Telegram-канал khodshenasivo - عرفان و خودشناسی: Unsorted

عرفان و خودشناسی

17 August 2026 07:30

آنچه درون تو سرکوب شده، بیرون تو را شکل می‌دهد

ذهن منطق گرا و توجیه گر ترجیح می دهد عوامل حقیقی هیجانات را از ضمیر خودآگاه دور نگه دارد و برای این کار از سازوکار فرافکنی استفاده می کند. ذهن، اتفاقات و دیگران را مقصر و عامل یک احساس به حساب می آورد و خود را قربانی معصوم عوامل خارجی می بیند: «آنها مرا عصبانی کردند» «او مرا به خشم آورد»، «آن مرا ترساند»، «حوادث و اتفاقات باعث اضطراب و تشویشم شده اند» ولی حقیقت کاملاً برعکس است. احساسات سرکوب و مهار شده به دنبال راه خروج می گردند و از اتفاقات به عنوان بهانه و مجرایی برای خالی کردن خود استفاده می کنند.
ما مانند زود پز به محض اینکه شرایط مناسب پیش آید، آماده آزاد کردن بخار تحت فشار داخل خود هستیم. ماشه تفنگ احساس ما، آماده کشیده شدن است. در روان پزشکی به این سازوکار جابه جایی گفته میشود. در واقع از اینکه اتفاقات ما را عصبانی می کند عصبانی هستیم! اما اگر از طریق تسلیم پیوسته، خشم انباشته درونمان را رها کنیم، خیلی سخت و در واقع حتی غیر ممکن خواهد بود که هیچ شخص یا شرایطی بتواند ما را عصبانی کند. این در مورد بقیه احساسات منفی نیز وقتی که تسلیم شوند، صادق است.
به خاطر تربیت ها و شرطی سازی های جامعه، مردم حتی احساسات مثبت خود را نیز مهار و سرکوب می کنند. عشق و محبت مهارشده منجر به دل شکستگی و حمله قلبی میشود. عشق و محبت سرکوب شده، سبب عشق ورزی بیش از حد به حیوانات خانگی و دیگر اشکال بت سازی می شود.
عشق حقیقی عاری از ترس است و در آن، وابستگی و نیاز نیست. ترس از دست دادن، به وابستگی بیجا دامن میزند و احساس مالکیت و انحصار طلبی به وجود می آورد. برای مثال مردی که نسبت به همسر خود احساس ناامنی و تزلزل درونی می کند، خیلی حسود خواهد بود. وقتی فشار احساسات سرکوب و مهار شده از حد تحمل شخص بالاتر برود، ذهن یک اتفاق «بیرونی» خلق می کند که از طریق آن، خود را خالی و فشارش را آزاد کند. به همین خاطر، شخصی که مقدار زیادی احساس حزن و اندوه سرکوب شده دارد، ناخودآگاه برای خود در زندگی اتفاقات غم انگیز خلق خواهد کرد. شخص ترسیده همواره در انتظار تجربه های ترسناک خواهد بود و آنها را به وجود خواهد آورد. شخص عصبانی با شرایط خشم آور محاصره میشود و شخص مغرور مرتباً مورد کم احترامی و اهانت قرار خواهد گرفت. همان طور که مسیح گفت: «چرا خاری را که در چشم برادرت هست می بینی، ولی چوبی را که در چشم خودت هست نمی بینی؟» تمام بزرگان، ما را دعوت کرده اند به دنیای درون خود توجه کنیم.
هر چیزی در جهان ارتعاش ساطع می کند. هر چه این ارتعاش بالاتر باشد، قدرت بیشتری دارد. هیجانات نیز انرژی هستند و ارتعاش ساطع می کنند. این ارتعاشات عاطفی روی میدان های انرژی بدن تأثیر میگذارند و آثاری را آشکار می سازند که می توان آنها را دید و حس و اندازه گیری کرد. عکس برداری متحرک با استفاده از عکاسی کرلیان مانند آنچه دکتر تلما ماس انجام داده، نوسانات سریع رنگ و اندازه میدان انرژی در اثر تغییرات احساسی را نشان می دهد (کریپنر ۱۹۷۴) میدان انرژی به طور سنتی «هاله» نامیده میشود و می تواند توسط افرادی که به طور ذاتی یا اکتسابی توانایی مشاهده ارتعاشات آن فرکانس را دارند، دیده شود. آزمایش های ماهیچه ای نشان داده همان طور که ماهیچه های ما بلافاصله به محرک های مثبت و منفی بیرونی پاسخ می دهند، انرژی و استقامت ما نیز همراه با هیجانات تغییر می یابد. بنابراین هیجانات اساسی ما به سراسر جهان منتقل می شود. ذهن بُعد و اندازه ندارد و محدود به مکان نیست، به همین خاطر حالت بنیادی خود را به کمک انرژی ارتعاشی به فواصل نامحدود ارسال می کند. این بدان معناست که ما نادانسته و مرتباً با افکار و شرایط احساسی و هیجانی خود، دیگران را تحت تأثیر قرار می دهیم.
برای مثال الگوهای احساسی - عاطفی ما و قالب های فکری مربوط به آنها می توانند توسط افراد فراروان بین از فاصله های دور خوانده شوند. این حتی به طور تجربی قابل نمایش بوده و پایه علمی آن مورد بحث و توجه زیادی در علم فیزیک کوانتوم است.

دیوید آر هاوکینز
رهایی: طریقت تسلیم
ص 41 و 42 و 43

🆔 @Khodshenasivo
🆑 عرفان و خودشناسی