پس از چندین دهه برای اولین بار در فیلم و سریال ایرانی ، مادری پسر جوانش را در آغوش گرفت.
این صحنه حتی اگر حاصل هوش مصنوعی باشد (که با توجه به کیفیتش بعید است) بدعتی در نادیده گرفتن یکی از خطوط قرمز این دهههاست
آنقدر آغوش مادر در سینمای ما غایب بود و به تیغ سانسور حذف شد، که تماشای این سکانس، حظ مضاعف شد.... همین فاصله کوتاه بین دستهای مادر، به وسعت یک جهان، امن است و تمام تنهایی و بیکسی آدم را در خود جای میدهد....
آغوش مادر، همان نقطه امنیست که جهان با تمام بیرحمیهایش پشت او میماند...آغوشی که حتی وقتی تمام دنیا از تو روی برمیگرداند، هنوز برایت جا دارد....پناهی که در آن، زخمهای جهان برای لحظهای مرهم مییابد....جایی که میتوان بیهیچ توضیحی شکست، بیهیچ خجالتی گریست و بیهیچ واهمهای دوباره کودک شد و گفت: نگو بزرگ شدم، نگو که تلخه، نگو گریه دیگه به من نمییاد،...بیا منو ببر نوازشم کن، دلم آغوش بیدغدغه میخواد!
@ArtttLand
شکوه و عظمت تخت جمشید غرق در مه صبحگاهی
ای شهریار روزگاران دور، اگر از بارگاهت اکنون جز خاکسترِ خاموشِ قرنها برجای نمانده، اگر دیوارهای بلندت در برابر دست فرساینده زمان زانو زدهاند و اگر اسبانِ بادپایت دیگر در دشتهای بیکران غبار برنمیانگیزند، بدان که هر ویرانه پایان یک جهان نیست، گاه، ویرانه آغاز خواندن دوباره آن چیزی است که جهان در هیاهوی شکوه خویش از یاد برده بود.
@ArtttLand
در قاموس مزرعه، نامش «علف هرز» است؛ مزاحمی بیدعوت که باید حذف شود. اما باد و آفتاب مرزهای ما را به رسمیت نمیشناسند و به همان اندازه که گندم را نوازش میکنند، به رقص یولاف وحشی هم جان میبخشند.
شاید بسیاری از رنجها و قضاوتهای ما هم از همینجا میآید؛ جایی که فراموش میکنیم «هرز» بودن، صفتِ ذاتی هیچ موجودی نیست، بلکه فقط نامی است که ما به چیزهایی میدهیم که در چارچوب سود و خواستهی ما جا نمیگیرند.
کمی آنطرفتر از مرزهای ذهنی ما، هر زیستنی اصالت خودش را دارد.
🌱
@ArtttLand
«به ماه چشم دوختم،
با این امید که ممکن است
تو هم ماه را ببینی...»
• عزیز نسین؛ نامه به مرال چلن
@ArtttLand
اين جا شديد باران مي بارد. باران را دوست دارم. باران را عاشقم. بارانِ این چندروز، باران نيست شايد. زهرابهی آسمان است. شايد هم دعاهای همهی اين چند سال است كه راهی به بالاتر پيدا نكردند و مأيوس شدند و خود را رها كردند. عجيب است. واقعی شايد. فكر كن! دو شبانه روز است كه از آسمان دعاهای مرده به زمين مي خورد!»
نامه از عزالدين به غزل
@ArtttLand
در میانهی صخرههای شگفتانگیز زاگرس،
جایی در کنار رود سزار؛ تنگهای قرار داشت که انگار در آفرینش این گذرگاه، رازی نهفته بود؛ گویی صخرهها، رود و کوهستان از آغاز چنان کنار هم نشسته بودند تا این مسیر را در دل خود پدید آورند و راهی برای پیوند دادن دورترین نقطهها بسازند. همین ویژگی رازآلود و یگانه بود که این مسیر را شایستهی انتخاب کرد؛ مسیری که طبیعت، پیش از انسان، آن را برای عبور آماده کرده بود. بعدها، با اقبال اتصال راهآهن سراسری، ارادهی انسان برای پیوند دادن ایران از میان صخرههایی گذشت که طبیعت قرنها راز خود را در آنها پنهان کرده بود .
@ArtttLand
حیلت رها کن عاشقا؛ دیوانه شو، دیوانه شو
و اندر دل آتش درآ؛ پروانه شو، پروانه شو
@ArtttLand
«دل زنده میشود به امید وفای یار
جان رقص میکند به سماع کلام دوست»
@ArtttLand
«النی کارایندرو»
(نام من رُزاست)
«نام من رُزا است، من ترانه روحام، بالاتر از بامهای خانهها، بالاتر از باد... خواستم جهان را دگرگون کنم، و ترانه شدم تا رویا را نجات دهم.» پدر او را توفان میخواند، مادر ابر، و برادران انقلاب... رُزا در نهایت، خود را به ترانهای بدل میکند که دیگر به این جهان تعلق ندارد. این شعر اعترافی است از جنس اعترافات خاموشی که در سینمای پس از دیکتاتوری یونان، میان خطوط تصویر و صدا، جاری میشد. اعتراف زنی که از جسم خود فراتر رفته و به آوایی بدل شده که حتی پس از مرگِ جسمانیاش، در باد میماند...
@ArtttLand
«بی مِهرِ رُخَت روزِ مرا نور نماندست»
حافظ / غزلیات
@ArtttLand
گاهی یک تغییر ظاهری، داستانی بسیار بزرگتر از خودش رو روایت میکنه. و گاهی یک لباس، خیلی بیشتر از چیزی که به نظر میرسه، معنا داره. 🤍
پشت دامنهای پلیسهای که امروز بخشی از استایل اسپرت و شیک ما هستن، داستان زنی قرار داره که جرئت کرد متفاوت باشه.
سوزان لنگلن فقط یک قهرمان تنیس نبود؛ او یکی از زنانی بود که نشون داد لباس زنان میتونه فراتر از محدودیتهای زمانه باشه…
تأثیر واقعی او فقط در زمین تنیس باقی نموند؛ بخشی از میراثش هنوز در دنیای مد زندهست.
شاید یکی از زیباترین ویژگیهای فشن همینه؛ اینکه بعضی لباسها فقط ترند نیستن، بلکه روایتگر شجاعت زنانی هستن که پیش از ما، برای تغییر تعریفهای رایج قدم برداشتن.
چون ، برای تغییر تاریخ، کافیه جرئت کنی متفاوت ظاهر بشی.
@ArtttLand
با شعر سعدی خوابید
یارا قدحی پر کن از آن داروی مستی
تا از سر صوفی برود علت هستی
@ArtttLand