای شده نیستی.

شاید فقط خوش‌شانس‌تر بودی. همین.


🖍دیکتاتور حانیه


✈️@Zane_Ruz_Twitter

Читать полностью…

❤️ چرا زنان زیادی دیگر در جست‌وجوی کار نیستند؟

🖍زهرا اکرمی


براساس طرح آمارگیری نیروی کار در سال ۱۴۰۴، شاغلان غیررسمی کمتر شده و افراد بیشتری به دلیل دستمزد پایین شغل خود را رها کرده‌اند.

در گزارش جدید مرکز آمار اطلاعات مشابه درباره دلایل عدم جست‌وجوی کار نیز منتشر شده است. این گزارش نشان می‌دهد در سال گذشته بیش از ۴۱ میلیون نفر در کشور دیگر در جست و جور کار نبوده‌اند که بیش از ۲۹ میلیون از این جمعیت را زنان تشکیل می‌دهند.

مهم‌ترین دلیلی که زنان دیگر در جست‌وجوی شغل نیستند، مسئولیت‌های شخصی و خانوادگی عنوان شده است.

بر این اساس در سال گذشته بیش از ۲۳ میلیون زن، معادل بیش از ۷۹ درصد از زنانی که دیگر به دنبال شغل نیستند، مسئولیت‌های شخصی و خانوادگی را علت این وضعیت می‌دانند. در مقابل مهم‌ترین دلیل مردانی که در جست‌وجوی شغل نیستند بی نیازی از انجام کار ذکر شده است.

✒️این گزارش نشان می‌دهد مسئولیت‌‌های مراقبتی و کار خانگی مهم‌ترین دلیل دور شدن بسیاری از زنان از بازار کار است و سایر گزارش‌ها نیز این موضوع را تایید می‌کند.

برای مثال نتایج سالانه طرح آمارگیری گذران وقت نقاط شهری کشور نشان می‌دهد در دوره یک‌ساله زمستان ۱۴۰۳ تا پاییز ۱۴۰۴، مردان به طور متوسط روزانه ۴ ساعت و ۵۵ دقیقه برای فعالیت‌های شغلی وقت گذاشته‌اند. در حالی که این رقم برای زنان تنها ۴۱ دقیقه است. در مقابل، زنان روزانه ۴ ساعت و ۴۶ دقیقه صرف خدمات خانگی بدون مزد می‌کنند. این رقم برای مردان فقط یک ساعت و چهار دقیقه است.

این اختلاف، نشان می‌دهد تقسیم سنتی نقش‌های خانوادگی همچنان در زندگی شهری ایران پررنگ است.

مجموع این آمارها نشان می‌دهد مسئله بازار کار تنها به تعداد شاغلان یا نرخ بیکاری محدود نمی‌شود و کیفیت اشتغال، سطح درآمد و امکان ماندگاری در بازار کار نیز اهمیت دارد. از سوی دیگر، برای زنان، موانع ورود و ماندن در بازار کار همچنان با مسئولیت‌های خانوادگی و تقسیم نابرابر کار بدون مزد گره خورده است.

#کار_خانگی
#اشتغال_زنان


📎ادامه مطلب

✈️@Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

❤️ مدرسه فمینیستی زن روز برگزار می‌کند:


📣 دوره آنلاین: «بدن زنان در سینما»

📌 با تحلیل‌گری: طاهره جورکش

«بازنمایی بدن زنانه در سینما: تقاطع تجربه‌های زیستی از قاعدگی تا نژاد، مادری و پیری»

🗒تحلیلی فمینیستی و اجتماعی از بازنمایی بدن زن در سینما

✔️ درباره‌ی دوره:

در این دوره‌ی شش‌جلسه‌ای، به بازنمایی «بدن زن» در سینما از زاویه‌ی دید نظریه‌های فمینیستی، جامعه‌شناسی جنسیت و مطالعات بدن می‌پردازیم. با مرور فیلم‌های شاخص و تحلیل آن‌ها، درک عمیق‌تری از مفاهیمی چون میل، عاملیت، زیبایی، بارداری، پیری و تقاطع‌های نژادی و جنسیتی به‌دست خواهیم آورد.

🗯 ساختار دوره:

• تعداد جلسات: ۶
• مدت هر جلسه: ۱.۵ تا ۲ ساعت
• رویکرد تحلیلی: نظریه‌های فمینیستی، مطالعات بدن، جامعه‌شناسی جنسیت

📘 اهداف دوره:

• شناخت بازنمایی بدن زن در تاریخ سینما
• آشنایی با مفاهیم نظری کلیدی
• تحلیل انتقادی فیلم‌ها از منظر میل، قدرت، سرکوب و مقاومت

📌 سرفصل جلسات:

جلسه ۱: کشف بدن و عاملیت، قدرت زنان در سکسوالیته
جلسه ۲: بدن، نژاد و تقاطع‌ها
جلسه ۳: انتظارات از بدن
جلسه ۴: بدن و قاعدگی
جلسه ۵: بدن زن در بارداری و مادری
جلسه ۶: بیماری، پیری و بدن زن

🕒 زمان برگزاری:

• آغاز دوره: ۹ مهرماه
• پنجشنبه‌ها ساعت ۱۶
• محل برگزاری: پلتفرم آنلاین اسکای‌روم


📞جهت ثبت‌نام به آیدی زیر در تلگرام پیام دهید:

▶️ @Zaneruz_admin

▶️ @Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

❤️ #روزنگار_تاریخ_زنان


🗓 ۲۶ سپتامبر زادروز آندریا دورکین؛ فمینیست رادیکال و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا


🔴#معرفی_زنان_تأثیرگذار

➖➖➖➖➖

#آندریا_دورکین بیشتر به‌عنوان مننقد پورنوگرافی شناخته می‌شود که با تجاوز و خشونت علیه زنان پیوند داشته است.

مبارزه‌ی دورکین انتزاعی نبود و از دل تجربه‌های او از فقر، بی‌خانمانی، خشونت‌های مکرر جنسی، تجاوز و تن‌فروشی می‌آمد.

دورکین که از خشونت‌های همسر نخست‌اش آسیب دیده بود، با ادبیات فمینیسم رادیکال آشنا شد و نوشتن از زن‌بیزاری را آغاز کرد. او که به نیویورک آمده بود، به یک فعال در زمینه‌های گوناگون تبدیل شد و ده کتاب دربارهٔ فمینیسم منتشر کرد.

در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و دههٔ ۱۹۸۰ میلادی دورکین به سخنگویی برای مخالفت با پورنوگرافی در میان فمینیست‌ها تبدیل شد و به نوشتن دربارهٔ پورنوگرافی و تمایلات جنسی پرداخت. دو کتاب مشهور او پورنوگرافی: مردان مالک زنان (۱۹۷۹) و اینترکورس (۱۹۸۷) هستند. او از زاویهٔ دید حقوق زنان به پورنوگرافی نگاه کرد. دورکین به همکاری با زنان علیه پورنوگرافی و لیندا لاولیس نیز پرداخت.

✒️به‌باور دورکین، صنعت پورنوگرافی بر پایهٔ تبدیل زنان به اشیایی برای تجاوز توسط مردان بنا شده بود.

دورکین تلاش‌هایی برای غیرقانونی‌سازی پورنوگرافی بخاطر آسیب‌های آن انجام داد که بیشتر این تلاش‌ها با شکست انجام شدند. به‌گفتهٔ منتقدان وی، هیچ رابطه‌ای میان پورنوگرافی و آسیب به زنان یافت نشده بود. زبان تند و صریح او در نوشته‌هایش خشم بسیاری را بر می‌انگیخت و باعث شده بود مخالفانش به مردستیزی و مردبیزاری متهمش کنند. این در حالی بود که دورکین صراحتا با مردستیزانی که زنان را جنس برتر می‌دانستند مخالف بود و هرگونه اطلاق برتری بر اساس یک ویژگی ذاتی مثل جنس یا نژاد را اشتباهی خطرناک قلمداد می‌کرد.

قلم دورکین به بیان کریستین دلفی، فمینیست ماتریالیست فرانسوی، «درّنده» بود. دورکین زبان را نه یک تزئین و زیبایی، که کنشی سیاسی می‌دانست و با این‌حال متواضعانه باور داشت که بخشی از یک فرایند و جزئی از یک مبارزه است.

▫️دورکین در ۹ آوریل ۲۰۰۵ (۲۰ فروردین‌ماه ۱۳۸۴) در گذشت.


#زنان_تأثیر_گذار


✈️@Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

❤️ سهم نابرابر زنان

🖍فردوس شیخ‌الاسلام


عموماً گفته می‌شود «کار خانه برای زن، کار بیرون برای مرد» خیلی عادلانه است. درحالی‌که این دو ذاتاً با هم فرق دارند: شغل، ساعات محدود، مرخصی، تعطیلی، ارتقای شغلی، بازنشستگی و بیمه دارد. هر شغلی که داشته باشید، لازم است ابعاد محدودی از وجودتان را برای آن بگذارید. ولی در کار خانگی، تقسیم‌بندی زمانی جور دیگری است؛ خصوصاً وقتی بچه دارید، منطق همه‌چیز متفاوت است. همه ابعاد وجودی‌تان در همه ساعات درگیر می‌شود. مرخصی و بازنشستگی و بیمه و ترفیع و تعطیلی و منزلت اجتماعی ندارید.

✅کار خانگی برای خودتان و دقیقاً برای خود شما و نه شوهر و فرزندتان، دستاوردی ندارد؛ جز یک‌سری عناوین زیبای مقدس‌مآبانه که همان‌ها هم برای بهره‌کشی بیشتر از شماست، نه اینکه فراغت و زمان بیشتری برای خودتان بیاورد.

زنان مدام تحسین می‌شوند که مربیان نسل‌های آینده‌اند و نگهبان کانون خانواده و چیزهایی از این دست. اما این تعاریف باری از دوش آنان برنمی‌دارد و تغییری در زندگی‌شان ایجاد نمی‌کند. فقط کاری می‌کند که بیشتر در همان نقش بمانند و از آن راضی و خشنود باشند و چیز بیشتری مطالبه نکنند. حتی وقتی پای فناوری به میان آمد، اغلب مردم فکر کردند از حجم کار خانگی کاسته شده است؛

درحالی‌که فناوری هم در کاهش بارهای زن خانه‌دار شکست خورده است. البته انجام کارهای خانه را راحت‌تر کرده، اما زمان اضافه‌ای برای زنان نیاورده است؛ برعکس، توقعات را بالا برده است.

مثلاً حالا از مادر خواسته می‌شود هم‌زمان که دستگاه دارد پیاز را خرد می‌کند، ظرف‌ها را بشوید. هم‌زمان با کار لباسشویی، به فرزندش املا بگوید. بنابراین او همچنان زمان خالی برای خودش ندارد.

✒️نظم کنونی از زنان می‌خواهد همسر و مادر ایدئالی باشند، از اعضای سالمند یا دارای معلولیت یا بیمار خانواده مراقبت کنند، سر کار با همه وجودشان متمرکز باشند، برای جلوگیری از وقوع آزار جنسی و برخورداری از حقوق یکسان با مردان در برابر کار مشابه و رسمی شدن نیروی کار، مطالبه‌ای از کارفرما نداشته باشند و در فعالیت‌های کارگری حضور نیابند. این چیزی غیر از دزدی است؟!

بنابراین، زوج‌هایی که می‌خواهند تا جای ممکن کارها را به‌طور برابر تقسیم کنند، هرچند از قیدوبندها رهاترند، اما کارشان بسیار سخت است. چون نمی‌شود کتمان کرد که در زندگی شهری، خیابان‌ها مثلاً از ساعت ۹ شب به بعد برای زنان امن نیست. وسایل حمل‌ونقل عمومی، مثلاً مترو که یکی از امن‌ترین‌هاست، ساعت ۱۰:۳۰ تعطیل می‌شود. سازمان شغلی با زمان زندگی یک زن اصلاً هماهنگ نیست.

ساعات حیات یک زن تکه‌تکه است و در هم گره خورده.

درحالی‌که زمان حیات یک مرد به‌راحتی می‌تواند بین کار، خانواده و فراغت تقسیم شود. زنی که برای یک نصف روز به گردش می‌رود، مدام باید از طریق تلفن با خانواده‌اش در ارتباط باشد و ساده‌ترین چیزها را بررسی و یادآوری کند: «غذا را گذاشته‌ام فلان جای یخچال، گرمش کن. بچه ساعت ۲ تعطیل می‌شود، برو دنبالش. قرص مادر بهمان جای آشپزخانه است، یادت نرود بدهی بخورد.»

فکرشان یکسره درون خانه است و کاملاً فراغ‌بال ندارند. چقدر مردان را در چنین حالتی دیده‌ایم؟ آن‌ها، از مقامات دولتی قدرتمندی که جایگاه‌های مدیریتی و تصمیم‌ساز دارند گرفته تا پدر و شوهر و پسرهای اطراف خودمان، چرا بخواهند این تقسیم کار را به هم بریزند؟

#کار_خانگی
#تبعیض_جنسیتی

📎ادامه مطلب


✈️@Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

🎬 تمامی فیلم‌های فمینیستی کانال جامعه‌شناسی زن روز به همراه تحلیل آن‌ها به کانال زیر انتقال یافتند.


🔗
/channel/+pJ5JKb7UcYEyYmQ0

Читать полностью…

❤️ دوره‌های آموزشی مدرسه فمینیستی زن‌روز:


✍️ دوره باهمخوانی کتاب هزارتوی کارخانگی

👤تسهیلگر: بهار فیض‌پور

📄آغاز دوره: ۴ مهرماه
⏰ شنبه‌ها ساعت ۱۸


✍️ دوره «بدن زنان در سینما»

👤 باتحلیل‌گری: طاهره جورکش

📄آغاز دوره: ۹ مهرماه
⏰پنجشنبه‌ها ساعت ۱۶


✍️ دوره باهمخوانی کتاب «جنسیت چیست؟»

👤تسهیلگر: درسا کاظمی

📄آغاز دوره: ۴ آبان‌ماه
⏰ دوشنبه‌ها ساعت ۱۸

«جامعه‌شناسی زن روز» کانالی تخصصی در حوزهٔ جامعه‌شناسی جنسیت، مطالعات زنان و فمینیسم

✅ برای ثبت‌نام به آیدی تلگرامی زیر پیام دهید:


✈️@Zaneruz_admin

✈️ @Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

❤️ تنهایی در مسیر عدالت‌خواهی می‌تو
🖍 شهین غلامی

هیچ زنی نبود که دستش را بگیرم

انتشار پادکست مجله زنان پیرامون بررسی پرونده آزار جنسی پژمان جمشیدی اگر نه نخستین تلاش، اما بی‌شک یکی از اثرگذارترین تلاش‌های جامعه فمنیستی ایران حول مسئله می‌تو است. شنیدن این گفت‌وگو تمرینی دوباره برای مرور هر آن چیزی است که در تمام این سال‌ها حول می‌تو و انتشار روایات آزار جنسی گفته شده است؛ از اهمیت حلقه امن تا پافشاری بر عدالت قضایی و اجتماعی و مهم‌تر از همه، ضرورت و قدرت روایتگری در برابر جامعه. این تمرین تا حد زیادی مرهون شجاعت، ایستادگی و سخاوت ملیکا پارسادوست است که در سخن گفتن از تجربه آزار و هر آنچه پس از آن از سر گذرانده است، ما را با انبوهی از پرسش‌ها، پاسخ‌ها و مداقه‌ در روندهای عدالت‌خواهی می‌تو روبه‌رو می‌کند.

✒️ملیکا در بخش‌های ابتدایی مصاحبه می‌گوید: «بازجویی‌های مکرر هربار تجاوز به روح من بود؛ در حضور سه قاضی مرد، سه وکیل متهم که رفتار شخصی و به شدت بدی داشتن، و همچنین با حضور خود متهم. همه چشم‌هاشون روی من بود. وسطاش پوزخندی می‌زدن و سوالاتی می‌شد که به شدت وحشتناک بود، خصوصی بود».

راوی با این جملات تکان‌دهنده ما را با سویه‌ای از روایت‌گری روبه‌رو می‌کند که شدت فشارش، اگر نه بیشتر از خشونتی که از سمت اجتماع روانه زن روایتگر می‌شود، اما به همان اندازه او را تحت فشار روانی و جسمی قرار می‌دهد. می‌توان تصور کرد که تنهایی زنان در آن لحظه و در برابر دستگاه قضایی که عمدتاً ترکیبی مردانه در روند بازپرسی و منصب قضاوت دارد، تا چه اندازه سنگین است؛ تا جایی که شاید زنان بسیاری را از ورود به این پروسه‌ها یا ادامه آن‌ها پشیمان کند.

✒️ملیکا در ادامه می‌گوید که در آن جلسه «هیچ زنی وجود نداشت که من بتونم دستش رو بگیرم». همین شاید نقطه مهمی برای تأمل در این باره باشد که در اندیشه فمینیستی عدالت‌محور که همچنان سیستم قضایی را یکی از راه‌های‌ مهم و حقوق راوی برای پیگیری روایت آزار جنسی می‌داند، چگونه می‌توان از راوی حمایت و محافظت کرد؟

✅در بخشی از مطالعات نظری فمینیستی، مطالعات تروما و جرم‌شناسی مفهومی وجود دارد با عنوان « بازآسیب‌زایی ثانویه نهادی». این مفهوم به وضعیتی اشاره می‌کند که در آن خودِ سازوکارهای رسمیِ رسیدگی، به بازتولید آسیب اولیه کمک می‌کنند.

در این معنا، راوی از لحظه‌ای که برای عدالت‌خواهی تصمیم به ورود به نهادهای پزشکی و قضایی می‌گیرد با مجموعه‌ای از واکنش‌ها همچون: انکار، رفتار توأم با خشونت و تحقیر، رفتار جنسیت‌زده، پرسش‌های خارج از عرف نهادی، و حتی مستندسازی ناقص (خصوصاً وقتی پروتکلی وجود ندارد) روبه‌رو می‌شود. این بازآسیب‌زایی الزاماً عمدی یا برنامه‌ریزی‌شده نیست. البته که میان دستگاه‌های قضایی کشورهای مختلف تفاوت وجود دارد و جرم‌انگاری خشونت‌های جنسی و جنسیتی و تنظیم دستورالعمل‌ها در برخی جوامع توانسته است احتمال فشار و خشونت بر شاکی را کم‌ کند، اما به‌طور کلی این خاصیت نهادها، به‌خصوص نهاد قضایی است که مجبور است با تشکیک، ناباوری و پرسش‌های سخت وارد موضوع شود تا بتواند عدالت را «درست‌تر و منصفانه‌تر» اجرا کند.

⬅️در غالب نظام‌های حقوقی جهانی، تجربه‌ شکایت به دلیل آزار و خشونت جنسی (که عمیقاً تجربه‌ای بدنی و روانی است) در منطق بازپرسی‌ها تفاوتی با شکایت به دلایل دزدی، ضرب‌وشتم یا فحاشی ندارد. منطق دادرسی کیفری، حتی در نظام‌هایی که برای پرونده‌های خشونت جنسی حمایت‌های ویژه‌ای پیش‌بینی کرده‌اند، الزاماًتی دارد که همیشه با نیازهای روانی فرد آسیب‌دیده همسو نیست. دستگاه قضایی موظف است روایت را بیازماید، درباره آن تردید کند، میان روایت‌های متعارض داوری کند و از شاکی بخواهد تجربه‌ای عمیقاً بدنی و روانی را به‌صورت مجموعه‌ای از گزاره‌های قابل اثبات بازگو کند.

از همین‌جا می‌توان متصور شد که چگونه وضعیت اینترسکشنال راوی، تجربه عبور از این دالان قضایی را متفاوت می‌کند. در تجربه ملیکا، او بارها از امتیاز خودش در دریافت حمایت خانوادگی و اجتماعی می‌گوید. دقت او در گفتارش در مصاحبه و مواجهه جسورانه او که مدام تلاش می‌کند تجربه خود را از سطح شخصی به سطح اجتماعی ببرد، و بازگویی تجربه قدم‌هایی که در این مسیر برداشته است، به‌خوبی نشان می‌دهد که او تا چه میزان به امتیازات خود در این مسیر آگاه است. اما همان‌طور که خود ملیکا می‌خواهد، اگر از تجربه شخصی او فراتر رویم، باید پرسید:

زنان با موقعیت‌های طبقاتی و اجتماعی متفاوت، تا چه اندازه به زبان، حمایت و منابعی دسترسی دارند که بتوانند با پرسش‌های مکرر و گاه خشونت‌بار فرایند قضایی مواجه شوند؟

📌ادامه مطلب

#metoo
#من_هم
#تجاوز
#آزار_جنسی

▫️zananemrooz
✈️@Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

❤️ «یک میلیون امضا» و مسئله‌ی زنانی که از روایت کمپین جا ماندند

🖍 سمیره حنائی

یک جنبش که مدعی نمایندگی «همه‌ی زنان» است، چه زمانی تجربه‌ی یک بخش خاص از زنان را به تجربه‌ی عمومی زنان تبدیل می‌کند؟ وقتی از «جنبش زنان ایران» حرف می‌زنیم، دقیقاً از چه زنانی حرف می‌زنیم؟ چه کسی این زنان را تعریف می‌کند؟ چه کسی تعیین می‌کند مسئله‌ی زنان چیست؟ آیا مسئله‌ای که برای یک فعال حقوق زنان مسئله‌ای اساسی است، الزاماً همان مسئله‌ای است که یک زن در شهری کوچک، روستا، منطقه‌ی مرزی یا حاشیه‌ی شهر، آن را در اولویت زندگی خود می‌بیند؟ اگر زنی خود را فمینیست نداند، آیا از دایره‌ی «زنان» جنبش زنان خارج می‌شود؟ اگر با برخی مطالبات فمینیستی موافق نباشد، تجربه‌ی او کجا قرار می‌گیرد؟ و اگر اساساً امکان شنیدن این مطالبات را نداشته باشد، چگونه می‌توان از انتخاب یا عدم انتخاب او سخن گفت؟

✅در روایت رایج از جنبش زنان ایران، بارها از «زنان» سخن گفته‌ایم، اما کم‌تر پرسیده‌ایم این «زنان» دقیقاً چه کسانی‌اند. آیا مطالبه‌ای که بیش‌تر دیده می‌شود، الزاماً مطالبه‌ای است که زنان بسیاری با آن درگیرند؟ یا ممکن است آن‌چه در رسانه‌ها، دانشگاه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و نهادهای مدنی بیش‌تر شنیده می‌شود، صدای زنانی باشد که بیش از دیگران امکان دیده‌شدن دارند؟

میان «داشتن یک مسئله»، «توانایی بیان آن»، «دسترسی به تریبون» و «تبدیل شدن آن به روایت مسلط» فاصله وجود دارد.

ممکن است زنی مسئله‌ای را تجربه کند، اما آن را با زبان فمینیستی تعریف نکند. ممکن است سال‌ها در یک روستا، محله‌ای محروم یا منطقه‌ای دور از مرکز برای امنیت، معیشت، آموزش دختران، خشونت، ازدواج یا کار تلاش کند، اما فعالیتش هیچ‌گاه در روایت رسمی از «کنشگری زنان» ثبت نشود. در مقابل، ممکن است مطالبه‌ی گروهی کوچک‌تر، به دلیل برخورداری از شبکه‌ی رسانه‌ای، دانشگاهی، مدنی یا ارتباطی گسترده‌تر، بیش از دیگر مطالبات دیده شود و به‌تدریج به‌عنوان «مطالبه‌ی زنان» تثبیت شود.

⬅️بنابراین پرسش فقط این نیست که چه کسی حرف می‌زند؛ بلکه این است که چه کسی امکان دارد حرفش به نمایندگی از دیگران شنیده شود؟

برای فهم این مسئله، می‌توان به کمپین یک میلیون امضا نگاهی انداخت. کمپین «یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز» که در سال ۱۳۸۵ آغاز شد، یکی از تجربه‌های مهم سازمان‌یافته‌ی جنبش زنان ایران در تبدیل تبعیض قانونی به یک مسئله‌ی عمومی بود.

کمپین از تهران فراتر رفت. در بیش از ۱۵ استان شبکه‌ای از فعالان ایجاد کرد و نزدیک به هزار نفر در شیوه‌های فعالیت آن آموزش دیدند. اما همین تجربه یک پرسش اساسی ایجاد می‌کند: ۱۵ استان، از میان ۳۰ استان در سال ۱۳۸۵، چه تصویری از «ایران» به ما می‌دهد؟ مهم‌تر از آن، این ۱۵ استان شامل چه زنانی می‌شدند؟

✒️طرح این پرسش لزوماً از اهمیت تاریخی کمپین کم نمی‌کند. برعکس، شاید اهمیت آن ایجاب کند که درباره‌ی مرزهای نمایندگی‌اش نیز دقیق‌تر سخن بگوییم. فعال بودن در یک استان با دسترسی داشتن به زنان آن استان یکی نیست. شبکه داشتن با نمایندگی کردن یکی نیست و امضا کردن با عضو شدن در یک جنبش یکی نیست.

همین تجربه، فرصتی است برای طرح پرسشی بزرگ‌تر: وقتی از «زنان ایران» سخن می‌گوییم، چه کسانی در این «زنان» حضور دارند و چه کسانی بیرون از آن باقی می‌مانند؟

#جنبش_زنان

📎ادامه مطلب

✈️@Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

❤️ سرخو؛ فریادی خاموش از عمق سنت‌های زیان‌بار

🎬 ساخته رایحه مظفریان

این مستند در مورد ناقص‌سازی جنسی زنان است که در برخی از جوامع محلی ایران انجام می‌شود.

📹 لینک تماشا در هاشور بدون فیلتر:

https://hashure.com/movies/%D8%B3%D8%B1%D8%AE%D9%88


#ختنه_زنان
#ناقص_سازی_جنسی_زنان

▫️Chizer
✈️@Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

📼 عقرب زلف کجت


🎤باصدای: #پوران



#آهنگ_شب
#موسیقی_زنان
#صدای_زن


❤️ @Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

❤️ گرانی سرسام‌آور نوار بهداشتی؛ فقر به دوران پریود هم رسید

🖍سوگل دانائی

🔴نامرئی بودن نیازهای اساسی زنان مثل دسترسی نداشتن به یک قلم مصرفی بهداشتی، می‌تواند سلامت، اشتغال و مشارکت اجتماعی آن‌ها را تحت تاثیر قرار دهد.

قیمت یک بسته نوار بهداشتی در شهریور امسال نسبت به شهریور سال ۱۴۰۴ به طور متوسط ۱۴۵ درصد بیشتر شده است. یک بسته نوار بهداشتی به طور متوسط ماهانه هشت درصد تورم داشته است.

افزایش قیمت نوار بهداشتی روی مصرف‌کنندگان این کالای بهداشتی تاثیرات متفاوتی گذاشته است. در ماه‌های اخیر داروخانه‌ها بیشتر به سمت برندهای سطح پایین‌تر و ارزان‌تر نوار بهداشتی رفته‌اند. این موضوع در سلامت زنان بی‌تاثیر نیست، استفاده منظم از چند پد در روز یا استفاده از برندهایی با حساسیت کمتر تاثیر زیادی روی بهداشت زنان دارد، اگر این اتفاق رخ ندهد، می‌تواند خود را در عفونت‌های واژینال و عفونت‌های ادراری نشان دهد.

اما مساله فقط گران شدن نوار بهداشتی نیست. پژوهشگران حوزه مطالعات زنان معتقدند این مساله غیر از تاثیراتی که بر سلامت زنان دارد،‌ می‌تواند تا سطح مشارکت‌های اجتماعی و اقتصادی زنان موثر باشد.

✅مساله فقط گرانی نوار بهداشتی نیست. مسئله این است که یک نیاز ضروری که مختص یک جنسیت از جامعه است اساسا نامرئی شده است.

موضوع فقط این نیست که بگوییم تبعیضی اتفاق افتاده یا این نیاز در اولویت قرار نگرفته است. پریود مسئله‌ای اجتناب‌ناپذیر و تکرارشونده است و مستقیم و غیرمستقیم بر سلامت و مشارکت اجتماعی بخشی از جامعه اثر می‌گذارد. نبودن سیاست حمایتی هم می‌تواند این شکاف را عمیق‌تر کند.

اگر نوار بهداشتی را صرفا یک کالای مصرفی که زنان از آن استفاده می‌کنند ندانیم و آن را ضرورتی اجتناب ناپذیر در نظر بگیریم،‌ دیگر مساله شخصی نیست: با چنین نگاهی مسئله در ذهن سیاست‌گذار فقط گران شدن یک کالا نیست. یعنی نمی‌توان گفت با یک کالای بهداشتی روبه‌رو هستیم که قیمت آن افزایش پیدا کرده و راه‌حل هم صرفا کنترل قیمت یا نظارت بر واردات یا اختصاص ارز ترجیحی یا حمایت از تولید و حذف مالیات است. مسئله فقط یک کالای مصرفی نیست.

✒️اگر این زیرساخت بهداشتی وجود نداشته باشد،‌ اثر آن را می‌توان در حضور اجتماعی زنان دید: «این وضعیت می‌تواند باعث شود دختران نتوانند به مدرسه بروند. یک زن شاغل اگر امکان تهیه محصول مناسب نداشته باشد این وضعیت می‌تواند بر کار و درآمد و مشارکت اجتماعی او تاثیر بگذارد. بنابراین مسئله فقط دسترسی نداشتن به یک قلم مصرفی بهداشتی نیست بلکه سلامت و مشارکت اجتماعی زنان نیز تحت تاثیر قرار می‌گیرد.»

⚠️می‌توان گفت فقر دوران پریود در حال رخ دادن است و شواهد هم نشان می‌دهد که افزایش قیمت نوار بهداشتی حتی پیش از جهش‌های اخیر بر سبک زندگی زنان اثر گذاشته بود.

#پریود
#قاعدگی
#نواربهداشتی
#فقر_پریود

📎ادامه مطلب


✈️@Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

🎬 تمامی فیلم‌های فمینیستی کانال جامعه‌شناسی زن روز به همراه تحلیل آن‌ها به کانال زیر انتقال یافتند.


🔗
/channel/+6h5aI8lpA0wxZWVk

Читать полностью…

📢 این دوره امروز آغاز خواهد شد.

Читать полностью…

❤️ محیط آکادمیک، پیمان برادرانگی و سرکوب قربانی در روایت‌های آزار جنسی

🖍بیان عزیزی (پژوهشگر دکترای حقوق بین‌الملل)


زمانی که تصمیم گرفتیم سکوت را بشکنیم و بگوئیم که استاد با ما چه کرد، هرگز فکر نمی‌کردیم تا این اندازه تنها باشیم. حجم توهین و تهدید از طرف شخص او و دوستانش غیر قابل باور بود اما بعد از هفته دوم، چند نفر دیگر از شخصیتهای دانشگاهی هر کدام با روش خاص خود به ما پیام دادند. از تطمیع و دعوت به سکوت گرفته تا مخدوش کردن و بی اعتبار‌سازی روایات ما و حذف فیزیکی و معنوی ما از برخی برنامه‌ها و پروژه‌ها.

نخستین بار نیست و البته که آخرین بار نیز نخواهد بود که استاد دانشگاه، رواندرمانگر، پزشک مدیر، وکیل یا هر مرد تحصیل کرده‌ای با رزومه‌ای شامل تالیفات و سالهای تدریس و انتشار مقالات علمی و دارای موقعیت اجتماعی و آکادمیک در جایگاه قدرت و دسترسی به منابع دانش بنا به تحلیل فوکو قرار می‌گیرد؛ اما این موقعیت و قدرت را برای ارضای تکانش‌های فیزیولوژی و امر جنسی و اختلالات روانی سرکوب شده خود به کار می‌گیرد.

✒️فراموشی تاریخی نگرفته‌ایم و به یاد می‌آوریم که بارها و بارها مردان آزارگر جنسی از هر صنف و طبقه و زیرگروهی از مجازات و مبانی عدالت کیفری، ترمیمی می‌گریزند و آنچه به جایی نرسد، البته که فریاد فرودستان و قربانیان است.

حواشی هر پرونده و روایت آزارگری نکات بسیاری را برای شاهدان، فعالین جامعه مدنی و کنشگران و همچنین قربانیان آشکار می‌کند، اینکه چگونه مردان با وجود تضاد منافع، در کنار یکدیگر می‌ایستند و یا سپر دفاعی آزارگر را نجات می‌دهند و اینکه چگونه روایت‌های قربانیان کم ارزش‌سازی، مخدوش و حتی جعل می‌شود و بسیاری از موارد دیگر. اینها بخشی از پیکره فرهنگ تجاوز است که بارها تکرار می‌شوند و در این میان زنانی نیز هستند که در کنار مردان متجاوز قرار می‌گیرند و فرهنگ قربانی نکوهی و فرادستی آزارگر را بقا می‌بخشند.

✅عقل مذکر با تمام کارکرد و عقلانیت تاریخی خود، جهان را از منظر ارزش‌های مردانه سازمان می‌دهد؛ عقلانیتی که رقابت، اقتدار، کنترل، موفقیت و حفظ سلسله‌مراتب را بر همدلی، آسیب‌پذیری و عدالت ترمیمی مقدم می‌داند. در چنین منطقی، مرد به تعبیر مردانه، موفق، موجه و استاد و البته متاهل، حتی اگر مرتکب خشونت شده باشد، همچنان به واسطه قدرت، ثروت یا موقعیتش «سرمایه‌ای اجتماعی و ارزشمند» تلقی می‌شود که باید تمام قد در کنارش ایستاد، در حالی که زن قربانی به عنوان عاملی در نظر گرفته می‌شود که این نظم را مختل کرده و سکوت را شکسته است.

از این رو، پیگرد حقوقی، پرسش‌ها، تقبیح، نکوهش و اعتراض به جای آنکه متوجه رفتار و تفکر متجاوز باشند، متوجه زندگی، پوشش، گذشته، روابط و جایگاه و اعتبار زن قربانی می‌شود.

#تجاوز
#آزار_جنسی
#زنان_دانشگاه
#زنان_دانشجو


📎ادامه مطلب را در pdf بخوانید.


✈️@Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

🎧 #فایل_صوتی

🎧 پادکست نامکرر


🔴روایت هفتم: تردیدی ابدی


شماره هفتم نامکرر قصه تردید است. تردیدی که یک رابطه پایان یافته را به شکلی دردی مزمن و پرونده‌ای بسته نشده تبدیل می‌کند.

✒️در این شماره شما با قصه زنی آشنا می‌شوید که در اوج وابستگی، جدایی را انتخاب کرد. انتخابی سخت که هنوز پس‌لرزه‌هایش را می‌شود از صدایش فهمید.


✅نامکرر؛ کاری از الهه خسروی یگانه
✅مدیر اجرایی: سبا حاج‌جعفر
✅گرافیک: امیر جان‌فدا
✅موسیقی، ضبط و تدوین: هادی ملایری
✅امور فنی: امید اعظمی


▫️namokarrarpod
❤️ @Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

❤️ #روزنگار_تاریخ_زنان


🗓 ۵ مهر؛ زادروز #سرور_لاهیجانی؛ شاعر، خوشنویس و از پیشگامان جنبش زنان ایران

🔴#معرفی_زنان_تأثیر_گذار

➖➖➖➖➖➖

سرور لاهیجانی از دل فرهنگ و ادب گیلان برخاست و با اندیشه و قلمش رد پایی ماندگار در تاریخ اجتماعی و ادبیات معاصر ایران بر جای گذاشت.

وی در ۵ مهر ۱۲۹۱ در لاهیجان، در خانواده‌ای اهل فرهنگ چشم به جهان گشود. پدرش «احمد مستوفی محصص‌» و مادرش «ساره سلطان» هنرمند خط و نقاشی بود. فضای فرهنگی خانه و آموزش خصوصی از همان کودکی، مسیر سرور را به سوی شعر، سخنوری و آموزش هموار کرد؛ چنان‌که در ۹ سالگی پنج‌هزار بیت شعر حفظ بود و از ۱۰ سالگی به سرودن شعر و ایراد سخنرانی می‌پرداخت.

در ۱۵ سالگی، قدم به رشت گذاشت؛ شهری که در آن هم به تدریس پرداخت، هم به فعالیت‌های اجتماعی.

در همین سال‌ها به جمعیت‌های جنبش زنان ایران پیوست و با انتشار اشعاری درباره آزادی و حقوق زنان، به یکی از چهره‌های شاخص زنان روشنفکر گیلان تبدیل شد.

مدیریت دبیرستان دخترانه «فروغ» رشت به او سپرده شد؛ جایی که نخستین دیدار تأثیرگذار او با پروین اعتصامی نیز رخ داد و دوستی عمیق و فرهنگی میان این دو زن ادیب شکل گرفت.

✅نامه‌های این دو تن به یکدیگر معروف است، به‌ویژه قطعه غم‌انگیزی که مهکامه در سوگ پروین اعتصامی سروده و سال ۱۳۸۰ در مجله ایران‌شناسی چاپ گردید.

سرور لاهیجانی نه‌تنها در عرصه شعر، بلکه در فعالیت‌های فرهنگی و ادبی نیز نقش پررنگی ایفا کرد. در مسابقه ادبی هزاره فردوسی، رتبه ممتاز کسب کرد.

سرور محصص همچنین از اولین زنان عضو کنگره نویسندگان بود. او در سال ۱۳۲۵ در کنگره شرکت کرد و با مقام بالایی که در شعر و ادب داشت به عضویت هیئت رئیسه کنگره نویسندگان درآمد.

در روزگاری که کمتر زنی مجال سخن گفتن داشت، او با حضور فعال خود در انجمن‌های ادبی، تدریس، مدیریت و شعر، صدای زنان اندیشمند ایران بود.

✒️حاصل سال‌ها تلاش او، پنج هزار بیت شعر و یادگاری فرهنگی است که هنوز پژواک آن در تاریخ زنان ایران شنیده می‌شود.


✅#زنان_تأثیر_گذار


✈️@Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

❤️ چرا مردان در گفتگوهای حقوق زنان، دائماً به دنبال مثال‌های ظلم به مردان هستند؟

🖍مه‌سا حریری

در بسیاری از گفتگوهای روزمره درباره حقوق زنان، مردان مثال‌هایی می‌آورند از زنانی که «به مردان ظلم کرده‌اند». این مثال‌ها معمولاً بسیار کوچک‌اند: زنی که دیگر تیمارداری نمی‌کند، زنی که مرز گذاشته، زنی که از نقش مراقب عاطفی خارج شده، زنی که استقلال بیشتری نشان می‌دهد، یا زنی که دیگر مرد را نمی‌خواهد.

بخشی از این واکنش‌ها ریشه در این دارد که در مردسالاری، برخی رفتارها اصلاً وظیفه مرد نبوده و حتی «حق مسلم» او تلقی می‌شده: زن حق ندارد مرد را نخواهد، از او ایراد بگیرد، یا بخواهد بهتر باشد؛ این‌ها را فقط مردان باید از زنان بخواهند.

در چنین موقعیت‌هایی، مرد احساس می‌کند «حقش ضایع شده» یا «مورد ظلم قرار گرفته»، در حالی که زن فقط به سمت حق طبیعی خود حرکت کرده است یا تازه دارد عاملیت، حق اعتراض و حق نخواستن را یاد می‌گیرد.

⬅️احتمالا این واکنش مردان دو ریشه اصلی دارد:

۱) ظلم به زنان آن‌قدر عادی‌سازی شده که دیده نمی‌شود، و ظلم به مردان آن‌قدر نادر است که کوچک‌ترین نمونه‌اش بزرگ‌نمایی می‌شود. مثلاً ما از زن‌کشی می‌گوییم، آنها از اینکه «زنی مردی را نخواسته» مثال می‌آورند.

۲) ظلم زنان به مردان اگر هم رخ دهد، استثنا است نه قاعده؛ ساختار برای چنین امکانی ساخته نشده و در بستر مردسالاری برای آن فرش قرمز پهن نشده.

اما این دو تنها لایه‌های ماجرا نیستند. برای فهم کامل این پدیده، باید چند سازوکار دیگر را هم ببینیم:

🌸سوءتعبیر برابری به‌عنوان تهدید

در فرهنگ مردسالار، مردان از کودکی یاد می‌گیرند که مرکزیت، امتیاز و حق تصمیم‌گیری را طبیعی بدانند.
وقتی زنان فقط کمی از این مرکزیت فاصله می‌گیرند—مثلاً تیمارداری نمی‌کنند، تسلیم محض نیستند، نقش روانکاو خانگی را ادامه نمی‌دهند—مرد این تغییر را نه به‌عنوان عدالت، بلکه به‌عنوان از دست دادن امتیاز تجربه می‌کند.

در روان‌شناسی اجتماعی این پدیده شناخته‌شده است: از دست دادن امتیاز، مثل ظلم احساس می‌شود. تراپی در این حوزه برای تشخیص و ترمیم کمک کننده است.

🌸 دفاع‌های روانی مردانه در برابر مسئولیت‌پذیری

وقتی ساختار مردسالار نقد می‌شود، بسیاری از مردان برای حفظ «خودپنداره مردانه» از دفاع‌های روانی استفاده می‌کنند:

انکار: «ما که ظلم نمی‌کنیم.»
وارونه‌سازی: «اتفاقاً شماها به ما ظلم می‌کنید.»
فرافکنی: «زن‌ها همیشه کنترل‌گرن.»
کوچک‌سازی تجربه زنان: «این چیزا که ظلم نیست.»

این دفاع‌ها برای جلوگیری از مواجهه با واقعیت ساختاری به کار می‌روند.

🌸 استفاده ابزاری از استثنا برای بی‌اعتبارسازی ساختار

مردان معمولاً یک مثال استثنایی از ظلم یک زن به یک مرد را مطرح می‌کنند تا کل ساختار را زیر سؤال ببرند.

این یک مغالطه است: استثنا نمی‌تواند ساختار را توضیح دهد.

تحلیل جنسیت بر پایه میانگین‌ها، الگوها، توزیع قدرت و ساختارها است، نه تک‌موردها، حتی اگر در دنیای اطراف شما زیاد دیده شود، در مقیاس کلی همچنان ناچیز و استثناست.

🌸 مردسالاری عاطفی: وابستگی مردان به مراقبت زنان

در بسیاری از فرهنگ‌ها، مردان از کودکی یاد می‌گیرند که زن باید:
- مراقبت کند
- گوش بدهد
- آرام کند
- نیازهای عاطفی را مدیریت کند.

وقتی زن این نقش را کنار می‌گذارد، مرد دچار خلأ عاطفی می‌شود و این خلأ را «ظلم» تعبیر می‌کند.

این بحران نتیجه وابستگی به مراقبت زنان است، نه ظلم زنان. شاید یادگیری مهارت خودمراقبتی برای مردان کمک کننده باشد. در دنیای امروز هر انسان بالغی مسوول انجام کارهای شخصی و مراقبت از خود است. مگر آنکه به لحاظ جسمی یا روحی دارای معلولیت و نیازمند مراقبت ویژه باشد.

🌸 مردسالاری نرم: مردان «خوب» و انتظار پاداش

مردسالاری نرم یعنی مردانی که خود را «مهربان»، «مترقی» یا «حامی زنان» می‌دانند، اما این «خوب بودن» را سرمایه‌ای برای مطالبه امتیاز می‌کنند. در این الگو، مرد می‌گوید: «من که خوبم، چرا با من این‌طوری؟» در مردسالاری نرم:

_ مرد رفتارهای حداقلی انسانی را «فضیلت» می‌بیند.
_ انتظار دارد زن به خاطر این حداقل‌ها پاداش بدهد.
_ وقتی زن مرز می‌گذارد، آن را ظلم تعبیر می‌کند.

یعنی مرد برای آنچه وظیفه طبیعی و انسانی‌اش است، منتظر پاداش و تحسین است.

🌸ترس از دست دادن کنترل در روابط

در بسیاری از روابط، کنترل مردانه با «عشق» یا «مراقبت» اشتباه گرفته می‌شود. وقتی زن استقلال بیشتری نشان می‌دهد، مرد این استقلال را «بی‌احترامی» یا «ظلم» تعبیر می‌کند.

این واکنش ناشی از ترس از دست دادن کنترل است، نه ظلم واقعی.

📎ادامه مطلب


✈️@Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

📣این دوره امروز آغاز خواهد شد


❤️ مدرسه فمینیستی زن روز برگزار می‌کند:


📎دوره باهمخوانی کتاب هزارتوی کار خانگی

⏺️تسهیلگر: بهار فیض‌پور

تأمل و گفت‌وگو درباره تجربه‌ها و دغدغه‌های زنان در خانه‌داری

📌سرفصل جلسات:

1️⃣جلسه اول: هم‌قدم شویم...
آشنایی با هم، با ساختار کتاب، با روند و قواعد دوره

2️⃣جلسه دوم: «مشکلی هست!»
فهم ضرورت هوشیاری در مواجهه با کار خانگی

3️⃣جلسه سوم: «سرمایه­‌هایی که حفظ می‌شود»
آگاهی به نقش کلیدی کار خانگی در حفظ بقای جامعه

4️⃣جلسه چهارم: «بی‌نهایت اما قابل‌دسته‌بندی»
رسیدن به وضوح بیشتر برای مدیریت بهتر کار خانگی

5️⃣جلسه پنجم: «توان ما محدود است»
توجه به آسیب‌های پنهان در کار خانگی

6️⃣جلسه ششم: «فرسودگی عاطفی مزمن»
درک لزوم حفظ کرامتِ کنندۀ کار خانگی

7️⃣جلسه هفتم: «وقتی کار به خشونت می‌کشد»
نگاهی دقیق‌تر به تهدیدها در کار خانگی

8️⃣جلسه هشتم: «رنج ما و نسل بعد»
چاره­‌اندیشی‌ برای شکستن چرخۀ بازتولید تبعیض

9️⃣جلسه نهم: «خلاقیت ما همچنان گل می‌کند»
و سرانجام؛ چگونه مسیر تفاهم و آسایش را بیابیم؟


⭕️زمان برگزاری:


➖ آغاز دوره: ۴ مهرماه
➖ شنبه‌ها ساعت ۱۸
➖ محل برگزاری: پلتفرم آنلاین اسکای‌روم


⬅️جهت ثبت‌نام به آیدی زیر در تلگرام پیام دهید:


✈️@Zaneruz_admin

✈️@Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

📢این دوره فردا آغاز خواهد شد.

Читать полностью…

🎬The virgin suicides

🎬خودکشی باکره‌ها

🎭#تحلیل_فمینیستی

خانواده لیسبون تجسم افراطی ساختارِ پدرسالارانه‌ای است که به دنبال حفاظت از ناموس است که در اینجا با محدود کردن دختران و اخلاق مذهبی گره خورده است.

خانه لیسبون به یک زندان تبدیل می‌شود. اعمال محدودیت‌های شدید توسط مادر (که خود بازتولیدکننده ارزش‌های پدرسالار است) و انفعال پدر، نشان‌دهنده‌ی جامعه‌شناسی خانواده در شکل خشنِ آن است.

بدن دختران، در این خانه، «ملک» خانواده و در نهایت «ملک» جامعه است.

وقتی بدن زنانه تحت مراقبت دائمی است، هر نوع بروز میل جنسی یا حتی کنجکاوی نوجوانانه به مثابه یک «بیماری» یا «گناه» تلقی می‌شود. اقدام به خودکشی (و تلاش‌های نافرجام قبل از آن)، در این متن، نوعی «مقاومت بدن‌مند» است. اگر بدن من متعلق به من نیست، اگر برای من تصمیم گرفته می‌شود، پس تنها راه برای پس گرفتن «عاملیت مطلق» بر بدن، نابود کردن آن است.

این یک استراتژی دردناک برای خروج از ابژگی است.

📺شاید بتوان خودکشی جمعی خواهران لیسبون را در چارچوب «سیاست مرگ» و میل به رهایی از «دسترس‌پذیری» تحلیل کرد.

جامعه (پسران، مدرسه، همسایه‌ها) می‌خواهند دختران را در ساختارهای نرمال زندگیِ بزرگسالی (ازدواج، تولید مثل، ایفای نقش زنانه) ادغام کنند. دختران با مرگ خود، از تبدیل شدن به «زنانی معمولی» در آن جامعه‌ی خفقان‌آور امتناع می‌کنند. آن‌ها نمی‌خواهند تبدیل به نسخه‌ای دیگر از مادرشان شوند.

مرگ آن‌ها، هرچند تراژیک، یک «نه» مطلق به ساختارِ هنجارمندی است که از آن‌ها انتظار دارد در نهایت به اموال مردان تبدیل شوند.

شخصیت مادر، بازنمایی زنی است که درونی‌سازی ارزش‌های پدرسالارانه را تا سرحد جنون پیش برده است. او نقش نگهبان زندان را ایفا می‌کند. این جنبه از فیلم، نقدی است بر چگونگی انتقال اخلاقی بودن از طریق مادران به دختران در جوامع سنتی.

🎞 او معتقد است با حبس کردن دختران، از آن‌ها محافظت می‌کند، اما در واقع عاملیت وجودی آن‌ها را پیش از مرگِ فیزیکی، می‌کشد.

دختران لیسبون از سوی محیط اطراف (از جمله مدرسه و پزشک) دائماً زیر ذره‌بین هستند. آن‌ها به مثابه «بدن‌های مسئله‌دار» دیده می‌شوند. پارادوکس بزرگ فیلم همین‌جاست: دختران در تمام طول فیلم ساکت و کم‌حرف‌اند، اما آخرین کنش آن‌ها (خودکشی) بلندترین صدای ممکن است. این یعنی خروج از گفتمان پذیرش نقش و ورود به گفتمان انکار هستی در نظمِگ موجود.

این فیلم تنها داستان چند دختر افسرده نیست؛ بلکه بیانیه‌‌ی فمینیستی تراژیک درباره جامعه‌ای است که نمی‌تواند با «زن مستقل» مواجه شود و ترجیح می‌دهد او را در قالب «اسطوره»، «باکره» یا «جسد زیبا» نگاه دارد. پسران فیلم، مخاطبان فیلم و حتی منتقدان فیلم، همگی درگیرِ همین نگاه هستند: ما همه به تماشای این مرگ نشسته‌ایم بدون اینکه هرگز صدای واقعی این دختران را شنیده باشیم.

#معرفی_فیلم
#فیلم_فمینیستی

📹 فیلم The Virgin Suicides را اینجا تماشا کنید.


❤️ @Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

❤️ پول زنانه، اختیار مردانه؛ وقتی پول ابزار خشونت علیه زنان می‌شود

🖍سوگل دانائی


خشونت اقتصادی زمانی است که افراد از نظر توانمندی اقتصادی و اشتغال با مجموعه‌ای از موانع فرهنگی و قانونی روبه‌رو شوند. برای مثال جلوگیری از تحصیل زنان در یک حوزه مشخص می‌تواند در این زمینه مطرح باشد. خرابکاری شغلی نیز می‌تواند در این تعریف قرار گیرد. یعنی اختلالاتی در شغل برای جنسیت خاصی ایجاد شود و هدف مستقیم یا غیرمستقیم آن این باشد که زنان مجبور به خروج از فضای شغلی شوند یا مالکیت یا مدیریت مسئله اقتصادی که در اختیار آنان قرار دارد از دستشان خارج شود. اگر این اقدامات منجر به چنین شرایطی شوند در مجموع می‌توانند تحت عنوان خشونت تعریف شوند.

سلب عامدانه عاملیت اقتصادی که به واسطه جنسیت روی زن‌ها اعمال شود، می‌تواند خشونت اقتصادی باشد.

🌸 در خانواده‌ها چه در دوران گشایش و چه در دوران فشار اقتصادی، زنان فقیرترین عضو یک خانواده در تخصیص منابع اقتصادی‌اند:

از یک طرف وقتی در خانواده تعریف می‌شود که برای هرکدام از نیازهای اقتصادی خانواده چه منابعی باید تخصیص پیدا کند نیازهای زنان در اولویت آخر قرار می‌گیرد. حتی خرجی که در اختیار زنان قرار می‌گیرد تا خانواده را مدیریت کنند صرف موارد روزمره مانند خورد و خوراک و بهداشت و درمان می‌شود و در درجه دوم برای فرزندان هزینه می‌شود و نیازهای زنان در آن تعریف نمی‌شود.

سال ۱۴۰۳، پژوهشی درباره «عوامل و بسترهای پایین بودن نرخ مشارکت اقتصادی زنان ایرانی» تاکید داشت که مجموعه‌ای از عوامل اجتماعی و فرهنگی در پایین بودن نرخ مشارکت اقتصادی زنان موثرند. عواملی چون سنت و فرهنگ‌های حاکم و کمبود تنوع شغلی و محدودیت ارتقای شغلی برای زنان در این پژوهش ذکر شدند.

مسائل سنتی‌ای مانند خشونت اقتصادی شریک عاطفی که گاهی منجر به ترک کار یا فعالیت اقتصادی مزد و ساعت کم برای زنان می‌شود.

در مواقعی هم که فشارهای بیرونی به وجود می‌آید برای مثال در دوره کرونا یا اکنون در دوران جنگ خانواده دودوتا چهارتا می‌کند و می‌بیند درآمد زنان از درآمد مردان کمتر است. بنابراین اگر قرار باشد کسی از محیط اقتصادی خارج شود انتخاب خانواده روی زنان قرار می‌گیرد. یعنی این فشار ایجاد می‌شود که برای مثال اگر صاحب فرزند شده‌ایم یا فرزندی در سن تحصیل داریم و مجبور باشیم یکی از والدین را از محیط اقتصادی خارج کنیم، اولین گزینه زن است.

این مسئله به نوعی در تجربه اقتصادی زنان تزلزل ایجاد می‌کند و گویی وضعیت شغلی آنان همواره ناپایدار است.

همه زنان اما به نوعی شاغلند، حتی آن‌هایی که خانه‌دارند زنان شاغل دو شیفته هم هستند.

🌸هرچقدر تأمین مالی خانواده مشترک می‌شود به همان نسبت کار خانگی میان زن و مرد تقسیم نمی‌شود. یعنی کماکان زنان حتی اگر شاغل باشند تعداد ساعت‌های بسیار بیشتری را در خانه به انجام کارهای خانگی مشغول می‌شوند. همین مسئله منجر به شکلی از فرسودگی می‌شود که به محض اینکه محیط شغلی به محیطی پرفشار تبدیل می‌شود یا مسائل خانوادگی مطرح می‌شود ترک شغل و از دست دادن شغل برای زنان روی میز قرار می‌گیرد.

#اشتغال_زنان
#خشونت_اقتصادی

📎ادامه مطلب


▫️atiye_online
✈️@Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…

✉️#گزیده


✍️ بسیار مهم است که توجه داشته باشیم طرف صحبت همگی فیلسوفان در خطابه‌ها و نوشتارهایشان مردان بوده‌اند.

به عبارت دیگر تمام آثار مکتوب آنان برای مردان، درباره‌ی مردان و به دست مردان نگاشته شده است.

✒️فیلسوفان در مواردی که می‌خواسته‌اند از انسان‌ها بطورکلی سخن بگویند، یا زنان را نادیده می‌گرفته‌اند و یا در نتیجه‌گیری‌ها زنان را مستثنی می‌کرده‌اند.



📚 Women In Western Political Thought
👤#Susan_Moller_Okin


📚 زن از دیدگاه فلسفه سیاسی غرب
👤#سوزان_مولر_آکین

#زنان_فلسفه
#زنان_نامرئی

🗂 منبع گزیده‌های فمینیستی:



🔮 lnstagram.com/excerpt_from_feminism


❤️ @Zane_Ruz_Channel

Читать полностью…